#1
Ik kan op voorhand al zeggen, het is een lang verhaal maar ik kan/wil hem niet inkorten, ik plaats hem zoals ik hem zelf heb geschreven in 2 dagen tijd na mijn trip.
Hopelijk is hij niet té lang, wat een reden zou kunnen zijn dat jullie hem niet (willen) lezen, dat zou ik zonde vinden.
Na lang wikken en wegen, heb ik toch besloten om ook mijn report hier te plaatsen. De reden waarom ik deze niet eerder geplaatst heb is omdat de trip zoveel impact heeft gehad (in zéér positieve zin) maar ik daarom juist bij iedere zin het gevoel heb alsof ik één van de meest persoonlijke dingen uit mijn leven vertel, terwijl er eigenlijk voor anderen geen persoonlijke dingen betekenissen in staan. Ik twijfel ook nog even of ik de gemaakte foto's / tekeningen zal plaatsen. Dat is een beetje afhankelijk van de reacties (en heb eigenlijk het vermoeden dat er hier nog meer bekenden van me opzitten, mja. We will see..![:)]()
)
Herkennen jullie je hier trouwens ook in bij het schrijven/plaatsen van tripreports?
Bij deze gooi ik hem toch op het World Wide Web en is mijn eerst geschreven report dat vanaf nu dus voor iedereen te lezen is, een feit..
Komt ie:
Datum trip: 20 oktober 2007
Tijdstip: 21:00 uur.
Plek: Slaapkamer van een vriend.
Soort: Mexicaanse 30 gr. (1 portie)
Extra stimulanten: Passiebloem thee & cacau gedurende de trip
Duur van de trip: Ongeveer 5 uur
De allereerste keer.. Ik keek er al lang naar uit, maar voelde me er al die tijd nog niet klaar voor om dit te beleven. Door een lange vervelende tijd die ik achter de rug heb gehad, veel privé omstandigheden waardoor er veel depressieve perioden bij zaten. Er zaten me vaak gewoon nog te veel dingen dwars die me tegen hielden..
Maar eens moest het de eerste keer zijn, en vanavond was het dan zo ver.. Ik voelde me er al ongeveer 1,5 maand écht klaar voor. Een week daarvoor hadden we beslist dat we het zeer snel zouden doen. Johan zei: 'Heb je zaterdag wat te doen?'
Zaterdag? Wat klonk dat snel zeg.. Maar waarom langer wachten? Tenslotte was ik er klaar voor en was er eigenlijk geen reden meer waarom ik het niet zou doen. Er was geen enkele reden om het verder uit te stellen. De bedoeling zou zijn om het met 4 man te doen. Uiteindelijk haakten er 2 af.. Zonde, maar geen reden om het niet te doen. Een andere goede kameraad van mij 'Robbert', wilde er graag een keer bij zijn. Hij had namelijk nog nooit nuchter bij gezeten.. Toen we nog even thuis bij mij zaten te ouwehoeren besloot hij om toch ook mee te doen, hij zou niet veel nemen maar wilde toch wel iets nemen...
Ik was nog nooit eerder bij Johan op de kamer geweest waar het allemaal zou gaan gebeuren.. Erg groot was het niet... Weer kwamen de twijfels terug, moest ik dit nu wel gaan doen? Zou ik me hier niet gigantisch opgesloten voelen in een kleine kamer waar ik nog nooit eerder ben geweest? Maargoed, even overheen zetten dan maar.. Zenuwachtig bleef ik echter nog wel.
We hadden rustig wat gedronken en besloten om wat te nemen.. Het zal toen ongeveer half 10 zijn geweest.. Ik begon met een halve portie.. Als het niet goed werkte kon ik altijd nog meer nemen.. Ondertussen werd er een lekker cd'tje op gezet met wat nummers die ik had samengesteld, van Mark Knopfler totaan Royksopp.. Johan nam gelijk z'n hele portie gedroogde hawaaiiaanse, met een glas rode wijn.. Terwijl we nog rustig wat zaten te praten en we wat flauwe tv-reclames hadden opgezocht begon ik te merken dat ik de controle over m'n kaakspieren begon te verliezen.. Verder gebeurde er nog vrij weinig.. De reclames waren grappig en ik voelde een soort van lachkick opkomen.. Ondertussen raakte ik het tijdsbesef een beetje kwijt maar daar bleef het ook bij.. Afwachtend op wat er zou gaan gebeuren.. begon ik me af te vragen of dit nu alles was? Dat ik hier nou zo lang naar had uit gekeken? Dat hier nou zo'n ophef over gemaakt werd.. Nee ik kon het me niet voorstellen.. Gelukkig had ik nog een halve portie, ik had de smaak te pakken en at het dan ook met even veel plezier op als een gemiddelde champignon.. Het was geen vieze smaak meer zoals aan het begin. Johan merkte nog vrij weinig van alles en ging cacau maken om het gevoel te versterken.. Robbert vertelde me dat ik naar de muur moest kijken.. moest blijven focussen op 1 punt.. Het was een schroef in een muur vlak langs de deur.. Op dit moment voelde ik nog steeds vrij weinig van het geheel, totdat... . .
Na een goede 20 seconden na het schroefje in de muur te hebben gestaard zag ik beweging komen in de deur, er kwamen vage kleurverschillen die zich verspreidde en tot een niet nader te identificeren figuur vormde.. Het schroefje was ik totaal vergeten en ik was volledig gefocust op de deur, ik ging op de grond zitten en pas nu begon ik te zien hoe groot de deur eigenlijk wel niet was, langzaam aan zag ik een duidelijker verschil tussen de diepte in de deur, en vormde zich een gezicht in de deur.. Een heel vredig gezicht, het straalde vrolijkheid uit en rust.. Het gaf me wel een goed gevoel. Op dat moment kwam Johan weer binnen.. z'n gezicht was wat vervormd en ook kleuren waren anders.. Een beetje blauwgroenig. Hij had een beker chocolademelk gemaakt. Hij had duidelijk in de gaten dat ik in m'n trip begon te raken. Steeds meer ging ik mij één voelen met de dingen om me heen, maar tegelijkertijd nam ik wel meer afstand van Robert en Johan.. het contact begon minder te worden.. Maar toen Johan het over de thee had die hij wilde gaan zetten vloog ik overeind! Wat een uitdaging! dat MOESTEN we doen.. We liepen naar beneden wat redelijk goed ging, deuren werden wel apart om te zien (wat zou er zich achter bevinden?) maargoed, het doel was naar beneden te komen en daar de thee te zetten..
Eenmaal beneden gekomen begon het trippen pas echt duidelijk te worden.. Ik had enkel contact met de hond, wie naar me zwaaide en waar de gezichtsuitdrukkingen duidelijk van af te lezen waren.. Het beest bleef op 2 poten staan op mijn commando, en op zijn rug zag ik een gezicht... Ondertussen was de thee klaar en durfde het amper op te drinken, geen enkel besef hoe ik het moest vast houden dat 'rare ronde ding' (lees glas).. Uiteindelijk het spul naar binnen gewerkt en het smaakte me goed, snel werd er nog een glas in geschonken en dat was ook zo weg.. ik liep wat rondjes door de keuken.. Ineens stond ik oog in oog met een compleet ander persoon.. ik vloog werkelijk waar de hele keuken door.. Ik wilde wegduiken achter Robbert, die was even 'plat' en als een soort schild voor me.. Maar dat was niet goed, ik moest het over me heen laten komen.. Dit wilde ik toch? Ook de negatieve kant wilde ik zelfs mee maken.. Ik liep dus al snel weer wat rond en bekeek het wezen aandachtig.. Het was een kameraad van me die knetterstoned was, en niks 'kwaads in zich had' zoals ik eerst dacht.. Ik vertelde hem dat hij veel leek op iemand die ik kende (eigenlijk bedoelde ik gewoon de persoon die voor me stond, maar dit verband kon ik op dat moment niet meer leggen). Hij vroeg aan de andere wat we gedaan hadden en die vertelden het hem.. Ondertussen dronk ik ook een beker met cacau en melk om het effect wat te versterken.. En zette ik wat muziek op (Neil Young met een nummer waar veel mondharmonica geluid in zat).
Al binnen enkele minuten was hij ook weer verdwenen.. Opeens voelde ik me handen behoorlijk tintelen.. Eerst voelde ik helemaal niks meer.. maar al snel werd het juist extreem gevoelig.. Ik keek naar de muur waar een radiator aan hing, ipv horizontaal hing deze verticaal.. Onbegrijpelijk hoe zo iets kon.. ik tikte er een paar keer tegenaan en merkte dat er rare geluiden vandaan kwamen.. Al snel werd het een soort muziekinstrument en bekeek ik het alsof ik nog nooit zo'n ding had gezien.. Toen ik naar de kale muur keek, zag ik pas hoeveel kleur en sfeer er in de muur zat, tegen de muur zat een spinnenweb wie wat licht gaf, en deze kon ik van alle kanten bekijken.. Je zou het kunnen vergelijken met een overgang van 2D naar 3D (en op dat moment misschien zelfs wel) naar 4D.. Langzaam aan zag ik steeds meer verzichten verschijnen op de muur.. Het was interessant om te zien, maar toch trok de vloer me meer..
