#1
Bijna een half jaar na data besluit ik toch een tripreport te schrijven omdat het een vreselijk, maar stiekem ook wel hilarisch verhaal is. Achteraf gezien dan.
Setting: Bij een vriend thuis in Amsterdam.
Met wie: C (meisje), D en T (jongens).
Wat: hasjbrownies
Over mij: vrouw, 19 jaar, 159 cm, ervaring met blowen.
Thuis
We keken er al een tijdje naar uit om hasjbrownies te gaan eten, omdat je dan volledig high schijnt te worden door het ontbreken van de dempende werking van de tabak die normaal in joints zit. Ik had voorgesteld om de brownies te bakken, gezien de rest (op T na) nog thuis bij les parents woont. De nodige research was verricht, de hasj en browniemix gehaald en ik ben aan het bakken geslagen. We hadden bepaald dat 2 gram voor 4 personen precies genoeg zou moeten zijn. De brownie werd gebakken en ik maakte me klaar om naar Amsterdam te vertrekken, want ik woon zelf in Nieuwegein, onder Utrecht. Side note: ik had die dag nauwelijk nog wat gegeten.
Heenreis
Op Utrecht centraal ontmoette ik C, en we zetten koers naar de Albert Heijn om alvast munchievoer in te slaan. Ik ben dol op eierkoeken en het is gezonder dan veel andere rotzooi, dus dat was mijn buit. Verder kochten we sap, chips, pizza's als avondeten en een bakje sushi om in de trein op te eten. Zo gezegd zo gedaan, in de trein die sushi gegeten, dat was tot dan toe dus ongeveer het enige wat ik gegeten had.
Het eten
Bij T thuis aangekomen, rond een uur of 19:00/20:00 's avonds, besloten meteen van de brownies te eten. Het duurt immers aardig lang voordat je het effect voelt. Dat was het punt waarop het uhm, misging. Iedereen kreeg een kwart brownie. C at hem voor de helft op, die vond het te ranzig voor woorden. T at driekwart stuk ongeveer. D at zijn eigen stuk en nog een beetje van T. En ik wilde absoluut wat voelen dus ik kaande dat stuk van C ook nog op, naast mijn eigen stuk. Dan wist ik tenminste zeker dat ik iets zou voelen.
Wachten
We hadden wat activiteiten gepland voor tijdens het wachten op het effect van de brownies. Ons avondeten, de pizza's, gingen de oven in. En we haalden de slagroomspuit tevoorschijn om wat ballonnetjes lachgas te doen, overigens ook mijn eerste keer. Ook hebben we gewoon wat zitten kloten en liedjes geluisters, dus zeg dat er een klein uur overheen is gegaan hier. We aten onze pizza's en deden de ballonnetjes. En op dat punt leek de brownie in te slaan.
De eerste fase
Ik ga het nu even vanuit mezelf beschrijven. Ik deed een ballonnetje en toen dat was uitgewerkt, bleef ik in een bepaalde roes zitten. Ik voelde me niet meer nuchter, maar kon het ook niet echt omschrijven als stoned. Het was er ineens en werd geleidelijk aan een beetje heftiger. Ik merkte ook dat mijn coördinatie beïnvloedt werd. Dat gedeelte van de avond hebben we ook nog gefilmd, waarop te zien is dat we hele onsamenhangende gesprekken voeren, gigantische lachkicks hebben (ik lachte echt als een baviaan op dat filmpje), en gewoon overall een beetje raar doen. Het was op dat moment nog prima te handlen. Maar vanaf toen werd het heftig.
