#1
Gotta make some music for the hippies
[DISCLAIMER] ont-zet-tend lang report, just so you know![:wink:]()
[/DISCLAIMER]
The day before
Donderdag! Het was eindelijk zo ver. Na lang anticiperen sprong ik in de auto bij m'n vriend na een lange dag werken en namen we de snelweg richting Belgie, richting het huis van m'n vader, wat al lang geleden was dat ik daar nog geweest was. Eigenlijk niet meer sinds ik uit huis was gegaan. Ik was al een beetje zenuwachtig, maar gelukkig was het vrijdag pas D-Day.
Wat voor D-Day, denk je dan? We hadden het geweldige idee om een San Pedro ceremonie te houden, ik en drie vrienden van me, ook van het forum. Dumpy, Vladderman en Koffiegeit. En de meest geweldige plek om dat te houden was natuurlijk de plek waar ik ben opgegroeid. Namelijk midden in het bos, in een bungalow.
De kriebels waren eigenlijk niet zo zeer voor de ceremonie zelf, want ik voel me gewoon relax bij ze, en trippen schrikt me ook niet af. Het was vooral het feit dat m'n vader ook thuis ging zijn dat me een beetje onrustig maakte. Maar goed, ik had hem gemaild hierover. Wat we van plan waren, wat de planten eigenlijk inhouden, dat we dit al eerder hebben gedaan, etc etc. Hij reageerde normaal en hij vond het prima zolang we de buren niet stoorden. Supertof natuurlijk!
Zodoende zaten ik en mn vriend in de auto richting belgie. Hij zou niet meedoen, maar wel mee helpen opbouwen en nadien mee chillen. Zodra we in belgie waren aangekomen hebben we eerst even lekker gegeten. Het was zo lang geleden dat ik mn vader had gezien, en eerlijk gezegd is ons contact beter nu ik niet meer thuis woon! Ik genoot in ieder geval met volle teugen.
Zodra we klaar waren met eten gingen m'n vriend (vanaf hier D. genoemd) een poging doen om de plek alvast in orde te maken in de tuin. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn vader had in de tijd dat ik weg was de tuin helemaal laten verwilderen onder het mom van: “letting nature go het way'. Mooi voor hem, maar extra werk voor ons!
Na een hele tijd takken verwijderen, jonge boompjes omhakken, bladeren harken, hadden we een mooie plek om de tent op te zetten. Wat niet vanzelfsprekend was, en om 12u snacht was hij eindelijk af... Gelukkig want anders moesten we in de woonkamer slapen! Snel naar bed want morgenvroeg zou de rest aankomen...
D-Day
Na een onrustig nachtje vroeg op, en de rest gebeld.Ze hadden vertraging, dus om ze een overstap te schelen zijn we ze gaan ophalen in Roosendaal. Eerst nog even naar de winkel om de levensnoodzakelijke dingen te halen. Ja druiven en fruitellas zijn -levensnoodzaak- als je gaat trippen, trouwens.
Toen we thuis aankwamen waren ze tevreden met de plek waar de tent stond,maar niet met de ceremonieplek. Wat ik opzich wel met ze eens was, maar ik had na de vorige dag écht niet de motivatie om voor de derde keer een heel stuk natuur te ontruimen en een nieuwe vuurplek te maken,vooral niet in die hitte want het was aanzienlijk warm! Maar gelukkig hadden Dumpy, Vladderman en Koffiegeit nog voldoende pit en energy om een heeeeel mooi plekje klaar te maken! Ze plaatsen te vuurplek precies tussen 4 bomen die bijna in een perfect vierkant stonden, wat toepasselijk was omdat wij ook met z'n vieren waren. En na het raadplegen van het compas bleek dat noord, oost, zuid en west precies tussen de lege plekken van de bomen lagen. Zo had iedereen een matrasje tussen de bomen op een windrichting
Wanneer alle voorbereidingen klaar waren, nam ik afscheid van Dave. Hij zou binnen in het huis chillen met m'n vader, omdat we liever alleen mensen in de cirkel hadden die actief meededen. Hij vond het geen punt want ik had hem hierover al eerder ingelicht.
Zodra we lekker gesettled waren, konden we beginnen. Dumpy ging de ceremonie leiden, dus hiij nam het voortouw. En koffiegeit was vuurmeester, wat hij ook mooi uitvoerde!
Zodra de cirkel was geopend, was er even een klein moment om iets te delen aan de groep als dat goed voelde. Ik had wel een intentie maar ik wist niet zo goed ik deze moest overbrengen op dat moment, ook omdat ik heel onrustig was omdat ik ging trippen bij mn vader thuis,.ondanks dat hij het geen probleem vond.