Een houten laminaatvloer met mooie vormen er in.. Toen ik het beter bekeek zag ik er een aap in zitten.. Het beest zag er een beetje 'getekend' uit en speelde mondharmonica, ik pakte mijn telefoon er bij en begon met hem mee te spelen (telefoon was in mijn belevenis even ongeveer hetzelfde als de mondharmonica waar de aap op speelde). Ik communiceerde met de aap via de mondharmonica, praten lukte niet, maar dat hoefde ook niet.. Het was oké.. Hierna werd mijn moment verstoord door Robert die over de aap heen liep (ik had allang geen contact meer met hen, en hun waren nog steeds behoorlijk nuchter..)
Ik was de aap al weer vergeten want ineens kreeg ik een rood rond ding (mini tomaat) in m'n handen.. Ik wist niet hoe ik er mee aan moest en legde hem snel op het aanrecht.. Ik kon namelijk niet beslissen of het gevaarlijk was om dit object vast te houden, misschien was het wel gloeiend heet of steenkoud? Ik dacht het te weten en zei dat het een citroen was.. De andere lagen dubbel van het lachen, en ik at het op.. Best lekker.. die citroen.
We vervolgden onze trip weer richting de kamer waar het feest begonnen was.. Boven rook je duidelijk de geur van wiet die uit de andere kamers kwamen.. de deuren fascineerden me wel maar was niet van plan deze open te maken.. Steeds meer was ik 1 met de ruimte waarin ik me bevond en was er hierbuiten niets.. Het deed me denken aan het oude wolfenstein spel met veel gangen en kamers.. maar waar het onmogelijk is er uit te komen.. Op de kamer brande de lamp veel te fel.. Ik vroeg of het licht misschien uit mocht en dat kon.. enkel het licht van de monitor brande nog wat een mooi effect gaf, de muren deuren en de grond waren inmiddels volledig bedekt met tientallen, zoniet honderden gezichten.. Allemaal keken ze even vredig en blij aan.. Er zaten ook hele onduidelijk gezichten bij, ze leken getekend.. Andere waren weer heel duidelijk.. Zelfs enkele schedels die ik zag straalde iets rustgevends uit.. Het was niet eng om een schedel te zien op dat moment.. Ik zag het meer als de gelijkheid van mensen en niet als de dood.
Ik ging op de grond zitten omdat ik zo een beter overzicht had over de hele kamer... Alles leek enorm.. Zelden had ik zo'n groot bed en deur gezien.. Johan had inmiddels een tekenboek geregeld voor mij en een stift waar ik om gevraagd had.. Ik begon enkele lijnen te zetten maar deze leken weer snel te verdwijnen, alsof de stift op was. Toen Johan echter een ander programma aanklikte op de computer, gaf het een heel ander lichteffect en zag ik duidelijk de lijnen! DIT WAS HET.. Ik begon enkele lijnen te zetten en al snel vormde dezen zicht tot hele gedetailleerde gezichten, soms kwamen er gezichten tussen door, maar meestal was het goed te omschrijven.. Ik begon paddestoelen te tekenen en gezichten.. Ik pakte al snel achter elkaar nieuwe blaadjes en deed m'n uiterste best..
De paddestoelen en gezichten, zoals ik deze ook veelvuldig op de muren zag.. De gezichten waren behoorlijk abstract, maar toch straalde ze allemaal ontzettende rust uit. De paddestoel heb ik met veel lijnen benadrukt, dit omdat wanneer ik één lijn had gezet er vanzelf dingen uit voortvloeide, hierdoor werd het lastig omte bekijken wat nu daadwerkelijk op papier stond en wat ik hallichuneerde.. Hoe meer ik met iets had hoe makkelijker het werd om dit te tekenen. (Bij de paddestoel zie je als je goed kijkt totaal 2 'gezichten' er doorheen.
Een oneindig huis was zo getekend, evenals een soort dobbelsteen wie ik van zowel de onder-, boven- als zeikant kon bekijken.. Geweldig was het.. Alles keek me vredelievend aan. Geen enkel gezicht had iets kwaads in zich. Ik vroeg of misschien elvis kon worden opgezet, met het nummer 'His latest flame, marie's the name). Al snel vormde Marie zich bij mij op het tekenblok en ik probeerde haar over te trekken wat maar moeizaam ging.. Na weer wat verder te hebben gebladerd en gekrabbeld, kwam het nummer 'return to sender', ook één van mijn lievelingsnummers.. Ik was helemaal één met de muziek en het tekenblok, alles om me heen vergat ik even, de mensen die nog op het bed zaten, als al m'n spullen die in de kamer lagen.. De vloer was één geheel met het tekenblok wat ook op de vloer lag, ik assiocieerde het nummer met een brievenbus, en elvis met het oude americaanse.. ik tekende dan ook een postbode in de stijl van de 'elvisjaren' met een bijbehorende brievenbus waar dit persoon een brief in deed.. De naam van deze persoon zweefde ergens rond maar de klik met dit persoon was niet sterk genoeg met dit om het te weten te komen. Deze tekening is trouwens tevens een van de best gelukte. Aangezien het contact met de muziek en de tekening wel zo sterk was, dat er eigenlijk geen andere gezichten meer te zien waren op dat moment.
De tekenings van 'Elvis'.. De zon had ik getekend in een 'helder moment' maar heeft totaal geen waarde, achteraf vond ik het jammer dat ik die erbij had getekend. De tekening is wel behoorlijk verkreukeld aangezien ik hem bij me MOEST hebben en ik deze dus in mijn zak had gestopt.. Deze heb ik trouwens ook vol trots laten zien bij de jongens thuis, wie hem helemaal geweldig vonden![:hearteyes:]()
(Maargoed, hoe kan het ook anders als je strak staat van de MDMA ![:tearsofjoy:]()
)
Heel af en toe kreeg ik wat 'zinnen' mee van wat Robert en Johan zeiden.. Ze zaten nog steeds op bed op internet te zoeken naar natural halluchen filmpjes.. Ze hadden enkele filmpjes opgezet wie ik niet mee kreeg (gelukkig). Ik hoorde wel wat ze zeiden tegen elkaar maar contact met hen had ik niet, ik kon er niet op inspringen of met hun communiceren. Op een gegeven moment kreeg ik wel mee dat het zo'n standaard schrikfilmpje was, waar je na enkele tellen zo'n hoofd in beeld krijgt te zien.. Ik was eerst wel vrolijk aan het tekenen met de muziek wie ik op de achtergrond van dat filmpje hoorde, dit was voor mij de manier om te communiceren. Me op een andere manier tegen hun uiten lukte niet want ik begreep hen niet en hun mij niet. Ze vertelden tegen elkaar dat ik dit niet zou mogen zien..
Ik ik voelde op dit moment geen angst maar omdat het filmpje wel herkenbaar is, evenals het geluid assiocieerde ik die tekening direct met het negatieve. Deze tekening wilde ik niet hebben en moest weg.. weg uit deze kamer. Ik maakte er een prop van. Robert keek me aan en gooide de prop door de kamer.. Het was gaaf om te zien hoe deze rond stuiterde, maar de prop bleef veel te veel negatieve energie hebben om leuk te zijn. Ik deed het raam open om het 'naar het niets te gooien'.. Ik leefde namelijk nog enkel in de ruimte waar ik me in bevond, wat er achter de deur zou zitten kon ik me op dat moment niet inbeelden. Direct was ik weer tevreden dat de 'negatieve prop' weg was en klom op bed. Ik pakte een sigaret en bekeek deze van alle kanten al voor ik het ding aan stak.
Normaal gesproken rook ik niet en wist op dit moment eigenlijk ook niet meer hoe het moest. Het lichtpuntje was geweldig. Ik besefte wel dat ik er niet aan mocht komen omdat het warm was. Ik tekende gezichten met de sigaret in de lucht, welke ook direct weer naar me begonnen te lachen naar me.. Johan was inmiddels verdwenen van de kamer en kwam daarna weer terug. Ik was inmiddels weer op de grond gaan zitten van de kamer en toen Johan binnen kwam zei hij dat mijn wereld ging veranderen. Ik snapte niet wat hij bedoelde? Wat was hij van plan? Totdat hij een enorme watervaste stift tevoorschijn toverde. Het ding was in mijn ogen wel 30 centimeter groot.. Ik was zo blij als een kind.. Ik heb volgens de andere minstens 30 minuten naar het ding zitten kijken alvoor ik het aan Johan gaf met de vraag of hij de dop er af kon halen. Dit was een namelijk onmogelijke opgave. Echter tekende deze niet zo fijn als verwacht en dus pakte ik maar snel weer de vertrouwde stift er bij, welke ik inmiddels allang ergens neer had gegooid.
Maar het tekenen had ik wel gezien.. Ik weet niet hoe lang ik heb zitten tekenen maar het zal zeker een uur zijn geweest. De andere 2 heren waren echter nog steeds niet aan het trippen en besefde dat dit ook niet meer zou lukken.. Ze hadden inmiddels wat X weten te regelen maar hiervoor zouden we wel naar buiten moeten en een eind moeten fietsen. Ik had het idee dit wel aan te kunnen, de trip begon vertrouwd te worden en ik voelde me zeker genoeg om de deur van de kamer te openen en er op uit te trekken. We hadden onze spullen gepakt en waren klaar om te vertrekken!