De tweede fase
Ineens werd het gevoel dat ik had, waarvoor ik nog steeds geen goede naam heb, wel erg heftig. En ik begon te trippen. Het leek alsof ik steeds in een achtbaan werd meegesleurd, dan had ik een trip waarbij ik compleet het gevoel van de werkelijkheid en de omgeving om me heen verloor en helemaal in mezelf zat. Een hele wilde gedachtestroom ook. Dan plots werd het tot stilstand gebracht, keek ik de kamer rustig rond. Iedereen zat rustig en keek elkaar aan. Ik probeerde het uit te leggen, maar voordat ik klaar was voelde ik opnieuw zo'n ruk aan mijn geest en werd ik weer meegesleurd in zo'n trip, waar ik totaal geen controle meer over had. Ik liet het over me heen komen. Dit gebeurde een aantal keer achter elkaar, steeds een helder moment, dan weer meegesleurd worden, en weer dat heldere moment. Ik probeerde opnieuw uit te leggen wat ik meemaakte in mijn hoofd en D bleek precies hetzelfde te hebben. We werden ook steeds op hetzelfde moment weer meegesleurd. D en ik hadden het meeste gegeten van die brownie, dus ons effect was het heftigst.
De derde fase
Vanaf hier weet ik steeds minder, of in ieder geval, zaken in goede chronologische volgorde plaatsen wordt erg moeilijk. Hoewel we er wel achteraf veel over gepraat hebben en we kwamen tot de volgende verhaallijn. D is eerst naar de keuken gegaan, waar hij op een stoel is gaan zitten met een glas water. Hij was totaal de weg kwijt. Hij beschreef achteraf dat toen hij op die stoel zat, hij het gevoel had alsof hij steeds op twee stoelpoten balanceerde en bijna achterover viel. Daarna is hij naar de WC verdwenen en hebben we hem zeker anderhalf uur niet gezien.
Ik zat ondertussen op de bank en tripte ziek hard. T en C voelden de effecten goed maar veel minder heftig dan D en ik. C stelde voor dat ik wat moest eten, suiker binnenkrijgen zodat het wat minder werd. Dus ze haalde mijn geliefde eierkoeken erbij. Dat was het slechtste plan ooit. Waar je al een droge bek hebt als je stoned bent van een lief jointje, was mijn mond nu werkelijk een woestijn. Ik dacht dat ik stikte, het bleef in mijn keel hangen en ik kreeg het niet doorgespoeld. Een paar slokjes water en een enorme geestelijke strubbeling verder was het eindelijk weg. Maar ik voelde me niet goed. Niet misselijk, maar wel een brok achter in mijn keel. Ik verzocht T om me even naar buiten te leiden, frisse lucht enzo. En toen ging het mis. Ik wilde nog op mijn sokjes door de sneeuw naar het water rennen maar het was te fucking laat. Ik gooide álles eruit op de vlonder. Het was werkelijk de meest vreemde kots die ik ooit had gezien. Het rare was alleen, ik voelde me niks beter. Terug op de bank zitten, water drinken. Was verder nergens toe in staat. Op dat moment stelde C voor om naar huis te gaan; D en ik waren er te heftig aan toe. Er werd nog even overlegd om mij bij T op de bank te laten slapen, maar mijn oerinstict vertelde me nog maar één ding, en dat was thuis geraken. D werd van de WC geplukt (die heeft drie keer gekotst en die WC de hele avond omarmd) en de jassen werden gepakt. We willen naar buiten lopen, maar op dat moment voel ik het misgaan. Ik wilde nog naar C roepen dat ze weg moest lopen, maar ik had geen tijd meer. Kotste overdreven hard in de wasbak. Niet in staat om het op te ruimen, zijn C, D en ik naar buiten gegaan en begonnen aan de reis terug naar huis.
Naar de bus
Het was zo'n 5 minuutjes lopen van T naar de bushalte, door de sneeuw. Ik was bijna niet in staat om te lopen, mijn evenwicht leek uitgeschakeld. En op dat punt dacht ik dat ik dood ging. Ik was er vréselijk aan toe. Ik dacht echt dat het afgelopen was met me. Toen heb ik op het punt gestaan naar C te roepen dat ze 112 moest bellen, want ik was er heilig van overtuigd dat ik geholpen moest worden. Mijn maag leegpompen, een infuus, what ever, maar ik moest naar het ziekenhuis en zo snel mogelijk. Ik heb mijn mond gehouden. Achteraf hoorde ik dat D precies hetzelfde heeft gedacht en ook op het punt heeft gestaan een ambulance te laten komen. Bij het bushokje stonden we stil, te wachten op de bus. Ik kon alleen niet meer staan. Ik zwalkte alle kanten uit, voelde me zo onwijs beroerd. C zei tegen me, "I, je mag óveral kotsen, echt overal. Maar niet in de fucking bus." Oké, beloofd.