Mijn intentie voor deze ceremonie was het kunnen erkennen van de kracht die in me zit, om anderen te kunnen helpen in hun processen of waar dan ook ze behoefte aan hebben op het moment. Dit vooral ook om mijn vriend te kunnen helpen op bepaalde vlakken waar ik merk dat ik soms nog niet sterk genoeg ben om hem daar doorheen te kunnen helpen.
Toen was het zo ver. Ik was verre van zenuwachtig voor de San Pedro, maar toen het voor me stond moest ik toch even slikken. Durfde ik dit wel? Trippen in de tuin van mn vader? Ik schudde de gedachten weg, en concentreerde me op het nu. Mijn vader is een toffe kerel dus de kans was klein dat er iets mis zou gaan.
Ik keek naar de San Pedro in het flesje in mijn hand. Ik bedacht me dat het toch gek is dat zo'n goedje zoveel te weeg kan brengen. Ik slikte even, dankte in mezelf de Spirit van de San Pedro dat ik hem voor het eerst nu mocht nuttigen, en nog wel in zo'n geweldige setting. De smaak was prima, alleen de textuur was heel erg onsmakelijk. Maar goed, even door bikkelen en het was zo voorbij. Ik had niets te klagen, want de rest had een aanzienlijke hoeveelheid meer.Wat ik overigens geen probleem vond, ik voelde me lekker bij een lage dosis.
Op een gegeven moment kwam m'n vader aanlopen. Ik schrok al, was er wat? Hij riep 'Catch!' naar me en gooide een doosje naar me toe en liep weer weg. Toen ik en de rest de bovenkant van het doosje zagen moesten we heel erg lachen. Het was het oude wietdoosje van mn ouders. Er zat natuurlijk niets in, maar de bovenkant was heel erg 3d psychedelic, dat doosje kwam nog uit de jaren 70 ofzo. Hierna maakte ik mij geen zorgen meer om m'n vader, aangezien hij het wel een grappig idee vond dat we in zijn tuin gingen trippen en ons een leuk speleding toegooide om ons mee te vermaken.
De opkomst van de San Pedro was heel rustig, het duurde een tijdje voor ik wat voelde, maar het wachten was vere van saai. We zaten heerlijk tussen de bomen, de zon scheen, het was lekker warm en een vuurtje knisperde tussen ons. Dumpy ging op een gegeven moment zingen, begeleid met een ratel. Heerlijk genieten want zijn stem was krachtig en aangenaam om naar te luisteren. Mijn vader moest dit gehoord hebben, want hij besloot naar ons te komen. Hij is zelf muzikant, en neemt elke kans om te showen wat hij kan aan. Hij had zijn sitar en gitaar gepakt en onderweg naar buiten had hij tegen m'n vriend gezegd: “Be right back, gotta make some music for the hippies!” Hij ging stil achter Dumpy zitten, die geconcentreerd aan het zingen was. Ik en de rest zagen hem aankomen en moesten al een beetje lachen. Mijn vader begon mee te jammen op zijn sitar,en de blik op Dumpy's gezicht was goud waard. Geweldig! M'n vader speelde nog een aantal liedjes en ging toen weer naar binnen. Het was leuk om zijn muziek te horen, maar het voelde beter om weer met z'n viertjes alleen te zijn, omdat mijn vader toch een hele andere vibe uitstraalde.
We hadden overigens veel instrumenten liggen, wat ontzettend leuk was, We hadden een fluit, klankschaal, de sitar van mn vader en nog een aantal gekke instrumenten, waar Vladderman zich uitstekend mee vermaakte!
Ondertussen voelde ik een lichte buzz in me. Het was verre van heftig, maar ik voelde duidelijk de spirit van de San Pedro. Ik had hier en daar wel moeite om me op de ceremonie te concentreren. Deels doordat mijn vader ook in de buurt was, en mijn vriend binnen zat waar ik ook nog wilde voorzorgen dat die zich relaxed voelde, het was ook de eerste keer dat hij mn vader ontmoette, dus ik had veel afleiding helaas.