Ik had inmiddels m'n oordopjes weer ingedaan (mp3speler van telefoon) en zat weer in mijn eigen wereldje.. Toen de deur open ging, ging ook weer een hele nieuwe wereld voor me open. Een totaal ander gevoel en idee, op dit moment zag ik geen gezichten meer, maar was het meer het complete beeld wat me totaal overrompelde. De enorme huizen, de planten die bewogen en mee ademden samen met mij.. Ik kon en kan het nog steeds niet verwoorden.. Het was zo'n totaal andere omgeving. Muziek was op dit moment het enige vertrouwde, ik had nog altijd dezelfde muziek aanstaan als wat ik binnen aan het luisteren was. Dit gaf me een veilig gevoel. Het was rustig op straat en er waren verder geen nuchtere mensen op Johan en Robert na. M'n fiets stond voor het huis geparkeerd en het leek even de grootste uitvinding ooit die ik in m'n leven had gezien.. Wat een fantastische manier om sneller ergens te kunnen komen.. Ik was zelf niet meer in staat om te kunnen fietsen dus fietste Robert. Pas nu zag ik hoe klein de mens is vergeleken met alles om ons heen.. We begonnen te fietsen en alles wat indruk op me maakte probeerde ik te verwoorden met m'n handen / armen.. Hierdoor kon je een soort contact maken met dat gene waar ik op focusde, praten of vertellen wat ik zag kon ik op dit moment niet. Het gebruiken van je handen was vergelijkbaar met het gebarentaal wat dove mensen hebben. Op deze manier communiceerde ik met het object. Die af en toe toch weer naar me begonnen te lachen..
Onderweg hadden Johan en Robert een goed gesprek.. Ik kan me het onderwerp niet meer voor de geest halen, maar ik volgde wel elke zin die hun zeiden.. Bij iedere zin en alles wat ik tegenkwam gingen er wel tientallen gedachtes door me heen.. Van het kinderlijke en grappige gedrag van een half uur daarvoor, zat ik nu ineens in een compleet andere wereld met compleet andere gedachtes. Veel gedachten waren positief, en deze werden helemaal duidelijk voor me 'uitgelegd' waarom het zo was, ik voelde me op dat moment echt een professor die alles en iedereen wel duidelijk zou kunnen maken. Ik gebruikte weer m'n gebarentaal om te communiceren met de onderwerpen waarbij bepaalde gedachtes opkwamen. Ook kwamen er een heleboel negatieve gedachtes in me op, maar deze waren echter niet angstaanjagend. Zelfs niet toen de jongens langs plekken op fietste waar ik behoorlijk nare dingen mee heb gemaakt.. Ik zei dit niet want ik wilde gewoon de confrontatie aangaan.. De hoeveelheid gedachten die door me hoofd heen gingen brachten me tot rust.. Ik hoefde er niet meer bang voor te zijn.. Alle negatieve gevoelens en gedachten werden 'opgelost / geneutraliseerd'.. Want voor iedere negatieve zin / gedachte die in me hoofd op kwam, kreeg ik wel 1000 oplossingen.. Ik voelde me sterker dan ooit te voren. Ik vertelde hun (dit was trouwens pas een van de eerste keren dat ik onderweg wat tegen hen zei) dat ik in de 20 jaar dat ik bijna op school zit, minder heb geleerd dan deze avond en dat angstgevoelens vaak irrationeel waren en dat ik daarom ook niet bang hoefde te zijn.. Hun begrepen me volgensmij wel en ze fietsten ondertussen vrolijk verder. Tijdens dit hele gebeuren kon ik een aantal boeken voor mijzelf dichtdoen, en 'weggooien' andere boeken werden 'geopend' waardoor ik heel veel positieve ideeën heb opgedaan.
Johan had een fles rode wijn bij me en ik wilde graag wat drinken.. Het voelde goed, normaal houd ik daar absoluut niet van maar smaak had ik niet, een droge mond echter wel dus dat kwam goed uit! Het leek direct alsof het effect wat versterkt werd, waarschijnlijk zal dit wel het placebo-effect zijn geweest maar het voelde goed.. Af en toe nam ik nog wat slokken terwijl ik ondertussen m'n best deed achterop te blijven zitten..
Op een gegeven moment kwamen we aan bij het station waar de jongens naar ons toe kwamen.. ik liep nog altijd verdwaasd rond.. De andere vertelden hun dat ik niet in staat was om helder te antwoorden.. Ze vroegen of ik alleen alcohol had gehad en de andere vertelden dat we paddo's hadden gegeten die bij hun niet aansloegen maar bij mij dus wel.. Ik gaf beide heren een hand en liep wat om hun heen en bekeek het bankje en de telefooncel die er stond.. Toen ik naar het gras keek zag ik daar ook een soort van rails op liggen.. Ik vroeg wat het was en het bleken remsporen van auto's te zijn..
Alle dingen die ik hier zag waren duidelijk door lijnen van elkaar afgescheiden waardoor het duidelijk werd wat wel en niet bij elkaar hoorde (zo was er geen lijn tussen een boom en de berm, maar wel een duidelijke scheidingslijn tussen de berm en de weg). We moesten lopen naar het huis van de heren en ik liep al snel achteraan om alles uitvoerig te bekijken. De auto's vielen me erg op.. Ze hadden wel iets 'spacend' en trokken wel mijn aandacht, maar tegelijkertijd bedacht ik me wat voor een milieuvervuilers ze wel niet zijn.. Wat was er dan mooier dan fietsen? Dat was tenslotte niet schadelijk voor het milieu. Op dit moment zat een beetje tussen het extreme nieuwschierigheidsgevoel en het 'professor'gevoel in.
Nog altijd met mijn oordopjes in luisterend naar Mark Knopfler (voor de 100ste keer hetzelfde nummer) viel het me op hoeveel troep er ook wel niet op straat lag.. Het leek wel alsof dit juist extra benadrukt werd op een of andere manier.. Andere dingen sprongen er niet echt uit maar vooral de troep wat op straat lag kon ik van meters afstand al zien.. Het gaf een soort licht.. Ik besloot dat ik hier zelf nooit aan mee wilde werken dus mijn kaugom die ik allang uit wilde spugen hield ik maar in.. En ook het lege pakje kaugom wat ik in m'n zak had hield ik goed bij mij. Af en toe keken de andere jongens naar me om en riepen wat onverstaanbaars..
Toen we langs een winkelcentrum opkwamen vielen me op hoe mooi de lichten wel niet schenen.. Maargoed, aan de andere kant was een stuk 'natuur'.. Wat bomen en struiken die langs het fietspad stonden.. Dit trok toch meer mijn aandacht aangezien ik hier wat meer contact mee had..
Eenmaal aangekomen bij het huis van de jongens berreidde ik me er op voor om weer naar binnen te gaan.. Van de ene omgeving belande ik weer in een totaal andere.. Binnen zat ook nog eens een behoorlijke groep jongeren.. Allemaal strak van alle xtc zaten ze een programma te kijken over vliegtuigcrashes.. Bij de deur stond een jongen die zich netjes voorstelde. Hij was redelijk breed en een kop groter dan mij.. Ook droeg hij geen t-shirt (het was ook gruwelijk warm binnen trouwens).. Hij keek me met z'n enorm grote ogen aan.. Ik schrok er behoorlijk van..: 'WAT HEB JIJJJJ GEDAAAAANNN' sloeg hij uit tegen me.. Het was enorm indrukwekkend.. Niet heel erg angstaanjagend maar toch bleef ik liever een beetje bij hem uit de buurt.. Ik was niet in staat om heldere reactie te geven en liep de kamer naar binnen.. Daar hadden de andere inmiddels gehoord dat ik paddo's had gegeten maar dat deed me niet zo veel. Soms vatte ik een paar zinnen op maar het meeste ging totaal langs me heen.
Ik bekeek letterlijk even alle hoeken van de kamer en een kast met een kaars er op.. (Weer met m'n handen gebaren makend naar alle objecten en andere 'wezens'. ) Ik liep snel door naar de keuken waar niemand zat, ik plofde er neer op een stoel en weer kwam dat imponeredende figuur naar me toe. Hij vond het behoorlijk interessant.. Nu voelde ik me een stuk beter op me gemak bij hem. Ik merkte dat ik redelijk contact met hem had.. Of het kwam doordat hij toch wel het meest spontane figuur was van allemaal of doordat hij knetterhard ging weet ik niet. Hij zei dat hij mij ook wel redelijk aan kon voelen. Aan tafel zittend bekeek ik een blaadje met wat tekst.. Ik bekeek het blaadje van alle kanten, maar het viel me op dat dit keer de zeikant niet heel interessant was. (Dit was voor mijn gevoel wel het geval bij het spinnenweb wat ik in de keuken van Johan zag, die kon ik namelijk van alle kanten bekijken.)
