DrugsForum.nl

Na een maand of vier leek het me leuk om weer eens een tripje te proberen. Mijn vriendin (vanaf hier "A." genoemd), met wie ik de laatste keer ook getript had, wilde meedoen, en aldus geschiedde. Als we besluiten een lsd trip te gaan doen, voeren we die meestal op mijn studentenkamer uit. Ik kan tot diep in de nacht / ochtend muziek aan laten staan, de kamer is ook groot genoeg om 2-3-4 man te laten trippen en zich urenlang genoeg te vermaken.

Toch was dit niet genoeg dit weekend. Van de week was het erg lekker weer buiten, ik woon in het zuiden van Limburg, en vlak bij mijn woning is een relatief groot stuk natuurgebied: de Brunssumerheide. Nuchter zijnde heb ik enkele dagen geleden een wandeling gemaakt over deze heide, op zoek naar een mooie plek om tijdens de trip door te brengen. Op maar enkele minuten lopen van de ingang torent een heuvel zich aan je rechterkant uit. Ik besloot van het pad af te gaan en de heuvel op te lopen, totdat ik de top bereikte. Wat een uitzicht heb je hier... Als je naar het zuid-oosten kijkt zie je Brunssum, richting het zuid-westen ligt Landgraaf en bij dit heldere weer kun je zelfs een heel eind Duitsland in kijken.

Aan het einde van de middag was het dan zo ver, A. en ik hebben een redelijk lichte wok-maaltijd tot ons genomen, en na even wachten nemen we de lsd tot ons. Zij 3-kwart zegel, ik anderhalf. Ik schat de sterkte op 100 microgram per zegel. Binnen een half uur merk ik al veranderingen, een warm gevoel lijkt zich vanuit mijn maag meester te maken over steeds meer delen van mijn lichaam. A. komt terug van de wc en meldt ook al enige veranderingen, ze wordt ook wat misselijk en gaat op de slaapbank liggen. Al snel vinden we het veel te benauwd en te klein op mijn kamer, en we besluiten naar buiten te gaan.
Eenmaal buiten lijkt dit de beste beslissing ooit. Het is ongeveer 20:00 uur, heerlijk warm, geen wolkje aan de lucht. We vinden het beide zonde dat er mensen zijn die binnen blijven en niet van dit weer genieten. Het is wel vrij druk buiten, mensen die hun hond uitlaten, kinderen, politie, fietsers, auto's. De lsd neemt steeds meer de controle, we denken dat mensen het aan ons kunnen zien. We moeten om vanalles lachen en vinden dat de mensheid veel meer van de natuur moeten genieten, en zich niet druk moeten maken om triviale zaken zoals materie en geld.

Ik zeg tegen A. dat we naar huis moeten lopen, enkele spulletjes verzamelen en dan naar de Brunssumerheide toe fietsen. Eenmaal thuis op mijn kamer voelen we weer die benauwdheid, we zetten de ramen open en pakken onze spullen: Een ananas die ik twee dagen geleden gekocht had en in stukken heb gesneden, een paar flesjes water, een kleed om op te zitten, een kleedje om over ons heen te trekken als we het koud krijgen, mp3-spelers met allerlei verschillende muziek, telefoon, sleutels, fietslampjes, een zaklamp (want het wordt echt pikkedonker op de hei 's nachts). Hebben we nu alles? Waar zijn de sleutels nou? *zoek zoek* Ow ja, in mijn jaszak, en de fietslampjes? *weer zoeken*, ow ja, in een zijvak van de tas, zijn we nu echt niks meer vergeten? nou.. dan kunnen we nu gaan... Wat is alles toch moeilijk als je aan het trippen bent. Tegelijkertijd is dat heerlijk, je verzint de meest geniale dingen en hebt interessante conversaties, terwijl je in veel standaardsituaties een soort van Goofy wordt.

