#1
Mooi geschreven report mindless. LSD nog niet mogen ervaren maar veel gelezen over het stofje. Jij beschrijft net weer leuker/anders ![:)]()
LSD trip report: de stilte en de manifestatie
16 antwoorden
3 weergaven
18-5-2026
#2
Ik vond het super chill. Je kan wat lezen hier vlak na mijn trip getypt.
http://www.drugsforum.nl/viewtopic.php?f=10&t=2479&start=23400
http://www.drugsforum.nl/viewtopic.php?f=10&t=2479&start=23400
Mindless zei:Wat is daar lullig aan? :P
Maar ik heb sowieso periodes waarin ik erg veel interesse heb in nieuwe drugs (en vooral psychedelica) en periodes waarin ik er vrijwel geen interesse in heb. Dat is altijd al zo geweest.
O ja, hoe was je 4-Aco-DMT trip?![:)]()
#3
Ik had nu pas tijd om hem even te lezen. Mooi geschreven kerel. Ik kan niet wachten tot ik weer kan gaan. LSD of ALD-52. HEt mooie is dat het allemaal steeds dichter bij elkaar komt te liggen qua ervaring. En je steeds minder nodig hebt. De poort is namelijk geopend.
#4
Mooi tripreport! Ik vind dit soort diepe ervaringen juist het meest interessant om te lezen, je kunt het zweverig noemen maar mij mag je er altijd mee lastig vallen.
#5
straatmadelief zei:Mooi tripreport! Ik vind dit soort diepe ervaringen juist het meest interessant om te lezen, je kunt het zweverig noemen maar mij mag je er altijd mee lastig vallen.
Ja, ik vind het dus zelf allemaal niet zweverig, daarvoor zijn deze ervaringen te overtuigend en te consistent. Maar ik kan me voorstellen hoe sommigen dit zweverig kunnen vinden en er niet veel mee hebben.
DankBobsacamano zei:Ik had nu pas tijd om hem even te lezen. Mooi geschreven kerel. Ik kan niet wachten tot ik weer kan gaan. LSD of ALD-52. HEt mooie is dat het allemaal steeds dichter bij elkaar komt te liggen qua ervaring. En je steeds minder nodig hebt. De poort is namelijk geopend.
Mooi is dat hè, hoe het meer in elkaar over begint te lopen. Dat zijn voor mij toch altijd weer bevestigingen dat de magie van dergelijke ervaringen toch echt van jezelf komt en niet uit zo'n drug. En mooi om te horen dat je zegt dat de poort is geopend.
#6
Bedankt voor je verslag!
Ik vind het knap van je dat je alleen durft te trippen, en ik vind het tegelijkertijd ook erg jammer dat ik dat niet durf. Vanaf mijn 17e ben ik razend nieuwsgierig naar de wondere wereld van de psychedelica en heb ik er enorm veel over gelezen. Nu, na 7 jaar (zie ook mijn registratiedatum), ben ik nog steeds niet verder gekomen dan een bad trip op hasjmelk (nog te vinden op dit forum![:flushed:]()
), een experimenteel jointje nu en dan en een truffeltje in een ver verleden. Het probleem is dat vrijwel iedereen in mijn omgeving behoorlijk close-minded is en tijdens het nippen van het vijfde biertje beweert dat drugs slecht voor je is 
.
Anyhow. Het, middels psychedelica, verkennen van de eigen psyche is na al die tijd nog steeds niet voor me weggelegd en ik zie dat als een enorm groot gemis![:(]()
... Ik ben dan ook nieuwsgierig hoe je jezelf geleerd hebt zo 'hard' te gaan in je eentje en of je nog tips voor me hebt om me op pad te helpen.
Ik vind het knap van je dat je alleen durft te trippen, en ik vind het tegelijkertijd ook erg jammer dat ik dat niet durf. Vanaf mijn 17e ben ik razend nieuwsgierig naar de wondere wereld van de psychedelica en heb ik er enorm veel over gelezen. Nu, na 7 jaar (zie ook mijn registratiedatum), ben ik nog steeds niet verder gekomen dan een bad trip op hasjmelk (nog te vinden op dit forum
. Anyhow. Het, middels psychedelica, verkennen van de eigen psyche is na al die tijd nog steeds niet voor me weggelegd en ik zie dat als een enorm groot gemis
#7
Begin langzaam met een lage dosis truffels een half bakje van 15 gram (7gr dus) is meer dan genoeg. Kan er echt weinig fout gaan. Zorg dat je lekkere muziekjes hebt en wat te eten. Een fijne vertrouwde plek. Je trip zal mild zijn en een mooie doop kunnen zijn.