Ik voelde me wel intens gelukkig. Drie goede vrienden van me naast me. Mijn vriend die binnen zat met mijn vader. Ik die open kaart kon spelen met mijn vader omtrend psychedelica en spiritualiteit. De omgeving waarin we de ceremonie konden houden. Prachtig! Ik voelde me zo ontzettend op mijn gemak, ik voelde me niet geschroomd om ook voluit mee te zingen. Dumpy en Koffiegeit moesten beide op een verschillend moment overgeven (gelukkig hadden we daar een mooie kotskuil voor gemaakt) en het voelde zo fijn om gewoon door te gaan met helende liedjes te zingen voor ze, terwijl de San Pedro zijn werk deed, qua reiniging. Ik voelde erg veel liefde en was dankbaar dat ze speciaal naar belgie waren gekomen om deze ceremonie samen als groep neer te zetten.
Ik had die dag trouwens in de ochtend spontaan last gekregen van ongesteldheid, terwijl dat echt niet kon want ik was twee weken ervoor al ongesteld geweest. Het gad me bijna tegen gehouden om mee te doen aan de ceremonie maar dat was allemaal een mindfuck uiteindelijk. Het hoorde bij het proces, maar het zat wel ontzettend in de weg tijdens de ceremonie. Het waren gelukkig maar korte pijntjes, maar wel heel erg intens. Na een kleine healing van Dumpy had ik er duidelijk minder last van, maar het was wel heftiger dan normaal.
De ceremonie liep verder heel relaxed. Ik denk dat we allemaal verschillende verwachtingen hadden van de ceremonie, maar het liep helemaal anders dan iedereen had gedacht. De San Pedro was heel subtiel, maar deed overduidelijk zijn werd. Tussen het zingen door was het vaak heel stil en lagen we te genieten van de omgeving en het vuurtje. Op een gegeven moment moest ik even weg van de rust en naar het huis. Mijn vader wilde namelijk heel graag dat ik even telefoneerde met zijn nieuwe vriendin die ik ergens in Juli zou ontmoeten. Dat was even omschakelen want zij was ook brits net zoals mijn vader, en ik moest echt even concentreren om in het engels nog verstaanbare dingen te zeggen. Maar het was wel een fijne eerste kennismaking met de nieuwe vriendin van mijn vader. Ik voelde alleen maar liefde voor haar, waar ik erg blij om was want vaak hoor je van kinderen dat ze negatieve gevoelens hebben richting nieuwe partners van ouders. Het was wel vreemd want het was nog maar een paar weken geleden dat het 5 jaar was sinds mijn moeder was overleden. Maar gelukkig wist ik het gesprek snel af te ronden en kon ik weer veilig aan het kampvuur zitten buiten.
Dumpy liet op een gegeven moment weten dat de Sante Maria beschikbaar was, en na dat we deze gerookt hadden werd de sfeer duidelijk wat lossen en chiller, minder ceremonie achtig. Maar dit was geen probleem, het liep nou eenmaal zo en het voelde goed. We gingen ook wel wat gekker doen. We begonnen wat te dansen op de muziek die uit de mac van Vladderman klonk. We moesten ook heel veel lachen, het voelde net alsof we een feestje hadden. We konden loslaten en begonnen lekker gek te doen, bijna leip. Wat ook door de muziek kon komen, want nu klonk er gekke goa uit de speakers, waar een paar uur eerder chille muziek uit klonk.
Een moment wat me nog lang bij gaat blijven was dat we op een gegeven moment aan het jammer waren met totaal random dingen. Iemand ratelde, iemand anders maakte een beat op de grond met een stuk hout, iemand anders klopte met een flesje, en zo waren we heerlijk aan het jammen en gek aan het doen. Op een gegeven moment komt mijn vader de haag rond gelopen, kijkt naar ons, en barst in lachen uit en loopt weer terug naar het huis. Hij had er duidelijk lol in dat wij zo los gingen, en wij lagen natuurlijk mee in een deuk. Ik voelde me toen zo blessed dat ik zo'n ontzettend chille vader had, die het niet eens was met mijn overtuigingen maar me wel in mn waarde liet en ervan kon genieten dat ik plezier had.
Rond etenstijd hadden we wel honger, en gingen Vladderman en ik soep maken. Maar dat draaide uit op ik die soep maakte en Vladderman die even met mijn vader's lapsteel mocht spelen. Daar was mijn vader helemaal enthousiast over, dat er iemand intresse toonde in zijn instrumenten! Nadien hebben we buiten lekker soep gedronken en nog een beetje nagepraat en de cirkel gesloten. De San Pedro deed zijn werk nog, maar het voelde goed om iig al de cirkel te sluiten. We gingen even wandelen naar het meer, en D. ging ook even mee, waar ik erg blij mee was.
