Ik kan nergens meer in volledig opgaan

Beste allemaal,

Als u/jij dit wilt lezen en zou willen beantwoorden zou ik je erg dankbaar zijn.

Ik ben Frank, een student geschiedenis van 19 jaar oud. Ik heb last van iets wat heel mijn dagelijks leven beïnvloedt, alleen als ik slaap heb ik er geen last van. Ik vind het moeilijk om te omschrijven. Het zijn gedachten die opkomen in mijn en angstgevoelens als ik iets doe, werkelijk alles. Nu bijvoorbeeld, op het moment dat ik dit schrijf, zegt iets dat ik moet stoppen, of dat ik misschien angst zal krijgen. Dit gebeurd bij alles wat ik doe, of het nou een film kijken is, muziek maken/luisteren, sporten, lezen of een gesprek voeren. De gedachten of gevoelens zijn er altijd. Ze verstoren mijn concentratie en focus. Ik kan hierdoor niet opgaan in activiteiten, heel soms wel maar niet vaak. Voordat ik hier last van had ging ik, zoals ieder mens, overal in op. Nu ik in dit leven zit waarin dit niet meer lukt, kan ik niet meer genieten van dingen. Ik vind dingen niet meer echt leuk. Ik merkt geen verschil in 'leukheid' van verschillende dingen. Ik kan ook veel moeilijker loslaten dan eerst. Als ik nu zorgen heb blijft dat rondspoken in m'n hoofd omdat ik niet iets anders heb dat me echt af kan leiden.
Het begon twee jaar geleden. Toen heb ik vier keer geblowd. De eerste keren waren leuk, daarna heb ik een keer erge angsten gehad waarbij ik het gevoel had dat ik geen controle meer over mijzelf had en compleet nergens meer in op kon gaan, het was puur paniek. Hierna heb ik het nog een keer gedaan, daar ging het uiteindelijk ook fout en ik belandde in een depersonalisatie. Daar ben ik na een week uitgekomen maar hier werd waarschijnlijk het zaad gelegd voor een diepliggende angst. Ik was waarschijnlijk erg bang dat ik weer een depersonalisatie zou hebben. Ik heb na een paar maanden weer geblowd, ik deed het heel voorzichtig omdat ik niet weer in de dip wilde raken, maar twee trekjes zorgden ervoor dat ik helemaal duizelig werd. Sinds dat moment heb ik last gehad tot en met dit moment, op het begin was het volgens mij wel anders, op dit moment heb ik naast voortdurende gedachten veel angsten voor dingen, toen was het meer alleen gedachten die mij heel de tijd uit m'n focus haalden. Na een half jaar kreeg ik echter wel angsten en ben ik die activiteiten gaan vermijden. Na een aantal maanden ben ik die weer gaan bevechten, ik heb juist de dingen gedaan waar ik bang voor was. Sindsdien is het qua angsten in een tergend langzame lijn ophoog gegaan; ik heb steeds minder angsten. Ik ga al langs een psycholoog voor cognitieve gedragstherapie, ik moest elke keer zeggen 'ik kan het wél' als ik een angst heb. Dit heeft inderdaad mijn angsten verminderd. Ik zoek nu alleen een oplossing en een diagnose voor wat ik precies heb. Ik wil weer in dingen opgaan en verschil voelen in hoe leuk ik dingen vind, zekerheid hebben dat ik het goede doe om hieraf te komen. Tot een paar dagen geleden heb ik nog vaak lopen malen over hoe ik eraf moet komen. Maar nu laat ik dat gewoon gaan, maar ik heb ook geen zin om af te spreken met mensen of andere activiteiten/dingen te doen, elke keer komen toch weer die gedachten, het trekt met gewoon niet.
Natuurlijk wil ik gewoon weer alles kunnen voelen en van gedachten afkomen die mijn concentratie verstoren.

Heel erg bedankt,
Frank

Klinkt irritant. Raar ook dat je wel weet dat je zonder reden bang bent, maar dan toch de angst ervaart. Dat je dan niet in staat bent om jezelf gerust te stellen.