Zorg dat je er zin in hebt en op de dag zelf geen moeilijke of emotioneel zware dingen moet doen. Ook niks te doen hebben na de trip helpt enorm.
Zorg dat je er zin in hebt en op de dag zelf geen moeilijke of emotioneel zware dingen moet doen. Ook niks te doen hebben na de trip helpt enorm.
Leipe_henkie zei:Bedankt voor je verslag!
Ik vind het knap van je dat je alleen durft te trippen, en ik vind het tegelijkertijd ook erg jammer dat ik dat niet durf. Vanaf mijn 17e ben ik razend nieuwsgierig naar de wondere wereld van de psychedelica en heb ik er enorm veel over gelezen. Nu, na 7 jaar (zie ook mijn registratiedatum), ben ik nog steeds niet verder gekomen dan een bad trip op hasjmelk (nog te vinden op dit forum), een experimenteel jointje nu en dan en een truffeltje in een ver verleden. Het probleem is dat vrijwel iedereen in mijn omgeving behoorlijk close-minded is en tijdens het nippen van het vijfde biertje beweert dat drugs slecht voor je is
Anyhow. Het, middels psychedelica, verkennen van de eigen psyche is na al die tijd nog steeds niet voor me weggelegd en ik zie dat als een enorm groot gemis... Ik ben dan ook nieuwsgierig hoe je jezelf geleerd hebt zo 'hard' te gaan in je eentje en of je nog tips voor me hebt om me op pad te helpen.
#8
Graag gedaan.Leipe_henkie zei:Bedankt voor je verslag!
Ik vind het knap van je dat je alleen durft te trippen, en ik vind het tegelijkertijd ook erg jammer dat ik dat niet durf. Vanaf mijn 17e ben ik razend nieuwsgierig naar de wondere wereld van de psychedelica en heb ik er enorm veel over gelezen. Nu, na 7 jaar (zie ook mijn registratiedatum), ben ik nog steeds niet verder gekomen dan een bad trip op hasjmelk (nog te vinden op dit forum), een experimenteel jointje nu en dan en een truffeltje in een ver verleden. Het probleem is dat vrijwel iedereen in mijn omgeving behoorlijk close-minded is en tijdens het nippen van het vijfde biertje beweert dat drugs slecht voor je is
Anyhow. Het, middels psychedelica, verkennen van de eigen psyche is na al die tijd nog steeds niet voor me weggelegd en ik zie dat als een enorm groot gemis... Ik ben dan ook nieuwsgierig hoe je jezelf geleerd hebt zo 'hard' te gaan in je eentje en of je nog tips voor me hebt om me op pad te helpen.
Het is niet dat ik het mezelf geleerd heb of zo. Het is eerder dat mijn interesse/fascinatie altijd groter is geweest dan mijn angst denk ik. Niet dat mijn angst klein was, maar eerder dat mijn fascinatie nog groter was. Maar ik heb ook wel wat momenten gehad waarop mijn angst het won.
Waar ik van overtuigd ben door psychedelica (en meditatie) is dat die fascinatie voor het onderzoeken van dit/mijn bestaan inherent is aan mij. Het zit in mijn aard. Maar niet alleen in mijn persoonlijke aard, maar dieper dan dat. Wat ik wil zeggen: het zit in ónze aard. Het zit in de aard van het leven zelf om zich te verwonderen over dit bestaan. Alleen is het zo dat deze inherente verwondering dieper in ons ligt. Het moet eerst als het ware aangeboord of ontdekt worden op de een of andere manier. En als die interesse/fascinatie in je begint op te komen, dan is het hek van de dam. Vanaf daar zal die fascinatie alleen maar meer gaan groeien. Ik zou iedereen die dit ondervind aanraden om hier gehoor aan te geven. Dit kan natuurlijk lastig zijn als je vrienden hebt die deze interesse niet met je delen. Maar je hoeft toch ook niet élke activiteit met je vrienden te delen? En eventueel kun je er ook vrienden bij zoeken die deze interesse wel met je delen. Maar ik moet zeggen dat ik zelf niet veel mensen tegenkom die geïnteresseerd zijn in de diepere dimensies van het leven. Maar ook dat moet niet echt een probleem zijn, want je kunt uiteindelijk toch alleen in je eentje een innerlijke reis maken.
