#1
wat? 15 mg 2c-b oraal, 7,5 mg nassaal, een paar jointjes en lachgas
waar? langs de vaart van schoten (prachtige plaats in het donker)
wie? ik samen met 3 vrienden, waarvan 2 LSD op hadden en de andere ook 2c-b
wanneer? dinsdag, 7 april
Na de inname zaten we rustig te praten aan een skatepleintje in de buurt, Het ging nog wel even duren voor de 2c-b zou inslagen. 2 vrienden van me, laten we ze D. en B. noemen, hadden 30 min eerder LSD tot zich genomen.
De verwachtingen waren hoog, ik had veel over 2c-b gelezen en het trok me aan. Maar langs de andere kant had ik totaal geen idee wat te verwachten. Twijfels begonnen nu op te spelen. was het wel slim om iets tot me te nemen, gezien de persoonlijke omstandigheden? Ik werd zenuwachtig en werd bang. Just go with the flow dacht ik, overleven doe ik het wel zeker.
vanaf dat moment werd ik rustiger en merkte dat de bomen anders waren, ze bewogen niet zoals het hoorde. Vanaf dat moment voelde ik het lichtjes inslagen, samen met de buikkrampen, die gelukkig niet langer duurde dan een half uurtje.
ongeveer anderhalf uur na inname merkte ik nog niet echt veel van de 2c-b, behalve de milde visuals. Ik besloot samen met de rest, het leek wel alsof we alle vier op hetzelfde moment aan hetzelfde dachten, ballonetjes te vullen en te inhaleren. Wat is lachgas toch leuk, volledig weggezogen van de wereld, tijd lijkt niet meer te bestaan, muziek gaat sneller of juist veel trager, elk geluid had honderden echo's,... je kent het wel, lachgas.
we verhuisden naar een nieuwe onbekende locatie, we stapten op de fiets en begonnen te fietsen. Naar waar wist niemand echt. We zien wel waar we uitkomen dachten we. Eerst kwamen we uit bij de nachtwinkel, daarna aan een prachtig plekje aan de vaart van schoten. Daar installeerde we ons.
drie uur na innamen heb 7,5 mg bijgesnoven, een joint gerold en opgerookt. Nu was ik echt vertrokken. De muziek vertelde me verhalen, de gitaar sprak tot me. Ik voelde elke noot apart, elk met een ander gevoel, al die verschillende gevoelens vormde samen het muziekstuk. De teksten op de muziek hadden geen belang, muziek hoeft geen tekst, laat de instrumenten praten. Voor het eerst in mijn leven begreep ik muziek, en zijn bedoeling. Nog nooit had ik muziek zo ervaren, uren hebben we langs de vaart gelegen, sterren kijkend en genietend van de muziek.
Nu, wanneer ik naar muziek luister heb ik nog steeds dezelfde gevoelens, muziek is dieper en intenser geworden. Muziek leeft een eigen leven gekregen, een leven met hart en ziel.
Nu was het tijd om nog een ballonetje te nemen, en wat voor een was me dat. Ik inhaleerde het, hield mijn adem in en ik werd weer weggezogen. Deze keer was het anders dan normaal, het leek geen moeite te kosten om mijn adem in te houden, mijn lichaam stribbelde niet tegen, ik had geen behoefte om naar lucht te snakken. Alles was vredig en gelukzalig. Naarmate ik mijn adem langer inhield begon een groot geluk te groeien, een geluk dat ik niet kende, het bleef groeien zolang ik maar mijn adem inhield. Waar eerst zwaar verstoord beeld en geluid was, was nu niets meer. Alles was wit, mooi helder wit. Tot er een zwart gaatje inkwam. Ik moest naar het zwarte gat om meer geluk te kunnen vinden, maar daarvoor moest ik mijn adem nog langer inhouden. "Wat nu als ik mezelf stik?" dacht ik. IK begon te denken, en kwam tot de conclusie, stel dat ik hier niet meer uitkom, en sterf dan heb ik er vrede mee. Ik besloot om verder te gaan, ik ging richting het zwarte, het geluk bleef groeien, het ultieme geluk kwam eraan. "PLONS!!!" ik schrok wakker, ik zie B. opstaan maar ik blijf liggen, nog nagenietend van wat ik net had meegemaakt. Ik kijk rond, en ik zie dat D. er niet meer ligt, ik kijk eens beter en ik sta recht. Toen hoorde ik B. roepen in het niets. D. was in het water gesprongen. We zagen hem niet, enkel vele luchtbellen aan het oppervlak. Toen zagen we zijn kruin boven komen en spartelde hij naar de kant. Hij klom eruit, helemaal doorweekt. Het enige wat hij zei was: "Ik snap het." en hij vertrok naar huis.
Wat ik me nu afvraag is, heb ik werkelijk oog in oog gestaan met de dood? Of het nu zo was of niet, Ik heb er veel uit geleerd, maar ik heb er nog steeds geen woorden voor. Als de woorden komen, zal ik ze delen met jullie.