Het is bekend dat wiet psychose achtige klachten kan oproepen bij een deel van de mensheid. Het is gewoon een kwestie van pech als je bij die groep hoort.

Praat er met je huisarts over en laat je doorverwijzen naar een specialist op het gebied van psychose klachten in verband met wiet. Denk dat dat een goed idee is.

Met mijn psychologie van de koude grond denk ik volgende:
Wees nuchter en neem het leven niet te serieus. Niemand weet wat de bedoeling is, dat is nou net de grap denk ik dan. Angsten zijn uiteindelijk maar gevoelens. Niet te veel aandacht aan schenken denk ik en gewoon maar jezelf dwingen om wel te genieten van de leuke dingen in het leven. Je moet niet te flauw zijn voor jezelf. Anyway, Fijn leven toegewenst!

Joopiejo zei:

Klinkt irritant. Raar ook dat je wel weet dat je zonder reden bang bent, maar dan toch de angst ervaart. Dat je dan niet in staat bent om jezelf gerust te stellen.

Het is bekend dat wiet psychose achtige klachten kan oproepen bij een deel van de mensheid. Het is gewoon een kwestie van pech als je bij die groep hoort.

Praat er met je huisarts over en laat je doorverwijzen naar een specialist op het gebied van psychose klachten in verband met wiet. Denk dat dat een goed idee is.

Met mijn psychologie van de koude grond denk ik volgende:
Wees nuchter en neem het leven niet te serieus. Niemand weet wat de bedoeling is, dat is nou net de grap denk ik dan. Angsten zijn uiteindelijk maar gevoelens. Niet te veel aandacht aan schenken denk ik en gewoon maar jezelf dwingen om wel te genieten van de leuke dingen in het leven. Je moet niet te flauw zijn voor jezelf. Anyway, Fijn leven toegewenst!

Klik om te vergroten...

Oei. Dit lijkt me op iets van een angststoornis waar ik zelf ook aan lijd. Zoals hierboven beschreven hebben wij een tekort aan medische kennis om er een duidelijke label aan te hechten. Ik neem aan dat je dit al heb overlegd met je behandelaar? Is er nog geen medicatie in het spel? Bij angstklachten zoals jij hier beschrijft wordt vaak paroxetine voorgeschreven. Ik heb het zelf ook tijden geslikt, zonder resultaat uiteraard, en ben er zelf van afgestapt. Misschien zou dit wel werken voor jou. Ik snap heel goed wat je met angst bedoelt, heb er zelf ook veel last van. Bij mij is het meer een angst in de vorm van doemdenken. Ongeveer in elke situatie bedenk er je eraan wat er allemaal mis kan gaan. Vaak resulteert dit ook in dergelijke gedrag, gaat er iets mis en worden je voorgevoelens bevestigd. Heb jij dit ook? Ik zal er als ik als ik jou was echt iets aan gaan doen, want op termijn beinvloed het je gedrag. Je wordt agressiever, geïrriteerder, gaat ruzie maken met mensen etc. etc. Het echte plezier halen uit dingen ontbreekt steeds meer ja. Ik kan je aanraden geen drugs te gebruiken en dan helemaal geen wiet, wat de angstgevoelens nog veel meer kan aanwakkeren. Je mag me ook PM'en, ik herken heel veel in het verhaal wat jij hier hebt neergezet. Sterkte in ieder geval.

Hallo,

Ik ben in het verleden al is gediagnosiseert met Asperger syndroom, generaliserende angststoornis, paniek-stoornis, hypochondrie en obsessief-compulsieve stoornis. Ook ben ik vaak erg antisociaal en afwezig, ik hoor vaak niet eens wat er gezegd word in een groep mensen omdat ik zo diep in mijn gedachten verzonken zit. En ik wil weinig ondernemen door mijn obsesief-compulsieve stoornis en hypochondrie.

In het verleden heb ik al propranolol(beta-blokker), sertraline(antidepressiva) en oxazepam(benzodiazepine) gehad.

De beta-blokkers waren wel redelijk effectief voor paniek.