En gehoor geven aan die interesse hoeft ook niet meteen te betekenen dat je beslist moet gaan trippen. Je kunt bijvoorbeeld meer de natuur in trekken, mediteren, meer creatief bezig zijn, enzovoort. Maar ik denk dat het het belangrijkste is dat je er wel gehoor aan geeft, zodat je zelf kunt groeien in die richting en je niet het gevoel hebt dat je iets mist waar je wel een grote interesse in hebt.
En misschien is dit interessant voor je:
6-APB report, entactogenen voor bewustzijnsverruiming
Als psychedelica je niet zo ligt, maar je wel geïnteresseerd bent in die introspectie, dan kunnen entactogenen daar enorm hulpzaam bij zijn.
#9
Fijn om te horen!oortjes zei:Mooi beschreven! Je schrijft alsof ik een boek zit te lezen, een goed boek!
Niet strikt stil zitten mediteren, maar wel zoveel mogelijk mijzelf distantiëren van m'n gedachten (wat imo meditatie is). Ik heb zeker wel wat rondgelopen, maar merk dat dat niet per se meer zo nodig is om mijn energie in kwijt te kunnen.oortjes zei:Heb je nou de hele trip lang gemediteerd in je stoel? LSD is toch stimulerend, of was daar de wiet weer voor?
LSD is stimulerend ja (voor mij dan in ieder geval), maar ook daar is de meditatie (mede) handig voor: In plaats van overmand te raken door een teveel aan energie, deze energie te laten stromen zodat het weg kan en er ruimte is voor meer. Ik merk dat het (die energie dus) op die manier zelfs gebruikt kan worden om verder door te breken. Eerst vond ik die overtollige energie best een irritant iets aan LSD, maar ik begin het nu wel te appreciëren en denk ook wel dat het voor een groot deel bijdraagt aan de algehele LSD ervaring. De wiet is echt voor na de piek, wanneer ik mentaal moe ben door al die impulsen/inzichten. Die energie blijft echter de gehele duur van de LSD ervaring aanwezig bij mij, dus dan is het fijn om dat na de piek voor een groot deel te kunnen verzachten met wiet.
#10
Wie? - Ik alleen. Man, 31 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - 1,5 zegel LSD (ik schat rond de 100 µg)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 17-04-2016
Inmiddels is de trip precies een week geleden, maar aangezien het nog redelijk vers in het geheugen ligt, denk ik dat een tripreport nog steeds wel kan. Mijn zegels zijn niet zo heel sterk, dus ik heb deze keer een halve zegel extra genomen. Achteraf gezien een goede beslissing denk ik. Voor iedereen die niet goed tegen "zweverigheid" kan, ik waarschuw je alvast weer.![:wink:]()
LSD komt altijd een beetje traag op gang bij mij, dus ik heb de zegels ingenomen en toen eerst mijn woonkamer een beetje op orde gemaakt. Verder heb ik m'n vaporizer alvast gevuld met goede amnesia haze, zodat ik daar tijdens de trip niet meer mee hoefde te prutsen. Wiet (sativa) is inmiddels een vast 'onderdeel' geworden van mijn LSD trips, aangezien het zo goed de scherpe randjes (bodyload) eraf haalt voor mij en tegelijkertijd het introspectieve nog een extra boost geeft. Toch wil ik de eerste helft van de LSD ervaring altijd zo helder mogelijk meemaken, dus ik neem de wiet pas na de piek.
Wanneer het begint te werken, ga ik voor het raam zitten. Het effect is nog minimaal en het zwelt een beetje af en aan. Ik kijk naar buiten, naar de kleine golfjes in de brede vaart voor mijn huis en de wind in de bomen aan de andere kant van de vaart. Dit helpt me altijd goed om mijn gedachten stil te houden en daarom zit ik hier ook vaak te mediteren. Ondanks de opkomende bodyload word ik mentaal stil en daal ik dieper af in mezelf. Zo heb ik een tijdje gezeten zonder dat er echt noemenswaardige dingen gebeurden. Qua visuals was er ditmaal niet zoveel, wat een beetje een trend begint te worden bij mij, in ieder geval met LSD.
Fast forward tot ik schat een dik half uur later en nu zijn er constant gedachten die me proberen te overtuigen dat dit een trip van niks wordt. "Je hebt nog steeds te weinig genomen", "Waarom doe je dit op zondag, morgen moet je werken", "je durft straks toch niet los te laten", enzovoort... De gebruikelijke zelf kritiek waar ik eigenlijk dagelijks mee heb te maken. Maar toch, tegelijkertijd voel ik dat ik dieper in de ervaring afdaal. Mijn perceptie begint zich te intensiferen. Mijn blikveld verruimt zich, waardoor de focus op een veel breder gebied komt te liggen. Mijn gehoor verbeterd ook sterk, ik hoor dingen die ik eigenlijk niet zou moeten horen. Dat zegt de bijkomende gedachte in ieder geval.
