#1
Hallo iedereen,
Voorwoord
Dit is geen trip report zoals de andere reports hier.
Dit is wat er met je kan gebeuren na xtc gebruik en waar je niet vaak iets over hoort. Ik heb de dagen erna echt slecht gevoeld en wil kwijt hoe dit was. Ik zie hier allemaal leuke verhalen van een avond xtc (zo ook is die van mij hier te vinden).
Ik heb laatst voor het eerst xtc gebruikt, ik voelde mij er in de eerste instantie niet heel slecht van. Een paar dagen na het gebruik ben ik een week ziek geweest en zag ik aan mezelf dat ik veel spiermassa had verloren, nja jammer dan..
deze week ben ik mij echt slecht gaan voelen
Het begon allemaal dinsdag, die avond kwam ik het huis van een vriend binnen. Hier voelde ik mij opeens licht in m'n hoofd worden en zag wat sterretjes. Vervolgens schiet ik vol in een paniekaanval en kan amper praten doordat ik buiten adem raak, ik krijg tintelingen over m'n hele lichaam en word bang dat ik miss een psychose krijg ofzo. Na een paar minuten ben ik rustiger geworden en naar huis gegaan, thuis had ik nog steeds momentjes dat ik een beetje bang was.
Ik zei tegen mezelf dat dit gewoon iets was en niet terug zou komen. De dag erna echter kreeg ik last van paniekjes, heel veel, ongeveer om de 10 minuten, dit was het moment dat ik bij mezelf dacht van er is iets mis met me. Ik heb dit verteld aan mijn vader en die zei dat iedereen wel eens een beetje gespannen is. En weer zei ik tegen mijzelf dat er niet zo veel aan de hand was. Ik had er de rest van de dag niet zoveel last meer van.
De dag er na dacht ik weer dat er niks was.
Tot ik dus weer op sommige momenten weer gespannen werd en adrenaline stoten kreeg, hier heb ik de hele dag mee gezeten tot ik met de bus naar huis ging. In de bus kreeg ik opeens hele depressieve gedachten en dacht dat ik met deze momentjes echt grote problemen zou krijgen.
Ik voelde me echt diep verdrietig, dat het zo met me gesteld was. Opeens besefte ik me dat dit gewoon een paniekaanval was wat ik had. Ik merkte ook op dat m'n handen aan het tintelen waren. Ik had contact nodig en voelde mij ontzettend alleen. Toen ik de bus uit stapte ging het weer wat beter, 2 seconden er na schoot ik weer in een aanval en heb het op een rennen naar huis gezet.
Ik werd weer rustig op een gegeven moment en schoot direct daarna weer in een aanval. Ik begon ook langzaam de realiteit te verliezen, het leek allemaal niet echt meer. Ik dacht dat ik misschien een nachtmerrie had en ik zo zou wakker worden. Ik bedacht me dat dit niet het geval was en voelde me weer diep en diep verdrietig, dat het zo met me ging. (Ondertussen was ik nog steeds naar huis aan het rennen). Ik heb mijn vader verteld dat ik hulp wil en dat het niet goed met me gaat. Hij reageerde vrij rustig en zei dat dit komt door de xtc, ik zou de gevolgen even onder ogen moeten zien. (Mijn ouders zijn er op een of andere manier achter gekomen dat ik het genomen had)
De volgende dag heb ik mijn moeder verteld dat ik echt moeite heb met de dag doorkomen omdat ik alleen maar paniek en onrust heb. Wij zijn naar de huisarts gegaan en die heeft gezegd dat er niks met mij aan de hand was en dat de paniek komt doordat ik bang ben om weer een paniekaanval te krijgen. Haar advies was, wees niet bang om er een te krijgen maar laat het gewoon gebeuren.
Ik weet dat het door de xtc komt en baal dat ze daar niet zo over dacht.
De aanvalletjes die ik krijg kunnen heel erg verschillend, ik kan opeens heel zenuwachtig worden, heel verdrietig (hierna volgt meestal paniek), of ik krijg gewoon een adrenaline stoot uit het niets en ben dan ff bang en gespannen. Ik heb nu dus een aantal keer gehad dat ik even in echt een aanval schoot, bij de laatste begon ik ook helemaal te trillen en te klappertanden.
De paniekjes en aanvallen worden al minder en ik weet dat ik er over een tijdje geen last meer van heb.
Omdat ik voornamelijk leuke reports lees vind ik dat dit ook gezegd mag worden. Hoe ik mij de laatste paar dagen heb gevoeld was alsof ik in een nachtmerrie leefde, dit gun ik niemand. Dit was mijn eerste en laatste keer XTC.
Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben!