De antidepressiva heeft mij niet veel goed gebracht. Na ruim twee weken merkte ik geen verbeterde stemming. Ik was alleen permanent opgefokter(hogere hartslag) en ik werd bang voor interacties en leverschade met andere middelen.

Over de oxazepam was ik wel erg positief. Met de oxazepam was ik in staat nergens aan te denken(wat in nuchtere staat onmogelijk is) en angsten werden in zijn algeheel een stuk vermindert. Ook voelde mijn spieren heerlijk verslapt.


Ik kan in iedergeval uit eigen ervaring zeggen dat wiet/hash een negatief effect heeft op mijn 'angsten' en dat ik er nog veel meer afwezig van word. En niet alleen tijdens maar vooral ook de dagen na gebruik. Ik merk tot ruim een week na gebruik een verandering in mijn gesteldheid.


Nu experimenteer ik met alprazolam en ga ik experimenteren met het kruid kanna. Deze middelen schijnen goed te werken voor allerlei soorten angsten en vooral voor sociale vaardigheden.

Hallo,

Ik ben in het verleden al is gediagnosiseert met Asperger syndroom, generaliserende angststoornis, paniek-stoornis, hypochondrie en obsessief-compulsieve stoornis. Ook ben ik vaak erg antisociaal en afwezig, ik hoor vaak niet eens wat er gezegd word in een groep mensen omdat ik zo diep in mijn gedachten verzonken zit. En ik wil weinig ondernemen door mijn obsesief-compulsieve stoornis en hypochondrie.

In het verleden heb ik al propranolol(beta-blokker), sertraline(antidepressiva) en oxazepam(benzodiazepine) gehad.

De beta-blokkers waren wel redelijk effectief voor paniek.

De antidepressiva heeft mij niet veel goed gebracht. Na ruim twee weken merkte ik geen verbeterde stemming. Ik was alleen permanent opgefokter(hogere hartslag) en ik werd bang voor interacties en leverschade met andere middelen.

Over de oxazepam was ik wel erg positief. Met de oxazepam was ik in staat nergens aan te denken(wat in nuchtere staat onmogelijk is) en angsten werden in zijn algeheel een stuk vermindert. Ook voelde mijn spieren heerlijk verslapt.


Ik kan in iedergeval uit eigen ervaring zeggen dat wiet/hash een negatief effect heeft op mijn 'angsten' en dat ik er nog veel meer afwezig van word. En niet alleen tijdens maar vooral ook de dagen na gebruik. Ik merk tot ruim een week na gebruik een verandering in mijn gesteldheid.


Nu experimenteer ik met alprazolam en ga ik experimenteren met het kruid kanna. Deze middelen schijnen goed te werken voor allerlei soorten angsten en vooral voor sociale vaardigheden.

Klik om te vergroten...

Jezus gast, hoezo je wordt volgepropt met medicijnen. Ik ben het inderdaad op behoorlijk wat punten met je eens. Antidepressiva werkt voor geen meter, heb het paroxetine geslikt, maar aanslaan ho maar. Enige zij-effect dat optrad was een verlaagd libido. Hasj en wiet versterken inderdaad enorm angstige gevoelens, bij mij was het meer in ze zin van 10x meer onzeker, nog slechter in je vel gaan zitten, het tastte zelfs mijn spraakvermogen aan, - meer stotteren, niet langer goed kunnen formuleren uit onzekerheid- ben er zelfs 2x randpsychotisch van geworden.

Er is geen grote uitleg nodig, je hebt je ware zelf nog niet ontdekt. Angst is zeer krachtig, het is ons basis als overlevings mechanisme, het zit heel diep in ons(primitief instinct), die als het ware volledig controle over jouw kan nemen en of jouw helemaal bevriezen van de angst.
Er is iets dat nog sterker is dan angst en dat is liefde! Niet de liefde zoals we die kennen, maar die dat nog feller is dan de zon schijnt. Helaas zal je dit zelf moeten ontdekken, voelen, geloven en begrijpen want het is niet zomaar iets dat je kan uit leggen.

Ik zie planten als dokters of leermeesters. Cannabis is daar om je te helpen. Als je de plant haar werk niet laat doen zal die je dan ook hard aanpakken.