Vanaf daar ongeveer komt het omslagpunt van de trip. Zoals bij zoveel trips de laatste jaren, begin ik weer stemmen te horen ( :P ). Weer diezelfde kinderstemmen die me ontzettend bekend voorkomen. En weer lijken ze mij aan te juichen om los te laten zodat ik daar ook kan komen. Het aparte is dat ze in het Nederlands naar me roepen, terwijl mijn moedertaal Fries is. Ook dit is elke keer zo wanneer ik ga trippen de laatste jaren. Er is ook iets aan die stemmen wat me zo ongelofelijk bekend voorkomt, alsof mijn familie me staat te roepen. Er zit zo'n ongelofelijke tederheid en vreugde in die stemmen dat ik intuïtief weet dat ze te vertrouwen zijn. Aangezien ik tijdens een voorgaande trip een keer te bang was om los te laten, is het tijdens recente trips een beetje een issue geworden om echt 100% los te laten. Nu wist ik dat ik toch die stap moest maken en zo ging het nu wel.
Ik merk dan ineens iets op waar ik eerder compleet overheen/langs zag, namelijk de ruimte tussen objecten/dingen. Ineens wordt die ruimte nadrukkelijk aanwezig voor me. Ik kijk om me heen en zie dat het overal is, ik kan er niet aan ontsnappen. De ruimte om me heen wordt ineens een feit voor me dat ik niet kan ontkennen. Ik bedenk me dat ik hier al zo vaak ben geweest tijdens andere trips, maar dat elke keer even overdonderend is. Het overvalt me elke keer met z'n aanwezigheid. Samen met het steeds nadrukkelijker worden van deze ruimte, verdwijnt mijn normale beleving van de wereld. Ik zie nog steeds exact hetzelfde, maar de ruimte beperkt zich niet meer tot een kamer en tijd is er niet meer, alleen eeuwigheid. De normale wereld is ver verwijderd van deze intens stille plek. Nou ja stil... In de stilte/ruimtelijkheid verschijnen op dat moment geluiden. Deze geluiden klinken als onafgemaakte woorden. Het doet me denken aan het gebrabbel van een baby: buhbuhbuhbuh bahbahbahbahbah bohbohbohbohboh. Maar het fascinerende is dat de geluiden een intentie in zich hebben. Aan de oppervlakte klinkt het als willekeurig gebazel, maar in de diepte merk ik dat er immense intenties in deze geluiden schuilgaan. En nog fascinerender is dat de intenties aan mij gericht lijken te zijn. Op een soort intuïtieve manier begrijp ik steeds onmiddelijk wat er gecommuniceerd wil worden.
Ongeveer op dat moment merk ik dat ik geluiden kan zien en licht kan horen. Het is alsof ik ben vòòrdat intentie zich manifesteert in gehoor en zicht. Mijn perspectief begint zich nu ook te verplaatsen en op een gegeven moment zie ik hoe het is om een muur te zijn. Niet dat ik me toen goed kon voorstellen hoe het is om een muur te zijn, ik wás de muur. En ondertussen is de ruimte nog steeds aan het groeien in ruimtelijkheid. Het is alsof ik onder een immense koepel sta die steeds groter en groter wordt. Samen met dat groter worden word ik bewust van bepaalde dingen. Ondanks dat ik weet dat ik nu in een hogere dimensie ben dan in de "normale" werkelijkheid, word ik me bewust van dimensies die nog veel hoger zijn. Ik kan ze zien, maar ik ben er zelf (nog) niet. Wat ik dan zie, gaat alles wat ik hiervoor heb gezien compleet te boven: Ik zie wat eerst een soort entiteiten lijken te zijn boven mij. Deze "wezens" stralen een IMMENSE kracht uit en de enige manier hoe ik het kan omschrijven is dat het leek alsof ze alles onder zich in bestaan zongen op een soort absoluut onvoorstelbaar explosieve manier. Op een gegeven moment zag ik dat het niet echt entiteiten waren, maar patronen. Patronen die in zichzelf patronen creëerden. Alles wat ik zag (dit hele universum), was er omdat zij aan het "zingen" waren. Dit was het hoogtepunt van deze trip, verder ben ik niet gekomen.
