FILM: Verloren jaren - Drugs en Psychose

Een uur durende film, erg indringend. Ik heb zelf ook te kampen met psychoses, en ik heb nog nooit iets gezien wat zo dichtbij de waarheid komt. Het is een akelig feest der herkenning, mensen onder jullie die (rand)psychotisch zijn geweest zullen er zeker dingen in herkennen. Het is eigenlijk een waarschuwing, misschien zie JIJ nu plots in wat er met je aan de hand kan zijn, of besef je plotseling beter waar jou huidige gebruik naar toe kan gaan. Daarnaast is het ook gewoon echt een goede film vind ik.

Bekijk hier de film Verloren jaren, over een student die (mede?) door drugsgebruik langzaam afglijd in een verschrikkelijke psyhose.
http://www.verlorenjaren.nl/de-film/

Reactie op een oud topic.
Ik kan het nergens vinden maar is er al een topic over drug-gerelateerde en krankzinnige-films?

Ik ga deze meteen downloaden.

Gisteren Symbol gekeken, een Japanse film.
Eergisteren imposter gekeken en shutter's island.
Berlin calling is ook erg leuk.

Thanks voor de tip. Ik heb 3x een psychose gehad. Twee korte en vorig jaar een lange. Het is echt een goede realistische film!!!

Verloren jaren ook gezien

Erg realistisch!!!

ben zelf een docu liefhebster dus als iemand nog meer goede docu's weet

Film is eigenlijk best een aanrader, en zet je ook zeker aan het denken.

Helemaal met mijn huidig drankgebruik en sporadisch andere spullen ga je er toch dieper over nadenken. Helemaal de andere mensen die je er mee opzadelt of pijn mee doet. Die het beste met je voor hebben maar je dit niet wilt inzien, of misbruik van maakt. Dat je in een soort paradox verweven bent; Als ze je zien en willen helpen doet dit ze pijn , maar als je ze verlaat en in het ongewisse laat doet dit ze net zoveel pijn.

Vooral dat is iets wat mij behoorlijk bezig houd bij mezelf en een film als deze er nog eens op nadrukt. Jezelf vernachelen is tot daar aan toe, maar de rest van de personen die er niets mee te maken hebben opzadelen met je probleem en ze er pijn mee doet. Dat doet mezelf ook het meest. Vele mensen heb ik onderhand buiten gesloten , die zich nog aan me vast proberen te klampen kan ik niet begrijpen, maar ook weer wel. Het is een soort van paradox waarin ik me bevind en juist daarmee weet ik niet eruit te komen.