Ondertussen liepen er een paar heen en weer bij de tafel, waaronder Johan en Robert. Johan had een paar pillen tegelijk genomen die hem niet heel goed bevielen.. Het werd hem even te veel en rende na de wc. Hiervoor had ik hem nog wel bedankt voor de fantastische trip.. En hij gaf mij een olifant. Een buitenlands beeldje dat bedekt was met verschillende kleuren.. Dat stond schijnbaar ergens op een kastje ofzo. Langzaam aan begon ik weer wat heldere perioden te krijgen waarin ik goed instaat was om weer met Robert te praten.. Maar vervolgens zakte dit ook weer weg en was het contact volledig verdwenen.. Robert praatte ondertussen met een andere jongen.. Tevergeefs probeerde ik contact met hun te krijgen.. Door al weer de bekende 'doven - gebarentaal' te gebruiken.. Af en toe kon ik een regel zeggen maar daarna was het contact weer volledig verdwenen.. Ik begon hun nu al wel beter te begrijpen maar een gesprek met ze voeren lukte dus niet. Ik ging maar weer verder met het draaien van een lamp, een ronde bol met gaten er in wie voor fantastische figuren zorgde op de muren, gezichten maar vooral bergen met enorm veel diepte.. Ik vond het wel jammer eigenlijk dat we zo lang nog binnen zaten, ik was liever ergens een park in gelopen met veel bomen en planten, m'n trip werd ondertussen wel minder en ik wilde liever wel echt buiten 'uitspacen'.. Gelukkig wilden de 2 waar ik mee was ook weg dus dat kwam goed uit.. Ik bedankte de heren voor hun gastvrijheid en we liepen naar buiten.
Buiten gekomen voelde het weer even opnieuw heel spannend.. Robert had een fles drinken in z'n hand die hij aan mij gaf, evenals de fiets waar hij op zat.. hij zei iets wat ik niet begreep maar Johan gebaarde me dat ik weg moest van hem, ook bij hem waren de pillen verkeerd gevallen en moest hij overgeven. Ik baalde er van voor hun dat het zo slecht gevallen was en had liever gehoopt dat hun helemaal los zouden gaan op de pillen.. Maar dat was dus helaas niet het geval. We fietsen weer terug naar huis en ik begreep steeds beter waar hun het over hadden, al kreeg ik er geen emoties of ideeën meer bij. Ook de schutting waar we langsop fietsten lachde niet meer naar me, evenals dat de huizen weer wat normale 'formaten' begonnen te krijgen.. Ze praatten over de tweede wereldoorlog waarvan ik me hardop afvroeg hoe je dat interessant kon vinden op dat tijdstip, het zal ongeveer 4 uur zijn geweest toen. Maar ze vonden het allebei reuze interessant dus ik liet ze maar.. Dan vond ik het ook goed..
We fietsten over een afgelegen weg waar enorme bomen aan de zeikant stonden. Ik kreeg opeens enorme kramp.. We moesten wel stoppen.. ik zei het tegen hun en gelukkig snapte ze me. Ze stopten en ik wilde afstappen, met het idee gewoon wat rond te gaan lopen. Toen ik echter van de fiets afstapte zakte ik volledig in elkaar. Even had ik totaal geen kracht in m'n benen en viel aan de grond. Ik zag nu de weg op een hele andere manier. Het zag er wel fantastisch uit maar wist dat ik weer overeind moest gaan staan om geen kramp meer te hebben. Dus ik stond op wat vervolgens weer aardig lukte. Op dit moment fladderde er boven een vogel geschrokken weg, waardoor er bladeren uit de boom naar beneden vielen. Ze vielen precies in dezelfde houding en in een rechte lijn naar beneden, vergelijkbaar met mensen die met een koord vanuit een reddingshelicopter naar beneden zakken. Ik wilde nu eigenlijk ook wel gaan fietsen. Dus pakte de fiets en deed een poging.. maar dit ging nog niet helemaal vlekkeloos dus besloot Robert toch maar weer om te gaan fietsen..
Eenmaal weer bij het huis aangekomen van Johan was het lastig voor Johan om de juiste deur te vinden waar we naar binnen konden. Ze waren schijnbaar allemaal afgesloten van binnenuit. Gelukkig konden we alsnog naar binnen. Waar ik dit keer als redelijk 'nuchter' persoon kwam.. Het was enorm apart om de ruimtes weer te zien, waar we een aantal uren daarvoor volledig uit ons dak gingen. Alles had weer zijn normale vorm en er was niks raars meer te zien. Ik nam m'n vitamine c pillen omdat ik toch wel uitgetript was, en ik tot rust wilde komen. We gingen nog naar de slaapkamer van Johan en zag daar het tekenblok liggen. Ik keek m'n ogen uit wat ik allemaal getekend had en wist even niet hoe en wat ik er mee aanmoest.. Echt enorm raar om deze terug te zien.. Johan stelde me echter gerust en zei dat '' ik '' gewoon zo was en dat ik me daar niet voor moest schamen, maar gewoon me zelf moest blijven zijn en NIET direct weer terug moest neigen om maar 'te doen wat normaal is, en met alle 'kuddedieren' mee lopen'.. Hij had gelijk.. Ik dronk een paar glazen sinaasappelsap (wat trouwens naar die paddo's smaakte, en niet echt naar sinaasappelsap.) We bedankten hem voor z'n gastvrijheid en Robert en ik liepen naar buiten. Het tekenblok nam ik uiteraard mee, dat was heilig voor me.
Robert moest eigenlijk nog een eind lopen dus ik zei dat we eerst bij mij het tekenblok neer moesten leggen. Waarom we eerst naar mij toe moesten wist ik niet, maar toen bedacht ik dat ik 'mijzelf' moest wegbrengen en dat Robert mijn fiets zou lenen om naar zijn huis te fietsen. Het was inmiddels half 5 en ik was psychisch een wrak aan het worden. Thuis gekomen had ik geen angst die ik normaal wel eens had als ik soms 'para' thuis kwam na een avond veel geblowt te hebben, ook de dousche waar ik 1 keer gigantisch bad ben gegaan na een te zware coctail (hasj, wiet & skuff), was nu niet eng. (Angst bleef irrationeel voor mij.)
Ik ging op bed liggen en nu kwamen de enorme brainstorms waar ik over gelezen had wanneer een trip uitgewerkt is. Het waren geen emotionele gedachten, maar wanneer ik mijn ogen dicht deed spookte werkelijk van allerlei voorwerpen door m'n hoofd. Van bomen totaan lepels tot tafels tot. . noem het maar op en ik zag het voor me.. alles achter elkaar als een sneltrein en veel dingen zag ik in negatief.. (niet negatief qua gevoelens, maar vergelijkbaar met een negatief van een fotorolletje.) Ook dit moest ik over me heen laten komen wist ik en liet het gewoon gaan.. Ik smste nog een vriend van me, die eigenlijk mee zou doen, dat ik terug was van vakantie en dat het geweldig was. Dit bericht was precies 5 uur verstuurd. Ondertussen bleef ik stil liggen en merkte dat ik langzaam aan wegzakte in een enorm vaste, maar korte (3 uur durende) slaap..
De volgende ochtend stond ik vermoeid maar met een enorme ervaring en hoeveelheid kennis rijker op. Indrukken waren nog lastig te verwerken en wanneer ik lang tv keek, zag ik af en toe wat 'errors' in het beeld.. Veel vertragingen en geflikker. Waardoor ik af en toe m'n ogen, die nog behoorlijk vergroot waren, maar weer even een paar minuten dicht deed om het tot rust te laten komen..
Nog een tekening.. Als je zou zeggen dat je kabouters zou zien tijdens de trip, dan zal dit er een moeten zijn geweest.. Deze leek trouwens erg veel op de 'aap/oude man gedaante' welke in de vloer mondharmonica speelde.. Al leken de tekeningen toen wel iets realistischer als dat ze nu lijken haha hoop gekras!
Al met al kan ik dus spreken van een fantastische eerste trip. Het was een naar mijn idee behoorlijk gecontroleerde trip en dat beviel me goed. Het grootste nadeel was het contact met Robert en Johan, wat je beter géén contact kan noemen.. Slechts af en toe wat zinnen en aanwijzingen maar gesprekken of gevoelens delen was onmogelijk. Bij deze 2 personen voel ik me echter wel zo vertrouwd dat ik ze niet echt als een buitenstaander zag, hun waren een soort gids voor me, wat een enorm beschermend gevoel gaf. Tijdens de gehele trip bleef ik mijn emoties en ideeën maar verwoorden met het 'gebarentaal' tegen mezelf, maar ook tegen alle objecten (bomen, deuren enz.). En uiteraard toen ik de stift en het tekenblok in m'n bezit had, was dat dé manier om mijn emoties te verwoorden.
Het rare van de trip vond ik wel electronische apparaten. Muziek en ik waren 1 ding, maar een televisie of telefoon snapte ik niet, hoewel deze wel redelijk realistisch er uit zagen en de beelden die er op te zien waren, op wat errors en vertragingen na, ook. M'n telefoon had ik alleen op de mp3speler stand gezet, hierdoor kon ik dus niet gestoord worden door andere mensen. Wat ook een geruststelling was.