Buiten deed ik de tassen met spullen in mijn fietstas, terwijl ik op A. aan het wachten was die nog even naar de wc moest. Ik voelde het goedje steeds duidelijker door m'n aderen stromen en kreeg er een bijzonder gelukzalig en warm gevoel van. Eenmaal door het tuinhek gelopen stond ik op straat en keek ik naar rechts, er staat daar een enorme boom die in bloei staat. Gefascineerd door alle intense kleuren die ik in de boomkruin zag bleef ik als stijf bevroren staan. Me herinneren hoe de boom er uitziet als ik nuchter ben kon ik niet, ik zie alleen de wit met rode pracht en praal die zich een paar meter voor mijn ogen afspeelt. Mijn overbuurman is buschauffeur en heeft met enige regelmaat een flinke tourbus hier in de straat staan. Deze bus staat precies onder de boom, en het toeval wil dat de buurman net in de bus geklommen was om het ding te starten, maar dit mislukte ook na verscheidene pogingen jammerlijk. Op het moment dat hij de sleutel in het contact omdraaide werd mijn hele belevingswereld overstemd door een keihard diep gebrom dat enkele seconden aanhield, waarna de motor toch niet aansloeg. Na minstens tien keer proberen sloeg de motor eindelijk aan, en ik vond dit zo grappig.. De schitterende boom die ik aan het aanschouwen ben strookt totaal niet met de keiharde lompe motorgeluiden die uit de bus vandaan komen.

At last, daar verschijnt A. in de deuropening. Hoewel ze minuten op zich liet wachten, heb ik me eigenlijk geen moment verveeld door het kijken naar die boom. A. nestelt zich op de bagagedrager en ik start wankelend de fietstocht. Ik vertel haar hoe intens gelukkig ik me momenteel voel, het lijkt wel alsof het gevoel van de eerste keer xtc zich gemengd heeft met een typische lsd ervaring. Al naaktslakken ontwijkend, die zich in grote getalen over de grond begeven, fiets ik richting de hei. Er gebeurt zo ontzettend veel om me heen dat ik me realiseer dat ik wel echt goed moet blijven opletten, anders donderen we nog van de fiets af met z’n tweetjes.

Op de hei stappen we van de fiets af en lopen we op een voetpaadje door de natuur heen. We vinden het altijd al heerlijk om ons in een rustige, landelijke omgeving te bevinden, maar dit overtreft toch wel al onze verwachtingen. Om ons heen zien we allerlei soorten begroeiing, en het lijkt wel alsof we meer dan 1000 soorten groentinten kunnen ontdekken in de flora die ons omgeeft. A. ziet in elk blaadje een vrolijk gezichtje die haar aankijkt, we hebben beide het idee dat we middenin een tropisch regenwoud staan. We horen ook verschillende dieren, waarvan we sommigen niet kunnen plaatsen. Plots zegt A.: Kijk uit! Ow huh? Nee het is al goed.. Ze was ervan overtuigd dat zich over had pad een hek met prikkeldraad bevond, maar op het moment dat ik daar dwars doorheen liep verdween die visual in het niets.

De heuvel in het begin van dit verhaal komt in zicht, ik zet mijn fiets er tegenaan, neem alle spullen uit de fietstassen en leidt A. door een dun zandpaadje omhoog. Hoe hoger ik kom, hoe gelukkiger ik lijk te worden. Op de top van de heuvel voel ik me de koning te rijk, wat kun je hier ver kijken! Recht boven me in de lucht baant zich een haarscherpe, maar niet echte regenboog zich helemaal tot aan de horizon, waar hij over gaat in grijze rook die al opstijgend steeds wijder wordt. Ik vraag me af waar ik dit vandaan haal want ik weet 100 % zeker dat het nep is wat ik zie, maar ik zie het zo duidelijk. Wanneer we naar links kijken zien we een lange rij rode lampjes die aan en uit gaan, het lijkt op een landingsbaan van een vliegveld. Ik ben me ervan bewust dat op het militaire terrein van de Afnorth in Brunssum een toren staat waar altijd rode lampjes aan staan, maar nu spreiden deze lampjes zich kilometers ver uit. Als ik naar de grond kijk groeien er honderden vriendelijk kijkende spinnetjes en insectjes vanuit het gras over mijn voeten heen, ik laat ze rustig hun gang gaan en lach ze toe. Mijn vriendin vindt het fantastisch om te zien dat ik zo ontzetten hard en goed ga, zij ervaart de trip ook als geweldig maar toch minder intens dan ik dat doe. Ik kan maar niet ophouden met praten over wat ik allemaal zie en voel. Na enkele minuten krijg ik opeens het idee om mijn schoenen en sokken uit te doen en met mijn blote voeten door het zand en gras te gaan lopen, wat voelt dit lekker aan zeg. Het klinkt uitermate cliche, maar ik voelde mij volledig één met de natuur.

