#1
Zolang die drang wegblijft (en voor hoever ik kan zien blijft dat zo, ook na de paar keren dat ik weer bewust heb gepakt, zoals de crack 3 weken geleden en de keer dat ik zou chinezen vorig weekend maar toch niet gedaan) is het een eitje. Ik vind het totaal niet moeilijk om er van af te blijven.
Begrijp me niet verkeerd, dit is geen prestatie van wil, weerstand bieden, inspanning, etc. Het was gewoon weg zonder verklaring. De enige echte problemen die ik bij het stoppen had was lichamelijk afkicken. Maar zelfs toen had ik geen drang om te pakken - ik kan rustig het basepijpje of de folie pakken, een hijs nemen en al 3 uur later geen echte zin hebben om het weer te doen, met de gedachte van "ja, en dan.. wat heb ik er aan". Het is niet echt een kwestie van wilskracht, dat heb ik niet eens in enorme mate, ik was waarch niet gestopt als de geestelijke drang niet was verdwenen.
Ik zie m'n dealer weer op vrijdag (is een vriend van me uit de jeugd; ik had op een gegeven moment rond de 8000 euro drugsschuld bij hem, hij heeft er nooit een woord over gezegd of geklaagd, heb hem gedeeltelijk terugbetaald, als ik erover begin zegt die "ah je ziet maar, ben allang blij dat je er van af bent ik ken toch genoeg wappies die spul blijven halen" of iets in die richting), en ik heb totaal geen drang om weer eens te vragen naar de dope. Al zet die het voor m'n neus, doet het me echt bar weinig. Ik heb er verder geen problemen om af en toe drugs te gebruiken met oude vrienden vooral; Als die drang niet terugkomt heb ik er geen probleem mee om het eens in de zoveel maanden te houden. Het is bijna alsof ik immuun ben geworden voor de verslaving, heel moeilijk uit te leggen.
Begrijp me niet verkeerd, dit is geen prestatie van wil, weerstand bieden, inspanning, etc. Het was gewoon weg zonder verklaring. De enige echte problemen die ik bij het stoppen had was lichamelijk afkicken. Maar zelfs toen had ik geen drang om te pakken - ik kan rustig het basepijpje of de folie pakken, een hijs nemen en al 3 uur later geen echte zin hebben om het weer te doen, met de gedachte van "ja, en dan.. wat heb ik er aan". Het is niet echt een kwestie van wilskracht, dat heb ik niet eens in enorme mate, ik was waarch niet gestopt als de geestelijke drang niet was verdwenen.
Ik zie m'n dealer weer op vrijdag (is een vriend van me uit de jeugd; ik had op een gegeven moment rond de 8000 euro drugsschuld bij hem, hij heeft er nooit een woord over gezegd of geklaagd, heb hem gedeeltelijk terugbetaald, als ik erover begin zegt die "ah je ziet maar, ben allang blij dat je er van af bent ik ken toch genoeg wappies die spul blijven halen" of iets in die richting), en ik heb totaal geen drang om weer eens te vragen naar de dope. Al zet die het voor m'n neus, doet het me echt bar weinig. Ik heb er verder geen problemen om af en toe drugs te gebruiken met oude vrienden vooral; Als die drang niet terugkomt heb ik er geen probleem mee om het eens in de zoveel maanden te houden. Het is bijna alsof ik immuun ben geworden voor de verslaving, heel moeilijk uit te leggen.