Wel, niet, wel, niet?!

Ola mensen

Aangezien dit ook een forum is voor relaties en niet alleen voor alle geweldige sexervaringen e.d., ga ik maar eens proberen advies in te winnen van jullie ervaren df-ers ^^

(Als je geen zin hebt om te lezen, is dit het moment om af te haken:P)

Well, het verhaal, ik ben nu zo'n 2 jaar(-3maanden) samen met mijn vriend.
Hij is autistisch/schizofreen, ik mankeer(naar mijn weten) niks, behalve een beetje gezonde gestoordheid..

Het ging heel lang erg goed tussen ons, maar ik heb sinds de zomer het idee dat..
Tja, hoe zeg je dat? Hij me een beetje tegenhoud in mn ontwikkeling..

Het is dan ook een maand of 3 uitgeweest en ik merkte wel dat het voor m'n leven heel goed was(ging sporten, gestopt met roken, veel werken, nieuwe vrienden gemaakt), maar dat ik hem toch ontzettend miste..

Het is namelijk wel zo dat ik normaal niet zo heeul open ben naar mensen, ook niet als ik ze lang ken, maar bij hem ging het allemaal vrij automatisch en had ik het idee dat hij me in het begin al redelijk goed begreep...

Dus, nu zijn we toch weer samen.. Het leek er even op dat hij z'n best deed om te veranderen(ja, ik weet, mensen veranderen niet, maar gedrag kan toch wel veranderen?), hij was namelijk nogal... Bot? Afstandig? Ongeinteresseerd?..
Ik weet niet wat hij had, maar ik had het gevoel dat we niet konden communiceren..
Ook deed hij niks in huis, ik werkte fulltime en hij zat maar de hele dag een beetje achter de pc, tenzij ik hem precies vertelde wat hij moest doen en hoe..

Nu, na ongeveer 2/3 maanden, lijkt hij weer in zijn oude gedrag te vervallen..
Was opzich te verwachten natuurlijk, maarja, als je ergens stiekem toch wel om iemand geeft, blijf je hoop houden

Nu merk ik dat ik mijn geduld steeds sneller verlies en hem het meest van de tijd best wel een ontzettende eikel vind.

Kijk, hij is wel ontzettend lief en heeft geduld met me(ik ben heus niet de makkelijkste, dat weet ik zelf ook wel), maar er zit gewoon niks in!!..
Ik heb echt het idee dat ik tegen een muur aanpraat soms en over gevoelens praten is al helemaal onmogelijk..

Ik ben druk bezig met werken, een leven opbouwen, huisje e.d., lekker leuke dingen doen met vrienden enzo.. Misschien ben ik dan egoistisch, maar altijd als ik iets wil doen, of hem meeneem naar de kroeg ofzo en hem dan dus even geen aandacht geef(waarschijnlijk wel mijn fout, maar ik heb gewoon echt geen zin om samen met hem stil in een hoekje te gaan staan met uitgaan) word ie boos en hebben we ruzie..

What the hell moet ik nou met zo'n vent?..
Ik wil hem echt wel helpen om er uit te komen met zichzelf(naar mijn idee zit ie echt ontzettend met zichzelf in de knoop), maar ik ken hem nu ruim 3 jaar en heb het idee dat we in dezelfde neerwaartse spiraal blijven druilen..
En ik ben ook geen psych, dus hoe graag ik ook wil, ik zal hem niet kunnen helpen, alleen ondersteunen bij zijn professionele hulp, toch?..

Naja, beetje onsamenhangend verhaal misschien, maar de kernvraag is;
doorgaan of afhaken?.. Oftewel; blijven steunen of laten stikken?? (Beetje cru, maar dat is waarschijnlijk wel hoe het is)..

Thanks voor het lezen(de paar lezers die nog niet zijn afgehaakt:P) en ik hoop dat er wat nuttige reacties komen.. Uiteraard snap ik dondersgoed dat alleen ik een keuze kan maken en jullie die niet voor mij kunnen maken, maar ik ben wel erg benieuwd wat jullie zouden doen in deze situatie..

<3 Angelic.

Tsja, je geeft zelf al aan dat hij autistisch is. Deze psychische aandoening zorgt er voor dat communiceren met anderen niet zijn sterkste kant zal zijn. Tot op heden is autisme ook nog niet te genezen en dat betekent dus dat het waarschijnlijk altijd een probleem zal blijven om goed met hem te kunnen communiceren.

Misschien is gedragstherapie iets voor hem? Maar ook dan is garantie op echte verbetering natuurlijk niet te voorspellen!

