#1
Goedemiddag (of inmiddels al avond) DF’ers,
Gisternacht heb ik een trip meegemaakt die toch zeker wel report waardig was. Eerst de situatie :
Waar : in een kamer met een pc, tv bank die voor de tv staat.
Wat : 2c-i, 15-20 mg
Wanneer: vrijdag 20 Februari 2009 om 18.15 tot een uur of 2.30
Wie : ik alleen
Het is vrijdag avond, ik had net gegeten en daarna zou ik eigenlijk gaan feesten met vrienden in de stad. Maar dat ging helaas niet door. Ik had eigenlijk gepland om vandaag (zaterdag) te gaan trippen, maar omdat ik gisternacht niet veel te doen had, so, why not ?
Om 18.00 uur voerde ik eerst even snel de katten nog waarna ik de cd van sensation white opzette. Lekkere rustige muziek. Rolluiken dicht, lichten uit pc aan. 2c-i vermengt met water, ik dacht bij mezelf; “dat zal wel weer verschrikkelijk smaken.”. maar gelukkig viel dat mee, smaakte eigenlijk helemaal nergens naar. Het wachten was begonnen. Ik logde me in op msn, maar dat werd vrij snel saai. Na een kwartiertje besloot ik film te gaan kijken. Of beter gezegd Mr. Bean. Normaal vind ik dat verschrikkelijk flauw, maar ik moet toegeven, ik heb een uur toch wel heel erg hard kunnen lachen. Wat het laatste half uurtje toch echt wel weer minder werd. Toen begon ik toch wel een beetje na te denken, een beetje in de vorm van waarom en hoe. Ik voelde dat ik zwaarder werd. En ik begon steeds meer te trillen. Rond 19.45 had ik het ook wel weer gehad met Mr. Bean. Ik stond op, en gelijk voelde ik me niet meer zwaar maar juist heel licht, alsof ik zo op kon stijgen. Een lekker rustig gevoel maar niet te aanwezig. Wat ik ook had gemerkt had was dat kleuren mooier en feller waren, en om me heen zag ik alles vervaagd. Wel was ik nog helemaal helder. Ik kroop weer achter mij pc om nog een beetje te msn’en. Toen ik eenmaal achter mijn pc zat had ik toch wel even korte momenten dat de kleuren wel heel fel werden en alles om me heen wel heel vaag werd, maar dat was dan niet veel langer dan 10 seconden. Wat ik ook merkte was dat ik een hele hoop energie gekregen had, net alsof ik een marathon kon lopen. Ook de tijd leek een stuk langzamer te gaan. Ondertussen draaide mijn cd gewoon door, ik zag de mooie kleurtjes van windows media player en besloot even tijd te nemen, om ernaar te kijken. Dus zette ik hem op volledig scherm en ik verzonk er echt in. De kleuren leken wel uit het beeldscherm te springen. Ook alles om me heen werd steeds vager. Ik begon meer na te denken. Maar toch was ik wel helder. Dat veranderde wel toen ik naar de badkamer liep en in de spiegel keek.