[Die ochtend na de trip..]
Vader: ''En, was het feest gezellig gister?''
Ik: ''Ja.. Het was fantastisch''............................
Hopelijk is hij niet té lang, wat een reden zou kunnen zijn dat jullie hem niet (willen) lezen, dat zou ik zonde vinden.
Na lang wikken en wegen, heb ik toch besloten om ook mijn report hier te plaatsen. De reden waarom ik deze niet eerder geplaatst heb is omdat de trip zoveel impact heeft gehad (in zéér positieve zin) maar ik daarom juist bij iedere zin het gevoel heb alsof ik één van de meest persoonlijke dingen uit mijn leven vertel, terwijl er eigenlijk voor anderen geen persoonlijke dingen betekenissen in staan. Ik twijfel ook nog even of ik de gemaakte foto's / tekeningen zal plaatsen. Dat is een beetje afhankelijk van de reacties (en heb eigenlijk het vermoeden dat er hier nog meer bekenden van me opzitten, mja. We will see..
Herkennen jullie je hier trouwens ook in bij het schrijven/plaatsen van tripreports?
Bij deze gooi ik hem toch op het World Wide Web en is mijn eerst geschreven report dat vanaf nu dus voor iedereen te lezen is, een feit..
Komt ie:
Datum trip: 20 oktober 2007
Tijdstip: 21:00 uur.
Plek: Slaapkamer van een vriend.
Soort: Mexicaanse 30 gr. (1 portie)
Extra stimulanten: Passiebloem thee & cacau gedurende de trip
Duur van de trip: Ongeveer 5 uur
De allereerste keer.. Ik keek er al lang naar uit, maar voelde me er al die tijd nog niet klaar voor om dit te beleven. Door een lange vervelende tijd die ik achter de rug heb gehad, veel privé omstandigheden waardoor er veel depressieve perioden bij zaten. Er zaten me vaak gewoon nog te veel dingen dwars die me tegen hielden..
Maar eens moest het de eerste keer zijn, en vanavond was het dan zo ver.. Ik voelde me er al ongeveer 1,5 maand écht klaar voor. Een week daarvoor hadden we beslist dat we het zeer snel zouden doen. Johan zei: 'Heb je zaterdag wat te doen?'
Zaterdag? Wat klonk dat snel zeg.. Maar waarom langer wachten? Tenslotte was ik er klaar voor en was er eigenlijk geen reden meer waarom ik het niet zou doen. Er was geen enkele reden om het verder uit te stellen. De bedoeling zou zijn om het met 4 man te doen. Uiteindelijk haakten er 2 af.. Zonde, maar geen reden om het niet te doen. Een andere goede kameraad van mij 'Robbert', wilde er graag een keer bij zijn. Hij had namelijk nog nooit nuchter bij gezeten.. Toen we nog even thuis bij mij zaten te ouwehoeren besloot hij om toch ook mee te doen, hij zou niet veel nemen maar wilde toch wel iets nemen...
Ik was nog nooit eerder bij Johan op de kamer geweest waar het allemaal zou gaan gebeuren.. Erg groot was het niet... Weer kwamen de twijfels terug, moest ik dit nu wel gaan doen? Zou ik me hier niet gigantisch opgesloten voelen in een kleine kamer waar ik nog nooit eerder ben geweest? Maargoed, even overheen zetten dan maar.. Zenuwachtig bleef ik echter nog wel.
We hadden rustig wat gedronken en besloten om wat te nemen.. Het zal toen ongeveer half 10 zijn geweest.. Ik begon met een halve portie.. Als het niet goed werkte kon ik altijd nog meer nemen.. Ondertussen werd er een lekker cd'tje op gezet met wat nummers die ik had samengesteld, van Mark Knopfler totaan Royksopp.. Johan nam gelijk z'n hele portie gedroogde hawaaiiaanse, met een glas rode wijn.. Terwijl we nog rustig wat zaten te praten en we wat flauwe tv-reclames hadden opgezocht begon ik te merken dat ik de controle over m'n kaakspieren begon te verliezen.. Verder gebeurde er nog vrij weinig.. De reclames waren grappig en ik voelde een soort van lachkick opkomen.. Ondertussen raakte ik het tijdsbesef een beetje kwijt maar daar bleef het ook bij.. Afwachtend op wat er zou gaan gebeuren.. begon ik me af te vragen of dit nu alles was? Dat ik hier nou zo lang naar had uit gekeken? Dat hier nou zo'n ophef over gemaakt werd.. Nee ik kon het me niet voorstellen.. Gelukkig had ik nog een halve portie, ik had de smaak te pakken en at het dan ook met even veel plezier op als een gemiddelde champignon.. Het was geen vieze smaak meer zoals aan het begin. Johan merkte nog vrij weinig van alles en ging cacau maken om het gevoel te versterken.. Robbert vertelde me dat ik naar de muur moest kijken.. moest blijven focussen op 1 punt.. Het was een schroef in een muur vlak langs de deur.. Op dit moment voelde ik nog steeds vrij weinig van het geheel, totdat... . .
Na een goede 20 seconden na het schroefje in de muur te hebben gestaard zag ik beweging komen in de deur, er kwamen vage kleurverschillen die zich verspreidde en tot een niet nader te identificeren figuur vormde.. Het schroefje was ik totaal vergeten en ik was volledig gefocust op de deur, ik ging op de grond zitten en pas nu begon ik te zien hoe groot de deur eigenlijk wel niet was, langzaam aan zag ik een duidelijker verschil tussen de diepte in de deur, en vormde zich een gezicht in de deur.. Een heel vredig gezicht, het straalde vrolijkheid uit en rust.. Het gaf me wel een goed gevoel. Op dat moment kwam Johan weer binnen.. z'n gezicht was wat vervormd en ook kleuren waren anders.. Een beetje blauwgroenig. Hij had een beker chocolademelk gemaakt. Hij had duidelijk in de gaten dat ik in m'n trip begon te raken. Steeds meer ging ik mij één voelen met de dingen om me heen, maar tegelijkertijd nam ik wel meer afstand van Robert en Johan.. het contact begon minder te worden.. Maar toen Johan het over de thee had die hij wilde gaan zetten vloog ik overeind! Wat een uitdaging! dat MOESTEN we doen.. We liepen naar beneden wat redelijk goed ging, deuren werden wel apart om te zien (wat zou er zich achter bevinden?) maargoed, het doel was naar beneden te komen en daar de thee te zetten..
Eenmaal beneden gekomen begon het trippen pas echt duidelijk te worden.. Ik had enkel contact met de hond, wie naar me zwaaide en waar de gezichtsuitdrukkingen duidelijk van af te lezen waren.. Het beest bleef op 2 poten staan op mijn commando, en op zijn rug zag ik een gezicht... Ondertussen was de thee klaar en durfde het amper op te drinken, geen enkel besef hoe ik het moest vast houden dat 'rare ronde ding' (lees glas).. Uiteindelijk het spul naar binnen gewerkt en het smaakte me goed, snel werd er nog een glas in geschonken en dat was ook zo weg.. ik liep wat rondjes door de keuken.. Ineens stond ik oog in oog met een compleet ander persoon.. ik vloog werkelijk waar de hele keuken door.. Ik wilde wegduiken achter Robbert, die was even 'plat' en als een soort schild voor me.. Maar dat was niet goed, ik moest het over me heen laten komen.. Dit wilde ik toch? Ook de negatieve kant wilde ik zelfs mee maken.. Ik liep dus al snel weer wat rond en bekeek het wezen aandachtig.. Het was een kameraad van me die knetterstoned was, en niks 'kwaads in zich had' zoals ik eerst dacht.. Ik vertelde hem dat hij veel leek op iemand die ik kende (eigenlijk bedoelde ik gewoon de persoon die voor me stond, maar dit verband kon ik op dat moment niet meer leggen). Hij vroeg aan de andere wat we gedaan hadden en die vertelden het hem.. Ondertussen dronk ik ook een beker met cacau en melk om het effect wat te versterken.. En zette ik wat muziek op (Neil Young met een nummer waar veel mondharmonica geluid in zat).
Al binnen enkele minuten was hij ook weer verdwenen.. Opeens voelde ik me handen behoorlijk tintelen.. Eerst voelde ik helemaal niks meer.. maar al snel werd het juist extreem gevoelig.. Ik keek naar de muur waar een radiator aan hing, ipv horizontaal hing deze verticaal.. Onbegrijpelijk hoe zo iets kon.. ik tikte er een paar keer tegenaan en merkte dat er rare geluiden vandaan kwamen.. Al snel werd het een soort muziekinstrument en bekeek ik het alsof ik nog nooit zo'n ding had gezien.. Toen ik naar de kale muur keek, zag ik pas hoeveel kleur en sfeer er in de muur zat, tegen de muur zat een spinnenweb wie wat licht gaf, en deze kon ik van alle kanten bekijken.. Je zou het kunnen vergelijken met een overgang van 2D naar 3D (en op dat moment misschien zelfs wel) naar 4D.. Langzaam aan zag ik steeds meer verzichten verschijnen op de muur.. Het was interessant om te zien, maar toch trok de vloer me meer..
