de laatste verslaving

Hey Barre,
Wat super goed dat je weer hier open en eerlijk je verhaal vertelt!!! Blijf dat vooral doen, het is goed om te ventileren! Wees niet te bestraffend naar jezelf. Je hebt de stap gezet om het probleem aan te pakken. Natuurlijk is het is heel moeilijk als familie of je partner je confronteert met je foute gedrag. Maar het is juist ook weer heel goed om zo met je neus op de feiten gedrukt te worden, zodat je bewuster wordt en het probleem een keer gaat aanpakken. En dat doe je nu dus!!! Wees daar trots op!

Ik had veel moeite met de benaming "verslaving is een ziekte". Dat kon ik maar niet accepteren. Het klinkt zo ... levenslang. BAF! Hier heb je een stempel op je hoofd ... Maar als je het accepteert, hoeft het niet zo zwaar te klinken. Het is iets wat bij me hoort en het maakt me tot wie ik nu ben. Alleen is het de kunst om geen slaaf van de verslaving te worden. Want wegrennen van problemen heeft geen zin, want daar lossen de problemen niet van op. Je kan niet wegrennen van jezelf, want je neemt altijd en overal jezelf mee inclusief je schaduw! Al ga je naar de andere kant van de wereld, je komt jezelf daar gewoon weer tegen ...

Wij "verslaafde" zijn meesters (in mijn geval meesteres ) in manipuleren. Naar andere, maar al helemaal naar onszelf. Excuses en uitwegen verzinnen om maar niet uit die vicieuze cirkel te stappen. Om maar in dat oh zo vertrouwde en veilige wereldje te blijven ... Want zeg nou zelf, het is toch doodeng om het onbekende aan te gaan? Wij willen het bekende, die bekende roes en de bekende vermijdingstrucjes. En dan? Hoever kom je dan in het leven?
Ik heb nu ervaren en eigenlijk steeds weer opnieuw, dat het eigenlijk een juist kick/trots gevoel geeft om niet toe te geven aan de trek en de verslaving. Zelfvertrouwen en waardering voor jezelf groeit daardoor. Het geeft een kick om een nieuwe stappen te zetten... Een nieuw leven. Jezelf uitdagen om iets te bereiken wat je nooit had gedacht dat je dat ooit kon. Je kan meer dan je denkt! Als je maar je gedachten veranderd en tegen jezelf zegt, ik kan het en ik ben het waard!
Daag jezelf uit, op een gezonde manier. Verleg je grenzen, op een gezonde manier. Heb lef om te leven!!

En weet je... het doet mij weer heel goed en geeft mij kracht om te lezen dat er hier mensen zijn met de beste bedoelingen om te helpen en dat mensen uiteindelijk durven toe te geven dat ze een probleem hebben en er iets aan gaan doen! Echt super tof!!!

