Wat knap van jou!Sorry maar.. om te beginnen. Waar de FCK zijn hun mee bezig!
Ik ben veteraan, en door carrière en levensloop in jeugd loop ik al ruim 22/23 jaar met C-PTSD. Van trauma’s vanaf kind af aan tot extreem traumatiserende gebeurtenissen op uitzendingen.
de kern tot hulp moet zijn: eerst onderdrukken (waar ik geen fan van ben) met behulp van medicijnen. En dan het traject ingaan van geestelijke gezondheidszorg met een krachtig behandelplan.
Bij mij hebben ze ook de eerste jaren mij volgepompt met Oxazepam en ongeveer 12 andere verdovende middelen omtrent angstremmers en soortgelijke.
Mijn flashbacks werden erger daardoor, omdat door medicijnen ik nooit wist hoe ik emoties kon reguleren en kon incasseren.
Het volpompen heeft dus geen zin, al helemaal biet als het een neveneffect toont waar jij dus last van hebt.
ik herken veel hiervan uit eigen ervaringen en situaties. En ik zeg je echt, vecht dit aan. Want dit gaat nergens over en nergens naar toe.
ik ben zelf niet super lang van medicijnen af. Ik denk een jaar of 4/5 maximaal en nog kan ik emoties niet altijd even goed reguleren met dank aan het wegstoppen, verdoven en onderdrukken door jarenlang vol gestopt te zijn. Ook natuurlijk de vervorming van hersendelen en vooral de Hippocampus werkt bij C-PTSD’ers nadelig. En dat is iets waar je zonder medicatie, en juiste behandeling voor klaar gestoomd moet worden. Emotie regulatie trainingen, EMDR behandelingen, medicijnen voor laatste doeleinden en noodzakelijk voor slaap, maar niet voor volledige onderdrukking. Puur als assistent.
helaas denken ze bij mensen die C-PTSD hebben het een simpel goed idee is om ons medicijnen voor te schrijven en te vertellen “leef er maar mee”
maar na jaren vechten en zoeken heb ik natuurlijke therapieën gehad en hiervoor gezeten, behandeld en alles zonder medicijnen uiteindelijk gedaan.
ja het blijft ontzettend moeilijk, ja het blijft een impact. Maar uit mijn ervaring weet ik dat medicijnen op lange duur veel meer kapot gaan maken en het in ook jouw geval veel ondraaglijker wordt.
ik weet niet welke mogelijkheden je hebt om dit aan te vechten en tot hoe ver je handen gebonden zijn. Maar als je meer wilt weten/delen en of spuien je mag me altijd berichten zodat we als C-PTSD genoten hier over kunnen praten en je je boel kan laten relativeren en kan laten varen.
Weet dat je er niet alleen voor staat en weet dat er mogelijkheden bestaan om deze onverdraagzaamheid om te zetten naar iets wat verdraagzamer kan worden.
sorry voor mijn begin maar ik ben fel tegen getraumatiseerde vol te stoppen met medicijnen als “oplossing”
Zeker heftig!Hoop dat het goed komt,veel sterkte gewenstIn de Nederlandse krijgsmacht (Landmacht, Luchtmacht, Marine en Marechaussee) heb je functionarissen voor de geestelijke verzorging. Dat zijn:
Dominees of Predikanten, Aalmoezeniers, Rabbijnen, Pandits, Raadslieden en Imams. Dit naar aanleiding van het bericht van Joetsie.
Nu naar aanleiding van mijn eerste bericht.
Nadat ik in het verpleeghuis werd opgenomen had ik aangegeven dat ik onder behandeling was bij het Sinaï Centrum te Amersfoort in verband met C-PTSS. De begeleiding die ik kreeg van dit centrum was in mijn geval echt prima met een minimum van medicijnen. Ik kreeg te horen: "Wat zij in Amersfoort doen dat kunnen wij ook. Het voordeel is dat je niet iedere keer naar Amersfoort hoeft." Omdat ik ook te maken had met ondragelijke pijnklachten door mijn verwonding die ik als militair had opgelopen en het feit dat ik 3 keer darmkanker had gehad klonk dat niet echt als onaanvaardbaar. Echter heel langzaam slopen daar de toediening in van Morfine, Oxycodon, en nog veel meer zware medicijnen in onaanvaardbare hoeveelheden. Dit gebeurde langzaam bijna onopvallend. Uiteindelijk besefte ik dat het zo niet langer meer kon en begon ik mij daar tegen te verzetten. In de laatste twee weken stevende ik af op een regelrechte crisis, temeer omdat ik weigerde medicatie in te nemen zoals de Oxycodon, Oxazepam, Temazepam etc. Het gevolg was dat ik mij steeds slechter begon te voelen (ontwenning?) maar ik wilde dit allemaal niet meer. Uiteindelijk nam ik de vlucht in buitensporige handelingen als snijden. De pijn die ik voelde door het snijden verving de andere pijnen. Dat is natuurlijk niet zo maar zo ervoer ik dat wel. Uiteindelijk leidde dit allemaal tot een regelrechte crisis. Door ingrijpen van o.a. mijn dochter en een enkele verzorgende/verpleegkundige stemde het verpleeghuis in met een (her)verwijzing naar het Sinaï Centrum. Ik begin daar a.s. maandag. Ik wil bij deze mijn dank uitspreken voor de reacties die ik heb ontvangen n.a.v. mijn bericht die ik dinsdag had geplaatst.