Een houten laminaatvloer met mooie vormen er in.. Toen ik het beter bekeek zag ik er een aap in zitten.. Het beest zag er een beetje 'getekend' uit en speelde mondharmonica, ik pakte mijn telefoon er bij en begon met hem mee te spelen (telefoon was in mijn belevenis even ongeveer hetzelfde als de mondharmonica waar de aap op speelde). Ik communiceerde met de aap via de mondharmonica, praten lukte niet, maar dat hoefde ook niet.. Het was oké.. Hierna werd mijn moment verstoord door Robert die over de aap heen liep (ik had allang geen contact meer met hen, en hun waren nog steeds behoorlijk nuchter..)
Ik was de aap al weer vergeten want ineens kreeg ik een rood rond ding (mini tomaat) in m'n handen.. Ik wist niet hoe ik er mee aan moest en legde hem snel op het aanrecht.. Ik kon namelijk niet beslissen of het gevaarlijk was om dit object vast te houden, misschien was het wel gloeiend heet of steenkoud? Ik dacht het te weten en zei dat het een citroen was.. De andere lagen dubbel van het lachen, en ik at het op.. Best lekker.. die citroen.
We vervolgden onze trip weer richting de kamer waar het feest begonnen was.. Boven rook je duidelijk de geur van wiet die uit de andere kamers kwamen.. de deuren fascineerden me wel maar was niet van plan deze open te maken.. Steeds meer was ik 1 met de ruimte waarin ik me bevond en was er hierbuiten niets.. Het deed me denken aan het oude wolfenstein spel met veel gangen en kamers.. maar waar het onmogelijk is er uit te komen.. Op de kamer brande de lamp veel te fel.. Ik vroeg of het licht misschien uit mocht en dat kon.. enkel het licht van de monitor brande nog wat een mooi effect gaf, de muren deuren en de grond waren inmiddels volledig bedekt met tientallen, zoniet honderden gezichten.. Allemaal keken ze even vredig en blij aan.. Er zaten ook hele onduidelijk gezichten bij, ze leken getekend.. Andere waren weer heel duidelijk.. Zelfs enkele schedels die ik zag straalde iets rustgevends uit.. Het was niet eng om een schedel te zien op dat moment.. Ik zag het meer als de gelijkheid van mensen en niet als de dood.
Ik ging op de grond zitten omdat ik zo een beter overzicht had over de hele kamer... Alles leek enorm.. Zelden had ik zo'n groot bed en deur gezien.. Johan had inmiddels een tekenboek geregeld voor mij en een stift waar ik om gevraagd had.. Ik begon enkele lijnen te zetten maar deze leken weer snel te verdwijnen, alsof de stift op was. Toen Johan echter een ander programma aanklikte op de computer, gaf het een heel ander lichteffect en zag ik duidelijk de lijnen! DIT WAS HET.. Ik begon enkele lijnen te zetten en al snel vormde dezen zicht tot hele gedetailleerde gezichten, soms kwamen er gezichten tussen door, maar meestal was het goed te omschrijven.. Ik begon paddestoelen te tekenen en gezichten.. Ik pakte al snel achter elkaar nieuwe blaadjes en deed m'n uiterste best..
De paddestoelen en gezichten, zoals ik deze ook veelvuldig op de muren zag.. De gezichten waren behoorlijk abstract, maar toch straalde ze allemaal ontzettende rust uit. De paddestoel heb ik met veel lijnen benadrukt, dit omdat wanneer ik één lijn had gezet er vanzelf dingen uit voortvloeide, hierdoor werd het lastig omte bekijken wat nu daadwerkelijk op papier stond en wat ik hallichuneerde.. Hoe meer ik met iets had hoe makkelijker het werd om dit te tekenen. (Bij de paddestoel zie je als je goed kijkt totaal 2 'gezichten' er doorheen.
Een oneindig huis was zo getekend, evenals een soort dobbelsteen wie ik van zowel de onder-, boven- als zeikant kon bekijken.. Geweldig was het.. Alles keek me vredelievend aan. Geen enkel gezicht had iets kwaads in zich. Ik vroeg of misschien elvis kon worden opgezet, met het nummer 'His latest flame, marie's the name). Al snel vormde Marie zich bij mij op het tekenblok en ik probeerde haar over te trekken wat maar moeizaam ging.. Na weer wat verder te hebben gebladerd en gekrabbeld, kwam het nummer 'return to sender', ook één van mijn lievelingsnummers.. Ik was helemaal één met de muziek en het tekenblok, alles om me heen vergat ik even, de mensen die nog op het bed zaten, als al m'n spullen die in de kamer lagen.. De vloer was één geheel met het tekenblok wat ook op de vloer lag, ik assiocieerde het nummer met een brievenbus, en elvis met het oude americaanse.. ik tekende dan ook een postbode in de stijl van de 'elvisjaren' met een bijbehorende brievenbus waar dit persoon een brief in deed.. De naam van deze persoon zweefde ergens rond maar de klik met dit persoon was niet sterk genoeg met dit om het te weten te komen. Deze tekening is trouwens tevens een van de best gelukte. Aangezien het contact met de muziek en de tekening wel zo sterk was, dat er eigenlijk geen andere gezichten meer te zien waren op dat moment.
De tekenings van 'Elvis'.. De zon had ik getekend in een 'helder moment' maar heeft totaal geen waarde, achteraf vond ik het jammer dat ik die erbij had getekend. De tekening is wel behoorlijk verkreukeld aangezien ik hem bij me MOEST hebben en ik deze dus in mijn zak had gestopt.. Deze heb ik trouwens ook vol trots laten zien bij de jongens thuis, wie hem helemaal geweldig vonden
Heel af en toe kreeg ik wat 'zinnen' mee van wat Robert en Johan zeiden.. Ze zaten nog steeds op bed op internet te zoeken naar natural halluchen filmpjes.. Ze hadden enkele filmpjes opgezet wie ik niet mee kreeg (gelukkig). Ik hoorde wel wat ze zeiden tegen elkaar maar contact met hen had ik niet, ik kon er niet op inspringen of met hun communiceren. Op een gegeven moment kreeg ik wel mee dat het zo'n standaard schrikfilmpje was, waar je na enkele tellen zo'n hoofd in beeld krijgt te zien.. Ik was eerst wel vrolijk aan het tekenen met de muziek wie ik op de achtergrond van dat filmpje hoorde, dit was voor mij de manier om te communiceren. Me op een andere manier tegen hun uiten lukte niet want ik begreep hen niet en hun mij niet. Ze vertelden tegen elkaar dat ik dit niet zou mogen zien..
Ik ik voelde op dit moment geen angst maar omdat het filmpje wel herkenbaar is, evenals het geluid assiocieerde ik die tekening direct met het negatieve. Deze tekening wilde ik niet hebben en moest weg.. weg uit deze kamer. Ik maakte er een prop van. Robert keek me aan en gooide de prop door de kamer.. Het was gaaf om te zien hoe deze rond stuiterde, maar de prop bleef veel te veel negatieve energie hebben om leuk te zijn. Ik deed het raam open om het 'naar het niets te gooien'.. Ik leefde namelijk nog enkel in de ruimte waar ik me in bevond, wat er achter de deur zou zitten kon ik me op dat moment niet inbeelden. Direct was ik weer tevreden dat de 'negatieve prop' weg was en klom op bed. Ik pakte een sigaret en bekeek deze van alle kanten al voor ik het ding aan stak.
Normaal gesproken rook ik niet en wist op dit moment eigenlijk ook niet meer hoe het moest. Het lichtpuntje was geweldig. Ik besefte wel dat ik er niet aan mocht komen omdat het warm was. Ik tekende gezichten met de sigaret in de lucht, welke ook direct weer naar me begonnen te lachen naar me.. Johan was inmiddels verdwenen van de kamer en kwam daarna weer terug. Ik was inmiddels weer op de grond gaan zitten van de kamer en toen Johan binnen kwam zei hij dat mijn wereld ging veranderen. Ik snapte niet wat hij bedoelde? Wat was hij van plan? Totdat hij een enorme watervaste stift tevoorschijn toverde. Het ding was in mijn ogen wel 30 centimeter groot.. Ik was zo blij als een kind.. Ik heb volgens de andere minstens 30 minuten naar het ding zitten kijken alvoor ik het aan Johan gaf met de vraag of hij de dop er af kon halen. Dit was een namelijk onmogelijke opgave. Echter tekende deze niet zo fijn als verwacht en dus pakte ik maar snel weer de vertrouwde stift er bij, welke ik inmiddels allang ergens neer had gegooid.
Maar het tekenen had ik wel gezien.. Ik weet niet hoe lang ik heb zitten tekenen maar het zal zeker een uur zijn geweest. De andere 2 heren waren echter nog steeds niet aan het trippen en besefde dat dit ook niet meer zou lukken.. Ze hadden inmiddels wat X weten te regelen maar hiervoor zouden we wel naar buiten moeten en een eind moeten fietsen. Ik had het idee dit wel aan te kunnen, de trip begon vertrouwd te worden en ik voelde me zeker genoeg om de deur van de kamer te openen en er op uit te trekken. We hadden onze spullen gepakt en waren klaar om te vertrekken!