Daar stond ik, helemaal versteend, zo had ik mezelf nog nooit gezien. Ik stond ook echt 5 minuten bewegingloos voor de spiegel. Toen ik eenmaal de kamer weer binnen liep was die ook totaal anders. Kleuren waren echt heel sterkt aanwezig en alles om me heen bewoog, op een golvende manier. Ik plofte neer op mijn bank, starend naar boven. Toen had ik echt even een paar mindfucks. Ik dacht aan mezelf in de spiegel en had echt zoiets, “wie ben ik nou eigenlijk ?” en “waarom moet het nou zo zoals het gaat?” ik ben ook echt wel drie kwartier op die bank blijven liggen. Toen ik eenmaal weer achter mij pc zat, een de muziek weer aanzette, leek die wel van alle kanten te komen, ik voelde de muziek helemaal door mijn lichaam stromen. De mooie kleuren om me heen werden steeds lichter en dan weer donkerder, en dan weer lichter ect. Toen heb ik het helemaal donker gemaakt, op en paar brandende kleine lampjes van de tv, pc, dvd speler, stopcontact enzo na, wat het pikdonker. Ik ging weer op mijn bankje liggen, toen zag ik er 1 lopen, ratten, met kleine rode gloeiende ogen, ze staarde me aan. Ook kwamen er mooie lichtflitsen voorbij, kleine lichtgevende bolletjes, tot lange gekleurde strepen. Nogsteeds barste ik van de energie, trillen was wel opgehouden. Ik voelde me gewoon geweldig erg op mijn gemak, echt heel erg relaxed. Alleen af en toe een klein beetje raar als ik weer zo’n rat zag lopen. Op een gegeven moment kreeg ik het ‘geniale’ idee om die ratten ze gaan lokken. Ik ging op de grond liggen om te kijken of er 1tje onder mijn bank zat. Op dat moment voelde/zag ik dat iets mijn arm vast pakte, en ik tegelijkertijd door mij vloer heen zakte. Ik kon op dat moment ook even niet opstaan. Na een tijdje op de vloer gelegen te hebben, met het idee dat ik toch zeker al flink een eind weggezakt was, kon ik opstaan, die hand of wat het dan ook mocht zijn had me weer los gelaten. Ik ging maar weer op de bank liggen om even tv te kijken, want van al dat nadenken werd ik toch wel eventjes gek, ik weet even niet meer precies waarnaar ik gekeken heb, maar ik geloof dat het de wereld draait door was. Wat met na een tijdje opviel was dat alles zo verschrikkelijk nep is. Alles gewoon, reclame, die shows. Alles is gewoon een groot toneelspel. (Oke dat wist ik wel, maar normaal denk je er eigenlijk niet echt over na, maar het viel op de moment gewoon héél erg op.) toen ik de tv eenmaal uitgezet had, was het ook wel een beetje tot zijn einde gekomen. Kleuren waren er nog wel, de vervaging ook, maar net zoals in het begin, Niet echt sterk aanwezig. Het was dan onderhand ook alweer 2.00 uur. Energie was ook weg. Ik voelde mijn spieren nog een paar keer aanspannen (onbewust). Maar dat was het. En om 2.30 was ik toch wel weer terug in de realiteit. Ik was toch wel moe dus meteen gaan slapen. Om de volgende dag wakker te worden met flink wat spierpijn.
Aldus mijn tripreport, ik hoop dat jullie het een beetje te lezen vonden.
(spel en typfouten o.v.b)
Gisternacht heb ik een trip meegemaakt die toch zeker wel report waardig was. Eerst de situatie :
Waar : in een kamer met een pc, tv bank die voor de tv staat.
Wat : 2c-i, 15-20 mg
Wanneer: vrijdag 20 Februari 2009 om 18.15 tot een uur of 2.30
Wie : ik alleen
Het is vrijdag avond, ik had net gegeten en daarna zou ik eigenlijk gaan feesten met vrienden in de stad. Maar dat ging helaas niet door. Ik had eigenlijk gepland om vandaag (zaterdag) te gaan trippen, maar omdat ik gisternacht niet veel te doen had, so, why not ?
Om 18.00 uur voerde ik eerst even snel de katten nog waarna ik de cd van sensation white opzette. Lekkere rustige muziek. Rolluiken dicht, lichten uit pc aan. 2c-i vermengt met water, ik dacht bij mezelf; “dat zal wel weer verschrikkelijk smaken.”. maar gelukkig viel dat mee, smaakte eigenlijk helemaal nergens naar. Het wachten was begonnen. Ik logde me in op msn, maar dat werd vrij snel saai. Na een kwartiertje besloot ik film te gaan kijken. Of beter gezegd Mr. Bean. Normaal vind ik dat verschrikkelijk flauw, maar ik moet toegeven, ik heb een uur toch wel heel erg hard kunnen lachen. Wat het laatste half uurtje toch echt wel weer minder werd. Toen begon ik toch wel een beetje na te denken, een beetje in de vorm van waarom en hoe. Ik voelde dat ik zwaarder werd. En ik begon steeds meer te trillen. Rond 19.45 had ik het ook wel weer gehad met Mr. Bean. Ik stond op, en gelijk voelde ik me niet meer zwaar maar juist heel licht, alsof ik zo op kon stijgen. Een lekker rustig gevoel maar niet te aanwezig. Wat ik ook had gemerkt had was dat kleuren mooier en feller waren, en om me heen zag ik alles vervaagd. Wel was ik nog helemaal helder. Ik kroop weer achter mij pc om nog een beetje te msn’en. Toen ik eenmaal achter mijn pc zat had ik toch wel even korte momenten dat de kleuren wel heel fel werden en alles om me heen wel heel vaag werd, maar dat was dan niet veel langer dan 10 seconden. Wat ik ook merkte was dat ik een hele hoop energie gekregen had, net alsof ik een marathon kon lopen. Ook de tijd leek een stuk langzamer te gaan. Ondertussen draaide mijn cd gewoon door, ik zag de mooie kleurtjes van windows media player en besloot even tijd te nemen, om ernaar te kijken. Dus zette ik hem op volledig scherm en ik verzonk er echt in. De kleuren leken wel uit het beeldscherm te springen. Ook alles om me heen werd steeds vager. Ik begon meer na te denken. Maar toch was ik wel helder. Dat veranderde wel toen ik naar de badkamer liep en in de spiegel keek.