Toen we terug van het meer waren, gingen we nog even socializen bij mn vader. Als bedankje voor het toelaten om een ceremonie te houden in zijn tuin. Mijn vader word namelijk heel gelukkig als hij muziek kan maken met mensen en als er mensen oprechte intresse tonen in zijn instrumenten en muziek. Ik had het er wel heel erg moeilijk mee, want muziek maken met mn vader brengt heel veel herinneringen naar boven van vroeger, toen de 3 belangerijkste vrouwen in mn leven nog leefde, en we regelmatig gezellige familliefeestjes hadden waar we veel muziek maakten.
Ook vond ik het moeilijk om geconfronteerd te worden met de zwakke kanten van mijn vader. Ik heb hem bijna mijn hele jeugd meegemaakt in een ernstige depressie (organische depressie voor de kenners), en heb hem regelmatig als kind moeten troosten omdat hij als een huilend hoopje ellende op de bank lag, of als een zombie door gesloten instellingen dwaalde toen we hem gingen bezoeken. Dus elk klein teken van zwakte of onzekerheid bij hem triggert bij mij zoveel emoties dat ik naar buiten wilde rennen en gaan huilen ipv blijven lachen en enthousiast toen. Maar gelukkig konden we weer snel naar buiten met het excuus dat we gingen slapen.
Wat Dumpy en koffiegeit ook echt gingen doen, maar ik en de rest niet. D. zat nog even binnen, en vladderman zat bij het vuurtje die langzaam aan het doven was in het donker. Ik ging maar even bij hem zitten. Het voelde voor ons nog niet afgesloten, de ceremonie. Alsof het nog niet 'af' was. Dus we gingen nog maar even praten. Ik had die dag veel moeite gehad om me op de ceremonie te concentreren, en dacht dat ik geen lessen had geleerd. Maar net op dat moment viel de bom. Ik moest huilen, en besefte dat ik nog niet klaar was om volledig in mijn kracht te staan, omdat ik duidelijk bepaalde dingen omtrend mijn vader en de dood van mijn moeder gewoon had weggestopt in plaats van te verwerken en dat ze nu boven kwamen drijven.
Mijn vriend kwam erbij zitten en trooste me wat. Ik prijsde me erg gelukkig met zulke mooie mensen om me heen, dankbaarheid. Ik ging nog een beetje zingen, dat voelde goed. Nog even wat emoties eruit laten voor we gingen slapen. Maar dit triggerde bij Vladderman en mijn vriend bepaalde gevoelens, want uiteindelijk moesten ze allebei overgeven, terwijl ik lekker zat te zingen. Hier moest ik wel een beetje om lachen. Nu had iedereen die dag overgegeven terwijl ik had gezongen, en ik wist even niet of ik dat als een compliment moest beschouwen of niet, hehe.
Uiteindelijk toch maar gaan slapen, want het was een lange vermoeiende dag. Ik kroop in de tent met Dave, waar Dumpy al lag te slapen. Koffiegeit en vladderman lagen in de voortent vanwege plaatsgebrek. En het was alsof de San Pedro zijn werk nog steeds deed toen ik sliep, want ik werd zo heerlijk en energiek wakker. Het was alsof we allemaal samen wakker werden, want zodra ik mn ogen open deed zag ik een grijnzende Dumpy aan de andere kant van de tent.
Na een licht ontbijtje bij het kampvuur wat uit was, gingen we afbreken, wat gelukkig best snel ging. En tijdens het afbreken kreeg Vladderman een geniaal kado van mijn vader, een kleine versie van een sitar, ben de naam even kwijt, suhabatar oid? De enige voorwaarde was dat hij zodra hij hem had opgeknapt, terug naar belgie zou komen om er muziek mee te komen maken met mijn vader. Ik vond het een geweldige afsluiter van de hele ervaring, en dankbaar voor mijn lieve vader.
Op het station geknuffeld en afscheid genomen, het was weer tijd om elk onze eigen weg te nemen. Ik ben dankbaar dat ik ze heb mogen leren kennen. Ze zijn stuk voor stuk parels van mensen. Ook mijn vader, voor het toelaten om dit neer te mogen zetten in zijn tuin. Mijn vriend, die me compleet aanvaard qua spiritualiteit.
Conclusie
Het was een leerzame ervaring, al bij al. Het was onze eerste zelf georganiseerde ceremonie, en er kon vanalles beter, maar eigenlijk was de ervaring perfect zoals het was. Ik zou er niks aan willen veranderen, en zal het voor altijd meenemen in gedachten.
Oja, en als je het tot hier helemaal hebt gelezen, respect en bedankt voor het lezen!