Ik had inmiddels m'n oordopjes weer ingedaan (mp3speler van telefoon) en zat weer in mijn eigen wereldje.. Toen de deur open ging, ging ook weer een hele nieuwe wereld voor me open. Een totaal ander gevoel en idee, op dit moment zag ik geen gezichten meer, maar was het meer het complete beeld wat me totaal overrompelde. De enorme huizen, de planten die bewogen en mee ademden samen met mij.. Ik kon en kan het nog steeds niet verwoorden.. Het was zo'n totaal andere omgeving. Muziek was op dit moment het enige vertrouwde, ik had nog altijd dezelfde muziek aanstaan als wat ik binnen aan het luisteren was. Dit gaf me een veilig gevoel. Het was rustig op straat en er waren verder geen nuchtere mensen op Johan en Robert na. M'n fiets stond voor het huis geparkeerd en het leek even de grootste uitvinding ooit die ik in m'n leven had gezien.. Wat een fantastische manier om sneller ergens te kunnen komen.. Ik was zelf niet meer in staat om te kunnen fietsen dus fietste Robert. Pas nu zag ik hoe klein de mens is vergeleken met alles om ons heen.. We begonnen te fietsen en alles wat indruk op me maakte probeerde ik te verwoorden met m'n handen / armen.. Hierdoor kon je een soort contact maken met dat gene waar ik op focusde, praten of vertellen wat ik zag kon ik op dit moment niet. Het gebruiken van je handen was vergelijkbaar met het gebarentaal wat dove mensen hebben. Op deze manier communiceerde ik met het object. Die af en toe toch weer naar me begonnen te lachen..
Onderweg hadden Johan en Robert een goed gesprek.. Ik kan me het onderwerp niet meer voor de geest halen, maar ik volgde wel elke zin die hun zeiden.. Bij iedere zin en alles wat ik tegenkwam gingen er wel tientallen gedachtes door me heen.. Van het kinderlijke en grappige gedrag van een half uur daarvoor, zat ik nu ineens in een compleet andere wereld met compleet andere gedachtes. Veel gedachten waren positief, en deze werden helemaal duidelijk voor me 'uitgelegd' waarom het zo was, ik voelde me op dat moment echt een professor die alles en iedereen wel duidelijk zou kunnen maken. Ik gebruikte weer m'n gebarentaal om te communiceren met de onderwerpen waarbij bepaalde gedachtes opkwamen. Ook kwamen er een heleboel negatieve gedachtes in me op, maar deze waren echter niet angstaanjagend. Zelfs niet toen de jongens langs plekken op fietste waar ik behoorlijk nare dingen mee heb gemaakt.. Ik zei dit niet want ik wilde gewoon de confrontatie aangaan.. De hoeveelheid gedachten die door me hoofd heen gingen brachten me tot rust.. Ik hoefde er niet meer bang voor te zijn.. Alle negatieve gevoelens en gedachten werden 'opgelost / geneutraliseerd'.. Want voor iedere negatieve zin / gedachte die in me hoofd op kwam, kreeg ik wel 1000 oplossingen.. Ik voelde me sterker dan ooit te voren. Ik vertelde hun (dit was trouwens pas een van de eerste keren dat ik onderweg wat tegen hen zei) dat ik in de 20 jaar dat ik bijna op school zit, minder heb geleerd dan deze avond en dat angstgevoelens vaak irrationeel waren en dat ik daarom ook niet bang hoefde te zijn.. Hun begrepen me volgensmij wel en ze fietsten ondertussen vrolijk verder. Tijdens dit hele gebeuren kon ik een aantal boeken voor mijzelf dichtdoen, en 'weggooien' andere boeken werden 'geopend' waardoor ik heel veel positieve ideeën heb opgedaan.
Johan had een fles rode wijn bij me en ik wilde graag wat drinken.. Het voelde goed, normaal houd ik daar absoluut niet van maar smaak had ik niet, een droge mond echter wel dus dat kwam goed uit! Het leek direct alsof het effect wat versterkt werd, waarschijnlijk zal dit wel het placebo-effect zijn geweest maar het voelde goed.. Af en toe nam ik nog wat slokken terwijl ik ondertussen m'n best deed achterop te blijven zitten..
Op een gegeven moment kwamen we aan bij het station waar de jongens naar ons toe kwamen.. ik liep nog altijd verdwaasd rond.. De andere vertelden hun dat ik niet in staat was om helder te antwoorden.. Ze vroegen of ik alleen alcohol had gehad en de andere vertelden dat we paddo's hadden gegeten die bij hun niet aansloegen maar bij mij dus wel.. Ik gaf beide heren een hand en liep wat om hun heen en bekeek het bankje en de telefooncel die er stond.. Toen ik naar het gras keek zag ik daar ook een soort van rails op liggen.. Ik vroeg wat het was en het bleken remsporen van auto's te zijn..
Alle dingen die ik hier zag waren duidelijk door lijnen van elkaar afgescheiden waardoor het duidelijk werd wat wel en niet bij elkaar hoorde (zo was er geen lijn tussen een boom en de berm, maar wel een duidelijke scheidingslijn tussen de berm en de weg). We moesten lopen naar het huis van de heren en ik liep al snel achteraan om alles uitvoerig te bekijken. De auto's vielen me erg op.. Ze hadden wel iets 'spacend' en trokken wel mijn aandacht, maar tegelijkertijd bedacht ik me wat voor een milieuvervuilers ze wel niet zijn.. Wat was er dan mooier dan fietsen? Dat was tenslotte niet schadelijk voor het milieu. Op dit moment zat een beetje tussen het extreme nieuwschierigheidsgevoel en het 'professor'gevoel in.
Nog altijd met mijn oordopjes in luisterend naar Mark Knopfler (voor de 100ste keer hetzelfde nummer) viel het me op hoeveel troep er ook wel niet op straat lag.. Het leek wel alsof dit juist extra benadrukt werd op een of andere manier.. Andere dingen sprongen er niet echt uit maar vooral de troep wat op straat lag kon ik van meters afstand al zien.. Het gaf een soort licht.. Ik besloot dat ik hier zelf nooit aan mee wilde werken dus mijn kaugom die ik allang uit wilde spugen hield ik maar in.. En ook het lege pakje kaugom wat ik in m'n zak had hield ik goed bij mij. Af en toe keken de andere jongens naar me om en riepen wat onverstaanbaars..
Toen we langs een winkelcentrum opkwamen vielen me op hoe mooi de lichten wel niet schenen.. Maargoed, aan de andere kant was een stuk 'natuur'.. Wat bomen en struiken die langs het fietspad stonden.. Dit trok toch meer mijn aandacht aangezien ik hier wat meer contact mee had..
Eenmaal aangekomen bij het huis van de jongens berreidde ik me er op voor om weer naar binnen te gaan.. Van de ene omgeving belande ik weer in een totaal andere.. Binnen zat ook nog eens een behoorlijke groep jongeren.. Allemaal strak van alle xtc zaten ze een programma te kijken over vliegtuigcrashes.. Bij de deur stond een jongen die zich netjes voorstelde. Hij was redelijk breed en een kop groter dan mij.. Ook droeg hij geen t-shirt (het was ook gruwelijk warm binnen trouwens).. Hij keek me met z'n enorm grote ogen aan.. Ik schrok er behoorlijk van..: 'WAT HEB JIJJJJ GEDAAAAANNN' sloeg hij uit tegen me.. Het was enorm indrukwekkend.. Niet heel erg angstaanjagend maar toch bleef ik liever een beetje bij hem uit de buurt.. Ik was niet in staat om heldere reactie te geven en liep de kamer naar binnen.. Daar hadden de andere inmiddels gehoord dat ik paddo's had gegeten maar dat deed me niet zo veel. Soms vatte ik een paar zinnen op maar het meeste ging totaal langs me heen.
Ik bekeek letterlijk even alle hoeken van de kamer en een kast met een kaars er op.. (Weer met m'n handen gebaren makend naar alle objecten en andere 'wezens'. ) Ik liep snel door naar de keuken waar niemand zat, ik plofde er neer op een stoel en weer kwam dat imponeredende figuur naar me toe. Hij vond het behoorlijk interessant.. Nu voelde ik me een stuk beter op me gemak bij hem. Ik merkte dat ik redelijk contact met hem had.. Of het kwam doordat hij toch wel het meest spontane figuur was van allemaal of doordat hij knetterhard ging weet ik niet. Hij zei dat hij mij ook wel redelijk aan kon voelen. Aan tafel zittend bekeek ik een blaadje met wat tekst.. Ik bekeek het blaadje van alle kanten, maar het viel me op dat dit keer de zeikant niet heel interessant was. (Dit was voor mijn gevoel wel het geval bij het spinnenweb wat ik in de keuken van Johan zag, die kon ik namelijk van alle kanten bekijken.)