Maar het was niet het einde van de trip. Hoewel vanaf een lager/minder diep perspectief bekeken, was ik nog steeds ver van de normale werkelijkheid af. Toen begon een zeer lange periode van wisselen tussen verschillende perspectieven. Ik voelde mij wisselen tussen lage energieën/frequenties en hoge energieën/frequenties. Dit voelde werkelijk als het wisselen tussen verschillende dimensies. De lage dimensies waren levenloos, hels, demonisch. De hoge dimensies waren vol leven, intens kleurrijk, hemels. En ik zag dat alles samenhing met waar mijn bewustzijn was: in mijn hoofd, of lager in mijn hart, of zelfs lager dan dat in mijn buik. Wanneer ik in mijn hoofd zat, waren mijn gedachten kleverig. Ze bleven overal achter haken, niks stroomde. Wanneer ik in mijn hart of buik zat, begon alles te stromen. Gedachten kwamen nu in me op, maar stroomden ook direct door. Samen met dat stromen veranderde mijn hele externe werkelijkheid: alles ging van doods naar intens levendig, kleurrijk en liefdevol. Ik zag ineens dat ik het was die de zon liet schijnen, dat ik direct invloed had op mijn externe werkelijkheid. Ik stond te kijken hoe ik vanuit complete intuïtie dingen aan het manifesteren was. Het was absoluut niets vergeleken bij de eerder genoemde patronen die dit hele universum aan het manifesteren waren, maar toch was het ont-zag-wekkend.
Vanaf daar heeft de trip een heel erg lange nasleep gehad waarin ik vooral bezig was te verwerken wat ik allemaal had gezien. Ik ben zwaar onder de indruk van deze ervaring en ook LSD als middel om dit te ervaren. Ik begrijp dat dit voor sommigen veel en veel te zweverig zal klinken. Het is zelfs zo dat ik altijd na een trip langzaam weer in ongeloof val over de dingen die ik gezien heb. Maar toch, elke keer weet zo'n trip me weer te overtuigen en de ervaringen zijn ook zeer consistent te noemen. Wie weet worden we wel echt in bestaan gezongen...![:wink:]()
Wat? - 1,5 zegel LSD (ik schat rond de 100 µg)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 17-04-2016
Inmiddels is de trip precies een week geleden, maar aangezien het nog redelijk vers in het geheugen ligt, denk ik dat een tripreport nog steeds wel kan. Mijn zegels zijn niet zo heel sterk, dus ik heb deze keer een halve zegel extra genomen. Achteraf gezien een goede beslissing denk ik. Voor iedereen die niet goed tegen "zweverigheid" kan, ik waarschuw je alvast weer.
LSD komt altijd een beetje traag op gang bij mij, dus ik heb de zegels ingenomen en toen eerst mijn woonkamer een beetje op orde gemaakt. Verder heb ik m'n vaporizer alvast gevuld met goede amnesia haze, zodat ik daar tijdens de trip niet meer mee hoefde te prutsen. Wiet (sativa) is inmiddels een vast 'onderdeel' geworden van mijn LSD trips, aangezien het zo goed de scherpe randjes (bodyload) eraf haalt voor mij en tegelijkertijd het introspectieve nog een extra boost geeft. Toch wil ik de eerste helft van de LSD ervaring altijd zo helder mogelijk meemaken, dus ik neem de wiet pas na de piek.
Wanneer het begint te werken, ga ik voor het raam zitten. Het effect is nog minimaal en het zwelt een beetje af en aan. Ik kijk naar buiten, naar de kleine golfjes in de brede vaart voor mijn huis en de wind in de bomen aan de andere kant van de vaart. Dit helpt me altijd goed om mijn gedachten stil te houden en daarom zit ik hier ook vaak te mediteren. Ondanks de opkomende bodyload word ik mentaal stil en daal ik dieper af in mezelf. Zo heb ik een tijdje gezeten zonder dat er echt noemenswaardige dingen gebeurden. Qua visuals was er ditmaal niet zoveel, wat een beetje een trend begint te worden bij mij, in ieder geval met LSD.
Fast forward tot ik schat een dik half uur later en nu zijn er constant gedachten die me proberen te overtuigen dat dit een trip van niks wordt. "Je hebt nog steeds te weinig genomen", "Waarom doe je dit op zondag, morgen moet je werken", "je durft straks toch niet los te laten", enzovoort... De gebruikelijke zelf kritiek waar ik eigenlijk dagelijks mee heb te maken. Maar toch, tegelijkertijd voel ik dat ik dieper in de ervaring afdaal. Mijn perceptie begint zich te intensiferen. Mijn blikveld verruimt zich, waardoor de focus op een veel breder gebied komt te liggen. Mijn gehoor verbeterd ook sterk, ik hoor dingen die ik eigenlijk niet zou moeten horen. Dat zegt de bijkomende gedachte in ieder geval.