Veel licht en liefde toegewenst,
Vode
[DISCLAIMER] ont-zet-tend lang report, just so you know
The day before
Donderdag! Het was eindelijk zo ver. Na lang anticiperen sprong ik in de auto bij m'n vriend na een lange dag werken en namen we de snelweg richting Belgie, richting het huis van m'n vader, wat al lang geleden was dat ik daar nog geweest was. Eigenlijk niet meer sinds ik uit huis was gegaan. Ik was al een beetje zenuwachtig, maar gelukkig was het vrijdag pas D-Day.
Wat voor D-Day, denk je dan? We hadden het geweldige idee om een San Pedro ceremonie te houden, ik en drie vrienden van me, ook van het forum. Dumpy, Vladderman en Koffiegeit. En de meest geweldige plek om dat te houden was natuurlijk de plek waar ik ben opgegroeid. Namelijk midden in het bos, in een bungalow.
De kriebels waren eigenlijk niet zo zeer voor de ceremonie zelf, want ik voel me gewoon relax bij ze, en trippen schrikt me ook niet af. Het was vooral het feit dat m'n vader ook thuis ging zijn dat me een beetje onrustig maakte. Maar goed, ik had hem gemaild hierover. Wat we van plan waren, wat de planten eigenlijk inhouden, dat we dit al eerder hebben gedaan, etc etc. Hij reageerde normaal en hij vond het prima zolang we de buren niet stoorden. Supertof natuurlijk!
Zodoende zaten ik en mn vriend in de auto richting belgie. Hij zou niet meedoen, maar wel mee helpen opbouwen en nadien mee chillen. Zodra we in belgie waren aangekomen hebben we eerst even lekker gegeten. Het was zo lang geleden dat ik mn vader had gezien, en eerlijk gezegd is ons contact beter nu ik niet meer thuis woon! Ik genoot in ieder geval met volle teugen.
Zodra we klaar waren met eten gingen m'n vriend (vanaf hier D. genoemd) een poging doen om de plek alvast in orde te maken in de tuin. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn vader had in de tijd dat ik weg was de tuin helemaal laten verwilderen onder het mom van: “letting nature go het way'. Mooi voor hem, maar extra werk voor ons!
Na een hele tijd takken verwijderen, jonge boompjes omhakken, bladeren harken, hadden we een mooie plek om de tent op te zetten. Wat niet vanzelfsprekend was, en om 12u snacht was hij eindelijk af... Gelukkig want anders moesten we in de woonkamer slapen! Snel naar bed want morgenvroeg zou de rest aankomen...
D-Day
Na een onrustig nachtje vroeg op, en de rest gebeld.Ze hadden vertraging, dus om ze een overstap te schelen zijn we ze gaan ophalen in Roosendaal. Eerst nog even naar de winkel om de levensnoodzakelijke dingen te halen. Ja druiven en fruitellas zijn -levensnoodzaak- als je gaat trippen, trouwens.
Toen we thuis aankwamen waren ze tevreden met de plek waar de tent stond,maar niet met de ceremonieplek. Wat ik opzich wel met ze eens was, maar ik had na de vorige dag écht niet de motivatie om voor de derde keer een heel stuk natuur te ontruimen en een nieuwe vuurplek te maken,vooral niet in die hitte want het was aanzienlijk warm! Maar gelukkig hadden Dumpy, Vladderman en Koffiegeit nog voldoende pit en energy om een heeeeel mooi plekje klaar te maken! Ze plaatsen te vuurplek precies tussen 4 bomen die bijna in een perfect vierkant stonden, wat toepasselijk was omdat wij ook met z'n vieren waren. En na het raadplegen van het compas bleek dat noord, oost, zuid en west precies tussen de lege plekken van de bomen lagen. Zo had iedereen een matrasje tussen de bomen op een windrichting
Wanneer alle voorbereidingen klaar waren, nam ik afscheid van Dave. Hij zou binnen in het huis chillen met m'n vader, omdat we liever alleen mensen in de cirkel hadden die actief meededen. Hij vond het geen punt want ik had hem hierover al eerder ingelicht.
Zodra we lekker gesettled waren, konden we beginnen. Dumpy ging de ceremonie leiden, dus hiij nam het voortouw. En koffiegeit was vuurmeester, wat hij ook mooi uitvoerde!
Zodra de cirkel was geopend, was er even een klein moment om iets te delen aan de groep als dat goed voelde. Ik had wel een intentie maar ik wist niet zo goed ik deze moest overbrengen op dat moment, ook omdat ik heel onrustig was omdat ik ging trippen bij mn vader thuis,.ondanks dat hij het geen probleem vond.
