"Ola mensen
Aangezien dit ook een forum is voor relaties en niet alleen voor alle geweldige sexervaringen e.d., ga ik maar eens proberen advies in te winnen van jullie ervaren df-ers ^^
(Als je geen zin hebt om te lezen, is dit het moment om af te haken:P)
Well, het verhaal, ik ben nu zo'n 2 jaar(-3maanden) samen met mijn vriend.
Hij is autistisch/schizofreen, ik mankeer(naar mijn weten) niks, behalve een beetje gezonde gestoordheid..
Het ging heel lang erg goed tussen ons, maar ik heb sinds de zomer het idee dat..
Tja, hoe zeg je dat? Hij me een beetje tegenhoud in mn ontwikkeling..
Het is dan ook een maand of 3 uitgeweest en ik merkte wel dat het voor m'n leven heel goed was(ging sporten, gestopt met roken, veel werken, nieuwe vrienden gemaakt), maar dat ik hem toch ontzettend miste..
Het is namelijk wel zo dat ik normaal niet zo heeul open ben naar mensen, ook niet als ik ze lang ken, maar bij hem ging het allemaal vrij automatisch en had ik het idee dat hij me in het begin al redelijk goed begreep...
Dus, nu zijn we toch weer samen.. Het leek er even op dat hij z'n best deed om te veranderen(ja, ik weet, mensen veranderen niet, maar gedrag kan toch wel veranderen?), hij was namelijk nogal... Bot? Afstandig? Ongeinteresseerd?..
Ik weet niet wat hij had, maar ik had het gevoel dat we niet konden communiceren..
Ook deed hij niks in huis, ik werkte fulltime en hij zat maar de hele dag een beetje achter de pc, tenzij ik hem precies vertelde wat hij moest doen en hoe..
Nu, na ongeveer 2/3 maanden, lijkt hij weer in zijn oude gedrag te vervallen..
Was opzich te verwachten natuurlijk, maarja, als je ergens stiekem toch wel om iemand geeft, blijf je hoop houden
Nu merk ik dat ik mijn geduld steeds sneller verlies en hem het meest van de tijd best wel een ontzettende eikel vind.
Kijk, hij is wel ontzettend lief en heeft geduld met me(ik ben heus niet de makkelijkste, dat weet ik zelf ook wel), maar er zit gewoon niks in!!..
Ik heb echt het idee dat ik tegen een muur aanpraat soms en over gevoelens praten is al helemaal onmogelijk..
Ik ben druk bezig met werken, een leven opbouwen, huisje e.d., lekker leuke dingen doen met vrienden enzo.. Misschien ben ik dan egoistisch, maar altijd als ik iets wil doen, of hem meeneem naar de kroeg ofzo en hem dan dus even geen aandacht geef(waarschijnlijk wel mijn fout, maar ik heb gewoon echt geen zin om samen met hem stil in een hoekje te gaan staan met uitgaan) word ie boos en hebben we ruzie..
What the hell moet ik nou met zo'n vent?..
Ik wil hem echt wel helpen om er uit te komen met zichzelf(naar mijn idee zit ie echt ontzettend met zichzelf in de knoop), maar ik ken hem nu ruim 3 jaar en heb het idee dat we in dezelfde neerwaartse spiraal blijven druilen..
En ik ben ook geen psych, dus hoe graag ik ook wil, ik zal hem niet kunnen helpen, alleen ondersteunen bij zijn professionele hulp, toch?..
Naja, beetje onsamenhangend verhaal misschien, maar de kernvraag is;
doorgaan of afhaken?.. Oftewel; blijven steunen of laten stikken?? (Beetje cru, maar dat is waarschijnlijk wel hoe het is)..
Thanks voor het lezen(de paar lezers die nog niet zijn afgehaakt:P) en ik hoop dat er wat nuttige reacties komen.. Uiteraard snap ik dondersgoed dat alleen ik een keuze kan maken en jullie die niet voor mij kunnen maken, maar ik ben wel erg benieuwd wat jullie zouden doen in deze situatie..
<3 Angelic."
In: Wel, niet, wel, niet?!
1-1-2024