emtioneel door ritalin

sinds gisteravond ben ik mij op doktersadvies aan het instellen op ritalin. ik ben nu begonnen met 3 maal daags een dosis van een halve pil. vanochtend werd ik uit het niets emotioneel, terwijl ik nergens specifiek mee zit op dit moment. het gevoel overviel mij als het ware. mogelijk wordt dit veroorzaakt door de rust in mijn hoofd. volgens de psychiater geeft het niets omdat ik geen depressieve of angstklachen heb.

herkent iemand dit?

je zal zien na langdurig gebruik word je

EMOTIELOOS

dat had ik

succes er mee Geniet van de emoties nu het nogkan

net een gigantische huilbui gehad vanwege de stilte die me nu ineens overvalt

ik heb altijd teveel emoties gehad... van mij mag het best wat minder hoor

Ik denk niet dat dat enkel bij ritalin het geval is, niet allemaal verre van. Maar sommige dope maakt je gewoon "i just dont give a fuck" Ik had het met speed en coke benzo's, alcohol, allemaal over een langere periode. Maar als je het lang genoeg trekt kan niets je nog iets schelen.

Ik denk niet dat Telefoon dat bedoelde. Ik heb ook eventjes rilatine genomen en na een tijdje kon ik niet meer lachen, huilen,... Gewoon voor me uit zitten staren en doen wat er van me gevraagd werd. Als ik dat niet deed kreeg ik een soort angst/schuldgevoel. Raar spul, dat methylfenidaat

ik heb daar ook veel last van gehad, vooral onzeker worden en idd maar voor je uit staren. Ben nu overgeschakeld op dexedrine en precies geen last meer van.

Een beetje zoals katatonisch gedrag of hoe moet ik me dat voorstellen? Gaat er dan iets in je om terwijl je zit te staren? Denk je na. Of is het meer als dagdromen.

wanneer ik 3 weken rilatine genomen had ( max 3 pillen/dag) was ik na die periode redelijk emotieloos, maar in het begin was ik nogal depri (en dus emotioneel) na het uitwerken van de rilatine, dan zat ik echt in een dipje

ik vond het wat zombie-achtig. Kon dan wel goed werken en de concentratie was er, maar op sociaal vlak was ik zo achtergesteld als de pest. Ik had dan ook het gevoel van vast te zitten in die robotachtige toestand.

Volledig dichtklappen en niet weten hoe ik me moest gedragen in groep. Geen zin om buiten te komen. En zoals Enesteene vermeldt, ook emotioneel zijn. In het begin had ik er niet zoveel last van maar op het einde wogen de voordelen toch niet meer op tegen de nadelen.

Ik ken mensen die dat ook ondervonden, maar evengoed anderen die van niks last hadden, dus hangt af van persoon tot persoon. Met die dexedrine gaat het nu voorlopig goed, nergens last van.

Dat dipje had ik ook in het begin. Na een tijd was ik gewoon constant depri.

Maak je niet druk over dat dipje. Ritalin wordt zelfs gebruikt als booster bij ssri's. (In het geval dat de ssri's niet of maar gedeeltelijk aanslaan.). Ritalin en aanverwanten werden in eerste instatntie zelfs op de markt gebracht als antidepressiva.

Ik denk dat er gewoon een nieuw biochemisch evenwicht moet worden ingesteld en dat dat gaat met zijn ups en downs.

Sterkte