Burnout na ritalin misbruik?

Ja die idd, adrenaline ook hoor, maar bedankt voor de correctie

Hallo, ben nieuw hier en ik ben eigenlijk op zoek naar mensen die misschien hetzelfde als ik hebben meegemaakt, tot nu toe heb ik nog niemand kunnen vinden. Zal zo kort mogelijk mn verhaal proberen te doen:

Ongeveer anderhalf werd de diagnose ADD bij mij vastgesteld en kreeg hiervoor ritalin voorgeschreven (80 mg per dag). Dit beviel heel erg goed, eindelijk kon ik me op en top focussen, avonden doorwerken (ik werkte thuis) en ervaarde een energie die ik nog nooit gevoeld had, ik kon de hele wereld aan. Dit gevoel beviel echter zo goed dat ik mezelf er nogal in verloren heb. Ik verhoogde telkens mijn dosis om meer effect te voelen en om savonds/snachts door te kunnen werken, op sommige dagen sliep ik helemaal niet en zat ik al bijna tegen de 150/200mg in 24 uur aan. Daarbij at ik natuurlijk niet veel omdat de ritalin mijn eetlust compleet wegnam.

Na ongeveer 3 maanden zo geleefd hebben, stortte ik in (duh). Ik ben 1.70 en woog toen nog maar 47kg en had alleen maar paniekaanvallen en ontwikkelde daardoor een paniekstoornis met straatvrees. Hier ben ik nu gelukkig vanaf. Ik ben uiteraard al naar de dokter geweest, 4x een bloedtest gedaan en 3 harttesten (ecg, holter en fietstest) en was gelukkig allemaal in orde.

Maar dit alles is nu al bijna 8 maanden geleden en ik voel me nog steeds verrot, mijn lichaam blijft in staat van paraatheid, maar ben tegerlijkertijd doodmoe. Mijn klachten lijken dan ook het meest op een burnout of lichamelijke uitputting:
- Hartkloppingen, hoge hartslag
- Vermoeidheid, lusteloos
- Duizeligheid
- Slechte conditie, kortademig
- En nog zo'n 50 andere vage klachten

Er blijft alleen een angst dat de ritalin schade aan mijn lichaam om hersens heeft aangebracht. Ik ben bv bang dat mijn dopaminesysteem niet meer goed werkt of dat mn zenuwstelsel het laat afweten. Weet iemand of dit kan? En of dit eventueel kan met coke of speed? (die lijken qua werking op ritalin).

En verder heb ik zowat het hele internet afgespeurd naar mensen die in een zelfde situatie zitten als ik, maar helaas niemand gevonden, dus dan maar op deze manier..
Is er iemand anders die dit herkent? Die na drugsgebruik of ritalin-misbruik nog maanden lang uitgeput is geweest? Ik zit al 8mnd op de bank foute series te kijken, kan niet werken, niet studeren, niet feesten, zelf boodschappen doen is al te vermoeiend.

Klinkt allemaal behoorlijk depressief als ik het zo lees, maar sombere gevoelens heb ik gek genoeg geen last van, mijn lichaam werkt alleen tegen.

Thanks voor het lezen!

Erg vervelend voor je. Door het ritalinmisbruik zijn je reserves opgeraakt en ik denk dat dat de reden is dat je zo moe bent. Je reserves kunnen weer aangevuld worden door genoeg te eten en te rusten. Zit je inmiddels weer op een normaal gewicht? Waardoor de moeheid ook zou kunnen komen is doordat je al zo lang thuis zit en weinig actief bent. Ik merk zelf dat ik duf wordt als ik lang in bed blijf liggen en ook de rest van de dag weinig doe. Misschien een idee om actiever te worden, bijvoorbeeld een paar keer per week een stukje hardlopen of fietsen.

Ik ben geen deskundige, maar goed eten, drinken en rusten en een beetje actief blijven werkt meestal het beste om weer goed op te laden. Ik denk niet dat het aan je dopaminesysteem ligt, dan zou je je waarschijnlijk ook depressief gevoeld hebben.

Bedankt voor je reactie! Ja vervelend is het inderdaad, maar het is natuurlijk ook mn eigen schuld, maar leer er een harde les uit nu . Ben gelukkig alweer op mn oude gewicht en fietsen en wandelen doe ik inderdaad alweer, mijn conditie weer langzaam aan opbouwen.
Als je het zo bekijkt hoef ik me inderdaad geen zorgen te maken over mn dopaminesysteem, maar soms komen dat soort gedachtes bij me op en dan wordt ik weer angstig, schijnt er ook een beetje bij te horen, pff..
Maar blijf het toch gek vinden dat ik nog nooit iemand anders over uitputting door drugs heb gehoord of een ander verhaal erover heb gelezen op het internet.. Ik kan toch niet de enige zijn?