Hoi,

Ik ben een gast van 36 uit België en heb een behoorlijk verslvingsverleden. Ik dronk op mijn 13de mijn eerste glas bier, vanaf mijn 15 begon ik te roken en vaker te drinken, rond mijn 17 kwam cannabis erbij (waar ik ook verslaafd aan raakte) en via LSD en speed ontdekte ik coke. Die ontdekking was indertijd de hemel voor mij, het gevoel was zoveel zaliger dan hetgeen ik voelde bij pakweg speed. Ik was na enkele maanden een dagelijks gebruiker geworden en ben 6 jaar in de coke blijven hangen, met alle gevolgen vandien.
Ik wil hier niet al te veel over uitweiden, maar een cokeverslaving is uiteraard behoorlijk duur. Ik was al een stevige drinker maar in combinatie met coke begon ik waanzinnig veel te drinken. Een joint en een halve liter bier waren mijn ontbijt. Meermaals per week dronk ik drie flessen Bacardi op een dag, gecombineerd met meerdere bieren. Het hielp mij om extra van de coke te genieten. Toen ik op mijn 24 in een afkickcentrum terecht kwam, kreeg ik psychische begeleiding maar vooral mbt mijn verleden (was een gedwongen opname) , slechts in mindere mate voor mijn verslavingen. Toch werd mij gezegd dat ik moest stoppen met drinken omdat mijn lever behoorlijk vervet was en het suikergehalte in mijn bloed te hoog was (ik had diabetes type 2). Een week na mijn opname was ik echter opnieuw aan het drinken. Door omstandigheden dronk ik steeds vaker vodka.
Twee jaar later zat ik in de gevangenis. Daar raakte ik wonderwel van mijn cokeverslaving af maar had er wel een tussenpersoon die mij van wiet en alcohol voorzag. Vooral dat laatste was echt een
noodzaak. Ik herinner mij nog hoezeer ik uitkeek naar de alcohol. Mijn celmaat lachte er geregeld mee als ik rusteloos werd. Of het nu gin, vodka, whisky of rum was: het ging allemaal even makkelijk
binnen. Afhankelijk van de werkuren van mijn "leveranciers" werden er soms meerdere flessen geleverd, die door mijn celmaat werden weggestopt. Het gebeurde geregeld dat ik bedelde om een
tweede fles, wat ik altijd schaamtelijk vond maar soms wel kreeg.
Eens uit de gevangenis is er een enorme ander veranderd. Ik heb de coke (en ook andere harddrugs die ik minder gebruikte) afgezworen, een job gevonden, mijn huidige vriendin ontmoet en in 2010 zelfs (met behoorlijk wat moeite) de wiet achterwege gelaten.
Nu rook ik nog steeds (wat ik geen verslaving noem) en drink nog steeds. De alcohol heb ik nog dagelijks nodig. Mijn vriendin, echt een schat van een mens, houdt mij in het oog. Ik drink, onder haar toezicht, een 5-tal trappisten per avond. Als ik wat zeur drink ik er wel enkele meer. Mijn vriendin weet intussen van mijn verleden en hoe zwaar het was om het blowen te stoppen, vandaar dat ze vrij
mild is. Ze weet echter niet dat ik achter haar rug om nog wat vodka (gemiddeld een halve fles per dag) binnen giet. Ik ben daar niet fier op, maar heb 's ochtends een slok nodig voor het werk. Ook na
het werk heb ik nood aan alcohol en moet mij dan telkens bedwingen om niet door te drinken (lees: zat thuis te komen). De laatste maanden heb ik geregeld last van hevige steken in mijn buik, allicht de lever. Mijn vriendin wil dat ik mij laat onderzoeken hetgeen ik weiger. Ik vrees dat het verdict zal zijn dat ik niet meer zal mogen drinken. Ik besef dat dit de beste optie zou zijn, maar ben terzelfdertijd zo bang voor de toekomst.

Ik leef al meer dan 20 jaar in min of meerdere mate onder verdoving. Ik ben zo bang wat er zal gebeuren als ik nu op de alcohol achter mij moet laten. Ik weet dat dit zwak klinkt, maar zo voel ik mij. Ik kom van behoorlijk ver, maar toch heb ik soms zin er een eind aan te maken al wil ik mijn vriendin dat niet aandoen.

Dit bericht is niet perse gemaakt om op te reageren, ik wou gewoon mijn verhaal eens kwijt. Diegenen die wel reageren wil ik vragen dit op creatieve manier te doen. Ik heb echt geen boodschap aan uitlacherij of verwijten. Die maak ik mezelf al genoeg.

Joh, wat een ellende allemaal.
En uitlachen, daar doen we hier niet aan. En zo wel, dan krijgt die persoon meestal gelijk de volle laag van de andere forum gebruikers.

Maar, je situatie is gerust ernstig te noemen. Gelukkg dat je dat zelf ook terdege beseft.
En je zegt t zelf eigenlijk al, je zal moeten stoppen met alcohol. Helaas is alcohol, ookal denkt menig een van niet, een van de zwaarst schadelijk drug soorten. Een decennia drinken kan maken dat je lever ern mee stopt. En lever transplantatie is iets wat niet veel voor komt daar er amper donoren zijn, en de transplantaties die dan plaats vinden worden niet gegeven aan alcohollisten, wat natuurlijk logisch is.

Ik vrees dan ook dat je toch een keus moet maken, en niets doen is ook een keuze.
Maar, dit maakt wel dat je niet lang meer zult leven. En dat is gewoon triest.
Als ik jou was zou ik om te beginnen zowiezo stoppen met die vodka. Want vooral sterke drank is echt een sloop hamer voor je lever, zeker in grote hoeveelheden dagelijks.
Maarja, vertel je niets nieuws natuurlijk. En ik snap dat terug gaan naar enkel een paar biertjes per dag niets is, die gooi je zo achterover zonder wat te voelen.
Toch is het goed dat je hier je verhaal hebt verteld. Ik denk dat door het enkel eens op "papier" hier gezet te hebben je je opgelucht voelt, en wat meer inzicht kreeg. Je lever laat je duidelijk weten dat de tijd dringt, dat t 5 voor 12 is. Zou zowiezo naar een arts gaan, en me laten onderzoeken, zodat je weet hoever je er voor staat. Want gewoon doorgaan nu, dat is kiezen voor een erg pijnlijke dood, en dat wil je toch ook weer niet.