Verder zijn alle andere medicijnen die door dokters of psychologen voorgesteld worden maar valnetten die je nog verder van de waarheid brengen en je eigen zelf meer en meer laten vergeten.

Ik spreek uit ervaring. Ik heb eens een accident gehad waarbij ik bijna in spychiatrie of gekkenhuis had kunnen belanden voor de rest van men leven mocht ik niet het pad van de liefde gevonden hebben. Ik leidde toen aan meerdere spychoses, schizofrenie (ik had namelijk 6 stemmen in mijn hoofd en 6 verschillende persoonlijkheden), het werd zo erg dat 1 van men persoonlijkheden controle over mij nam en dat was een psychopaat die voedde zich van de angst en enkel maar op zoek was op angst en bloed.

Mirakel zei:

Ik zie planten als dokters of leermeesters.

Klik om te vergroten...

Laat dan de leer alsjeblieft zijn dat je cannabis niet moet gebruiken als je er geestelijke klachten van krijgt.

Joopiejo zei:

Mirakel zei:

Ik zie planten als dokters of leermeesters.

Klik om te vergroten...

Laat dan de leer alsjeblieft zijn dat je cannabis niet moet gebruiken als je er geestelijke klachten van krijgt.

Klik om te vergroten...

Daar geef ik jouw volledig gelijk in. Want het zal tonen wat er nog met jouw mis is.. En dat is heel storend en helemaal niet aangenaam. Vroeger had ik dat ook dat men geestelijke klachten nog meer aangesproken werden. Maar nu kan ik zonder problemen canabis roken, ik ben genezen.

Wat ik bedoel te zeggen is dat ik denk dat eerder voorzichtigheid gebaat is in een kwestie als die van de topic starter, dan te stellen dat cannabis er is om je te helpen.

Ik ben blij voor je dat je nu zonder problemen canabis kan roken. Maar wat voor jou geldt hoeft volgens mij niet ook voor een ander te gelden. Iedereen reageert op z'n eigen manier op een drug.

Misschien is het zo dat de topic starter er helemaal geen baat bij heeft om nog maar 1x een joint te roken om wat dan ook voor soort van liefde of heil te vinden in die drug, maar dat die drug gewoon niet geschikt is voor hem (of vice versa) en dat ook nooit gaat worden.

Mirakel zei:

Er is geen grote uitleg nodig, je hebt je ware zelf nog niet ontdekt. Angst is zeer krachtig, het is ons basis als overlevings mechanisme, het zit heel diep in ons(primitief instinct), die als het ware volledig controle over jouw kan nemen en of jouw helemaal bevriezen van de angst.
Er is iets dat nog sterker is dan angst en dat is liefde! Niet de liefde zoals we die kennen, maar die dat nog feller is dan de zon schijnt. Helaas zal je dit zelf moeten ontdekken, voelen, geloven en begrijpen want het is niet zomaar iets dat je kan uit leggen.

Ik zie planten als dokters of leermeesters. Cannabis is daar om je te helpen. Als je de plant haar werk niet laat doen zal die je dan ook hard aanpakken.

Verder zijn alle andere medicijnen die door dokters of psychologen voorgesteld worden maar valnetten die je nog verder van de waarheid brengen en je eigen zelf meer en meer laten vergeten.

Ik spreek uit ervaring. Ik heb eens een accident gehad waarbij ik bijna in spychiatrie of gekkenhuis had kunnen belanden voor de rest van men leven mocht ik niet het pad van de liefde gevonden hebben. Ik leidde toen aan meerdere spychoses, schizofrenie (ik had namelijk 6 stemmen in mijn hoofd en 6 verschillende persoonlijkheden), het werd zo erg dat 1 van men persoonlijkheden controle over mij nam en dat was een psychopaat die voedde zich van de angst en enkel maar op zoek was op angst en bloed.

Klik om te vergroten...

Wat jij beschrijft als schizofrenie lijkt meer op een dissociatieve identiteitsstoornis(deze twee worden nog al is verward met elkaar). Was je zo gediagnostiseerd?