#1
Hey thanks voor jullie reacties.
Ik waardeer het enorm dat jullie de moeite hebben genomen om heel me topic te lezen en een eerlijk advies te geven.
Geloof me, Ik heb zo een spijt dat ik voor de kerstvakantie heb uitgesteld, ik was al zoveel verder geweest als ik op dat moment even heel egoïstisch thuis had losgelaten en juist de keus had gemaakt voor mezelf en ook voor kids op lange termijn. Dan was ik nu al bijna terug geweest.
Ik heb ook een hele verkeerde mindset al paar jaar, op elk vlak kijken op dat moment wat goed is voor me kinderen en toen ook mij man. Waardoor ik al jaren met "hulp" van oxcycodon alleen nog maar als moeder (en voor de zomer Echtgenote/verzorger) door het leven ga. Zelfs een burn out accepteerde ik niet, omdat ik van mening was dat iedereen voorgaat en ik hoe dan ook moet doorgaan. Ik was de pilaar waar heel het gezin op steunde. Kijk wat mijn domme mindset mij heeft opgeleverd, zwaar verslaafd aan opiaten, al 2 jaar ziek thuis, daarnaast me man die overleden is.
En idd ik denk alleen maar oké wat voor pilletje gaat me komende tijd nog ff de boost geven om nog ff te knallen. Is toch ernstig dat ik alleen op dit soort ideeën kan komen, ipv dat ikhet durf aan te dikken zodat ik misschien wel eerder terecht kan. Dan denk ik weer als ik het iets te dramatisch in kleur bij de arts krijg ik straks een zorgmelding voor me kinderen. Terwijl ze echt niet wordem verwaarloosd in de zin van schoon huis, eten, dagroutine etc, op tijd naar school en zo kan ik nog wel ff doorgaan. Toen ik eenmaal steeds vaker achterstand had in me huishouden, heb ik een schoonmaakster genomen en die komt nog steeds 2 halce dagen per week. En 9 van de 10 x doen we het gewoon samen, want als zij er eenmaal is heb ik wel genoeg kracht om niet toe te geven aan me kwaaltjes en toch aan de slag te gaan. Dat is zo raar Maar goed wat me kinderen wel tekort komen is een actieve vrolijke moeder en in mij beleving is dat juist vanwege de dood van hun vader zo belangrijk dat ze dat in mij zien.
dat is ook elke x de reden dat ik zo graag energie wil, elke x kom ik uit "het moet voor de kinderen" bla bla bla of praat ik mezelf ook in dat ik het mij niet kan "permiteren" om zo zwak te blijven. Je leest het, 1 grote Mindf in my hoofd. dus ja toen dacht ik laat ik maar Ritalin proberen, heb het alleen nog niet durven innemen omdat ik bang ben dat het straks iets geks doet icm de Oxy en Oxzazepam. Benzwaar toe aan een detox en verdere behandeling, elke dag denk ik, ik hou dit geen dag meer vol. Ik zal niet thuis zomaar cold turkey gaan afkicken, nee heb de opname staan maar het duurt nog 2 maanden en das nog heel lang.
Wat opvang van mijn kinderen betreft, das allemaal geregeld mijn moeder komt aan huis full time oppassen. En een vriendin brengt ze naar de training en wedstrijden. zo is het een beetje geregeld op dat vlak. Mijn moeder woont een straat verder als mij em die is hier nu ook al paar keer week om me te helpen met de kinderen. En als ik eenmaal ontslagen ben zal ze er ook nog ff full time zijn, omdat het dan pas echr begint. Weer het dagelijkse leven en alle taken etc, nou das best spannend als ik er bij stil sta. Want het rouwen om mijn mam is ook een zorg, want ben ook bang dat juist straks als ik (hoop) ik beter ben juist het verdriet pas echt komt. Ook al werkt de oxcycodon niet meer qua energie, het dekt natuurlijk wel me emotie op dit moment. Maar de kliniek weet overal van af en me zorgen hierover.
Aan de andere kant heb ik zo een zin om weer te leven na jaren overleven dat ik ook weer hoop dat na de nodige therape ik juist op een goede manier leer om te gaan met al het verdriet en alles wat ik mezelf verwijt. En er voor ga waken dat er juist een gezonde balans is in draaglast/draagkracht.
Pfffff wat een getter he, sorry en neem het jullie ook niet kwalijk als je ff doorsctolt.