Ook denk ik dat dit het moment is om toch eens met je vriending te gaan praten en alles eerlijk op te biechten. Want je wilt toch niet dat t dadelijk helemaal fout gaat en dat zij t dan van een arts moet horen allemaal. Dat heeft ze toch niet verdient.
Al met al voel ik met je mee, het is allemaal zwaar klote om het maar eens grof uit te drukken.
Echt heel veel succes man, en bedankt voor je verhaal. Kost moeite om zo eerlijk te zijn hier.
Bedankt,

Ik wil je even heel veel sterkte en succes wensen en ik hoop dat je toch de stap gaat maken. Je verhaal laat wel blijken dat je een flink verleden hebt en ik denk dat de laatste verslaving beëindigen de zwaarste stap gaat zijn, op zo'n moment wordt je pas echt helemaal nuchter en dat is in jouw geval waarschijnlijk vrij zwaar. Echter zoals Leveldesigner ook al zei, als je niets doet is het wachten op een vervelend einde.

Misschien kun je het alleen, maar het lijkt me een stuk prettiger onder begeleiding. Als je het met je vriendin bespreekt en met een arts kun je het met een hoop steun doen, anders zul je het zelf moeten doen wat het een stuk lastiger maakt.

Schrijf vooral van je af, je kunt hier altijd steun verwachten! Heel veel sterkte en vooral succes!

Bedankt voor jullie reacties, level en smartie. Ze bevestigen wat ik zelf al voel, maar ze doen desondanks meer deugd dan jullie kunnen vermoeden.
Toen ik vorige vrijdag mijn bericht na las, moest ik mijn tranen bedwingen en dat overkomt mij niet vaak. Ik ben dan ook blij dat ik mijn verhaal in het kort op papier heb gezet.
Ik wil eerst even zeggen dat ik al minder drink dan vroeger. Er zijn periodes geweest dat ik in de namiddag bij het blowen in slaap viel, deels door te weinig slaap 's nachts maar vooral omdat ik al teveel op had. Vooral de combinatie van coke en alcohol maakte mij sterk maar tevens iemand waar ik nu met enige walging op terug kijk.

Mijn vriendin wist al bij onze ontmoeting dat ik cannabis gebruiker was. Mijn alcoholprobleem heb ik enkele maanden kunnen verbergen. Het was pas nadat ze mij twee maal in een week dronken in de zetel vond dat ik het, met enige schaamte, heb toegegeven. We maakten meteen de afspraak dat ik minder zou gaan drinken, hetgeen ook lukte tot ik stopte met blowen.

Het afkicken zal niet makkelijk zijn, maar ik ben vooral bang voor wat daarna volgt. Toen ik stopte met blowen had ik het geestelijk heel moeilijk. Ik ben twee jaar bij een psycholoog geweest, maar die heeft niet het gewenste resultaat opgeleverd. Ik leef met mijn vriendin vooral in het heden. Ze weet wel iets van mijn jeugd af, maar treed nooit echt in detail. Van mijn criminele verleden weet ze eveneens iets (ik kan mijn strafblad en schulden moeilijk verborgen houden) maar de vraag is wat er zal gebeuren zonder verdoving. Daar ben ik zo bang voor.

Dit wil niet zeggen dat ik niet wil stoppen met drinken, want dat wil ik wel. Ik besef genoeg dat ik er anders misschien over 5 jaar niet meer zal zijn.
Mij enkel aan bier houden is geen optie, niet alleen omdat mij dat inderdaad geen bevrediging zal geven maar ook omdat ik zo blijf drinken. Stoppen is de enige optie. Hoe weet ik nog niet, maar vrees voor een opname wat ik koste wat het kost wil vermijden. Ik ga er de komende dagen wel over denken, da's beloofd.

Mooi dat je dit verhaal hebt opgeschreven en het is een goed begin aan een hopelijk nieuw gedeelte van je leven.

barre zei:

Hoe weet ik nog niet, maar vrees voor een opname wat ik koste wat het kost wil vermijden.