Liggend op het kleedje dat we meegenomen hebben wordt het langzaam donkerder buiten, we kwamen hier toch pas tegen 22:00 uur aan. Er is geen wolkje aan de lucht en steeds meer sterren fonkelen in de steeds duister wordende hemel. De hele tijd denk ik dat ik een vliegtuig zie vliegen hoog in de lucht, met witte en rode knipperende lampjes. Na een tijdje heb ik pas door dat het gewoon de sterren zijn waar ik naar kijk en dat ik die kleuren blijkbaar ergens uit mijn fantasie vandaan haal. Ik weet dat licht er acht minuten over doet om van de zon naar de aarde te reizen, en ik probeer in te schatten hoe groot het universum is, met de kennis dat ik naar sterren kijk die er al miljoenen jaren niet meer zijn. Ik vraag aan A. hoe groot zij de kans schat dat de aarde de enige levende wezens bevat in het hele heelal. De omstandigheden op een planeet moeten echt ‘perfect’ zijn om leven te creeën, maar er zijn zo ontzettend veel sterrenstelsels dat er toch wel meer ‘perfecte’ leefomgevingen moeten zijn, zo denk ik althans.

Wanneer het flink donker wordt neemt de temperatuur helaas ook af. A. heeft meer last van de kou dan ik en ligt al een paar minuten te kleumen onder een fleece dekentje. Nog enkele grappige conversaties doen zich voor, maar dit verslag wordt al lang genoeg. Een van de lekkerste dingen om te doen als ik trip, vind ik muziek luisteren. Ik kan me helemaal verliezen in vrijwel elke soort muziek dan. We hebben er minuten over gedaan om allerlei muziek op onze mp3-spelers te zetten en mee te nemen naar de hei, maar door alle invloeden om ons heen hebben we er een seconde aan gedacht om muziek te gaan luisteren. Dit is de eerste keer dat ik dit heb in een trip.

Door de toenemende kou besluiten we met behulp van het zaklampje de spullen bij elkaar te zoeken en weer koers te zetten richting huis. Wat is het opeens donker zeg, terwijl zacht bewegend struikgewas zich een weg door mijn gezichtsveld omhoog krioelt, stap ik voorzichtig door de grashalmen heen op zoek naar de handigste manier om van deze heuvel af te komen. Na een steile afdaling waarbij A. en ik elkaar moeten vasthouden om ons laatste restje evenwicht zo goed mogelijk te verdelen, struikel ik haast over mijn fiets heen: ah! we zijn weer op het geasfalteerde pad. Een korte worsteling is nodig om mijn tassen vol met spullen in mijn fietstassen te krijgen, wat wordt je toch een onhandige boer als je tript. Slenterend nemen we afscheid van de inmiddels compleet in duisternis gehulde hei, in mezelf bedank ik het stuk natuurgebied voor de mooie impulsen

Ondanks dat het buiten flink donker is geworden, is er tijdens de fietsrit terug naar huis nog net zoveel moois te zien als op de heenweg. A. zit op de bagagedrager en geniet net als ik van alle cartoon-achtige bomen en lantaarnpalen langs de weg, het lijkt wel alsof ze stuk voor stuk met de hand getekend zijn. Een groepje Noord-Afrikaanse jochies loopt opeens opzettelijk bijna tegen mijn fiets aan, en een van de jongens heeft blijkbaar wat aandacht nodig en roept wat naar ons. Ik lach ze uit: ze hebben niet half het idee hoe geweldig ik mij voel. Bij deze hebben ze dan toch nog wat aandacht van me gekregen in mijn verslag, gefeliciteerd.

Eenmaal thuis besef ik dat ik tot nu toe de muziek nog helemaal niet gemist heb, god ja de muziek. Het aller-aller fijnste van drugs gebruiken vind ik toch wel het mezelf compleet verliezen in de meest schitterende liedjes, uiteraard is lsd hier prima geschikt voor. A. nestelt zich op mijn slaapbank en trekt een dekentje over haar heen. Ik besluit thee voor haar te zetten, nog een lekker stuk ananas erbij te pakken en dan eindelijk de muziek aan te zetten. Tevens kom ik op het idee om een aflevering van Planet Earth te gaan kijken, wat een magnifieke serie is dat. Gek genoeg doen de beelden van de prachtige natuur op tv me helemaal niets, ook de muziek klinkt niet zo hemels als ik gewend ben. Als ik naast me kijk zie ik dat A. wel nog altijd heerlijk gaat, ze had op de hei ook nog een half zegeltje bijgenomen.

