#1
Als ik dit verhaal hoor doet het me gelijk aan de Verenigde-Staten denken. Ik zit veel op Reddit en hier verneem ik dat jouw weg naar verslaving daar heel veel voorkomt. Daar krijg je al die farmaceutica ook gewoon zomaar voorgeschreven.
Ik wist dat dit soort situaties (doelend op medicijnen na ongeluk oid, daaruit verslaving) ook in Nederland voorkomen maar toch zie ik het eigenlijk nooit voorbij komen.
Ik ben zelf 19 jaar, en experimenteer al sinds mijn 14e met alles wat god verboden heeft dus is dit toch even een heel andere weg naar verslaving dan ik zie in mijn omgeving.
Mijn gebruik zat altijd al over het randje van verantwoordelijk maar het ging meestal nog wel enigzins acceptabel en gecontroleerd.
Het is algemeen bekend dat je geen drugs moet gebruiken wanneer je je niet goed voelt. Ik ben al heel lang depressief, en voelde me dus altijd niet goed. Daarentegen ging het qua gebruik gewoon prima, dus snapte ik de uitspraak wel maar vond het toch wat overdreven.
Dit totdat ik ruzie had met mijn beste vriend. Ik ben een allemansvriend en heb eigenlijk nooit ruzie, dus was dit voor ons beide extra heftig.
Bij deze ruzie hebben we beide hele nare dingen gezegd.
Ik ben daarna naar huis gegaan om vervolgens iets later door zijn broertje, helemaal in paniek (en niet wetende van onze ruzie), te worden opgebeld dat hij geprobeerd heeft zelfmoord te plegen.
Deze boodschap raakte mij zo hard dat ik voor het eerst in mijn leven drugs gebruikte puur en alleen om het leven draaglijk te maken (in extreme mate in ieder geval).
Vanaf dat moment was ik hooked.
Ik herken dit heel erg maar dan met 3-mmc.
Meerdere mensen om mij heen zijn verslaafd (geweest) aan de 'miauw van nu'.
Allemaal functioneren ze nog normaal, en snuiven meestal 3 a 4 dagen per week. Hier op het forum is ook een post over 3-mmc verslaving, en als mijn geheugen me bij staat ging het hier ook om iets van 2 gram in de week.
Zelf zit ik al 5 maanden op ongeveer 1-1.5 gram per dag, slaap ik ongeveer eens in de 2 nachten, heb ik mijn HBO studie laten vallen omdat het niet meer ging, veel ruzie thuis terwijl er eigenlijk nooit problemen waren en noem maar op.
Tactus meent dat het ook een geval apart is, misschien dat iemand hier in dezelfde situatie zit?
Hoe dan ook, het is zeker een aanrader om hulp te zoeken en schaam je absoluut niet! Iedereen heeft zijn eigen 'demons', en de medewerkers in de zorg zijn al heel trots en onder de indruk als je uit jezelf hulp zoekt.
Ik merk dat ik het fijn vond om wat uitgebreider op mijn trauma in te gaan, als je dat wil doen helpt het misschien wel. Het hoeft niet hoor, uiteindelijk is het wel privé. Ik laat eigenlijk ook wel veel informatie achter zo maar goed, lekker boeiend.
Ik wens je veel succes met de strijd naar een nuchter bestaan!
Ik wist dat dit soort situaties (doelend op medicijnen na ongeluk oid, daaruit verslaving) ook in Nederland voorkomen maar toch zie ik het eigenlijk nooit voorbij komen.
Ik ben zelf 19 jaar, en experimenteer al sinds mijn 14e met alles wat god verboden heeft dus is dit toch even een heel andere weg naar verslaving dan ik zie in mijn omgeving.
Mijn gebruik zat altijd al over het randje van verantwoordelijk maar het ging meestal nog wel enigzins acceptabel en gecontroleerd.
Het is algemeen bekend dat je geen drugs moet gebruiken wanneer je je niet goed voelt. Ik ben al heel lang depressief, en voelde me dus altijd niet goed. Daarentegen ging het qua gebruik gewoon prima, dus snapte ik de uitspraak wel maar vond het toch wat overdreven.
Dit totdat ik ruzie had met mijn beste vriend. Ik ben een allemansvriend en heb eigenlijk nooit ruzie, dus was dit voor ons beide extra heftig.
Bij deze ruzie hebben we beide hele nare dingen gezegd.
Ik ben daarna naar huis gegaan om vervolgens iets later door zijn broertje, helemaal in paniek (en niet wetende van onze ruzie), te worden opgebeld dat hij geprobeerd heeft zelfmoord te plegen.
Deze boodschap raakte mij zo hard dat ik voor het eerst in mijn leven drugs gebruikte puur en alleen om het leven draaglijk te maken (in extreme mate in ieder geval).
Vanaf dat moment was ik hooked.
Ik herken dit heel erg maar dan met 3-mmc.
Meerdere mensen om mij heen zijn verslaafd (geweest) aan de 'miauw van nu'.
Allemaal functioneren ze nog normaal, en snuiven meestal 3 a 4 dagen per week. Hier op het forum is ook een post over 3-mmc verslaving, en als mijn geheugen me bij staat ging het hier ook om iets van 2 gram in de week.
Zelf zit ik al 5 maanden op ongeveer 1-1.5 gram per dag, slaap ik ongeveer eens in de 2 nachten, heb ik mijn HBO studie laten vallen omdat het niet meer ging, veel ruzie thuis terwijl er eigenlijk nooit problemen waren en noem maar op.
Tactus meent dat het ook een geval apart is, misschien dat iemand hier in dezelfde situatie zit?
Hoe dan ook, het is zeker een aanrader om hulp te zoeken en schaam je absoluut niet! Iedereen heeft zijn eigen 'demons', en de medewerkers in de zorg zijn al heel trots en onder de indruk als je uit jezelf hulp zoekt.
Ik merk dat ik het fijn vond om wat uitgebreider op mijn trauma in te gaan, als je dat wil doen helpt het misschien wel. Het hoeft niet hoor, uiteindelijk is het wel privé. Ik laat eigenlijk ook wel veel informatie achter zo maar goed, lekker boeiend.
Ik wens je veel succes met de strijd naar een nuchter bestaan!