Klik om te vergroten...

Waarom wil je dat vermijden? Ik heb zelf ook jarenlang achter de feiten aangelopen omdat een opname niets voor mij was of dat zoiets niet nodig was of zelfs niet mogelijk in verband met werk, relaties enz. Uiteindelijk is het voor mij de inluiding van een beter bestaan geweest. Als je echt wil stoppen is het nodig radicaal te werk te gaan en niet met halve maatregelen.

Als ik je verhaal zo lees ben jij iemand die dat nodig heeft.

Het is heel vervelend maar Svali heeft gelijk.
Vrees dat er echt niets anders op zit dan toch echt opgenomen te worden om helemaal clean te worden. En helaas heb je niet echt de luxe meer om dit nog lang aan te kijken en zelf te proberen. Natuurlijk is een opname een ramp op sommige momenten, je zal ziek worden en je zult overspoelt worden met emoties die je lang hebt weggestopt. Maar achteraf zul je o zo blij zijn dat je de stap hebt genomen. Zie het als een enorme investering in je verdere leven.
Het is even met de billen bloot zoals dat heet, maar vaak is het de enige manier om echt een reele manier van slagen te hebben met afkicken. Zelf proberen maakt bijna altijd dat t zo wie zo langer duurt, en de kans op mislukken is vele malen groter.
Sommige problemen zijn gewoon te groot om alleen te kunnen ondergaan.
Geef jezelf een paar dagen de tijd om hier goed over na te denken, bespreek het met je vriending. Het is een eng idee, ben me daar tergede van bewust.
heel veel succes,

Hallo Barre! Ik heb zeer weinig ervaring op dit gebied maar ik wil je heel graag vertellen dat ik je nu nu al zo ongelofelijk sterk vind! Je hebt al zoveel voor elkaar gekregen! De laatste stap gaat jou ook lukken! Het zal behoorlijk veel moeite kosten denk ik en een zware periode. Maar ik denk dat je haast wel zal moeten. Je zit nu zo met jezelf en je verslaving in de knoop dat het vast op deze manier ook niet prettig is om zo door te gaan. En kijk eens terug hoe knap je al bezig bent geweest. Hoe je het ook gaat doen (en het gaat vast lukken), ik wens je heel veel succes!!!!

Hoi Barre,

Wat heftig om je verhaal te lezen.

Ik ben een vrouw van 36 jaar en ben ook al een tijdje onderweg. Op mijn 14e rookte ik mijn 1e peukie, dronk mijn 1e glaasje en hees aan mijn 1e blowtje. Op mijn 16e nam ik het 1e xtc pilletje en 1e snuifje speed. En op mijn 18e 1e snuifje coke. Ik gebruikte veel in het weekend zowel thuis als op party's. In 2004 probeerde ik voor het eerst GHB en dat sloop er heel sneaky in totdat ik 24/7 verslaafd raakte, in combinatie met xtc, coke en speed. Het weekendgebruik werd dagelijks gebruik en in 2009 ging het goed fout. Gelukkig kwam er op tijd hulp en ben ik een jaar de kliniek ingegaan en daarna een jaar begeleid wonen gedaan. Omdat ik nooit een alcohol verslaving had, dacht ik wel te kunnen drinken. Daar ben ik gigantisch de mist mee ingegaan. Eens een verslaafde, altijd een verslaafde Wel al 5 jaar clean van de GHB, dat mijn grootste verslaving was. Maar in 2011 begon ik mezelf de goedkeuring te geven om af en toe een glaasje te drinken en dronk weer mijn 1e drankje op een verjaardag. Moet toch kunnen dacht ik ... Het is "sociaal geaccepteerd", je kan het overal krijgen en iedereen drinkt toch .. Maar iemand zoals ik, (mega impulsief, adhd, verslaafd, geen rem en grenzeloos) kan niet 1 glaasje drinken. Ik begon met buiten de deur te drinken en haalde al snel alcohol in huis. Met advies van mijn familie (die mij altijd steunen) om dat niet te doen. Nee Jaime, je hebt een verslaving en kan dus ook niet drinken. Tja... koppig en stront eigenwijs dat ik ben, moest ik dit natuurlijk zelf ervaren. Een verslaafde weet het altijd beter en doet het graag op zijn eigen manier ... :P Maar of dit de juiste manier is??? Bij mij niet. Alcohol sloop er gigantisch in bij mij en vanaf 2011 heb ik dagelijkse, wekelijkse, soms maandelijkse periodes gehad dat ik elke dag dronk en ook in de ochtend. Want als het in huis is, moet het op. Ook lange periodes dat ik er helemaal mee klaar was en niet dronk. Al snel viel ik in mijn oude gedrag en kreeg ook weer de drang om drugs te gebruiken ... Sinds 2 weken gestopt en ik ga weer naar meetings en volg een leefstijltraining bij de verslavingszorg. Ik heb het openbaar gemaakt en krijg veel steun van iedereen. Ik schaam me er niet meer voor en ben inmiddels een open boek geworden ... Ik zal de rest van mijn leven moeten dealen met de verslaving. Want ik kan ook doordraven in bijvoorbeeld koopgedrag, series kijken, chocolade, chips, etc... Geen rem! Alles of niets. Maar weet je ... dit hoort bij mij en maakt me tot wie ik ben. Mijn leverwaarde was hoger dan normaal, maar gelukkig wel te herstellen!!! Ga je er mee door en gaat je lever kapot dan .. tja .. je weet waarschijnlijk wel wat er dan gebeurd.