Dit is het punt waar het gruwelijk fout zal gaan. Beseffende dat we al 5 uur aan het trippen zijn, lijkt het me niet zo’n fijn idee om nu nog lsd bij te pakken, bovendien ga ik al urenlang zo lekker. Toch lijken de superieure indrukken die de hei op mij achter heeft gelaten, duidelijk af te nemen wanneer ik in mijn kamer zit. Hier is alles opeens iets minder interessant. Geen probleem toch? Ik haal mijn hasjpijpje en een beetje hasj tevoorschijn, en breek wat kleine stukjes af die ik in het pijpje doe. Jarenlang ben ik bekend met het fenomeen blowen, zowel nuchter als in combinatie met allerlei verschillende drugs. Zin om ontzettend stoned te worden heb ik niet, maar iets dromeriger zijn en lekker tegen A. aan liggen, daar heb ik wel zin in. Voorzichtig neem ik een klein teugje uit het pijpje, wat rookt dat lekker zacht zeg. Nog eenmaal neem ik een teug hasj tot mij, waarna ik het pijpje neerzet en naast A. op de slaapbank ga liggen.

“Ah, nu voel ik me al een stuk relaxter.”, zeg ik tegen A. waarbij de gedachte in m’n hoofd schiet: “Nee, ik voel me helemaal niet fijner!” Een raar liedje komt voorbij in de playlist, het leek me een geinig lied om te horen voordat ik ging trippen, maar nu vind ik hem een beetje flauw en schaam ik me er zelfs voor. A. laat blijken dat ze het nummer wat gek vindt.
“Ik ga hem wel afzetten, oke?” Zeg ik. “Nee hoeft niet hoor.” krijg ik als antwoord. Toch brengt dit me van de wijs. De gedachte dat ik me niet fijn voel, A. de muziek raar vind en ik het idee dat ik het liedje niet voor haar af hoef te zetten brengt me volledig in de war. Ik zet toch een ander lied op en ga weer liggen, mijn gedachten gaan steeds harder, woorden en letters in mijn hoofd haken zich in elkaar en beginnen in een steeds absurder wordend tempo heen en weer te schudden. Wat is dit? Help.. Ik sta van schrik weer op en zet de muziek uit. “A. ik kan de muziek niet meer aan… het spijt me dat ik je trip ga verpesten”. Denkend dat ik de van de muziek genietende A. tot last ben omdat ik te hard ga, laat me mezelf nog veel slechter voelen…

“A. ik wil niet meer met je praten, ik wil alleen nog maar voor me uit kijken en wachten tot dit weg gaat.” HUH? Wat zeg ik nou weer, doen mijn gedachten, natuurlijk wil ik wel met haar praten. Maar zeggen wat ik bedoel kan ik niet meer. Een hoog gierend geluid maakt zich meester van mijn brein, auw auw wat is dit opeens? “A. doe iets, ik kan niks, help.. maar geen 112 alsjeblieft.” A. krijgt door dat het serieus niet lekker met me gaat, en neemt me mee naar buiten. Omdat ik gezegd heb dat ik niet meer met haar wil praten, nemen mijn gedachtes met idiote snelheid aan dat A. me nu niet meer leuk vindt, en de relatie na deze trip zal beeindigen. 100 meter van mijn woning sta ik hand in hand met haar en kijk ik haar wanhopig aan: “A. ik zeg allemaal dingen en ik weet niet waar het vandaan komt, maar ik ben ontzettend bang en.. en.. wat moet ik nou doen? Reddeloos hoop ik dat A. de oplossing heeft, maar ik besef ook dat zij net zo goed tript als ik en niet helder kan nadenken.

“Suiker, je moet suiker tot je nemen!” Zegt A. opeens. Iets beters kan ik niet bedenken en ik ren bijna terug naar binnen. Het hoge gierende geluid in mijn hoofd komt steeds sterker naar voren en ik kan voor de rest bijna niks horen, ik kan ook haast geen geluid verdragen. Terug op mijn studentenkamer laat ik me op mijn slaapbank vallen. A. gooit 8 scheppen suiker in een flink glas en laat het oplossen in water, in 1 teug drink ik het op. Dit proces herhaalt zich 4 keer, ik proef de suiker niet eens. “A. ik… ik… het spijt me, dit komt niet meer goed, ik kan alleen nog rechtuit kijken en pijn hebben”, weet ik stamelend uit te brengen. Na verschillende glazen suikerwater te hebben gedronken eet ik zelfs 2 theelepels suiker zo uit de suikerzak, en spoel dit weg met een slok water. Verslagen laat ik me weer vallen op mijn slaapbank. A. zei me later dat ik een soort van inactieve maar paniekerige blik in mijn ogen had die ze nog nooit gezien had, echt kijken deed ik niet meer.