Wij (bij de infanterie) noemden zo'n persoon altijd een geestelijk verzorger.Voor " ongelovige" militairen is er een " humanist".
Wat een zeer herkenbaar verhaal!!Sorry maar.. om te beginnen. Waar de FCK zijn hun mee bezig!
Ik ben veteraan, en door carrière en levensloop in jeugd loop ik al ruim 22/23 jaar met C-PTSD. Van trauma’s vanaf kind af aan tot extreem traumatiserende gebeurtenissen op uitzendingen.
de kern tot hulp moet zijn: eerst onderdrukken (waar ik geen fan van ben) met behulp van medicijnen. En dan het traject ingaan van geestelijke gezondheidszorg met een krachtig behandelplan.
Bij mij hebben ze ook de eerste jaren mij volgepompt met Oxazepam en ongeveer 12 andere verdovende middelen omtrent angstremmers en soortgelijke.
Mijn flashbacks werden erger daardoor, omdat door medicijnen ik nooit wist hoe ik emoties kon reguleren en kon incasseren.
Het volpompen heeft dus geen zin, al helemaal biet als het een neveneffect toont waar jij dus last van hebt.
ik herken veel hiervan uit eigen ervaringen en situaties. En ik zeg je echt, vecht dit aan. Want dit gaat nergens over en nergens naar toe.
ik ben zelf niet super lang van medicijnen af. Ik denk een jaar of 4/5 maximaal en nog kan ik emoties niet altijd even goed reguleren met dank aan het wegstoppen, verdoven en onderdrukken door jarenlang vol gestopt te zijn. Ook natuurlijk de vervorming van hersendelen en vooral de Hippocampus werkt bij C-PTSD’ers nadelig. En dat is iets waar je zonder medicatie, en juiste behandeling voor klaar gestoomd moet worden. Emotie regulatie trainingen, EMDR behandelingen, medicijnen voor laatste doeleinden en noodzakelijk voor slaap, maar niet voor volledige onderdrukking. Puur als assistent.
helaas denken ze bij mensen die C-PTSD hebben het een simpel goed idee is om ons medicijnen voor te schrijven en te vertellen “leef er maar mee”
maar na jaren vechten en zoeken heb ik natuurlijke therapieën gehad en hiervoor gezeten, behandeld en alles zonder medicijnen uiteindelijk gedaan.
ja het blijft ontzettend moeilijk, ja het blijft een impact. Maar uit mijn ervaring weet ik dat medicijnen op lange duur veel meer kapot gaan maken en het in ook jouw geval veel ondraaglijker wordt.
ik weet niet welke mogelijkheden je hebt om dit aan te vechten en tot hoe ver je handen gebonden zijn. Maar als je meer wilt weten/delen en of spuien je mag me altijd berichten zodat we als C-PTSD genoten hier over kunnen praten en je je boel kan laten relativeren en kan laten varen.
Weet dat je er niet alleen voor staat en weet dat er mogelijkheden bestaan om deze onverdraagzaamheid om te zetten naar iets wat verdraagzamer kan worden.
sorry voor mijn begin maar ik ben fel tegen getraumatiseerde vol te stoppen met medicijnen als “oplossing”
Een psychiater of anders een huisarts die meer bekend is met psychische problemen.Wie kan mij adviseren over de angst en slaap medicatie?
Ik vind het echt niet normaal dat ze er zo mee omgaan! Wegdrukken is echt geen oplossing!Sorry maar.. om te beginnen. Waar de FCK zijn hun mee bezig!
Ik ben veteraan, en door carrière en levensloop in jeugd loop ik al ruim 22/23 jaar met C-PTSD. Van trauma’s vanaf kind af aan tot extreem traumatiserende gebeurtenissen op uitzendingen.
de kern tot hulp moet zijn: eerst onderdrukken (waar ik geen fan van ben) met behulp van medicijnen. En dan het traject ingaan van geestelijke gezondheidszorg met een krachtig behandelplan.