Als ik het zo lees is bij jou de verslaving echt hardnekkig en vast geroest. Toch denk ik, met de juiste professionele hulp en begeleiding dat je al een heel eind de goede richting op gaat. Maar ja ... DAN ZOU JE MOETEN STOPPEN MET ALCOHOL!!!!

Ik heb hier nog heel wat tassen met lege flessen staan en ook nog in de kelder.. Toevallig heb ik vanochtend een afscheidsbrief getypt .. Ik zal hem hieronder neerzetten .. Mij helpt het! Ik ga het overschrijven in een kaart en met de tassen en de kaart naar de glasbak om op deze manier het los te laten, zodat ik weer kan doorgaan.

Ik wens je heel veel sterkte en succes!!! Ik hoop dat je goede en gezonde keuzes zult maken.. anders word je niet oud!


Mijn afscheidsbrief aan de drank:

Hello mate, cheers …
Alleen proost ik vanaf nu met non-alcoholische drankjes, want ik neem afscheid van jou. Dat verbaast je hé? 2 Weken geleden al het stopbesluit genomen en dan nu het echte afscheid. Alle overblijfselen van de afgelopen paar jaar van jou gaan netjes naar het glaskerkhof en een afscheidsbriefje leek mij wel op zijn plaats na alles wat we hebben meegemaakt. Je was er in leuke en minder leuke tijden. Je troostte mij als ik het moeilijk had met je verdovende vloeistof. Samen in een roes, waardoor ik mijn emoties, problemen en verantwoordelijkheden aan de kant zette. De “ontspanning en plezier” was voor korte duur, want je weet wat ze zeggen … ‘De kater komt later’. Het is net als je een bal onder water drukt. Het lukt even, maar dan schiet de bal door de druk weer keihard omhoog. En zo is dat ook met de weggestopte problemen. Ik begrijp dat je het fijn vond om samen met mij, geïsoleerd, in een roes te zitten. En al die tijd stond ik stil. Jij belemmert mij in mijn ontwikkeling! En dat is iets wat ik niet meer wil. Daarom zet ik een punt achter onze haat/liefde relatie! Ja, dat LEF heb ik zeker! Want meervoud van LEF is LEVEN!!! En dat is wat ik ga doen, leven en verder komen in het leven!! Geen slaaf meer zijn van de verslaving!

Het ga je goed mate … Farewell, adieu, lebewohl en vaarwel!!!

Mooi om te lezen die afscheidsbrief.

Deze heb ik in de kliniek geschreven, ruim twee jaar geleden:

Beste verslaving,

Mijn verslaving, mijn ziekte
Mijn verslaving, mijn vriend

Bier, wijn, port, whisky en wodka
Wiet, hasj, coke, basen, XTC, GHB en mijn allerliefste speed...

