Wie? - Ik alleen. Man, 31 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - 1,5 zegel LSD (ik schat rond de 100 µg)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 17-04-2016
Inmiddels is de trip precies een week geleden, maar aangezien het nog redelijk vers in het geheugen ligt, denk ik dat een tripreport nog steeds wel kan. Mijn zegels zijn niet zo heel sterk, dus ik heb deze keer een halve zegel extra genomen. Achteraf gezien een goede beslissing denk ik. Voor iedereen die niet goed tegen "zweverigheid" kan, ik waarschuw je alvast weer.
![:wink:]()
LSD komt altijd een beetje traag op gang bij mij, dus ik heb de zegels ingenomen en toen eerst mijn woonkamer een beetje op orde gemaakt. Verder heb ik m'n vaporizer alvast gevuld met goede amnesia haze, zodat ik daar tijdens de trip niet meer mee hoefde te prutsen. Wiet (sativa) is inmiddels een vast 'onderdeel' geworden van mijn LSD trips, aangezien het zo goed de scherpe randjes (bodyload) eraf haalt voor mij en tegelijkertijd het introspectieve nog een extra boost geeft. Toch wil ik de eerste helft van de LSD ervaring altijd zo helder mogelijk meemaken, dus ik neem de wiet pas na de piek.
Wanneer het begint te werken, ga ik voor het raam zitten. Het effect is nog minimaal en het zwelt een beetje af en aan. Ik kijk naar buiten, naar de kleine golfjes in de brede vaart voor mijn huis en de wind in de bomen aan de andere kant van de vaart. Dit helpt me altijd goed om mijn gedachten stil te houden en daarom zit ik hier ook vaak te mediteren. Ondanks de opkomende bodyload word ik mentaal stil en daal ik dieper af in mezelf. Zo heb ik een tijdje gezeten zonder dat er echt noemenswaardige dingen gebeurden. Qua visuals was er ditmaal niet zoveel, wat een beetje een trend begint te worden bij mij, in ieder geval met LSD.
Fast forward tot ik schat een dik half uur later en nu zijn er constant gedachten die me proberen te overtuigen dat dit een trip van niks wordt. "Je hebt nog steeds te weinig genomen", "Waarom doe je dit op zondag, morgen moet je werken", "je durft straks toch niet los te laten", enzovoort... De gebruikelijke zelf kritiek waar ik eigenlijk dagelijks mee heb te maken. Maar toch, tegelijkertijd voel ik dat ik dieper in de ervaring afdaal. Mijn perceptie begint zich te intensiferen. Mijn blikveld verruimt zich, waardoor de focus op een veel breder gebied komt te liggen. Mijn gehoor verbeterd ook sterk, ik hoor dingen die ik eigenlijk niet zou moeten horen. Dat zegt de bijkomende gedachte in ieder geval.
Vanaf daar ongeveer komt het omslagpunt van de trip. Zoals bij zoveel trips de laatste jaren, begin ik weer stemmen te horen ( :P ). Weer diezelfde kinderstemmen die me ontzettend bekend voorkomen. En weer lijken ze mij aan te juichen om los te laten zodat ik daar ook kan komen. Het aparte is dat ze in het Nederlands naar me roepen, terwijl mijn moedertaal Fries is. Ook dit is elke keer zo wanneer ik ga trippen de laatste jaren. Er is ook iets aan die stemmen wat me zo ongelofelijk bekend voorkomt, alsof mijn familie me staat te roepen. Er zit zo'n ongelofelijke tederheid en vreugde in die stemmen dat ik intuïtief weet dat ze te vertrouwen zijn. Aangezien ik tijdens een voorgaande trip een keer te bang was om los te laten, is het tijdens recente trips een beetje een issue geworden om echt 100% los te laten. Nu wist ik dat ik toch die stap moest maken en zo ging het nu wel.
