#1
Wie: Ik en Z, mijn vriendin.
Wat: Truffels, atlantis 15 gram.
Waar: Bij mijn vriendin thuis, in haar studentenkamer.
Wanneer: Gisteren.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Dit was niet een happy go lucky trip. Dit was pure chaos.
Ik en mijn vriendin besloten om na onze laatste niet zo'n goede ervaring met truffels(viewtopic.php?f=21&t=48314) het weer een keer te proberen. We hadden beide 15 gram atlantis besteld, alles netjes op tijd aangekomen. We besloten om 4 uur te gaan beginnen, zodat we ook wat van de mooie dag konden meekrijgen en lekker op het balkon in het zonnetje konden zitten.
Meteen nadat we de truffels hadden gegeten(ze blijven gewoon smerig), wachten we beide op effect. Ik had een naar onderbuikgevoel. Ik voelde gewoon dat er iets niet klopte. Maarja, openminded blijven, rustig blijven en het komt allemaal goed. Na 15 keer al getruffeld te hebben wist ik dat dit normaal was, de zenuwen en dat gevoel.
Na een half uurtje begon het te werken. Het voelde meteen overweldigend. Het ging gewoon direct niet lekker. Ik voelde me beroerd, was erg misselijk en moest kotsen, maar er kwam niks uit. Ik voelde me heel erg warm, begon heel erg te zweten, werd heel erg moe en had ontzettend veel buikpijn. Mijn lichaam gaf gewoon aan dat het teveel was. Mijn lichaam was er klaar mee.
Dit gevoel was angstaanjagend. Ademen ging moeilijk, ik dacht eventjes dat het helemaal niet goed ging. Mijn vriendin was bezorgd over mij natuurlijk, maar met haar ging het wel redelijk. Ik dacht, wacht het gewoon af joh, het komt allemaal wel goed. Ik ging weer bij mijn vriendin zitten en ze zei dat ze zich ook niet lekker voelde. Het was toen half 6, anderhalf uur na inname. Ik had een keer de tip meegekregen van een vriendin dat vitamine C zou helpen als het niet goed gaat. Dit bleek niet bepaald waar te zijn.
Na een half uurtje ging het nog verder bergafwaarts met ons. Met mijn vriendin ging het echt niet goed meer. Ik voelde me daaraantegen wel ietsjes beter. We wouden er allebei uit, maar ik zei constant, je zit er nou eenmaal in, dit gaat niet voorbij omdat je dat wilt. Je moet het volhouden tot het einde.
Mijn vriendin bleef maar vragen, wanneer houd het op? Wanneer zijn we er klaar mee? Dit bleef doorgaan tot 7 uur. En toen begon de chaos.
Mijn vriendin begon te huilen, ze was er echt helemaal klaar mee. Ze begon in paniek te raken en te hyperventileren. In mijn staat was dat angstaanjagend. Ik rende snel om een zakje te halen voor haar, zodat ze de hyperventilatie tegen kon gaan. Het ging steeds slechter. Ze zei constant met een klein stemmetje: 'Dit gaat over toch? Dit gaat toch wel voorbij?'. Ik zei, alles komt goed schat, ik ben bij je. We zijn hier nu samen, we overleven dit samen wel. Dit gaat gewoon voorbij, hou vol. Ze begon haarzelf kwijt te raken. Ze wist niet meer wie ze was, wat ze op had, hoe ze heette, wat haar leeftijd was, wie ze was.
Ik bleef constant zeggen, je heet zo, je bent zo oud, ik ben je vriendje, we zijn in je huis en je hebt truffels gebruikt. De situatie werd onhandelbaar. Ik belde snel een maatje van me op, zodat hij kon helpen. Het hielp wel een beetje, maar na een tijdje kreeg ik de indruk dat ze niet meer ademde. Ik zei tegen haar, blijf ademen! Ik kon het gewoon niet horen, maar volgens haar ademde ze gewoon. We waren allebei behoorlijk in paniek. Ze zei, dit gaat echt niet goed, bel M. M. is een huisgenoot van mijn vriendin, die op dat moment niet thuis was. Ze belde hem op en vroeg heel onsamenhangend of hij alsjeblieft naar huis wou komen. Ik nam de telefoon over en zei dat hij gewoon naar huis moest komen want ik redde het niet in mijn eentje. Hij zei dat hij er over 20 minuten zou zijn.