Nooit meer nachtenlang wakker, nooit meer de fles tot het eind
Nooit meer het gevoel van (bijna) out gaan, nooit meer mezelf verdoven

Ik zou blij moeten zijn

Een gat in de lucht springen en de vlag uithangen
Jubelen van vreugde en mezelf gelukkig prijzen

Maar dat kan ik niet, ik zou liegen

Drie maanden nuchter op achttien jaar, het is niets
Ik zie je, ruik je, hoor je en proef je

Ik voel je zelfs

Je zit in mijn bloed en in mijn systeem
Jij bent een onderdeel van mij


De warme hand op mijn schouder na een vermoeiende dag
De beloning voor een prestatie, de troost na een zoveelste teleurstelling
De viering van welke gelegenheid dan ook, de opvulling van een lege dag
De enige vriend die mij nooit heeft verlaten,

de enige die er altijd voor me was

En nu moet ik afscheid van je nemen, niet voor eventjes maar voor altijd
Ergens wel ironisch

En hier zou dan het gedeelte komen waarin ik je volledig de grond in boor,
het gedeelte waarin ik vertel hoe slecht je wel niet bent en dat je mijn leven kapot hebt gemaakt

Maar dat kan ik niet, ik zou liegen

Zonder jou voel ik me leeg, angstig, bang, onbegrepen, beschaamd, eenzaam en afgewezen
Nog erger dan ooit te voren

Ik voel het

Ik voel



Ik ben weer dat jochie dat in de hoek van de kleuterschool stond en met niemand durfde te praten
Moet ik daar blij mee zijn? Ik ben het in ieder geval niet


Nee, ik hoef geen afscheid te nemen van je slechte kanten, want die ga ik niet missen
Wat ik ga missen is stomdronken op mijn balkon een joint zo snel oproken dat ik mijn bed niet meer haal en ergens wakker wordt op de grond
Blackouts van ruim een halve dag en niet meer weten wat ik heb gedaan of waar ik ben geweest
Zoveel snuiven tijdens het drinken dat ik dacht dat mijn hart het zou begeven
Zo lang wakker zijn dat ik dacht in een psychose te zijn geraakt
Na een kerstdiner door twee collega's naar huis worden gedragen, volledig doorgedraaid
Verlamd op de grond wakker worden in je eigen kots na twee flessen wodka in een uur

Dat uiterste randje waarvan je weet dat je niet verder kan en het dan toch doen
Daar voelde ik me prettig, daar wilde ik zijn

Dat was mijn thuis

En ik weet het ook wel hoor, het klinkt niet alsof het leuke dingen zijn
Het lijken negatieve dingen, maar ik vond ze maar al te fijn

En dat ga ik zo ontzettend missen
Ik ga je echt heel erg missen

Misschien had ik iets anders moeten schrijven
Maar dat kan ik niet, ik zou liegen

Het ga je goed,


je maatje

Klik om te vergroten...

Verslaafde ben je voor het leven. Dat zeggen ze bij de AA ook.

Marcko zei:

Verslaafde ben je voor het leven. Dat zeggen ze bij de AA ook.

Klik om te vergroten...

Ze zeggen wel meer bij de AA...

Wouw Svali, wat een indrukwekkende brief!!! Dat heb je echt perfect verwoord en omschreven. En ben je pas 18 jaar of bedoel je 18 jaar gebruik? Pffff... op die leeftijd wist ik niet eens wat een verslaving was en wist ik zo weinig van de gevaren van de middelen. Ik dacht dat ik een "onschuldig" gabberinnetje was in die tijd, dat lekker uit haar dak hakte op de grote party's Yeah right, alles behalve onschuldig natuurlijk .. hahaha

Ach, ik heb er 17 jaar over moeten doen om te weten wat ik nu weet. En ik weet nog niet alles en ben nog lang niet uitgeleerd ...

Verslaving is inderdaad niet voor even maar je hele leven. Ik leer er mee omgaan en het belangrijkste vind ik dat ik niet naar de fles, ghb, speed of coke grijp bij wat voor emotie dan ook. Blij, boos, bedroefd of bang... Het maakt niet uit, als ik maar clean blijf!

Nu volg ik de leefstijltraining en ga naar meetings. Meetings is nog niet helemaal mijn ding, maar ik vind het fijn om er over te 'kunnen' praten als ik dat wil en om naar de verhalen van de andere te luisteren...

Hoi,

Ik ben hier ff niet geweest maar vind het leuk jullie reacties te lezen.

@svali: jouw brief brengt bij mij herinneringen op. Het wakker worden op de grond, hartkloppingen door de combi van drinken en snuiven, het wakker worden boven het toilet in mijn eigen kots, de black outs: been there, done that. Alleen ben ik zo stom geweest om, na het snuiven en later het blowen, door te blijven drinken.
Daarom herken ik jouw verhaal zo goed, Jaime. Wat je omschrijft mbt de ene verslaving vervangen door een andere (of een combinatie van meerdere tegelijkertijd) is iets wat hier ook al meer dan 20 jaar aan de gang is. Ik schaam mij ook al lang niet meer om mijn verslaving, daarvoor heb ik al iets teveel meegemaakt.

