Vanochtend heb ik voor het eerst in ruim een jaar weer eens paddo's gebruikt. Mijn vorige trip was een beetje een fiasco, doordat mijn trippartner goed bad ging en ik zelf dus ook niet zo lekker ging. Ook ging ik voor het eerst in mijn eentje trippen.
Ik begon om 10.15 met een kleine dosis.
Om 11.00 voelde ik nog weinig, dus heb ongeveer dezelfde dosis erbij genomen
En om half 12 nog een beetje extra genomen
(Het was eigen kweek en vooral kleine paddo's, dus vond het lastig te doseren)
Het bleef uiteindelijk een redelijk lichte trip.
Ik was The Lion King aan het kijken toen het begon te werken. Hij was bijna afgelopen, dus ik heb 'm wel even af gekeken. Als ik naar mijn handen keek zag ik een mooi duidelijk contrast en de schaduwen die met me aan het spelen waren, zoals mijn trips altijd beginnen. Ondertussen zag ik als ik mijn ogen sloot een rood en groene ruis en in die ruis vrouwenlichamen die door elkaar heen aan het draaien waren. Toen ben ik met wat St. Germain op bed gaan liggen. Er was wat mooi licht dat op de muur speelde en ben daar naar gaan kijken. In het licht zag ik een danseres met een wijduitloopse jurk die veel rond aan het draaien was. Op een gegeven moment zag ik van achter een clown een plastic zak over haar hoofd trekken en ging toen maar ergens anders naar kijken.
Langzaam begonnen de gedachtes ook meer een rol te spelen. Ze begonnen door mijn hoofd te racen en kon ze nauwelijks bij houden. Ik werd uit elkaar getrokken door de vragen die rondspookten, maar waar ik geen antwoord op kon geven. Of in ieder geval niet in dat tempo.
Ik had besloten dat ik dit keer mijn gedachten op papier wou hebben, zodat ik het later na kon lezen. Ik heb dat al eerder geprobeerd, maar toen zat ik te diep om ook maar enige volledige zin op te schrijven. Dit keer ging ik het weer proberen en ik besloot dat dit een goed moment was hopend mijn gedachten een beetje tot rust te brengen. Ik ging achter m'n computer zitten en begon te typen. Na enkele regels werd ik echter al zeer moe en kon mijn hoofd eigenlijk niet meer recht houden. Ik ging weer op bed liggen. Weer werden de gedachten me te veel en ging weer typen. Maar werd toen weer te moe en ging liggen. Dit gebeurde zo nog twee keer en ik werd licht angstig. (Dit schrijven/liggen gebeurde in een kwartier, maar duurde voor 't gevoel echt 'n uur) Maar ik wist me te focussen en ging schrijven. Ondertussen stond de muesli van mijn ontbijt er nog en ik ging eten (had nog niks gegeten). Ik voelde een raar vlies in m'n mond, dat niet op iets leek dat in de muesli zat en vroeg me para af wie dat er in had gedaan. Maar wist mezelf te kalmeren door rationeel te beargumenteren dat niemand er wat in gedaan kon hebben en ik realiseerde me dat het een kapot gebeten rozijn was. De hele rozijnen voelden ook raar aan. De rimpelige structuur voelde aan als berg landschappen in mijn mond. Ik heb uiteindelijk de rest van de trip een beetje zitten typen en ik voelde op het einde van de tekst de normale wereld weer terug komen.
Hier de gedachten die ik heb weten op te schrijven. Ik weet dat het best lang is en neem niemand het kwalijk als ze niet de tijd willen nemen om het door te lezen.
