#1
Rond 15uur naar de smart geweest in Sluis en 3 grote porties tampanensis gekocht,
M'n vriendin [Ellen] en d'r tweelingzus [Marit] (we zijn alledrie 17) kwamen hier crashen en ik ging ze es truffels geven.
ze kwamen aan in het station van Brugge rond 21uur en hebben dan onmiddelijk de truffels naar binnen gewerkt, ff mn bmx weggezet en dan het centrum in.
We waren van plan ff naar de Quick te gaan om een milkshake te drinken.
na een 20tal minuutjes kwamen we aan op de markt, alle verlichting was heel intens en fel, we gingen vervolgens de quick in,
Grote milkshake aardbei besteld, had moeite met herinneren waar mn portefeuille zat.
Marit begon zich al wat vreemd te gedragen, de truffels begonnen te werken.
Ze stond met haar hoofd tegen de muur; "Zo koud, zo koud!"
Tja, dan met die lekkere milkshake naar boven geweest en in een hoekje gaan zitten.
Marit begon al door te slaan, Ze kroop in een andere hoek zon 4 tafels verder en lag met haar hoofd op tafel.
Ze keer wat rond en was stomverbaasd over hoe groot de Quick ineens was.
Ze bleef maar zeggen hoe groot het daar was, ze panikeerde lichtjes.
Milkshake halfleeg dan maar ff naar het raam gegaan en wat naar buiten gekeken, we beslisten om naar buiten te gaan,
de meiden klaagden van wat misselijkheid maar ik voelde me prima,
We liepen de markt over, vol bewondering voor het zicht op de oude gebouwen die prachtig verlicht waren.
We gingen op een bankje zitten bij de bushalte, het was ongeveer 21.40
Op dat bankje begon onze lachkick, mensen liepen voorbij, wij probeerden zo normaal mogelijk tedoen wat ons nauwelijks lukte, telkens iemand heel serieus voorbij liep gierden we van het lachen, de mensen hadden geen idee van wat er met ons aan de hand was.
een halfuurtje daar gezeten op dat bankje en dan aan de biekorf (bilbliotheek) gaan zitten, ffe een vriendin opgebeld om at te zeveren,
toen we daar zaten leken de meiden echt gek, ze waren echt in paniek.
ik keek op naar de ramen van wat appartementen en zag de verlichting van kleur veranderen en opflakkeren, de muren buigden langzaam in en uit, overal herkende ik patronen in.
begon daar na 10 minuutjes toch wat druk te worden en zijn dan doorgegaan richting thuis.
we liepen door een winkelstraat en gingen een zijstraat in, de meiden schaamden zich voor hun "vreemd gedrag", we kwamen aan een klein pleintje en Marit liep weg van ons, ik ging naar haar toe maar ze bleef wegrennen WTF was dat met haar?
ik bewonderde een nieuw hotel die daar gebouwd was, echt prachtig, met een toren en gigantische ramen, echt een prachtgebouw.
In de muren zag ik weer patronen en nam ik bewegingen gewaar.
ik ging tegen een boom leunen met mn hoofd, het voelde echt aangenaam.
alles was zo intens, ik heb er geen woorden voor.
marit lag zon 20meter verder van ik en Ellen op de grond
ze likte aan de straatstenen en begon te roepen, ik zag een oudere dame door haar raam kijken dus besliste ik om weg te gaan, Marit werkte tegen want ze bleef hysterisch weglopen van mij en haar zus, net alsof haar leven bedreigd werd.
uiteindelijk toch terug door kunnen wandelen (maar die meiden schaamden zich echt, ze hadden nauwelijks controle over hun manier van lopen en het volume van hun stem)
we kwamen aan het zand waar er veel jongeren zitten om uit te gaan, snel doorgelopen want de drukte voelde onaangenaam.
We gingen de smedenstraat in en sloegen weer zonder nadenken een zijstraat in waar ik op de grond ging liggen, ellen lag tegen me en marit haar hoofd lag op mn schoot, we vielen haast in slaap, ik had een T-Shirt met daarboven een sweater aan en had geen last van de kou. Marit stond recht en zette het weer op een lopen, en begon de hele tijd te sissen, ECHT FKING LUID!. WTF dat sloeg echt nergens op, waarom doet die da nu?![:confused:]()
Ellen zei dat het niet goed ging met haar.