Vanaf daar ongeveer komt het omslagpunt van de trip. Zoals bij zoveel trips de laatste jaren, begin ik weer stemmen te horen ( :P ). Weer diezelfde kinderstemmen die me ontzettend bekend voorkomen. En weer lijken ze mij aan te juichen om los te laten zodat ik daar ook kan komen. Het aparte is dat ze in het Nederlands naar me roepen, terwijl mijn moedertaal Fries is. Ook dit is elke keer zo wanneer ik ga trippen de laatste jaren. Er is ook iets aan die stemmen wat me zo ongelofelijk bekend voorkomt, alsof mijn familie me staat te roepen. Er zit zo'n ongelofelijke tederheid en vreugde in die stemmen dat ik intuïtief weet dat ze te vertrouwen zijn. Aangezien ik tijdens een voorgaande trip een keer te bang was om los te laten, is het tijdens recente trips een beetje een issue geworden om echt 100% los te laten. Nu wist ik dat ik toch die stap moest maken en zo ging het nu wel.
Ik merk dan ineens iets op waar ik eerder compleet overheen/langs zag, namelijk de ruimte tussen objecten/dingen. Ineens wordt die ruimte nadrukkelijk aanwezig voor me. Ik kijk om me heen en zie dat het overal is, ik kan er niet aan ontsnappen. De ruimte om me heen wordt ineens een feit voor me dat ik niet kan ontkennen. Ik bedenk me dat ik hier al zo vaak ben geweest tijdens andere trips, maar dat elke keer even overdonderend is. Het overvalt me elke keer met z'n aanwezigheid. Samen met het steeds nadrukkelijker worden van deze ruimte, verdwijnt mijn normale beleving van de wereld. Ik zie nog steeds exact hetzelfde, maar de ruimte beperkt zich niet meer tot een kamer en tijd is er niet meer, alleen eeuwigheid. De normale wereld is ver verwijderd van deze intens stille plek. Nou ja stil... In de stilte/ruimtelijkheid verschijnen op dat moment geluiden. Deze geluiden klinken als onafgemaakte woorden. Het doet me denken aan het gebrabbel van een baby: buhbuhbuhbuh bahbahbahbahbah bohbohbohbohboh. Maar het fascinerende is dat de geluiden een intentie in zich hebben. Aan de oppervlakte klinkt het als willekeurig gebazel, maar in de diepte merk ik dat er immense intenties in deze geluiden schuilgaan. En nog fascinerender is dat de intenties aan mij gericht lijken te zijn. Op een soort intuïtieve manier begrijp ik steeds onmiddelijk wat er gecommuniceerd wil worden.
Ongeveer op dat moment merk ik dat ik geluiden kan zien en licht kan horen. Het is alsof ik ben vòòrdat intentie zich manifesteert in gehoor en zicht. Mijn perspectief begint zich nu ook te verplaatsen en op een gegeven moment zie ik hoe het is om een muur te zijn. Niet dat ik me toen goed kon voorstellen hoe het is om een muur te zijn, ik wás de muur. En ondertussen is de ruimte nog steeds aan het groeien in ruimtelijkheid. Het is alsof ik onder een immense koepel sta die steeds groter en groter wordt. Samen met dat groter worden word ik bewust van bepaalde dingen. Ondanks dat ik weet dat ik nu in een hogere dimensie ben dan in de "normale" werkelijkheid, word ik me bewust van dimensies die nog veel hoger zijn. Ik kan ze zien, maar ik ben er zelf (nog) niet. Wat ik dan zie, gaat alles wat ik hiervoor heb gezien compleet te boven: Ik zie wat eerst een soort entiteiten lijken te zijn boven mij. Deze "wezens" stralen een IMMENSE kracht uit en de enige manier hoe ik het kan omschrijven is dat het leek alsof ze alles onder zich in bestaan zongen op een soort absoluut onvoorstelbaar explosieve manier. Op een gegeven moment zag ik dat het niet echt entiteiten waren, maar patronen. Patronen die in zichzelf patronen creëerden. Alles wat ik zag (dit hele universum), was er omdat zij aan het "zingen" waren. Dit was het hoogtepunt van deze trip, verder ben ik niet gekomen.