Mijn intentie voor deze ceremonie was het kunnen erkennen van de kracht die in me zit, om anderen te kunnen helpen in hun processen of waar dan ook ze behoefte aan hebben op het moment. Dit vooral ook om mijn vriend te kunnen helpen op bepaalde vlakken waar ik merk dat ik soms nog niet sterk genoeg ben om hem daar doorheen te kunnen helpen.
Toen was het zo ver. Ik was verre van zenuwachtig voor de San Pedro, maar toen het voor me stond moest ik toch even slikken. Durfde ik dit wel? Trippen in de tuin van mn vader? Ik schudde de gedachten weg, en concentreerde me op het nu. Mijn vader is een toffe kerel dus de kans was klein dat er iets mis zou gaan.
Ik keek naar de San Pedro in het flesje in mijn hand. Ik bedacht me dat het toch gek is dat zo'n goedje zoveel te weeg kan brengen. Ik slikte even, dankte in mezelf de Spirit van de San Pedro dat ik hem voor het eerst nu mocht nuttigen, en nog wel in zo'n geweldige setting. De smaak was prima, alleen de textuur was heel erg onsmakelijk. Maar goed, even door bikkelen en het was zo voorbij. Ik had niets te klagen, want de rest had een aanzienlijke hoeveelheid meer.Wat ik overigens geen probleem vond, ik voelde me lekker bij een lage dosis.
Op een gegeven moment kwam m'n vader aanlopen. Ik schrok al, was er wat? Hij riep 'Catch!' naar me en gooide een doosje naar me toe en liep weer weg. Toen ik en de rest de bovenkant van het doosje zagen moesten we heel erg lachen. Het was het oude wietdoosje van mn ouders. Er zat natuurlijk niets in, maar de bovenkant was heel erg 3d psychedelic, dat doosje kwam nog uit de jaren 70 ofzo. Hierna maakte ik mij geen zorgen meer om m'n vader, aangezien hij het wel een grappig idee vond dat we in zijn tuin gingen trippen en ons een leuk speleding toegooide om ons mee te vermaken.
De opkomst van de San Pedro was heel rustig, het duurde een tijdje voor ik wat voelde, maar het wachten was vere van saai. We zaten heerlijk tussen de bomen, de zon scheen, het was lekker warm en een vuurtje knisperde tussen ons. Dumpy ging op een gegeven moment zingen, begeleid met een ratel. Heerlijk genieten want zijn stem was krachtig en aangenaam om naar te luisteren. Mijn vader moest dit gehoord hebben, want hij besloot naar ons te komen. Hij is zelf muzikant, en neemt elke kans om te showen wat hij kan aan. Hij had zijn sitar en gitaar gepakt en onderweg naar buiten had hij tegen m'n vriend gezegd: “Be right back, gotta make some music for the hippies!” Hij ging stil achter Dumpy zitten, die geconcentreerd aan het zingen was. Ik en de rest zagen hem aankomen en moesten al een beetje lachen. Mijn vader begon mee te jammen op zijn sitar,en de blik op Dumpy's gezicht was goud waard. Geweldig! M'n vader speelde nog een aantal liedjes en ging toen weer naar binnen. Het was leuk om zijn muziek te horen, maar het voelde beter om weer met z'n viertjes alleen te zijn, omdat mijn vader toch een hele andere vibe uitstraalde.
We hadden overigens veel instrumenten liggen, wat ontzettend leuk was, We hadden een fluit, klankschaal, de sitar van mn vader en nog een aantal gekke instrumenten, waar Vladderman zich uitstekend mee vermaakte!
Ondertussen voelde ik een lichte buzz in me. Het was verre van heftig, maar ik voelde duidelijk de spirit van de San Pedro. Ik had hier en daar wel moeite om me op de ceremonie te concentreren. Deels doordat mijn vader ook in de buurt was, en mijn vriend binnen zat waar ik ook nog wilde voorzorgen dat die zich relaxed voelde, het was ook de eerste keer dat hij mn vader ontmoette, dus ik had veel afleiding helaas.