Ik ben vanochtend naar de huisarts geweest. Mijn vriendin heeft de afgelopen weken tweemaal foto's genomen van avonden dat ik lazarus was. Ik kan het zelf niet meer herinneren, maar als ik de foto's zie, schaam ik mij. Een keer was ik blijkbaar aan het discussiëren, met bloedrode ogen. De andere keer lag ik in de zetel te slapen, buik half bloot en er stond ook een emmer naast mij. Mijn eerste bericht hier dateert van na een ruzie met mijn vriendin. Ik heb dit vorige keer verzwegen, deels uit schaamte, deels ook omdat ik niet echt wil stoppen. De foto's heb ik pas na mijn laatste bericht gezien, en eerlijk, ik moest huilen toen ik het zag. Mijn vriendin wou mij eerst de foto's niet laten zien omdat ze bang was voor mijn reactie. Dat was echt een schok voor mij want ik had niet door dat ik agressief was en al helemaal niet tegenover mijn vriendin (ik heb haar nooit geslagen! ). Wij hebben die avond lang gepraat en het gevolg is dus dat ik vanochtend een afspraak bij de huisarts had.

Hoewel ik enorm bang ben voor wat eventueel komen moet, verzet ik mij niet langer tegen een opname. Dit heb ik mijn vriendin beloofd en ik heb er mijn zelfs al in geschikt.
Misschien is dit niet nodig. De dokter heeft contact genomen met het centrum geestelijke gezondheidszorg waarmee ik volgende week een afspraak heb. Nu is het wachten op het resultaat van het bloedonderzoek, wat ik allicht vrijdag zal kennen.

Ik ben in dit bericht heel eerlijk en open geweest, veel meer dan ik gewend ben. Ik ben blij dat ik dit geschreven heb. Ook al voel ik mij op het ogenblik een stomme zwakkeling en nietsnut, toch voel ik mij vereerd met jullie eerlijke en meelevende commentaren. Bedankt hiervoor.

Goed om weer wat van je te horen Barre, het blijft altijd afvragen als mensen een verhaal als het jouwe vertellen en daarna een tijdje niet online komen. Ik denk dat je nu al trots op jezelf kunt zijn, je erkend nu openlijk je probleem en bent ook nog eens volledig bereid het aan te pakken. Dat zijn twee hele moeilijke stappen!

Je bent geen nietsnut, een verslaving is een ziekte en niet iets wat je bewust doet. Niemand wil verslaafd zijn en je kunt je dat dus ook jezelf (vrijwel) niet aanrekenen. Je weet dat waarschijnlijk als geen ander, maar overtuig jezelf er maar eens van...

Gelukkig is het besef gekomen op het moment dat je vriendin er nog vertrouwen in heeft. Als zij het voor die tijd had opgegeven, was er een grote motivatie minder geweest om te stoppen. Prijs je rijk met zo'n vriendin, niet iedereen treft het zo!

Heel erg veel succes de komende tijd en we hopen op meer goed nieuws de komende tijd!

@Jaime: Thx, was ook een emotionele ervaring die brief, maar het helpt zeker. Ik ben trouwens 18 jaar verslaafd geweest, ben nu 35. En die gabberperiode heb ik ook meegemaakt.

barre zei:

Ik ben in dit bericht heel eerlijk en open geweest, veel meer dan ik gewend ben. Ik ben blij dat ik dit geschreven heb. Ook al voel ik mij op het ogenblik een stomme zwakkeling en nietsnut, toch voel ik mij vereerd met jullie eerlijke en meelevende commentaren. Bedankt hiervoor.

Klik om te vergroten...

Heel mooi man, echt heel mooi. Dit klinkt al veel meer als iemand die echt bezig is om zijn verslaving aan te pakken. En onthoud dat gevoel van zwak zijn en mislukt voelen, want dat gaat je helpen. Dat is wat je niet meer wil. En wees gezegend met de steun van je vriendin, niet iedereen krijgt die steun en dat kan net dat extra zetje geven.

Go for it! En laat ons weten hoe het verder gaat.

ik blijf erbij dat als je eenmaal verslaafd bent je altijd moet oppassen voor triggers ik merk het bij mezelf.