Ondertussen liepen er een paar heen en weer bij de tafel, waaronder Johan en Robert. Johan had een paar pillen tegelijk genomen die hem niet heel goed bevielen.. Het werd hem even te veel en rende na de wc. Hiervoor had ik hem nog wel bedankt voor de fantastische trip.. En hij gaf mij een olifant. Een buitenlands beeldje dat bedekt was met verschillende kleuren.. Dat stond schijnbaar ergens op een kastje ofzo. Langzaam aan begon ik weer wat heldere perioden te krijgen waarin ik goed instaat was om weer met Robert te praten.. Maar vervolgens zakte dit ook weer weg en was het contact volledig verdwenen.. Robert praatte ondertussen met een andere jongen.. Tevergeefs probeerde ik contact met hun te krijgen.. Door al weer de bekende 'doven - gebarentaal' te gebruiken.. Af en toe kon ik een regel zeggen maar daarna was het contact weer volledig verdwenen.. Ik begon hun nu al wel beter te begrijpen maar een gesprek met ze voeren lukte dus niet. Ik ging maar weer verder met het draaien van een lamp, een ronde bol met gaten er in wie voor fantastische figuren zorgde op de muren, gezichten maar vooral bergen met enorm veel diepte.. Ik vond het wel jammer eigenlijk dat we zo lang nog binnen zaten, ik was liever ergens een park in gelopen met veel bomen en planten, m'n trip werd ondertussen wel minder en ik wilde liever wel echt buiten 'uitspacen'.. Gelukkig wilden de 2 waar ik mee was ook weg dus dat kwam goed uit.. Ik bedankte de heren voor hun gastvrijheid en we liepen naar buiten.
Buiten gekomen voelde het weer even opnieuw heel spannend.. Robert had een fles drinken in z'n hand die hij aan mij gaf, evenals de fiets waar hij op zat.. hij zei iets wat ik niet begreep maar Johan gebaarde me dat ik weg moest van hem, ook bij hem waren de pillen verkeerd gevallen en moest hij overgeven. Ik baalde er van voor hun dat het zo slecht gevallen was en had liever gehoopt dat hun helemaal los zouden gaan op de pillen.. Maar dat was dus helaas niet het geval. We fietsen weer terug naar huis en ik begreep steeds beter waar hun het over hadden, al kreeg ik er geen emoties of ideeën meer bij. Ook de schutting waar we langsop fietsten lachde niet meer naar me, evenals dat de huizen weer wat normale 'formaten' begonnen te krijgen.. Ze praatten over de tweede wereldoorlog waarvan ik me hardop afvroeg hoe je dat interessant kon vinden op dat tijdstip, het zal ongeveer 4 uur zijn geweest toen. Maar ze vonden het allebei reuze interessant dus ik liet ze maar.. Dan vond ik het ook goed..
We fietsten over een afgelegen weg waar enorme bomen aan de zeikant stonden. Ik kreeg opeens enorme kramp.. We moesten wel stoppen.. ik zei het tegen hun en gelukkig snapte ze me. Ze stopten en ik wilde afstappen, met het idee gewoon wat rond te gaan lopen. Toen ik echter van de fiets afstapte zakte ik volledig in elkaar. Even had ik totaal geen kracht in m'n benen en viel aan de grond. Ik zag nu de weg op een hele andere manier. Het zag er wel fantastisch uit maar wist dat ik weer overeind moest gaan staan om geen kramp meer te hebben. Dus ik stond op wat vervolgens weer aardig lukte. Op dit moment fladderde er boven een vogel geschrokken weg, waardoor er bladeren uit de boom naar beneden vielen. Ze vielen precies in dezelfde houding en in een rechte lijn naar beneden, vergelijkbaar met mensen die met een koord vanuit een reddingshelicopter naar beneden zakken. Ik wilde nu eigenlijk ook wel gaan fietsen. Dus pakte de fiets en deed een poging.. maar dit ging nog niet helemaal vlekkeloos dus besloot Robert toch maar weer om te gaan fietsen..
Eenmaal weer bij het huis aangekomen van Johan was het lastig voor Johan om de juiste deur te vinden waar we naar binnen konden. Ze waren schijnbaar allemaal afgesloten van binnenuit. Gelukkig konden we alsnog naar binnen. Waar ik dit keer als redelijk 'nuchter' persoon kwam.. Het was enorm apart om de ruimtes weer te zien, waar we een aantal uren daarvoor volledig uit ons dak gingen. Alles had weer zijn normale vorm en er was niks raars meer te zien. Ik nam m'n vitamine c pillen omdat ik toch wel uitgetript was, en ik tot rust wilde komen. We gingen nog naar de slaapkamer van Johan en zag daar het tekenblok liggen. Ik keek m'n ogen uit wat ik allemaal getekend had en wist even niet hoe en wat ik er mee aanmoest.. Echt enorm raar om deze terug te zien.. Johan stelde me echter gerust en zei dat '' ik '' gewoon zo was en dat ik me daar niet voor moest schamen, maar gewoon me zelf moest blijven zijn en NIET direct weer terug moest neigen om maar 'te doen wat normaal is, en met alle 'kuddedieren' mee lopen'.. Hij had gelijk.. Ik dronk een paar glazen sinaasappelsap (wat trouwens naar die paddo's smaakte, en niet echt naar sinaasappelsap.) We bedankten hem voor z'n gastvrijheid en Robert en ik liepen naar buiten. Het tekenblok nam ik uiteraard mee, dat was heilig voor me.
Robert moest eigenlijk nog een eind lopen dus ik zei dat we eerst bij mij het tekenblok neer moesten leggen. Waarom we eerst naar mij toe moesten wist ik niet, maar toen bedacht ik dat ik 'mijzelf' moest wegbrengen en dat Robert mijn fiets zou lenen om naar zijn huis te fietsen. Het was inmiddels half 5 en ik was psychisch een wrak aan het worden. Thuis gekomen had ik geen angst die ik normaal wel eens had als ik soms 'para' thuis kwam na een avond veel geblowt te hebben, ook de dousche waar ik 1 keer gigantisch bad ben gegaan na een te zware coctail (hasj, wiet & skuff), was nu niet eng. (Angst bleef irrationeel voor mij.)
Ik ging op bed liggen en nu kwamen de enorme brainstorms waar ik over gelezen had wanneer een trip uitgewerkt is. Het waren geen emotionele gedachten, maar wanneer ik mijn ogen dicht deed spookte werkelijk van allerlei voorwerpen door m'n hoofd. Van bomen totaan lepels tot tafels tot. . noem het maar op en ik zag het voor me.. alles achter elkaar als een sneltrein en veel dingen zag ik in negatief.. (niet negatief qua gevoelens, maar vergelijkbaar met een negatief van een fotorolletje.) Ook dit moest ik over me heen laten komen wist ik en liet het gewoon gaan.. Ik smste nog een vriend van me, die eigenlijk mee zou doen, dat ik terug was van vakantie en dat het geweldig was. Dit bericht was precies 5 uur verstuurd. Ondertussen bleef ik stil liggen en merkte dat ik langzaam aan wegzakte in een enorm vaste, maar korte (3 uur durende) slaap..
De volgende ochtend stond ik vermoeid maar met een enorme ervaring en hoeveelheid kennis rijker op. Indrukken waren nog lastig te verwerken en wanneer ik lang tv keek, zag ik af en toe wat 'errors' in het beeld.. Veel vertragingen en geflikker. Waardoor ik af en toe m'n ogen, die nog behoorlijk vergroot waren, maar weer even een paar minuten dicht deed om het tot rust te laten komen..
Nog een tekening.. Als je zou zeggen dat je kabouters zou zien tijdens de trip, dan zal dit er een moeten zijn geweest.. Deze leek trouwens erg veel op de 'aap/oude man gedaante' welke in de vloer mondharmonica speelde.. Al leken de tekeningen toen wel iets realistischer als dat ze nu lijken haha hoop gekras!
Al met al kan ik dus spreken van een fantastische eerste trip. Het was een naar mijn idee behoorlijk gecontroleerde trip en dat beviel me goed. Het grootste nadeel was het contact met Robert en Johan, wat je beter géén contact kan noemen.. Slechts af en toe wat zinnen en aanwijzingen maar gesprekken of gevoelens delen was onmogelijk. Bij deze 2 personen voel ik me echter wel zo vertrouwd dat ik ze niet echt als een buitenstaander zag, hun waren een soort gids voor me, wat een enorm beschermend gevoel gaf. Tijdens de gehele trip bleef ik mijn emoties en ideeën maar verwoorden met het 'gebarentaal' tegen mezelf, maar ook tegen alle objecten (bomen, deuren enz.). En uiteraard toen ik de stift en het tekenblok in m'n bezit had, was dat dé manier om mijn emoties te verwoorden.
Het rare van de trip vond ik wel electronische apparaten. Muziek en ik waren 1 ding, maar een televisie of telefoon snapte ik niet, hoewel deze wel redelijk realistisch er uit zagen en de beelden die er op te zien waren, op wat errors en vertragingen na, ook. M'n telefoon had ik alleen op de mp3speler stand gezet, hierdoor kon ik dus niet gestoord worden door andere mensen. Wat ook een geruststelling was.
[Die ochtend na de trip..]
Vader: ''En, was het feest gezellig gister?''
Ik: ''Ja.. Het was fantastisch''............................