Ik voelde me wel intens gelukkig. Drie goede vrienden van me naast me. Mijn vriend die binnen zat met mijn vader. Ik die open kaart kon spelen met mijn vader omtrend psychedelica en spiritualiteit. De omgeving waarin we de ceremonie konden houden. Prachtig! Ik voelde me zo ontzettend op mijn gemak, ik voelde me niet geschroomd om ook voluit mee te zingen. Dumpy en Koffiegeit moesten beide op een verschillend moment overgeven (gelukkig hadden we daar een mooie kotskuil voor gemaakt) en het voelde zo fijn om gewoon door te gaan met helende liedjes te zingen voor ze, terwijl de San Pedro zijn werk deed, qua reiniging. Ik voelde erg veel liefde en was dankbaar dat ze speciaal naar belgie waren gekomen om deze ceremonie samen als groep neer te zetten.
Ik had die dag trouwens in de ochtend spontaan last gekregen van ongesteldheid, terwijl dat echt niet kon want ik was twee weken ervoor al ongesteld geweest. Het gad me bijna tegen gehouden om mee te doen aan de ceremonie maar dat was allemaal een mindfuck uiteindelijk. Het hoorde bij het proces, maar het zat wel ontzettend in de weg tijdens de ceremonie. Het waren gelukkig maar korte pijntjes, maar wel heel erg intens. Na een kleine healing van Dumpy had ik er duidelijk minder last van, maar het was wel heftiger dan normaal.
De ceremonie liep verder heel relaxed. Ik denk dat we allemaal verschillende verwachtingen hadden van de ceremonie, maar het liep helemaal anders dan iedereen had gedacht. De San Pedro was heel subtiel, maar deed overduidelijk zijn werd. Tussen het zingen door was het vaak heel stil en lagen we te genieten van de omgeving en het vuurtje. Op een gegeven moment moest ik even weg van de rust en naar het huis. Mijn vader wilde namelijk heel graag dat ik even telefoneerde met zijn nieuwe vriendin die ik ergens in Juli zou ontmoeten. Dat was even omschakelen want zij was ook brits net zoals mijn vader, en ik moest echt even concentreren om in het engels nog verstaanbare dingen te zeggen. Maar het was wel een fijne eerste kennismaking met de nieuwe vriendin van mijn vader. Ik voelde alleen maar liefde voor haar, waar ik erg blij om was want vaak hoor je van kinderen dat ze negatieve gevoelens hebben richting nieuwe partners van ouders. Het was wel vreemd want het was nog maar een paar weken geleden dat het 5 jaar was sinds mijn moeder was overleden. Maar gelukkig wist ik het gesprek snel af te ronden en kon ik weer veilig aan het kampvuur zitten buiten.
Dumpy liet op een gegeven moment weten dat de Sante Maria beschikbaar was, en na dat we deze gerookt hadden werd de sfeer duidelijk wat lossen en chiller, minder ceremonie achtig. Maar dit was geen probleem, het liep nou eenmaal zo en het voelde goed. We gingen ook wel wat gekker doen. We begonnen wat te dansen op de muziek die uit de mac van Vladderman klonk. We moesten ook heel veel lachen, het voelde net alsof we een feestje hadden. We konden loslaten en begonnen lekker gek te doen, bijna leip. Wat ook door de muziek kon komen, want nu klonk er gekke goa uit de speakers, waar een paar uur eerder chille muziek uit klonk.
Een moment wat me nog lang bij gaat blijven was dat we op een gegeven moment aan het jammer waren met totaal random dingen. Iemand ratelde, iemand anders maakte een beat op de grond met een stuk hout, iemand anders klopte met een flesje, en zo waren we heerlijk aan het jammen en gek aan het doen. Op een gegeven moment komt mijn vader de haag rond gelopen, kijkt naar ons, en barst in lachen uit en loopt weer terug naar het huis. Hij had er duidelijk lol in dat wij zo los gingen, en wij lagen natuurlijk mee in een deuk. Ik voelde me toen zo blessed dat ik zo'n ontzettend chille vader had, die het niet eens was met mijn overtuigingen maar me wel in mn waarde liet en ervan kon genieten dat ik plezier had.
Rond etenstijd hadden we wel honger, en gingen Vladderman en ik soep maken. Maar dat draaide uit op ik die soep maakte en Vladderman die even met mijn vader's lapsteel mocht spelen. Daar was mijn vader helemaal enthousiast over, dat er iemand intresse toonde in zijn instrumenten! Nadien hebben we buiten lekker soep gedronken en nog een beetje nagepraat en de cirkel gesloten. De San Pedro deed zijn werk nog, maar het voelde goed om iig al de cirkel te sluiten. We gingen even wandelen naar het meer, en D. ging ook even mee, waar ik erg blij mee was.
