2C-E heeft wel echt een nasty bodyload toch?
Zal wel heftiger zijn dan psilo ja, ik heb zelf relatief weinig last van bodyload, ik ben in mijn leven alleen over mijn nek gegaan van truffels. Ik heb 2C-E nog niet op hogere dosering uitgeprobeerd dus weet ook niet precies, vergelijkbaar met andere 2Ctjes gok ik. Dissociatieven nemen (meestal) aardig wat bodyload weg, zo voelt het in ieder geval, onderdrukt fysieke pijn natuurlijk sterk.
In welke zin bedoel je dat precies?
Tijdens ego dood heb ik dingen gedaan die ik nooit had verwacht van mezelf, op deze momenten dacht ik bij mezelf: 'zielige mensen met hun zinloze regeltjes altijd', het voelde nogal dierlijk in ieder geval. Ervaren hoe niet te onderschatten sterk het instinct in staat is om beladen ervaringen te verdrukken. Mee gemaakt hoe iemand tijdens ego dood al zijn diepste geheimen deelde en vervolgens volledig was vergeten dit verteld te hebben. Intense ruwe emoties die geen rekening (kunnen) houden met bijkomende context. Kan ik ook wel concreet maken maar liever niet hier.
Ook het eureka gevoel dat komt bij het ervaren gevoel antwoord te hebben gevonden op het ontstaan van leven en de hierbij komende twijfels of je niet gewoon manisch aan het doen bent, etc..
Het 'ondermijnen' van ego komt waarschijnlijk ook met een deel identiteitsconflict. Het leven voelt op momenten iets meer aan als een toneelstuk. Denk als gevolgd ook wel iets meer zelfvertrouwen en schijtgehalte wellicht, iets directer in communicatie. Een overtuiging die ik er bijvoorbeeld grotendeels aan heb over gehouden is dat het leven hoe dan ook goed uit pakt ongeacht hoe deze soms loopt, stukje acceptatie.
Mijn psychologisch perspectief is denk ik vrij holistisch en overwegend humanistisch maar sindsdien zogezegd meer Freudiaans leunend.
Enkele dagen na intens trippen droomde ik bijvoorbeeld dat door een zwart abstract huis liep, Escherstijl, niet helemaal duidelijk 2D of 3D, geen duidelijke zwaartekracht richting. Uiteindelijk loop ik een ruimte in en zie ik een schim in de schaduw in een hoek van deze ruimte in het huis. Ik loop dichter naar de schim en zie dat ik zelf de schim ben, volledig donkerzwart net als het huis behalve mijn ogen, deze zijn intens donkerrood. De schim oogt beestachtig en woedend alsof hij mij ieder moment zou kunnen aanvallen. Ik voel spanning en angst maar besluit de schim dichterbij te naderen en strak oogcontact te behouden.
Na enige tijd schrik ik cliché filmstijl wakker in mijn bed. In mijn beleving stond de schim symbool voor mijn (super)ego.
Normaal vind ik het iets te wazig om droominterpretaties aan te halen maar in dit geval vond ik het wel een vermakelijk en aardig interpreteerbaar voorbeeld. Op dit forum kom ik er waarschijnlijk wel mee weg.