Ik had moeite om die twee terug mee te krijgen richting thuis maar het lukte wel,
we waren de hele tijd bezig met nutteloze dingen te vertellen.
Het licht stond rood op het kruispunt en Ellen zei; ONEE TLICHT IS ROOD! WA MOEDE DOEN ALST ROOD IS !1!1!!!1!!![:openmouth:]()
(ondertussen was Marit nog aant het sissen)
Die waren echt zwaar weg! ;D
We liepen onder een brug door en ik begon een muur te beklimmen, Ellen maakte haar zorgen en riep dat ik van de muur moest afkomen, aan de overkant van die weg stond een stel mensen te kijken en Ellen had verstaan dat ze de politie gingen bellen, dus we liepen maar snel door.
We waren bijna thuis en mn gsm ging..
onbekend nummer
toch maar opgenomen
...
-"Hallo Philippe hier, De papa van Ellen & Marit"-
*FOOOOCK* -rugzak op de grond en weggelopen van die 2 hysterische wijven, die stonden echt te schreeuwen (en te sissen) naast me, ik liep en wuifde met mn arm dat ze moesten weggaan van me, ze wisten dat er iets mis was
-"Ja dag meneer" (ik kon nog praten als normaal dus het viel niet op)
-"Waar ben je nu?" vroeg Philippe
-"EUUUH ik ben op weg naar huis, er zijn vrienden bijme" (Ellen mocht normaal niet komen dus ze is weggelopen van thuis)
-"Ben je aan de nachtwinkel ofzo?"
-"Euh ja ja de nachtwinkel ja..."
-"AHA! oke tot direct he!" en hij hangde op...
WTFFF die man is van Leuven tot in brugge gereden om zn dochters te halen...
1 probleempje.. die 2 waren helemaal van de wereld..
ik was echt in paniek!
snel die2 gaan halen en naar huis gesprint!
Ellen vroeg om de minuut; "Zijn we er bijna?" "jaja we zijn er bijna" zei ik
"Echt? Toon je huis dan!"
elke keer opnieuw dezelfde dialoog...
We kwamen thuis gelukkig was d'r pa er nog niet
We hebben ons in bed gelegd en toen ging de bel
hahah die pa stond daar gewoon, 2 uur gereden tot hier!
achja heb de deur niet opdengedaan en gaan slapen.
twas een onvergetelijke nacht ;D
M'n vriendin [Ellen] en d'r tweelingzus [Marit] (we zijn alledrie 17) kwamen hier crashen en ik ging ze es truffels geven.
ze kwamen aan in het station van Brugge rond 21uur en hebben dan onmiddelijk de truffels naar binnen gewerkt, ff mn bmx weggezet en dan het centrum in.
We waren van plan ff naar de Quick te gaan om een milkshake te drinken.
na een 20tal minuutjes kwamen we aan op de markt, alle verlichting was heel intens en fel, we gingen vervolgens de quick in,
Grote milkshake aardbei besteld, had moeite met herinneren waar mn portefeuille zat.
Marit begon zich al wat vreemd te gedragen, de truffels begonnen te werken.
Ze stond met haar hoofd tegen de muur; "Zo koud, zo koud!"
Tja, dan met die lekkere milkshake naar boven geweest en in een hoekje gaan zitten.
Marit begon al door te slaan, Ze kroop in een andere hoek zon 4 tafels verder en lag met haar hoofd op tafel.
Ze keer wat rond en was stomverbaasd over hoe groot de Quick ineens was.
Ze bleef maar zeggen hoe groot het daar was, ze panikeerde lichtjes.
Milkshake halfleeg dan maar ff naar het raam gegaan en wat naar buiten gekeken, we beslisten om naar buiten te gaan,
de meiden klaagden van wat misselijkheid maar ik voelde me prima,
We liepen de markt over, vol bewondering voor het zicht op de oude gebouwen die prachtig verlicht waren.