Na dat telefoontje had ik een kop thee voor haar gezet, aan haar gegeven en haar gekalmeerd. Het ging weer ietsjes beter. Ik zei de hele tijd, we hebben het ergste gehad, het kan nu alleen nog maar beter gaan. Ze bleef maar zeggen dat ze niet meer wist wie ze was, ze was verloren in de chaos. Ik keek haar aan en zag dat ze er niet helemaal meer was. Ze was haarzelf kwijt aan het raken.
M. kwam thuis, godzijdank. Hij ging bij ons zitten, hij had geen idee wat er aan de hand was. Hij wist niet dat we truffels op hadden toen we hem gebeld hadden dus hadden we meteen de situatie uitgelegd aan hem. Mijn vriendin bleef constant op en neer wiegen en knikken en zeggen: 'ja, ja, alles is goed, ja, ja.' Ik vond dit heel erg eng want het deed me denken aan mensen in een gesticht. Ik bleef haar op haar rug wrijven en liet M. alles overnemen. Vanaf dit moment leek het voor mij alsof ik een film aan het kijken was. Ik was compleet afgesloten en staarde alleen maar voor me uit. M. had een kop thee voor ons gezet, wat koekjes gepakt en was gewoon lekker gaan praten over zijn dag, zodat we meer naar de realiteit getrokken werden. Dit was zeer fijn, ik merkte aan mijn vriendin dat ze zichzelf weer vond. We hadden het overleefd.
Na een paar uurtjes waren we er gelukkig uit. Mijn vriendin bewoog weer normaal, was weer helemaal haarzelf. Ik was emotioneel en lichamelijk helemaal gesloopt. Ik heb heerlijk geslapen en ben blij dat het uiteindelijk allemaal goedgekomen was. Bedankt voor het lezen van dit lange verhaal.
Wat: Truffels, atlantis 15 gram.
Waar: Bij mijn vriendin thuis, in haar studentenkamer.
Wanneer: Gisteren.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Dit was niet een happy go lucky trip. Dit was pure chaos.
Ik en mijn vriendin besloten om na onze laatste niet zo'n goede ervaring met truffels(viewtopic.php?f=21&t=48314) het weer een keer te proberen. We hadden beide 15 gram atlantis besteld, alles netjes op tijd aangekomen. We besloten om 4 uur te gaan beginnen, zodat we ook wat van de mooie dag konden meekrijgen en lekker op het balkon in het zonnetje konden zitten.
Meteen nadat we de truffels hadden gegeten(ze blijven gewoon smerig), wachten we beide op effect. Ik had een naar onderbuikgevoel. Ik voelde gewoon dat er iets niet klopte. Maarja, openminded blijven, rustig blijven en het komt allemaal goed. Na 15 keer al getruffeld te hebben wist ik dat dit normaal was, de zenuwen en dat gevoel.
Na een half uurtje begon het te werken. Het voelde meteen overweldigend. Het ging gewoon direct niet lekker. Ik voelde me beroerd, was erg misselijk en moest kotsen, maar er kwam niks uit. Ik voelde me heel erg warm, begon heel erg te zweten, werd heel erg moe en had ontzettend veel buikpijn. Mijn lichaam gaf gewoon aan dat het teveel was. Mijn lichaam was er klaar mee.
Dit gevoel was angstaanjagend. Ademen ging moeilijk, ik dacht eventjes dat het helemaal niet goed ging. Mijn vriendin was bezorgd over mij natuurlijk, maar met haar ging het wel redelijk. Ik dacht, wacht het gewoon af joh, het komt allemaal wel goed. Ik ging weer bij mijn vriendin zitten en ze zei dat ze zich ook niet lekker voelde. Het was toen half 6, anderhalf uur na inname. Ik had een keer de tip meegekregen van een vriendin dat vitamine C zou helpen als het niet goed gaat. Dit bleek niet bepaald waar te zijn.