Dit is trouwens mijn eerste report, enkel de gebeurtenissen die me echt zijn bijgebleven heb ik beschreven. Het was een fantastische trip, leerrijk en leuk. Zeker voor herhaling vatbaar die 2c-b.
waar? langs de vaart van schoten (prachtige plaats in het donker)
wie? ik samen met 3 vrienden, waarvan 2 LSD op hadden en de andere ook 2c-b
wanneer? dinsdag, 7 april
Na de inname zaten we rustig te praten aan een skatepleintje in de buurt, Het ging nog wel even duren voor de 2c-b zou inslagen. 2 vrienden van me, laten we ze D. en B. noemen, hadden 30 min eerder LSD tot zich genomen.
De verwachtingen waren hoog, ik had veel over 2c-b gelezen en het trok me aan. Maar langs de andere kant had ik totaal geen idee wat te verwachten. Twijfels begonnen nu op te spelen. was het wel slim om iets tot me te nemen, gezien de persoonlijke omstandigheden? Ik werd zenuwachtig en werd bang. Just go with the flow dacht ik, overleven doe ik het wel zeker.
vanaf dat moment werd ik rustiger en merkte dat de bomen anders waren, ze bewogen niet zoals het hoorde. Vanaf dat moment voelde ik het lichtjes inslagen, samen met de buikkrampen, die gelukkig niet langer duurde dan een half uurtje.
ongeveer anderhalf uur na inname merkte ik nog niet echt veel van de 2c-b, behalve de milde visuals. Ik besloot samen met de rest, het leek wel alsof we alle vier op hetzelfde moment aan hetzelfde dachten, ballonetjes te vullen en te inhaleren. Wat is lachgas toch leuk, volledig weggezogen van de wereld, tijd lijkt niet meer te bestaan, muziek gaat sneller of juist veel trager, elk geluid had honderden echo's,... je kent het wel, lachgas.
we verhuisden naar een nieuwe onbekende locatie, we stapten op de fiets en begonnen te fietsen. Naar waar wist niemand echt. We zien wel waar we uitkomen dachten we. Eerst kwamen we uit bij de nachtwinkel, daarna aan een prachtig plekje aan de vaart van schoten. Daar installeerde we ons.
drie uur na innamen heb 7,5 mg bijgesnoven, een joint gerold en opgerookt. Nu was ik echt vertrokken. De muziek vertelde me verhalen, de gitaar sprak tot me. Ik voelde elke noot apart, elk met een ander gevoel, al die verschillende gevoelens vormde samen het muziekstuk. De teksten op de muziek hadden geen belang, muziek hoeft geen tekst, laat de instrumenten praten. Voor het eerst in mijn leven begreep ik muziek, en zijn bedoeling. Nog nooit had ik muziek zo ervaren, uren hebben we langs de vaart gelegen, sterren kijkend en genietend van de muziek.
Nu, wanneer ik naar muziek luister heb ik nog steeds dezelfde gevoelens, muziek is dieper en intenser geworden. Muziek leeft een eigen leven gekregen, een leven met hart en ziel.
Nu was het tijd om nog een ballonetje te nemen, en wat voor een was me dat. Ik inhaleerde het, hield mijn adem in en ik werd weer weggezogen. Deze keer was het anders dan normaal, het leek geen moeite te kosten om mijn adem in te houden, mijn lichaam stribbelde niet tegen, ik had geen behoefte om naar lucht te snakken. Alles was vredig en gelukzalig. Naarmate ik mijn adem langer inhield begon een groot geluk te groeien, een geluk dat ik niet kende, het bleef groeien zolang ik maar mijn adem inhield. Waar eerst zwaar verstoord beeld en geluid was, was nu niets meer. Alles was wit, mooi helder wit. Tot er een zwart gaatje inkwam. Ik moest naar het zwarte gat om meer geluk te kunnen vinden, maar daarvoor moest ik mijn adem nog langer inhouden. "Wat nu als ik mezelf stik?" dacht ik. IK begon te denken, en kwam tot de conclusie, stel dat ik hier niet meer uitkom, en sterf dan heb ik er vrede mee. Ik besloot om verder te gaan, ik ging richting het zwarte, het geluk bleef groeien, het ultieme geluk kwam eraan. "PLONS!!!" ik schrok wakker, ik zie B. opstaan maar ik blijf liggen, nog nagenietend van wat ik net had meegemaakt. Ik kijk rond, en ik zie dat D. er niet meer ligt, ik kijk eens beter en ik sta recht. Toen hoorde ik B. roepen in het niets. D. was in het water gesprongen. We zagen hem niet, enkel vele luchtbellen aan het oppervlak. Toen zagen we zijn kruin boven komen en spartelde hij naar de kant. Hij klom eruit, helemaal doorweekt. Het enige wat hij zei was: "Ik snap het." en hij vertrok naar huis.
Wat ik me nu afvraag is, heb ik werkelijk oog in oog gestaan met de dood? Of het nu zo was of niet, Ik heb er veel uit geleerd, maar ik heb er nog steeds geen woorden voor. Als de woorden komen, zal ik ze delen met jullie.
Dit is trouwens mijn eerste report, enkel de gebeurtenissen die me echt zijn bijgebleven heb ik beschreven. Het was een fantastische trip, leerrijk en leuk. Zeker voor herhaling vatbaar die 2c-b.