Daar stond ik, helemaal versteend, zo had ik mezelf nog nooit gezien. Ik stond ook echt 5 minuten bewegingloos voor de spiegel. Toen ik eenmaal de kamer weer binnen liep was die ook totaal anders. Kleuren waren echt heel sterkt aanwezig en alles om me heen bewoog, op een golvende manier. Ik plofte neer op mijn bank, starend naar boven. Toen had ik echt even een paar mindfucks. Ik dacht aan mezelf in de spiegel en had echt zoiets, “wie ben ik nou eigenlijk ?” en “waarom moet het nou zo zoals het gaat?” ik ben ook echt wel drie kwartier op die bank blijven liggen. Toen ik eenmaal weer achter mij pc zat, een de muziek weer aanzette, leek die wel van alle kanten te komen, ik voelde de muziek helemaal door mijn lichaam stromen. De mooie kleuren om me heen werden steeds lichter en dan weer donkerder, en dan weer lichter ect. Toen heb ik het helemaal donker gemaakt, op en paar brandende kleine lampjes van de tv, pc, dvd speler, stopcontact enzo na, wat het pikdonker. Ik ging weer op mijn bankje liggen, toen zag ik er 1 lopen, ratten, met kleine rode gloeiende ogen, ze staarde me aan. Ook kwamen er mooie lichtflitsen voorbij, kleine lichtgevende bolletjes, tot lange gekleurde strepen. Nogsteeds barste ik van de energie, trillen was wel opgehouden. Ik voelde me gewoon geweldig erg op mijn gemak, echt heel erg relaxed. Alleen af en toe een klein beetje raar als ik weer zo’n rat zag lopen. Op een gegeven moment kreeg ik het ‘geniale’ idee om die ratten ze gaan lokken. Ik ging op de grond liggen om te kijken of er 1tje onder mijn bank zat. Op dat moment voelde/zag ik dat iets mijn arm vast pakte, en ik tegelijkertijd door mij vloer heen zakte. Ik kon op dat moment ook even niet opstaan. Na een tijdje op de vloer gelegen te hebben, met het idee dat ik toch zeker al flink een eind weggezakt was, kon ik opstaan, die hand of wat het dan ook mocht zijn had me weer los gelaten. Ik ging maar weer op de bank liggen om even tv te kijken, want van al dat nadenken werd ik toch wel eventjes gek, ik weet even niet meer precies waarnaar ik gekeken heb, maar ik geloof dat het de wereld draait door was. Wat met na een tijdje opviel was dat alles zo verschrikkelijk nep is. Alles gewoon, reclame, die shows. Alles is gewoon een groot toneelspel. (Oke dat wist ik wel, maar normaal denk je er eigenlijk niet echt over na, maar het viel op de moment gewoon héél erg op.) toen ik de tv eenmaal uitgezet had, was het ook wel een beetje tot zijn einde gekomen. Kleuren waren er nog wel, de vervaging ook, maar net zoals in het begin, Niet echt sterk aanwezig. Het was dan onderhand ook alweer 2.00 uur. Energie was ook weg. Ik voelde mijn spieren nog een paar keer aanspannen (onbewust). Maar dat was het. En om 2.30 was ik toch wel weer terug in de realiteit. Ik was toch wel moe dus meteen gaan slapen. Om de volgende dag wakker te worden met flink wat spierpijn.
Aldus mijn tripreport, ik hoop dat jullie het een beetje te lezen vonden.
(spel en typfouten o.v.b)