Maar het was niet het einde van de trip. Hoewel vanaf een lager/minder diep perspectief bekeken, was ik nog steeds ver van de normale werkelijkheid af. Toen begon een zeer lange periode van wisselen tussen verschillende perspectieven. Ik voelde mij wisselen tussen lage energieën/frequenties en hoge energieën/frequenties. Dit voelde werkelijk als het wisselen tussen verschillende dimensies. De lage dimensies waren levenloos, hels, demonisch. De hoge dimensies waren vol leven, intens kleurrijk, hemels. En ik zag dat alles samenhing met waar mijn bewustzijn was: in mijn hoofd, of lager in mijn hart, of zelfs lager dan dat in mijn buik. Wanneer ik in mijn hoofd zat, waren mijn gedachten kleverig. Ze bleven overal achter haken, niks stroomde. Wanneer ik in mijn hart of buik zat, begon alles te stromen. Gedachten kwamen nu in me op, maar stroomden ook direct door. Samen met dat stromen veranderde mijn hele externe werkelijkheid: alles ging van doods naar intens levendig, kleurrijk en liefdevol. Ik zag ineens dat ik het was die de zon liet schijnen, dat ik direct invloed had op mijn externe werkelijkheid. Ik stond te kijken hoe ik vanuit complete intuïtie dingen aan het manifesteren was. Het was absoluut niets vergeleken bij de eerder genoemde patronen die dit hele universum aan het manifesteren waren, maar toch was het ont-zag-wekkend.
Vanaf daar heeft de trip een heel erg lange nasleep gehad waarin ik vooral bezig was te verwerken wat ik allemaal had gezien. Ik ben zwaar onder de indruk van deze ervaring en ook LSD als middel om dit te ervaren. Ik begrijp dat dit voor sommigen veel en veel te zweverig zal klinken. Het is zelfs zo dat ik altijd na een trip langzaam weer in ongeloof val over de dingen die ik gezien heb. Maar toch, elke keer weet zo'n trip me weer te overtuigen en de ervaringen zijn ook zeer consistent te noemen. Wie weet worden we wel echt in bestaan gezongen...
#11
Mooi report Mindless, ik denk dat iedereen die redelijke trip ervaring heeft wel begrijpt wat je bedoeld. Voor sommige is het misschien zweverig, maar ik denk dat je het goed hebt uitgelegd voor zover dat kan ![:grin:]()
Dat je de muur zelf word is echt een wonderlijke ervaring he? Op dat moment voel je gewoon dat we allemaal deel uitmaken van dit grotere bewustzijn en dat we alleen gelimiteerd zijn door onze denkwijzen. Dat met die frequenties herken ik ook wel in soort gelijke mate, wat je ook vertelt over dat je je aandacht legt op je hart of je buik. Dat de mentale toestanden dan een vele fijnere gladde transitie hebben. Alsof je een soort van spanning vast houdt in je lichaam en die dan weer je gedachten beïnvloed, tenminste zo ervaar ik het vaker. Bij 1P-LSD heb ik nu al meerdere keren ervaren dat ik mijn ledenmaten veel beter kan waarnemen en dat de houding hoe ik zit of sta ook een grote invloed heeft op hoe verkrampt of los ze aanvoelen.
Kijk eigenlijk wel uit naar een toekomstig report over DMT als je dat ook gaat doen![:wink:]()
Dat je de muur zelf word is echt een wonderlijke ervaring he? Op dat moment voel je gewoon dat we allemaal deel uitmaken van dit grotere bewustzijn en dat we alleen gelimiteerd zijn door onze denkwijzen. Dat met die frequenties herken ik ook wel in soort gelijke mate, wat je ook vertelt over dat je je aandacht legt op je hart of je buik. Dat de mentale toestanden dan een vele fijnere gladde transitie hebben. Alsof je een soort van spanning vast houdt in je lichaam en die dan weer je gedachten beïnvloed, tenminste zo ervaar ik het vaker. Bij 1P-LSD heb ik nu al meerdere keren ervaren dat ik mijn ledenmaten veel beter kan waarnemen en dat de houding hoe ik zit of sta ook een grote invloed heeft op hoe verkrampt of los ze aanvoelen.