Wat willen mensen bereiken met hun leven. Met de tijd op aarde die ze gegeven is? De meeste mensen stellen geen doelen. Ze rommelen wat aan. Maar als je een doel hebt, dan moet je al je tijd besteden om daar, aan het eind van dat doel te komen. Om het te behalen. Maar dan, wat stel je als doel, wat ter wereld is nou de moeite waard om te bereiken? Wil je rijk worden? Maar wat levert dat op? Word je daar gelukkig van? Maar geluk dan, als doel, dat lijkt een nobel streven. Puur geluk vinden. Alles opzij zetten. Maar wat dan is geluk? Als je geluk beschouwd als dat ene gevoel dat pure, dan gaat het ook niet vervelen. Dan ben je daar. Maar blijf je dan in dat geluk hangen. Ja, want dat is geluk. Het is zo’n ontzettend paradoxaal gevoel. Is geluk ’n gevoel? Ja, maar dan is het ook een emotie. Maar het kan geen emotie zijn, het gaat verder dan een gevoel van emotie. Ik wil deze gedachten echt recht krijgen, want wat wil ik doen. Waarom wil ik deze studie doen, waarom wil ik überhaupt studeren? Kennis vergaren. Maar waarom wil je kennis. Als je begrijpt hoe iets werkt, wat dan ermee te doen. Als je begrijpt wie je bent, wie wij zijn. De mens. Het bestaan. Wat dan? Kan je het begrijpen? Elk doel dat je stelt lijkt, wanneer er goed naar gekeken wordt zinloos. Waarom gebruik ik nu paddo’s, elke seconde van je tijd moet je gebruiken om je doel te bereiken. Maar wat wil ik nu eigenlijk bereiken? Verlichting? Mezelf begrijpen? Het klopt gewoon allemaal niet. Een worden met het universum. Is dat het wat ik wil bereiken? Maar is er wel iets anders dan dit hier, dit fysieke? Maar stel ik wil verlichting, bereik ik dat dan door hier mijn leven op deze manier te leven? Je leert wel over de verlichting, het boeddhisme en misschien ga je ooit wel naar dat klooster in de Himalaya. Maar waarom zou je dat niet nu al doen? Al je tijd gebruiken voor dat ene doel. Maar al vind je die verlichting, toch blijf je gebonden aan het aardse hier. Je zal nooit echte verlichting vinden zonder te breken met het lichaam. Maar de dood is dus de enige manier hoe je die banden kan breken, hoe je de verlichting kan bereiken. Maar om dood te gaan hoef je niets te doen. Die komt vanzelf, dat is een lot dat ons allen zal bestijgen. Maar wat doe je in de tijd tussen dat dood gaan en het nu. Is er een manier om die tijd zinnig te besteden? Want waarom zou je de dood willen versnellen. Ja, je bent dan eerder vereenzelvigd met het eeuwige, maar daar ligt nou ook gelijk de reden, het is eeuwig. Maar gebruik je deze tijd dan om je voor te bereiden op dit eeuwige? Maar hoe kan je je voorbereiden op dit eeuwige, als je niet weet wat het is. Maar wat als de dood ook gewoon echt het einde is. Dat je geest een product is van je hersenen, je geest kan immers ook veranderen door beschadiging aan je hersenen. En dat, wanneer je dood gaat, je lichaam dus je geest ook op zal houden te bestaan. Dat de geest gewoon een bijverschijning is van het complexe leven dat de mens is. Het is namelijk ook maar geleidelijk ontstaan in de evolutie, en door de tijd heen zijn de mensen verder ontwikkeld samen met de geest die erbij hoort.
En eigenlijk komt zo die tweede mogelijkheid logischer voor. Maar dan nog blijft de vraag hoe je die tijd het beste kunt besteden. Is dat door het hebben van zoveel mogelijk plezier, of door jezelf te beheersen zoals boeddhisten?
Nee, door het vinden van geluk. Het leven leven naar zoveel mogelijk plezier is niet goed, het wordt nooit genoeg, je blijft je vervelen. Er blijft pijn, en lijden, verdriet. Men moet dus met deze gevoelens leren omgaan, niet vergeten. Verdriet mag nooit vergeten worden. Maar er moet een manier gevonden worden opdat het niet het geluk schaadt. De boeddhisten hebben die wellicht gevonden, Matthieu Ricard is immers ook de gelukkigste persoon op aarde. Maar de weg die begaan moet worden richting deze onbeweegbaarheid(?) is onduidelijk. Maar ik zal mijn leven gepassioneerd leven en proberen rust te vinden in mijzelf. Ook een belangrijk punt, is er in je eigen geluk ook plaats voor het geluk in een ander? Wat is de manier om dit geluk te delen? Want het is egoïstisch om puur alleen op zoek te gaan in het geluk in jezelf. En het is de kunst daar je eigen geluk in te vind!
Het was wel bijzonder om zo eens in mijn eentje te trippen en wat gedachten op papier te krijgen. Maar ik denk dat ik de volgende keer wel weer in gezelschap doe. Ik merkte ook dat ik een stuk instabieler was dan anders. Ik denk doordat mijn vorige trip mis ging, want ik heb ook getript op 2-3 x normale dosis met passibloem, en dat kon ik toen allemaal rustig ervaren.
Bedankt als je het gelezen hebt
![:)]()