De busreis naar Amsterdam Amstel
Thankgod was de bus grotendeels leeg. Op ons drie na slechts 1 andere passagier. We namen plaats achterin de bus. Zeg maar, als je dat trapje achterin de bus oploopt, meteen die stoelen daarnaast, dus waar zo'n houten schotje voor je benen zit. D en C zaten achter me. De bus reed en ik voelde weer hoe ik niet goed werd, ik kon het niet tegenhouden. Het was net een slechte scène uit een film. Ik boog voorover en nekte volle bak over de vloer van de bus. Ondertussen probeerde C de geluiden die ik maakte te verbergen door tegen D te praten, er staat immers een boete op kotsen in de bus. Op dat moment voelde ik me totaal van een andere wereld. Ik tripte niet meer maar ik kreeg niks mee. Alsof ik stomdronken was.
De treinreis naar Utrecht centraal
Uit de bus, het station in. Wat nu? C en D moesten richting Hilversum, ik naar Nieuwegein. Maar ik was te erg onder invloed om alleen te laten, eigenlijk. Ze stelden herhaaldelijk voor dat ik met een van hen mee zou gaan, maar mijn oerinstict wilde echt alleen maar naar huis. Daar kon ik liggen, kotsen, alles, zonder me te hoeven schamen. Dus ben ik in mijn eentje in de trein naar Utrecht gestapt, en C en D in die richting Hilversum. Plaatsgenomen in een bomvolle trein, naast een meisje, in een tweezits. De trein rijdt, en bam. Ik verlies mijn bewustzijn. Ik ga gewoon kei en keihard out. Geen idee na hoelang, maar ik kwam bij bewustzijn en voelde meteen paniek. Shit, was ik al voorbij Utrecht? Deze trein reed door naar Nijmegen, dan zou ik pas echt een probleem hebben. opnieuw ging ik out. Ik kwam weer bij, en opnieuw die paniek. Nu wist ik wakker te blijven en ik was zoooo blij toen de conducteur omriep dat we Utrecht centraal naderden. Het meisje naast me stond op, om uit te stappen. Ik voel hoe de trein afremt... en ik ging weer. Ik kon het niet tegenhouden. Ik kotste vol over de vloer van de trein, die echt bom en bomvol mensen zat. Ik moet er vreselijk hebben uitgezien, ik ging out, ik kotste, en ik zwalkte de trein uit. Maar niemand deed wat! Waarom hielp niemand? Ik snapte het echt niet. In Ieder geval wist ik nét op tijd de trein uit te komen (ik zat immers te kotsen toen de trein tot stilstand kwam).
De bus naar huis en thuis
Ik wist de goede bus te pakken, op de goede plek uit te stappen. Ik wist naar huis te strompelen, boven op mijn kamer te komen. Ben nog nooit zo blij geweest dat ik thuis was. Binnen ben ik op mijn bed gaan zitten, en heb ik voor een laatste keer alles overgegeven wat er nog in mijn maag zat. Op de vloer, niet in staat om het op te ruimen. Daarvoor was ik echt teveel van de kaart. Ik heb me uitgekleed en ben op bed gevallen, en out gegaan. Ik lag naakt op bed, op mijn rug, out. Geen idee na hoelang, maar ik kwam weer bij bewustzijn. En ik wist, als ik op mijn rug in slaap zou vallen en dán zou kotsen, dan is het afgelopen. Dus met al mijn laatste krachten een shirt aangetrokken, in een stabiele zijligging in bed gegaan en binnen 10 seconden was ik weg.
Het was de ergste avond van mijn leven. Ik kan sindsdien geen hasj meer ruiken, en als ik de geur van brownies ruik ga ik bijna weer over mijn nek. Wonder boven wonder heb ik ook op de terugreis, bij álle bussen en treinen netjes in- en uitgecheckt.