Er zullen vast wel meer mensen zijn die het zelfde probleem als jij hebben (gehad), maar dit forum is niet heel druk, misschien dat er over een paar dagen meer mensen hebben gereageerd.
Het dopaminesysteem is gelukkig vrij robuust. Die angst hoort er idd een beetje bij, paranoia is niet ongewoon bij langdurig gebruik/misbruik van ritalin of amfetamines.
Sterkte.

Met hyperactiviteit leef je eigenlijk continu in stress. Mensen hebben een stresshormoon: adrenaline, welke wordt gemaakt in de bijnier. Als je bijnieren té lang achter elkaar adrenaline aanmaken, dan raken ze uitgeput. Dit zorgt voor een keiharde burnout, onvermijdelijk.
Het enige dat helpt is ontstressen, gezond eten, geen alcohol en drugs, veel water drinken en veel sporten, matig intensief, minstens 20 minuten achter elkaar per dag. Met een maand of twee ben je wel weer redelijk op peil en verdwijnen de burnoutsymptomen als het goed is.
Veel sociaal contact helpt ook trouwens, niet via internet of mobieltje, maar face to face veel praten met mensen die jouw eeuwige gemekker kunnen verdragen ^^

[edit] Mocht je toch gewoon door blijven knallen, dan val je vanzelf een keer om en lig je met een halve breinverlamming naar het plafond te staren om je vervolgens af te vragen waarom je dat aan het doen bent... je lichaam schakelt zichzelf wel even uit wanneer je ècht niet meer kan [/edit]

Je stresshormoon is Cortisol, maar die wordt inderdaad gemaakt in je bijnier(schors)

Ja rust neem ik wel, daar dwingt mijn lichaam me inderdaad wel toe, maar goed ook
Alleen duurt het wel een stuk langer dan twee maanden

Maar door amfetamines en door ritalin wordt toch ook je flight/fight-reactie geactiveerd waardoor inderdaad adrenaline en cortisol vrijkomen? Zal het kunnen dat je hierdoor, in combinatie met chronische stress, sneller burnout zou kunnen raken? Of denk ik nou heel raar...

Dat is precies wat er gebeurt Lola, je denkt niet raar.
Alleen weinig mensen weten dat je van een uitgeputte bijnier een burnout krijgt. Artsen denken hier vaak ook niet aan.

Dit is alleen bij langdurig gebruik, zonder je lichaam tussendoor tot rust te laten komen.
Vaak kan even een pauze in drugsgebruik helemaal geen kwaad en sowieso voorkomt voldoende beweging, goed eten en water drinken ipv alcohol een burn out.

Zifnab zei:

Alleen weinig mensen weten dat je van een uitgeputte bijnier een burnout krijgt. Artsen denken hier vaak ook niet aan.

Klik om te vergroten...

Dus van amfetamines kun je een uitgeputte bijnier krijgen of is dit enkel bij langdurig gebruik? En bij een uitgepuite bijnier rust, drink en eet je best goed wil je geen burnout...?

Thanks Zifnab, Ik dacht zelf ook aan bijnieruitputting, heb ook het boek van meneer J. Wilson hierover gelezen. Kon alleen niets vinden over de bijnieruitputting in combinatie met amfetamines en de dokters die ik hiernaar vroeg waren er ook weinig tot niet mee bekend. Dus fijn om een beetje erkenning te vinden .
Kan iedereen die vaak aan de speed iod zit inderdaad periodes van rust heel erg aanraden, iets wat ik niet meer deed, kon door ritalin alleen nog maar aan werken denken, het liefst zolang en zoveel en zo goed mogelijk. Maar lichaam is natuurlijk niet gebouwd om 24/7 te stressen en door te halen, logisch (achteraf) ook.