Ik denk dat je hem zal moeten accepteren zoals ie is en als het een probleem blijft, dan is de keuze verder aan jou/jullie natuurlijk.

Succes!

Precies wat Marla zegt.

Mensen met een stoornis uit het autistisch spectrum hebben over het algemeen moeite met communiceren en sociaal gedrag (ook het herkennen ervan). Zelf heb ik iemand heel dicht bij me met Asperger (autisme) en ik kan me precies voorstellen wat jij bedoelt met "bot" en "afstandig" gedrag. Ook hebben autisten vaak moeite met verandering, het doorbreken van bestaande handelingspatronen en gedachtengangen, waardoor ontwikkeling heel moeilijk gaat of zelfs bijna stilvalt.

Je moet voor jezelf nagaan of je dit 'gedrag' (wat hij natuurlijk onvrijwillig vertoont) kan accepteren en respecteren. Als je echt heel graag met hem verder wil probeer dan door zijn 'autistisch schild' heen te kijken.

Het is moeilijk, ik weet het, maar als je écht wil dan is het heel goed te doen.

Succes ermee!

Afhaken meisje. Meteen. Hij staat jou geluk in de weg. Jij bent nu continu bezig met je aanpassen aan hem en je merkt dat je tot bloei komt wanneer je niet bij hem bent.

Leef je leven, geef om jezelf. Jou geluk kan niet afhangen van een persoon die zo met zichzelf in de knoop zit. Je kunt hem niet gelukkig maken, dat kan alleen jij zelf en blijkbaar ben je samen met hem niet op de juiste plaats.

Succes!

Wat Drientje zegt, maar als jullie zulke goeie buddies zijn verder, zou ik gewoon lekker vrienden blijven. Mensen met autisme hebben het al moeilijk met contacten maken en onderhouden, en ondanks dat ze heel erg ongeintresseerd kunnen over komen, zijn ze wel heel blij met contact en vrienden, het komt alleen niet zo goed over.

Ja dat is wel belangrijk, blijf hem steunen en wees er voor hem als hij een oor of een schouder nodig heeft. Maar een relatie lijkt me niet de oplossing. Hij belemmert je in je ontwikkeling en dat kan niet goed zijn.

Angelic zei:

Ola mensen

Aangezien dit ook een forum is voor relaties en niet alleen voor alle geweldige sexervaringen e.d., ga ik maar eens proberen advies in te winnen van jullie ervaren df-ers ^^

(Als je geen zin hebt om te lezen, is dit het moment om af te haken:P)


<3 Angelic.

Klik om te vergroten...

Om met je laatste werkwoord te beginnen: gewoon afhaken

"de hele dag achter de pc en maar niks doen in huis"

Wat is dat toch met vrouwen die energie steken in hopeloze gevallen.

Ik heb veel koppeltjes elkaar zien helpen hoor, ik heb ook een vriendje gehad die het perfecte voorbeeld was van asperger, slecht in contact en gesprekken en relaties, en ondanks dat het nu uit is, ben ik wel van mening dat mijn relatie hem positief heeft geholpen. Als het hopeloos is, uitstappen inderdaad. Maar soms heeft iemand een duwtje in de rug nodig om te verbeteren, vooral mensen met een psychische stoornis, op voorwaarde dat er wel vooruitgang geboekt word anders is het een hopeloze zaak.

Ik had mijn huidige vriend ook links kunnen laten liggen door zijn OCD/hypochondrie/angststoornis, maar ik zag er verbetering in, en dat is ook gekomen. Soms hebben mannen een helpende hand nodig om uit het gat te komen waar ze in zaten, aangezien het voor mannen nog vaak not done is om uit zichzelf hulp te vragen.

Mijn vent heeft een borderline persoonlijkheidsstoornis. Ook dat is niet altijd makkelijk om mee om te gaan, maar het gaat sinds onze relatie zoveel beter met hem en nog zie ik hem nog altijd met sprongen vooruit gaan. Hij zal natuurlijk altijd zijn dingetjes blijven houden, maar ik heb hem gewoon geaccepteerd zoals ie is en dat heeft ook zeker vruchten afgeworpen (letterlijk en figuurlijk, want ik ben nu zwanger van hem ).

Een relatie met iemand die een psychische achtergrond heeft, hoeft dus niet altijd te mislukken. Het is maar net hoe je er zelf in staat en hoeveel je voor elkaar over hebt!

soms groei je uit elkaar en dan is het misschien beter om uit elkaar te gaan dan nog meer een beetje door te blijven modderen...