Maar moet wel toegeven dat het achteraf een hilarisch verhaal is.
Setting: Bij een vriend thuis in Amsterdam.
Met wie: C (meisje), D en T (jongens).
Wat: hasjbrownies
Over mij: vrouw, 19 jaar, 159 cm, ervaring met blowen.
Thuis
We keken er al een tijdje naar uit om hasjbrownies te gaan eten, omdat je dan volledig high schijnt te worden door het ontbreken van de dempende werking van de tabak die normaal in joints zit. Ik had voorgesteld om de brownies te bakken, gezien de rest (op T na) nog thuis bij les parents woont. De nodige research was verricht, de hasj en browniemix gehaald en ik ben aan het bakken geslagen. We hadden bepaald dat 2 gram voor 4 personen precies genoeg zou moeten zijn. De brownie werd gebakken en ik maakte me klaar om naar Amsterdam te vertrekken, want ik woon zelf in Nieuwegein, onder Utrecht. Side note: ik had die dag nauwelijk nog wat gegeten.
Heenreis
Op Utrecht centraal ontmoette ik C, en we zetten koers naar de Albert Heijn om alvast munchievoer in te slaan. Ik ben dol op eierkoeken en het is gezonder dan veel andere rotzooi, dus dat was mijn buit. Verder kochten we sap, chips, pizza's als avondeten en een bakje sushi om in de trein op te eten. Zo gezegd zo gedaan, in de trein die sushi gegeten, dat was tot dan toe dus ongeveer het enige wat ik gegeten had.
Het eten
Bij T thuis aangekomen, rond een uur of 19:00/20:00 's avonds, besloten meteen van de brownies te eten. Het duurt immers aardig lang voordat je het effect voelt. Dat was het punt waarop het uhm, misging. Iedereen kreeg een kwart brownie. C at hem voor de helft op, die vond het te ranzig voor woorden. T at driekwart stuk ongeveer. D at zijn eigen stuk en nog een beetje van T. En ik wilde absoluut wat voelen dus ik kaande dat stuk van C ook nog op, naast mijn eigen stuk. Dan wist ik tenminste zeker dat ik iets zou voelen.
Wachten
We hadden wat activiteiten gepland voor tijdens het wachten op het effect van de brownies. Ons avondeten, de pizza's, gingen de oven in. En we haalden de slagroomspuit tevoorschijn om wat ballonnetjes lachgas te doen, overigens ook mijn eerste keer. Ook hebben we gewoon wat zitten kloten en liedjes geluisters, dus zeg dat er een klein uur overheen is gegaan hier. We aten onze pizza's en deden de ballonnetjes. En op dat punt leek de brownie in te slaan.
De eerste fase
Ik ga het nu even vanuit mezelf beschrijven. Ik deed een ballonnetje en toen dat was uitgewerkt, bleef ik in een bepaalde roes zitten. Ik voelde me niet meer nuchter, maar kon het ook niet echt omschrijven als stoned. Het was er ineens en werd geleidelijk aan een beetje heftiger. Ik merkte ook dat mijn coördinatie beïnvloedt werd. Dat gedeelte van de avond hebben we ook nog gefilmd, waarop te zien is dat we hele onsamenhangende gesprekken voeren, gigantische lachkicks hebben (ik lachte echt als een baviaan op dat filmpje), en gewoon overall een beetje raar doen. Het was op dat moment nog prima te handlen. Maar vanaf toen werd het heftig.
De tweede fase
Ineens werd het gevoel dat ik had, waarvoor ik nog steeds geen goede naam heb, wel erg heftig. En ik begon te trippen. Het leek alsof ik steeds in een achtbaan werd meegesleurd, dan had ik een trip waarbij ik compleet het gevoel van de werkelijkheid en de omgeving om me heen verloor en helemaal in mezelf zat. Een hele wilde gedachtestroom ook. Dan plots werd het tot stilstand gebracht, keek ik de kamer rustig rond. Iedereen zat rustig en keek elkaar aan. Ik probeerde het uit te leggen, maar voordat ik klaar was voelde ik opnieuw zo'n ruk aan mijn geest en werd ik weer meegesleurd in zo'n trip, waar ik totaal geen controle meer over had. Ik liet het over me heen komen. Dit gebeurde een aantal keer achter elkaar, steeds een helder moment, dan weer meegesleurd worden, en weer dat heldere moment. Ik probeerde opnieuw uit te leggen wat ik meemaakte in mijn hoofd en D bleek precies hetzelfde te hebben. We werden ook steeds op hetzelfde moment weer meegesleurd. D en ik hadden het meeste gegeten van die brownie, dus ons effect was het heftigst.