Kijk eigenlijk wel uit naar een toekomstig report over DMT als je dat ook gaat doen
#12
DankjeElvenSpice zei:Mooi report Mindless, ik denk dat iedereen die redelijke trip ervaring heeft wel begrijpt wat je bedoeld. Voor sommige is het misschien zweverig, maar ik denk dat je het goed hebt uitgelegd voor zover dat kan![:grin:]()
Heel erg wonderlijk ja. Kort gezegd kom je dan los van je lichaam. Er is geen identificatie meer die zegt dat jij áls dit lichaam naar die muur kijkt. Dat is inderdaad een limitatie die er alleen is zolang je die zelf creëert.Dat je de muur zelf word is echt een wonderlijke ervaring he? Op dat moment voel je gewoon dat we allemaal deel uitmaken van dit grotere bewustzijn en dat we alleen gelimiteerd zijn door onze denkwijzen.
Ik ervaar het ook als een soort onderliggende spanning die steeds mijn gedachten zit te beïnvloeden wanneer ik in mijn hoofd zit. Zit ik echter in mijn hart of buik, dan is het alsof ik op een veel stabielere (en hogere) frequentie zit. Vanaf daar bekeken is die spanning helemaal niets, omdat ik zelf dan zo gegrond ben. Daardoor is het makkelijk om die spanning te voelen en gedachten steeds per moment los te laten, in plaats van ze te geloven en me ermee te identificeren.Dat met die frequenties herken ik ook wel in soort gelijke mate, wat je ook vertelt over dat je je aandacht legt op je hart of je buik. Dat de mentale toestanden dan een vele fijnere gladde transitie hebben. Alsof je een soort van spanning vast houdt in je lichaam en die dan weer je gedachten beïnvloed, tenminste zo ervaar ik het vaker.
Aan de ene kant ik ook wel. Aan de andere kant zie ik ook weer niet echt een noodzaak, omdat trips op psilocybine en LSD en ervaringen met entactogenen nog steeds dieper en dieper gaan. Maar goed, doet de gelegenheid zich voor dan sta ik er natuurlijk wel voor open, maar ik ben er dus niet echt naar op zoek. Moet ik het ervaren, dan komt het echt vanzelf wel op m'n pad.Kijk eigenlijk wel uit naar een toekomstig report over DMT als je dat ook gaat doen![:wink:]()
#13
Mooi report weer Mindless! Ik vind het knap hoe je het beschreven hebt. Ik herken er genoeg dingen uit mijn eigen trips in en anders kan ik me goed inbeelden hoe je het ervaren hebt aangezien je het zo duidelijk weet te verwoorden.
#14
Bedankt! ![:grin:]()
#15
Mooi beschreven! Je schrijft alsof ik een boek zit te lezen, een goed boek!
Je wekt de LSD interesse weer sterk in me op.
Heb je nou de hele trip lang gemediteerd in je stoel? LSD is toch stimulerend, of was daar de wiet weer voor?
Je wekt de LSD interesse weer sterk in me op.
Heb je nou de hele trip lang gemediteerd in je stoel? LSD is toch stimulerend, of was daar de wiet weer voor?
#16
Doe nou niet zo lullig :P
Maar ik snap je wel. Mijn vriendin en ik hadden het er net nog over na onze 4-Aco-DMt ervaring dat de lijnen vervagen tussen psychedelica. Ik ben net ook meerdere malen in DMT land geweest. Anders maar hetzelfde. Het gevoel was er wel heel sterk bij.
Maar ik snap je wel. Mijn vriendin en ik hadden het er net nog over na onze 4-Aco-DMt ervaring dat de lijnen vervagen tussen psychedelica. Ik ben net ook meerdere malen in DMT land geweest. Anders maar hetzelfde. Het gevoel was er wel heel sterk bij.
Mindless zei:Aan de ene kant ik ook wel. Aan de andere kant zie ik ook weer niet echt een noodzaak, omdat trips op psilocybine en LSD en ervaringen met entactogenen nog steeds dieper en dieper gaan. Maar goed, doet de gelegenheid zich voor dan sta ik er natuurlijk wel voor open, maar ik ben er dus niet echt naar op zoek. Moet ik het ervaren, dan komt het echt vanzelf wel op m'n pad.Kijk eigenlijk wel uit naar een toekomstig report over DMT als je dat ook gaat doen![:wink:]()
#17
Wat is daar lullig aan? :P
Maar ik heb sowieso periodes waarin ik erg veel interesse heb in nieuwe drugs (en vooral psychedelica) en periodes waarin ik er vrijwel geen interesse in heb. Dat is altijd al zo geweest.
O ja, hoe was je 4-Aco-DMT trip?![:)]()
Maar ik heb sowieso periodes waarin ik erg veel interesse heb in nieuwe drugs (en vooral psychedelica) en periodes waarin ik er vrijwel geen interesse in heb. Dat is altijd al zo geweest.
O ja, hoe was je 4-Aco-DMT trip?