Ik merk dan ineens iets op waar ik eerder compleet overheen/langs zag, namelijk de ruimte tussen objecten/dingen. Ineens wordt die ruimte nadrukkelijk aanwezig voor me. Ik kijk om me heen en zie dat het overal is, ik kan er niet aan ontsnappen. De ruimte om me heen wordt ineens een feit voor me dat ik niet kan ontkennen. Ik bedenk me dat ik hier al zo vaak ben geweest tijdens andere trips, maar dat elke keer even overdonderend is. Het overvalt me elke keer met z'n aanwezigheid. Samen met het steeds nadrukkelijker worden van deze ruimte, verdwijnt mijn normale beleving van de wereld. Ik zie nog steeds exact hetzelfde, maar de ruimte beperkt zich niet meer tot een kamer en tijd is er niet meer, alleen eeuwigheid. De normale wereld is ver verwijderd van deze intens stille plek. Nou ja stil... In de stilte/ruimtelijkheid verschijnen op dat moment geluiden. Deze geluiden klinken als onafgemaakte woorden. Het doet me denken aan het gebrabbel van een baby: buhbuhbuhbuh bahbahbahbahbah bohbohbohbohboh. Maar het fascinerende is dat de geluiden een intentie in zich hebben. Aan de oppervlakte klinkt het als willekeurig gebazel, maar in de diepte merk ik dat er immense intenties in deze geluiden schuilgaan. En nog fascinerender is dat de intenties aan mij gericht lijken te zijn. Op een soort intuïtieve manier begrijp ik steeds onmiddelijk wat er gecommuniceerd wil worden.
Ongeveer op dat moment merk ik dat ik geluiden kan zien en licht kan horen. Het is alsof ik ben vòòrdat intentie zich manifesteert in gehoor en zicht. Mijn perspectief begint zich nu ook te verplaatsen en op een gegeven moment zie ik hoe het is om een muur te zijn. Niet dat ik me toen goed kon voorstellen hoe het is om een muur te zijn, ik wás de muur. En ondertussen is de ruimte nog steeds aan het groeien in ruimtelijkheid. Het is alsof ik onder een immense koepel sta die steeds groter en groter wordt. Samen met dat groter worden word ik bewust van bepaalde dingen. Ondanks dat ik weet dat ik nu in een hogere dimensie ben dan in de "normale" werkelijkheid, word ik me bewust van dimensies die nog veel hoger zijn. Ik kan ze zien, maar ik ben er zelf (nog) niet. Wat ik dan zie, gaat alles wat ik hiervoor heb gezien compleet te boven: Ik zie wat eerst een soort entiteiten lijken te zijn boven mij. Deze "wezens" stralen een IMMENSE kracht uit en de enige manier hoe ik het kan omschrijven is dat het leek alsof ze alles onder zich in bestaan zongen op een soort absoluut onvoorstelbaar explosieve manier. Op een gegeven moment zag ik dat het niet echt entiteiten waren, maar patronen. Patronen die in zichzelf patronen creëerden. Alles wat ik zag (dit hele universum), was er omdat zij aan het "zingen" waren. Dit was het hoogtepunt van deze trip, verder ben ik niet gekomen.
Maar het was niet het einde van de trip. Hoewel vanaf een lager/minder diep perspectief bekeken, was ik nog steeds ver van de normale werkelijkheid af. Toen begon een zeer lange periode van wisselen tussen verschillende perspectieven. Ik voelde mij wisselen tussen lage energieën/frequenties en hoge energieën/frequenties. Dit voelde werkelijk als het wisselen tussen verschillende dimensies. De lage dimensies waren levenloos, hels, demonisch. De hoge dimensies waren vol leven, intens kleurrijk, hemels. En ik zag dat alles samenhing met waar mijn bewustzijn was: in mijn hoofd, of lager in mijn hart, of zelfs lager dan dat in mijn buik. Wanneer ik in mijn hoofd zat, waren mijn gedachten kleverig. Ze bleven overal achter haken, niks stroomde. Wanneer ik in mijn hart of buik zat, begon alles te stromen. Gedachten kwamen nu in me op, maar stroomden ook direct door. Samen met dat stromen veranderde mijn hele externe werkelijkheid: alles ging van doods naar intens levendig, kleurrijk en liefdevol. Ik zag ineens dat ik het was die de zon liet schijnen, dat ik direct invloed had op mijn externe werkelijkheid. Ik stond te kijken hoe ik vanuit complete intuïtie dingen aan het manifesteren was. Het was absoluut niets vergeleken bij de eerder genoemde patronen die dit hele universum aan het manifesteren waren, maar toch was het ont-zag-wekkend.
Vanaf daar heeft de trip een heel erg lange nasleep gehad waarin ik vooral bezig was te verwerken wat ik allemaal had gezien. Ik ben zwaar onder de indruk van deze ervaring en ook LSD als middel om dit te ervaren. Ik begrijp dat dit voor sommigen veel en veel te zweverig zal klinken. Het is zelfs zo dat ik altijd na een trip langzaam weer in ongeloof val over de dingen die ik gezien heb. Maar toch, elke keer weet zo'n trip me weer te overtuigen en de ervaringen zijn ook zeer consistent te noemen. Wie weet worden we wel echt in bestaan gezongen...
![:wink:]()
.