Na een half uurtje ging het nog verder bergafwaarts met ons. Met mijn vriendin ging het echt niet goed meer. Ik voelde me daaraantegen wel ietsjes beter. We wouden er allebei uit, maar ik zei constant, je zit er nou eenmaal in, dit gaat niet voorbij omdat je dat wilt. Je moet het volhouden tot het einde.
Mijn vriendin bleef maar vragen, wanneer houd het op? Wanneer zijn we er klaar mee? Dit bleef doorgaan tot 7 uur. En toen begon de chaos.
Mijn vriendin begon te huilen, ze was er echt helemaal klaar mee. Ze begon in paniek te raken en te hyperventileren. In mijn staat was dat angstaanjagend. Ik rende snel om een zakje te halen voor haar, zodat ze de hyperventilatie tegen kon gaan. Het ging steeds slechter. Ze zei constant met een klein stemmetje: 'Dit gaat over toch? Dit gaat toch wel voorbij?'. Ik zei, alles komt goed schat, ik ben bij je. We zijn hier nu samen, we overleven dit samen wel. Dit gaat gewoon voorbij, hou vol. Ze begon haarzelf kwijt te raken. Ze wist niet meer wie ze was, wat ze op had, hoe ze heette, wat haar leeftijd was, wie ze was.
Ik bleef constant zeggen, je heet zo, je bent zo oud, ik ben je vriendje, we zijn in je huis en je hebt truffels gebruikt. De situatie werd onhandelbaar. Ik belde snel een maatje van me op, zodat hij kon helpen. Het hielp wel een beetje, maar na een tijdje kreeg ik de indruk dat ze niet meer ademde. Ik zei tegen haar, blijf ademen! Ik kon het gewoon niet horen, maar volgens haar ademde ze gewoon. We waren allebei behoorlijk in paniek. Ze zei, dit gaat echt niet goed, bel M. M. is een huisgenoot van mijn vriendin, die op dat moment niet thuis was. Ze belde hem op en vroeg heel onsamenhangend of hij alsjeblieft naar huis wou komen. Ik nam de telefoon over en zei dat hij gewoon naar huis moest komen want ik redde het niet in mijn eentje. Hij zei dat hij er over 20 minuten zou zijn.
Na dat telefoontje had ik een kop thee voor haar gezet, aan haar gegeven en haar gekalmeerd. Het ging weer ietsjes beter. Ik zei de hele tijd, we hebben het ergste gehad, het kan nu alleen nog maar beter gaan. Ze bleef maar zeggen dat ze niet meer wist wie ze was, ze was verloren in de chaos. Ik keek haar aan en zag dat ze er niet helemaal meer was. Ze was haarzelf kwijt aan het raken.
M. kwam thuis, godzijdank. Hij ging bij ons zitten, hij had geen idee wat er aan de hand was. Hij wist niet dat we truffels op hadden toen we hem gebeld hadden dus hadden we meteen de situatie uitgelegd aan hem. Mijn vriendin bleef constant op en neer wiegen en knikken en zeggen: 'ja, ja, alles is goed, ja, ja.' Ik vond dit heel erg eng want het deed me denken aan mensen in een gesticht. Ik bleef haar op haar rug wrijven en liet M. alles overnemen. Vanaf dit moment leek het voor mij alsof ik een film aan het kijken was. Ik was compleet afgesloten en staarde alleen maar voor me uit. M. had een kop thee voor ons gezet, wat koekjes gepakt en was gewoon lekker gaan praten over zijn dag, zodat we meer naar de realiteit getrokken werden. Dit was zeer fijn, ik merkte aan mijn vriendin dat ze zichzelf weer vond. We hadden het overleefd.
Na een paar uurtjes waren we er gelukkig uit. Mijn vriendin bewoog weer normaal, was weer helemaal haarzelf. Ik was emotioneel en lichamelijk helemaal gesloopt. Ik heb heerlijk geslapen en ben blij dat het uiteindelijk allemaal goedgekomen was. Bedankt voor het lezen van dit lange verhaal.
. Een film waarvan je het geluid wat harder zegt wil ook nog wel eens helpen. 