Nogmaals bedankt voor jullie advies wat de Ritalin betreft
Ik waardeer het enorm dat jullie de moeite hebben genomen om heel me topic te lezen en een eerlijk advies te geven.
Geloof me, Ik heb zo een spijt dat ik voor de kerstvakantie heb uitgesteld, ik was al zoveel verder geweest als ik op dat moment even heel egoïstisch thuis had losgelaten en juist de keus had gemaakt voor mezelf en ook voor kids op lange termijn. Dan was ik nu al bijna terug geweest.
Ik heb ook een hele verkeerde mindset al paar jaar, op elk vlak kijken op dat moment wat goed is voor me kinderen en toen ook mij man. Waardoor ik al jaren met "hulp" van oxcycodon alleen nog maar als moeder (en voor de zomer Echtgenote/verzorger) door het leven ga. Zelfs een burn out accepteerde ik niet, omdat ik van mening was dat iedereen voorgaat en ik hoe dan ook moet doorgaan. Ik was de pilaar waar heel het gezin op steunde. Kijk wat mijn domme mindset mij heeft opgeleverd, zwaar verslaafd aan opiaten, al 2 jaar ziek thuis, daarnaast me man die overleden is.
En idd ik denk alleen maar oké wat voor pilletje gaat me komende tijd nog ff de boost geven om nog ff te knallen. Is toch ernstig dat ik alleen op dit soort ideeën kan komen, ipv dat ikhet durf aan te dikken zodat ik misschien wel eerder terecht kan. Dan denk ik weer als ik het iets te dramatisch in kleur bij de arts krijg ik straks een zorgmelding voor me kinderen. Terwijl ze echt niet wordem verwaarloosd in de zin van schoon huis, eten, dagroutine etc, op tijd naar school en zo kan ik nog wel ff doorgaan. Toen ik eenmaal steeds vaker achterstand had in me huishouden, heb ik een schoonmaakster genomen en die komt nog steeds 2 halce dagen per week. En 9 van de 10 x doen we het gewoon samen, want als zij er eenmaal is heb ik wel genoeg kracht om niet toe te geven aan me kwaaltjes en toch aan de slag te gaan. Dat is zo raar Maar goed wat me kinderen wel tekort komen is een actieve vrolijke moeder en in mij beleving is dat juist vanwege de dood van hun vader zo belangrijk dat ze dat in mij zien.
dat is ook elke x de reden dat ik zo graag energie wil, elke x kom ik uit "het moet voor de kinderen" bla bla bla of praat ik mezelf ook in dat ik het mij niet kan "permiteren" om zo zwak te blijven. Je leest het, 1 grote Mindf in my hoofd. dus ja toen dacht ik laat ik maar Ritalin proberen, heb het alleen nog niet durven innemen omdat ik bang ben dat het straks iets geks doet icm de Oxy en Oxzazepam. Benzwaar toe aan een detox en verdere behandeling, elke dag denk ik, ik hou dit geen dag meer vol. Ik zal niet thuis zomaar cold turkey gaan afkicken, nee heb de opname staan maar het duurt nog 2 maanden en das nog heel lang.
Wat opvang van mijn kinderen betreft, das allemaal geregeld mijn moeder komt aan huis full time oppassen. En een vriendin brengt ze naar de training en wedstrijden. zo is het een beetje geregeld op dat vlak. Mijn moeder woont een straat verder als mij em die is hier nu ook al paar keer week om me te helpen met de kinderen. En als ik eenmaal ontslagen ben zal ze er ook nog ff full time zijn, omdat het dan pas echr begint. Weer het dagelijkse leven en alle taken etc, nou das best spannend als ik er bij stil sta. Want het rouwen om mijn mam is ook een zorg, want ben ook bang dat juist straks als ik (hoop) ik beter ben juist het verdriet pas echt komt. Ook al werkt de oxcycodon niet meer qua energie, het dekt natuurlijk wel me emotie op dit moment. Maar de kliniek weet overal van af en me zorgen hierover.
Aan de andere kant heb ik zo een zin om weer te leven na jaren overleven dat ik ook weer hoop dat na de nodige therape ik juist op een goede manier leer om te gaan met al het verdriet en alles wat ik mezelf verwijt. En er voor ga waken dat er juist een gezonde balans is in draaglast/draagkracht.
Pfffff wat een getter he, sorry en neem het jullie ook niet kwalijk als je ff doorsctolt.
Nogmaals bedankt voor jullie advies wat de Ritalin betreft