De derde fase
Vanaf hier weet ik steeds minder, of in ieder geval, zaken in goede chronologische volgorde plaatsen wordt erg moeilijk. Hoewel we er wel achteraf veel over gepraat hebben en we kwamen tot de volgende verhaallijn. D is eerst naar de keuken gegaan, waar hij op een stoel is gaan zitten met een glas water. Hij was totaal de weg kwijt. Hij beschreef achteraf dat toen hij op die stoel zat, hij het gevoel had alsof hij steeds op twee stoelpoten balanceerde en bijna achterover viel. Daarna is hij naar de WC verdwenen en hebben we hem zeker anderhalf uur niet gezien.
Ik zat ondertussen op de bank en tripte ziek hard. T en C voelden de effecten goed maar veel minder heftig dan D en ik. C stelde voor dat ik wat moest eten, suiker binnenkrijgen zodat het wat minder werd. Dus ze haalde mijn geliefde eierkoeken erbij. Dat was het slechtste plan ooit. Waar je al een droge bek hebt als je stoned bent van een lief jointje, was mijn mond nu werkelijk een woestijn. Ik dacht dat ik stikte, het bleef in mijn keel hangen en ik kreeg het niet doorgespoeld. Een paar slokjes water en een enorme geestelijke strubbeling verder was het eindelijk weg. Maar ik voelde me niet goed. Niet misselijk, maar wel een brok achter in mijn keel. Ik verzocht T om me even naar buiten te leiden, frisse lucht enzo. En toen ging het mis. Ik wilde nog op mijn sokjes door de sneeuw naar het water rennen maar het was te fucking laat. Ik gooide álles eruit op de vlonder. Het was werkelijk de meest vreemde kots die ik ooit had gezien. Het rare was alleen, ik voelde me niks beter. Terug op de bank zitten, water drinken. Was verder nergens toe in staat. Op dat moment stelde C voor om naar huis te gaan; D en ik waren er te heftig aan toe. Er werd nog even overlegd om mij bij T op de bank te laten slapen, maar mijn oerinstict vertelde me nog maar één ding, en dat was thuis geraken. D werd van de WC geplukt (die heeft drie keer gekotst en die WC de hele avond omarmd) en de jassen werden gepakt. We willen naar buiten lopen, maar op dat moment voel ik het misgaan. Ik wilde nog naar C roepen dat ze weg moest lopen, maar ik had geen tijd meer. Kotste overdreven hard in de wasbak. Niet in staat om het op te ruimen, zijn C, D en ik naar buiten gegaan en begonnen aan de reis terug naar huis.
Naar de bus
Het was zo'n 5 minuutjes lopen van T naar de bushalte, door de sneeuw. Ik was bijna niet in staat om te lopen, mijn evenwicht leek uitgeschakeld. En op dat punt dacht ik dat ik dood ging. Ik was er vréselijk aan toe. Ik dacht echt dat het afgelopen was met me. Toen heb ik op het punt gestaan naar C te roepen dat ze 112 moest bellen, want ik was er heilig van overtuigd dat ik geholpen moest worden. Mijn maag leegpompen, een infuus, what ever, maar ik moest naar het ziekenhuis en zo snel mogelijk. Ik heb mijn mond gehouden. Achteraf hoorde ik dat D precies hetzelfde heeft gedacht en ook op het punt heeft gestaan een ambulance te laten komen. Bij het bushokje stonden we stil, te wachten op de bus. Ik kon alleen niet meer staan. Ik zwalkte alle kanten uit, voelde me zo onwijs beroerd. C zei tegen me, "I, je mag óveral kotsen, echt overal. Maar niet in de fucking bus." Oké, beloofd.