We gingen op een bankje zitten bij de bushalte, het was ongeveer 21.40
Op dat bankje begon onze lachkick, mensen liepen voorbij, wij probeerden zo normaal mogelijk tedoen wat ons nauwelijks lukte, telkens iemand heel serieus voorbij liep gierden we van het lachen, de mensen hadden geen idee van wat er met ons aan de hand was.
een halfuurtje daar gezeten op dat bankje en dan aan de biekorf (bilbliotheek) gaan zitten, ffe een vriendin opgebeld om at te zeveren,
toen we daar zaten leken de meiden echt gek, ze waren echt in paniek.
ik keek op naar de ramen van wat appartementen en zag de verlichting van kleur veranderen en opflakkeren, de muren buigden langzaam in en uit, overal herkende ik patronen in.
begon daar na 10 minuutjes toch wat druk te worden en zijn dan doorgegaan richting thuis.
we liepen door een winkelstraat en gingen een zijstraat in, de meiden schaamden zich voor hun "vreemd gedrag", we kwamen aan een klein pleintje en Marit liep weg van ons, ik ging naar haar toe maar ze bleef wegrennen WTF was dat met haar?
ik bewonderde een nieuw hotel die daar gebouwd was, echt prachtig, met een toren en gigantische ramen, echt een prachtgebouw.
In de muren zag ik weer patronen en nam ik bewegingen gewaar.
ik ging tegen een boom leunen met mn hoofd, het voelde echt aangenaam.
alles was zo intens, ik heb er geen woorden voor.
marit lag zon 20meter verder van ik en Ellen op de grond
ze likte aan de straatstenen en begon te roepen, ik zag een oudere dame door haar raam kijken dus besliste ik om weg te gaan, Marit werkte tegen want ze bleef hysterisch weglopen van mij en haar zus, net alsof haar leven bedreigd werd.
uiteindelijk toch terug door kunnen wandelen (maar die meiden schaamden zich echt, ze hadden nauwelijks controle over hun manier van lopen en het volume van hun stem)
we kwamen aan het zand waar er veel jongeren zitten om uit te gaan, snel doorgelopen want de drukte voelde onaangenaam.
We gingen de smedenstraat in en sloegen weer zonder nadenken een zijstraat in waar ik op de grond ging liggen, ellen lag tegen me en marit haar hoofd lag op mn schoot, we vielen haast in slaap, ik had een T-Shirt met daarboven een sweater aan en had geen last van de kou. Marit stond recht en zette het weer op een lopen, en begon de hele tijd te sissen, ECHT FKING LUID!. WTF dat sloeg echt nergens op, waarom doet die da nu?
Ellen zei dat het niet goed ging met haar.
Ik had moeite om die twee terug mee te krijgen richting thuis maar het lukte wel,
we waren de hele tijd bezig met nutteloze dingen te vertellen.
Het licht stond rood op het kruispunt en Ellen zei; ONEE TLICHT IS ROOD! WA MOEDE DOEN ALST ROOD IS !1!1!!!1!!
Die waren echt zwaar weg! ;D
We liepen onder een brug door en ik begon een muur te beklimmen, Ellen maakte haar zorgen en riep dat ik van de muur moest afkomen, aan de overkant van die weg stond een stel mensen te kijken en Ellen had verstaan dat ze de politie gingen bellen, dus we liepen maar snel door.
We waren bijna thuis en mn gsm ging..
onbekend nummer
toch maar opgenomen
...
-"Hallo Philippe hier, De papa van Ellen & Marit"-
*FOOOOCK* -rugzak op de grond en weggelopen van die 2 hysterische wijven, die stonden echt te schreeuwen (en te sissen) naast me, ik liep en wuifde met mn arm dat ze moesten weggaan van me, ze wisten dat er iets mis was
-"Ja dag meneer" (ik kon nog praten als normaal dus het viel niet op)
-"Waar ben je nu?" vroeg Philippe
-"EUUUH ik ben op weg naar huis, er zijn vrienden bijme" (Ellen mocht normaal niet komen dus ze is weggelopen van thuis)
-"Ben je aan de nachtwinkel ofzo?"
-"Euh ja ja de nachtwinkel ja..."
-"AHA! oke tot direct he!" en hij hangde op...
WTFFF die man is van Leuven tot in brugge gereden om zn dochters te halen...
1 probleempje.. die 2 waren helemaal van de wereld..
ik was echt in paniek!
snel die2 gaan halen en naar huis gesprint!
Ellen vroeg om de minuut; "Zijn we er bijna?" "jaja we zijn er bijna" zei ik
"Echt? Toon je huis dan!"
elke keer opnieuw dezelfde dialoog...
We kwamen thuis gelukkig was d'r pa er nog niet
We hebben ons in bed gelegd en toen ging de bel
hahah die pa stond daar gewoon, 2 uur gereden tot hier!
achja heb de deur niet opdengedaan en gaan slapen.
twas een onvergetelijke nacht ;D