Ik zal je een bizar verhaal typen...
Op mijn 9de ben ik gaan roken, op mijn 10de ben ik misbruikt en verkracht door een homopedo.
Op mijn 14de ben ik gaan blowen.
Door omstandigheden heb ik de havo niet afgemaakt, ben met justitie in aanraking gekomen en ben thuisloos geraakt (dakloos). Ik was toen 18, dat is iets meer dan mijn halve leven geleden.
Ik heb mezelf daaruit gewerkt en ben zonder vaste verblijfplaats aan een eerlijke baan gekomen.
Vandaar uit kon ik later weer thuis komen wonen en ben via de werkbij aan het werk gezet. Ik was helaas niet achterlijk genoeg om aan het werk te houden, ik moest het zelf maar doen, zonder schooldiploma of wat. In mijn roerige periode heb ik eens crack gebased, dus ik had al wiet en crack gebruikt. Ik kwam aan het werk via een uitzendbureau bij een farmaceutische verpakker. Ik leerde alles over het verpakken van medicijnen en uit verveling heb ik eindeloos bijsluiters zitten lezen, tijdens mijn werk.
Ik heb een huwelijk gehad, twee kinderen en mijn ex vrouw mishandelde mijn kinderen. Ik ben met jeugdzorg in de weer geweest en dankzij mijn positieve instelling en medewerking kan ik zeggen dat jeugdzorg het echt wel goed bedoelt, je moet ze alleen weten te benaderen. Ik ben vergeten te vermelden dat ik op mijn 18de een psycholoog van het riagg heb gesproken en besloot dat hij maffer was dan ik.
Mijn huwelijk strandde in een scheiding en ik ging weer bij mijn moeder wonnen, die 2 jaar later overleed aan kanker. Toen leerde ik een meissie kennen in het oosten des lands, maar kon niet aarden met de cultuur, als westerling zijnde. Ik kwam terecht op een kamer van 15m², als vader van twee kinderen. Je hebt niet eens recht op een degelijke woning in dit land... triest...
Ik heb de afgelopen tijd leren trippen, 2cb en dmt, waarvan ik dmt zelf extraheer (nee, ik handel niet, stuur me geen pb's, ik negeer ze). ook heb ik wel eens lsd gebruikt, maar dat is niet mijn ding. Ook heb ik vanuit mijn huwelijk 20k schuld meegenomen, om mijn ex en kinderen schuldvrij achter te laten. Ik heb 10 jaar hard gewerkt om dit af te betalen, zonder mijn hand op te houden en schuldhulp te vragen. Mijn ex heeft zich inmiddels in de nesten gewerkt, zit als jaren op maximale inbeslagname van haar inkomen en hoopt binnenkort in de schuldhulp te komen, ik heb geen schulden meer.
Ondanks het feit dat ik geen schooldiploma heb, heb ik het weten te schoppen tot een netto inkomen van 2300 per maand, omdat ik mijn schulden moest afbetalen en werk moest hebben met zoveel mogelijk inkomen.
In die tijd heb ik Crohn en COPD opgelopen. Ik zit in een positief gat van geen schulden en het gevoel van ondergewaardeerd werk doen, ten koste van mijn lichaam. Twee weken geleden ben ik ingestort. Ik was al eens naar Dimence geweest, naar een psychologe, maar zij deinsde letterlijk achteruit door wat ik vertelde. Ik heb vanaf het moment dat ik misbruikt ben tot nu een marathon gelopen en voel me een beetje moe inmiddels. Geen enkele arts qua arbo heeft begrip voor mijn gevoel en vermoeidheid. Tot ik laatst mijn huisarts voor de zoveelste maal sprak. De arboarts vond maar dat ik een puffer moet vragen en door moest werken in drie ploegen, terwijl ik twee chronische ziektes heb, want ik haal erg moeilijk adem.
Mijn huisarts checkte mijn longen (ik rook nu 30 jaar en blow 25 jaar). Ik kreeg een metertje op mijn vinger en de dokter luisterde naar mijn longen... niets aan de ahnd, geen piep, geen ruis, gewoon schoon. Ik vertelde mijn ha dat ik eens een strakke spier in mijn rug had en diazepam had genomen (van mijn buurman) en niet alleen mijn rugpijn verdween, maar ook de druk op mijn borst en ik kon weer gewoon ademhalen. Mijn hartslag in rust was 120, da's vrij hoog. Ik heb nu diazepam voorgeschreven gekregen en wil deze kans benutten om te stoppen met roken en blowen, om mijn kwaliteit van leven te verhogen. Ik zit momenteel met 6mg diazepam, 3 liter bier en een gram wiet in mijn mik en kan nog dit verhaal typen... ik ben benieuwd hoe mijn afkick gaat verlopen en heb geen idee waatom ik dit allemaal typ, maar het voelde nu eenmaal zo...

Punt nu is dat ik in een fabriek werk met een vet salaris, maar me ongelukkig voel.
Ik ga een mbo4 farmacie doen en hoop daarmee uit de fysieke shit te komen. Het leven is niet altijd even eerlijk, maar wel wat je er zelf van maakt...

niemand die zich zorgen maakt over 80mg per dag??
Ik zit aan de 50... en dat is al redelijk hoog.

oh wel een oud topic :P