@Psychedelibee:
Bedankt. Het is meestal vervelend, soms met ogen dicht vermakelijk. En ja, uiteindelijk moet je dingen accepteren en heb je zelf enigszins in de hand hoeveel tijd eroverheen gaat door de manier van denken. Ik heb er een heel sterke positieve kijk op het leven door gekregen.
@Meejhem:
Ik heb de aflevering gezien. Veel van wat die jongen uitlegt zie ik ook. De simulatie van de verstoringen is ook best oke gedaan. Ik was wat verrast om dit in een Nederlands programma te zien! Kort daarna kwam ik
dit artikel tegen.
Blijkbaar wordt er tegenwoordig een diagnose voor Visual Snow gegeven wat mij ook wel aanspoort om er nog eens naar te laten kijken.
Als jullie het leuk/interessant vinden zou ik dit topic een wending willen geven. Mijn nieuwe vraag is:
Hoeveel lijken de dingen die ik zie op een tripervaring van iemand?
Om dat te vergelijken zal ik mijn best doen om te omschrijven wat ik zie. En dat is best lastig.
Overal in mijn zicht is een ruis, static. De kleuren ervan zijn moeilijk te omschrijven. Het lijkt te bewegen, maar als ik erop ga letten is het meer alsof de stipjes waar de ruis uit bestaat heel snel aan en uit gaan of van kleur veranderen. De ruis is altijd aanwezig en even intens. Om ieder object is een lichte, zwakke gloed waardoor er een extra contrast met de achtergrond is. Op witte, grijze en zwarte objecten is de ruis het beste te zien. Bij kleurige objecten verdwijnt een deel ruis in de kleur. Als ik mijn ogen beweeg, bewegen de randen van objecten in andere kleuren mee en de vorm van een wit of licht object is nog even als negatief te zien. Het effect dat je krijgt als je even naar de zon kijkt. Dicht op elkaar staande patroontjes/structuren bibberen. Alsof de lijntjes via de ruis interactie met elkaar hebben.
Buiten op een zonnige dag ziet eruit alsof je naar een sterk overbelichte foto kijkt. Alle lichten en reflecterende objecten hebben een felle waas om zich heen. De dingen eromheen zijn soms nauwelijks te zien. Ik loop meestal met een zonnebril op. Dat maakt het een stuk beter. De tegels die voorbij komen als ik loop lijken interactie met elkaar te hebben op dezelfde manier waarop patroontjes dat doen. Ik zie bijna niks meer als het net heeft geregend en de zon staat erop.
In het donker zie ik de trails erg duidelijk. De lichten van auto's komen vertraagd voorbij. Alsof een fotograaf erg goeie foto's met lange sluitertijd maakt. Wanneer ik mijn eigen ogen beweeg gaat de waas die richting mee. Als ik mijn hand voor mijn ogen beweeg zie ik meestal een vloeiende waas volgen, soms een schokkende waas.
Ronde lichtbronnen geven intense stralen licht uit een 6 hoekige vorm. Een vlammetje of bijvoorbeeld een kampvuur zijn daarentegen heel anders. Ze geven een veel prettiger licht en hebben niet dat intense. Ze zien er vloeibaar uit. Maar ik kan er niet lang direct naar kijken zonder dat het vervelend word.
Tot slot. Als ik mijn ogen dicht doe zie ik alleen de ruis en nog ongeveer 10 seconden een negatief plaatje van wat ik zag voordat ik mijn ogen sloot. Daarna begint de ruis te kolken naar een punt van mijn aandacht en maakt daar vormen. Vaak is het alsof er een kleurige bal op mij afkomt en weer de diepte in gaat. Langzaam wordt die bal steeds gedetaileerder en krijgt vormen die ik met tekst niet kan uitleggen.