Groeten
Voorwoord
Dit is geen trip report zoals de andere reports hier.
Dit is wat er met je kan gebeuren na xtc gebruik en waar je niet vaak iets over hoort. Ik heb de dagen erna echt slecht gevoeld en wil kwijt hoe dit was. Ik zie hier allemaal leuke verhalen van een avond xtc (zo ook is die van mij hier te vinden).
Ik heb laatst voor het eerst xtc gebruikt, ik voelde mij er in de eerste instantie niet heel slecht van. Een paar dagen na het gebruik ben ik een week ziek geweest en zag ik aan mezelf dat ik veel spiermassa had verloren, nja jammer dan..
deze week ben ik mij echt slecht gaan voelen
Het begon allemaal dinsdag, die avond kwam ik het huis van een vriend binnen. Hier voelde ik mij opeens licht in m'n hoofd worden en zag wat sterretjes. Vervolgens schiet ik vol in een paniekaanval en kan amper praten doordat ik buiten adem raak, ik krijg tintelingen over m'n hele lichaam en word bang dat ik miss een psychose krijg ofzo. Na een paar minuten ben ik rustiger geworden en naar huis gegaan, thuis had ik nog steeds momentjes dat ik een beetje bang was.
Ik zei tegen mezelf dat dit gewoon iets was en niet terug zou komen. De dag erna echter kreeg ik last van paniekjes, heel veel, ongeveer om de 10 minuten, dit was het moment dat ik bij mezelf dacht van er is iets mis met me. Ik heb dit verteld aan mijn vader en die zei dat iedereen wel eens een beetje gespannen is. En weer zei ik tegen mijzelf dat er niet zo veel aan de hand was. Ik had er de rest van de dag niet zoveel last meer van.
De dag er na dacht ik weer dat er niks was.
Tot ik dus weer op sommige momenten weer gespannen werd en adrenaline stoten kreeg, hier heb ik de hele dag mee gezeten tot ik met de bus naar huis ging. In de bus kreeg ik opeens hele depressieve gedachten en dacht dat ik met deze momentjes echt grote problemen zou krijgen.
Ik voelde me echt diep verdrietig, dat het zo met me gesteld was. Opeens besefte ik me dat dit gewoon een paniekaanval was wat ik had. Ik merkte ook op dat m'n handen aan het tintelen waren. Ik had contact nodig en voelde mij ontzettend alleen. Toen ik de bus uit stapte ging het weer wat beter, 2 seconden er na schoot ik weer in een aanval en heb het op een rennen naar huis gezet.
Ik werd weer rustig op een gegeven moment en schoot direct daarna weer in een aanval. Ik begon ook langzaam de realiteit te verliezen, het leek allemaal niet echt meer. Ik dacht dat ik misschien een nachtmerrie had en ik zo zou wakker worden. Ik bedacht me dat dit niet het geval was en voelde me weer diep en diep verdrietig, dat het zo met me ging. (Ondertussen was ik nog steeds naar huis aan het rennen). Ik heb mijn vader verteld dat ik hulp wil en dat het niet goed met me gaat. Hij reageerde vrij rustig en zei dat dit komt door de xtc, ik zou de gevolgen even onder ogen moeten zien. (Mijn ouders zijn er op een of andere manier achter gekomen dat ik het genomen had)
De volgende dag heb ik mijn moeder verteld dat ik echt moeite heb met de dag doorkomen omdat ik alleen maar paniek en onrust heb. Wij zijn naar de huisarts gegaan en die heeft gezegd dat er niks met mij aan de hand was en dat de paniek komt doordat ik bang ben om weer een paniekaanval te krijgen. Haar advies was, wees niet bang om er een te krijgen maar laat het gewoon gebeuren.
Ik weet dat het door de xtc komt en baal dat ze daar niet zo over dacht.
De aanvalletjes die ik krijg kunnen heel erg verschillend, ik kan opeens heel zenuwachtig worden, heel verdrietig (hierna volgt meestal paniek), of ik krijg gewoon een adrenaline stoot uit het niets en ben dan ff bang en gespannen. Ik heb nu dus een aantal keer gehad dat ik even in echt een aanval schoot, bij de laatste begon ik ook helemaal te trillen en te klappertanden.
De paniekjes en aanvallen worden al minder en ik weet dat ik er over een tijdje geen last meer van heb.
Omdat ik voornamelijk leuke reports lees vind ik dat dit ook gezegd mag worden. Hoe ik mij de laatste paar dagen heb gevoeld was alsof ik in een nachtmerrie leefde, dit gun ik niemand. Dit was mijn eerste en laatste keer XTC.
Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben!
Groeten