Dit wordt steeds erger, besef ik, ik heb nu al zoveel suiker op maar het helpt niks. Een extreem hoog geluid, alsof een meisje keihard gilt, gemixt met het geluid van langs elkaar schurend metaal maakt zich meester van mijn hoofd, het geluid wordt geen seconde minder en blijft maar aanhouden. Wat heb ik verkeerd gedaan? Na ongeveer een half uur bedenk ik me dat lsd psychoses kan triggeren, en mensen jarenlang (of zelfs altijd) in een soort van waas blijven hangen, ze zijn nooit meer de oude en de rest van de samenleving zal zo iemand altijd als een ‘rare’ zien die niet meer functioneert in de maatschappij. Dat is het.. De kans is ontzettend klein dat het gebeurt, maar blijkbaar ben ik te ver gegaan. Bij A. neemt haar trip de komende uren langzaam af, en mijn laatste wapenfeit is dat ik wat lsd heb genomen en er niet meer goed uit wakker wordt. Wat een ontzettend herrie in mijn hoofd. A. zit doodsbang naast me. Achteraf hoorde ik van haar dat ze ook bang was geweest mij kwijt te zijn. Ik heb het gevoel dat ik 4 gram zuivere speed in mijn aderen heb gespoten, zo strak voelt mijn hoofd aan. Constant blijf ik voor me uit staren met wijd opengesperde ogen, heel af en toe kijk ik A. even aan om te laten weten dat ik nog leef, veel meer kan ik er niet van maken.

Een uur of anderhalf later verlaat A. de kamer om even naar de wc te gaan. Plots schiet me 1 gedachte te binnen: Ik ga het halen, het doet pijn, het gaat nog urenlang duren, maar ik kom terug! A. komt terug de kamer in en ik stamel een paar woordjes. Instabiel pak ik wat water en ga ik op mijn andere bank zitten. “Tering.. ik .. ik denk.. .. volgens mij.. het ergste heb ik gehad denk ik”. Weet ik uit te brengen tegen A. Dit is het eerste concrete dat ik kan uitspreken in minstens een uur. Tergend langzaam lijken m’n gedachten zich weer iets beter te gaan ordenen. A. is opgelucht en knuffelt me: “Ik ben ZO, ZO blij dat je weer iets normaals kunt zeggen”. Mijn god, dat ben ik ook ja! Twijfelachtig en nog altijd uit het veld geslagen leg ik mezelf weer neer op de slaapbank.

Urenlang heeft dit pijnlijke gehuil, gejank, gekrijs en gebonk in mijn hoofd nog aangehouden, urenlang kon ik weinig positiefs meer uitbrengen en besef ik dat dit mijn meest enge ervaring ooit is geweest, maar ik weet 1 ding: Ik ben weer terug, ik leef nog en ik ga dit kunnen verwerken. Na een uur of 12 trippen is het helaas alweer flink licht buiten, we verduisteren de ramen zo goed mogelijk en besluiten om te gaan slapen. Dit kunnen we dus wel vergeten, heb ik normaal al moeite met in slaap komen na harddrug gebruik, deze bizarre wending van mijn speciale avond maakt het er niet makkelijker op. In gedachten verzonken lig ik voor mijn gevoel een etmaal lang wakker naast A., die ook geen seconde de slaap heeft kunnen vatten. Later op de dag gaan we nog op bezoek bij mijn ouders, omdat mijn zusje jarig is. Ik maak een ietwat slome indruk maar ik kan gelukkig normale conversaties met mijn ouders voeren.

De gehele zondag heb ik nog last gehad van hoofdpijn, moeheid en verwardheid. Hoe kon dit opeens gebeuren? Het waren letterlijk maar 2 teugjes hasj, en de lsd zelf beviel me al urenlang goed. Waarom kon ik die paniek niet omzetten in wat anders? Kan dit me nog eens overkomen, zo onverwachts? 1 ding weet ik wel: in doodsangst zijn terwijl je tript is echt ontzettend eng. Enorm geschrokken ben ik van deze ervaring. Ik zal psychedelische drugs de rug niet toekeren, maar voorlopig heb ik even genoeg gehad en heb ik tijd nodig om dit helemaal tot rust te laten komen.

Hoe je gemoedstoestand te splijten in twee uitersten

Een reactie plaatsen