De busreis naar Amsterdam Amstel
Thankgod was de bus grotendeels leeg. Op ons drie na slechts 1 andere passagier. We namen plaats achterin de bus. Zeg maar, als je dat trapje achterin de bus oploopt, meteen die stoelen daarnaast, dus waar zo'n houten schotje voor je benen zit. D en C zaten achter me. De bus reed en ik voelde weer hoe ik niet goed werd, ik kon het niet tegenhouden. Het was net een slechte scène uit een film. Ik boog voorover en nekte volle bak over de vloer van de bus. Ondertussen probeerde C de geluiden die ik maakte te verbergen door tegen D te praten, er staat immers een boete op kotsen in de bus. Op dat moment voelde ik me totaal van een andere wereld. Ik tripte niet meer maar ik kreeg niks mee. Alsof ik stomdronken was.
De treinreis naar Utrecht centraal
Uit de bus, het station in. Wat nu? C en D moesten richting Hilversum, ik naar Nieuwegein. Maar ik was te erg onder invloed om alleen te laten, eigenlijk. Ze stelden herhaaldelijk voor dat ik met een van hen mee zou gaan, maar mijn oerinstict wilde echt alleen maar naar huis. Daar kon ik liggen, kotsen, alles, zonder me te hoeven schamen. Dus ben ik in mijn eentje in de trein naar Utrecht gestapt, en C en D in die richting Hilversum. Plaatsgenomen in een bomvolle trein, naast een meisje, in een tweezits. De trein rijdt, en bam. Ik verlies mijn bewustzijn. Ik ga gewoon kei en keihard out. Geen idee na hoelang, maar ik kwam bij bewustzijn en voelde meteen paniek. Shit, was ik al voorbij Utrecht? Deze trein reed door naar Nijmegen, dan zou ik pas echt een probleem hebben. opnieuw ging ik out. Ik kwam weer bij, en opnieuw die paniek. Nu wist ik wakker te blijven en ik was zoooo blij toen de conducteur omriep dat we Utrecht centraal naderden. Het meisje naast me stond op, om uit te stappen. Ik voel hoe de trein afremt... en ik ging weer. Ik kon het niet tegenhouden. Ik kotste vol over de vloer van de trein, die echt bom en bomvol mensen zat. Ik moet er vreselijk hebben uitgezien, ik ging out, ik kotste, en ik zwalkte de trein uit. Maar niemand deed wat! Waarom hielp niemand? Ik snapte het echt niet. In Ieder geval wist ik nét op tijd de trein uit te komen (ik zat immers te kotsen toen de trein tot stilstand kwam).
De bus naar huis en thuis
Ik wist de goede bus te pakken, op de goede plek uit te stappen. Ik wist naar huis te strompelen, boven op mijn kamer te komen. Ben nog nooit zo blij geweest dat ik thuis was. Binnen ben ik op mijn bed gaan zitten, en heb ik voor een laatste keer alles overgegeven wat er nog in mijn maag zat. Op de vloer, niet in staat om het op te ruimen. Daarvoor was ik echt teveel van de kaart. Ik heb me uitgekleed en ben op bed gevallen, en out gegaan. Ik lag naakt op bed, op mijn rug, out. Geen idee na hoelang, maar ik kwam weer bij bewustzijn. En ik wist, als ik op mijn rug in slaap zou vallen en dán zou kotsen, dan is het afgelopen. Dus met al mijn laatste krachten een shirt aangetrokken, in een stabiele zijligging in bed gegaan en binnen 10 seconden was ik weg.
Het was de ergste avond van mijn leven. Ik kan sindsdien geen hasj meer ruiken, en als ik de geur van brownies ruik ga ik bijna weer over mijn nek. Wonder boven wonder heb ik ook op de terugreis, bij álle bussen en treinen netjes in- en uitgecheckt.
Maar moet wel toegeven dat het achteraf een hilarisch verhaal is.