Toen we terug van het meer waren, gingen we nog even socializen bij mn vader. Als bedankje voor het toelaten om een ceremonie te houden in zijn tuin. Mijn vader word namelijk heel gelukkig als hij muziek kan maken met mensen en als er mensen oprechte intresse tonen in zijn instrumenten en muziek. Ik had het er wel heel erg moeilijk mee, want muziek maken met mn vader brengt heel veel herinneringen naar boven van vroeger, toen de 3 belangerijkste vrouwen in mn leven nog leefde, en we regelmatig gezellige familliefeestjes hadden waar we veel muziek maakten.
Ook vond ik het moeilijk om geconfronteerd te worden met de zwakke kanten van mijn vader. Ik heb hem bijna mijn hele jeugd meegemaakt in een ernstige depressie (organische depressie voor de kenners), en heb hem regelmatig als kind moeten troosten omdat hij als een huilend hoopje ellende op de bank lag, of als een zombie door gesloten instellingen dwaalde toen we hem gingen bezoeken. Dus elk klein teken van zwakte of onzekerheid bij hem triggert bij mij zoveel emoties dat ik naar buiten wilde rennen en gaan huilen ipv blijven lachen en enthousiast toen. Maar gelukkig konden we weer snel naar buiten met het excuus dat we gingen slapen.
Wat Dumpy en koffiegeit ook echt gingen doen, maar ik en de rest niet. D. zat nog even binnen, en vladderman zat bij het vuurtje die langzaam aan het doven was in het donker. Ik ging maar even bij hem zitten. Het voelde voor ons nog niet afgesloten, de ceremonie. Alsof het nog niet 'af' was. Dus we gingen nog maar even praten. Ik had die dag veel moeite gehad om me op de ceremonie te concentreren, en dacht dat ik geen lessen had geleerd. Maar net op dat moment viel de bom. Ik moest huilen, en besefte dat ik nog niet klaar was om volledig in mijn kracht te staan, omdat ik duidelijk bepaalde dingen omtrend mijn vader en de dood van mijn moeder gewoon had weggestopt in plaats van te verwerken en dat ze nu boven kwamen drijven.
Mijn vriend kwam erbij zitten en trooste me wat. Ik prijsde me erg gelukkig met zulke mooie mensen om me heen, dankbaarheid. Ik ging nog een beetje zingen, dat voelde goed. Nog even wat emoties eruit laten voor we gingen slapen. Maar dit triggerde bij Vladderman en mijn vriend bepaalde gevoelens, want uiteindelijk moesten ze allebei overgeven, terwijl ik lekker zat te zingen. Hier moest ik wel een beetje om lachen. Nu had iedereen die dag overgegeven terwijl ik had gezongen, en ik wist even niet of ik dat als een compliment moest beschouwen of niet, hehe.
Uiteindelijk toch maar gaan slapen, want het was een lange vermoeiende dag. Ik kroop in de tent met Dave, waar Dumpy al lag te slapen. Koffiegeit en vladderman lagen in de voortent vanwege plaatsgebrek. En het was alsof de San Pedro zijn werk nog steeds deed toen ik sliep, want ik werd zo heerlijk en energiek wakker. Het was alsof we allemaal samen wakker werden, want zodra ik mn ogen open deed zag ik een grijnzende Dumpy aan de andere kant van de tent.
Na een licht ontbijtje bij het kampvuur wat uit was, gingen we afbreken, wat gelukkig best snel ging. En tijdens het afbreken kreeg Vladderman een geniaal kado van mijn vader, een kleine versie van een sitar, ben de naam even kwijt, suhabatar oid? De enige voorwaarde was dat hij zodra hij hem had opgeknapt, terug naar belgie zou komen om er muziek mee te komen maken met mijn vader. Ik vond het een geweldige afsluiter van de hele ervaring, en dankbaar voor mijn lieve vader.
Op het station geknuffeld en afscheid genomen, het was weer tijd om elk onze eigen weg te nemen. Ik ben dankbaar dat ik ze heb mogen leren kennen. Ze zijn stuk voor stuk parels van mensen. Ook mijn vader, voor het toelaten om dit neer te mogen zetten in zijn tuin. Mijn vriend, die me compleet aanvaard qua spiritualiteit.
Conclusie
Het was een leerzame ervaring, al bij al. Het was onze eerste zelf georganiseerde ceremonie, en er kon vanalles beter, maar eigenlijk was de ervaring perfect zoals het was. Ik zou er niks aan willen veranderen, en zal het voor altijd meenemen in gedachten.
Oja, en als je het tot hier helemaal hebt gelezen, respect en bedankt voor het lezen!
Veel licht en liefde toegewenst,
Vode