Bij mij hebben ze ook de eerste jaren mij volgepompt met Oxazepam en ongeveer 12 andere verdovende middelen omtrent angstremmers en soortgelijke.
Mijn flashbacks werden erger daardoor, omdat door medicijnen ik nooit wist hoe ik emoties kon reguleren en kon incasseren.
Het volpompen heeft dus geen zin, al helemaal biet als het een neveneffect toont waar jij dus last van hebt.
ik herken veel hiervan uit eigen ervaringen en situaties. En ik zeg je echt, vecht dit aan. Want dit gaat nergens over en nergens naar toe.
ik ben zelf niet super lang van medicijnen af. Ik denk een jaar of 4/5 maximaal en nog kan ik emoties niet altijd even goed reguleren met dank aan het wegstoppen, verdoven en onderdrukken door jarenlang vol gestopt te zijn. Ook natuurlijk de vervorming van hersendelen en vooral de Hippocampus werkt bij C-PTSD’ers nadelig. En dat is iets waar je zonder medicatie, en juiste behandeling voor klaar gestoomd moet worden. Emotie regulatie trainingen, EMDR behandelingen, medicijnen voor laatste doeleinden en noodzakelijk voor slaap, maar niet voor volledige onderdrukking. Puur als assistent.
helaas denken ze bij mensen die C-PTSD hebben het een simpel goed idee is om ons medicijnen voor te schrijven en te vertellen “leef er maar mee”
maar na jaren vechten en zoeken heb ik natuurlijke therapieën gehad en hiervoor gezeten, behandeld en alles zonder medicijnen uiteindelijk gedaan.
ja het blijft ontzettend moeilijk, ja het blijft een impact. Maar uit mijn ervaring weet ik dat medicijnen op lange duur veel meer kapot gaan maken en het in ook jouw geval veel ondraaglijker wordt.
ik weet niet welke mogelijkheden je hebt om dit aan te vechten en tot hoe ver je handen gebonden zijn. Maar als je meer wilt weten/delen en of spuien je mag me altijd berichten zodat we als C-PTSD genoten hier over kunnen praten en je je boel kan laten relativeren en kan laten varen.
Weet dat je er niet alleen voor staat en weet dat er mogelijkheden bestaan om deze onverdraagzaamheid om te zetten naar iets wat verdraagzamer kan worden.
sorry voor mijn begin maar ik ben fel tegen getraumatiseerde vol te stoppen met medicijnen als “oplossing”
Grotendeels mee eens.Ik vind het echt niet normaal dat ze er zo mee omgaan! Wegdrukken is echt geen oplossing!
Dat is het probleem. Je denkt je beter te voelen omdat je dingen niet voelt op dat moment, maar eigenlijk druk je alles weg en verwerk je niks.Grotendeels mee eens.
Slaap-medicatie, angstremmers en een enkele antidepressiva kunnen ook een nuttige functie hebben maar voorzichtig, spaarzaam en moet wel ge-ent zijn op wat iemand nodig heeft. Niet om gevoelens weg te drukken.
Als die gevoelens onderdrukt worden door medicatie kun je ze ze ook niet aanpakken. Maar als je ze (tijdelijk) nodig zijn om effe door te kunnen, ook weer niet helemaal afwijzen.
Yep. Ik voel me zelf liever 'kut' dan dat ik niks voel, but that's me.Dat is het probleem. Je denkt je beter te voelen omdat je dingen niet voelt op dat moment, maar eigenlijk druk je alles weg en verwerk je niks.
Klopt, en door je op dat moment kut te voelen en te accepteren dat je je zo voelt en het ook echt toelaat, voel je je daarna vaak beter.Yep. Ik voel me zelf liever 'kut' dan dat ik niks voel, but that's me.
Klopt, en door je op dat moment kut te voelen en te accepteren dat je je zo voelt en het ook echt toelaat, voel je je daarna vaak beter.
Dat kan ik me ook voorstellen dat dat niet zomaar over gaat, ik had het ook alleen over je even kut voelen.yep, maar dat lukt niet als depressieve klachten heel heftig zijn, angsten en paniek groot zijn, en herbelevingen, nachtmerries en flashbacks opspelen.
Daar ging deze post over.
Daar kan ik mij iets bij voorstellen...Cannabis onderdrukt, maar heeft als vervelende bijwerking dat ik alle shittoestanden van toen ook weer helemaal naar boven komen bij mij.
Mag ik het nóg een keertje ervaren.
Nee. Thc werkt niet positief bij me.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."