Beste forumleden,
Ik ga jullie meenemen naar het jaar 1997. Een tijdperk waarin ik de wereld begon te ontdekken als 19 jarige student van de Katholieke Universiteit Nijmegen. 1997 was tevens het jaar waarin mijn blijvende interesse in psychedelica is opgewekt.
Voorbereiding
Als 18 jarige had ik wat ervaring opgedaan met weed en hash. Ik vond het effect van blowen prettig maar wat toch met name geinteresseerd in de geest verruimende kwaliteiten van het blowen. Mijn interesse in LSD en Paddo's was a snel gewekt.
Omdat het internet nog niet bestond (voor mij althans) en ik me desondanks goed wilde voorbereiden heb ik folders over psychedelica besteld bij de overheid. Deze werden netjes geleverd. Ik heb ze met interesse gelezen en besproken met mijn ouders. Lang leve het Nederlandse systeem!
Het plan was om samen met twee goede vrienden bij mijn ouders thuis een halve portie paddo's te consumeren. Zo gezegd zo gedaan. De 1,5 gram gedroogde mexicaanse paddestoeltjes waren behoorlijk smerig maar toch snel verorberd. De effecten waren interessant maar bovenal mild. Een soort van "alternatief voor blowen" was onze conclusie. We hadden geen idee hoever deze conclusie van de waarheid af stond.
De trip
Vol goede moed plande we onze volgende paddo-sessie in. Dit keer zouden we gebruik maken van de studentenkamer van R. in Nijmegen en zouden we onze portie iets groter maken. Namelijk een "normale" 3 grams portie mexicaanse paddestoeltjes. We meenden goed voorbereid te zijn en hadden zin in een "iets sterkere" ervaring.... "little did we know!"
20 jaar na dato en ik herinner me de setting nog goed. Dat kleine studentenkamertje, de broeierige hitte van de zomer in 1997 en mijn twee beste maten. J en R zaten op stoelen, ik op het bed. R ging enigzins onhandig verder met zijn pogingen om te leren jongeleren. De bal lag vaak op de grond... We aten onze smerige hapje en wachtte op het intreden van het effect.
Prettige lancering
We hoefde niet lang te wachten. Patronen op de vloer begonnen te bewegen als kleine wormpjes. De muren van het kamertje begonnen zachtjes te bewegen... ze waren volgens ons gewoon aan het ademhalen. Wat een leuk effect zeg! Ik weet niet meer wat het initieerde maar op gegeven moment lagen we allemaal in een stuip van het lachen. Nog nooit eerder heb ik zo gelachen... De wereld was "gematerialiseerde humor" geworden. Onnavolgbaar!
Met drank of weed kun je zaken grappiger vinden en dingen vanuit een humoristisch perspectief zien. Dit ging hieraan voorbij. De wereld was humor geworden. We rolden letterlijk over de grond van het lachen!
Waanzin
Het exacte tijdstip weet ik niet meer en naar de oorzaak kan ik slechts raden... maar plotseling begon ik angstig te worden voor de vaart waarin de trip invloed begon te krijgen op mijn geest. Mijn twee vrienden waren minder hard aan het trippen en maakte zich zorgen over mijn gemoedstoestand. Zorgen die ik feilloos aanvoelde in mijn "open" en "kwetsbare" toestand. Ik kwam terecht in een neerwaartse spiraal.
Juist voor dit soort situaties hadden we suikerhoudende chocolaatjes gekocht... "Brosjes" genaamd. Mijn vrienden gaven me deze chololaatjes als redmiddel. Maar zo makkelijk was het helaas niet. Ik was vergeten hoe ik moest eten! Ik wist nog dat eten betekende dat je voedsel met je handen naar je mond moest brengen. Hierbij vergat ik echter het onderdeel "mond open doen". Het resultaat? Een bek vol chocolade en nog verder toegenomen paniek!
Ik was gek geworden. Ik wist het zeker. En erger nog... ik zou nooit meer normaal worden! De rest van mijn leven zou bestaan uit verplichte opnames in psychiatrische ziekenhuizen. Wat zouden mijn lieve ouders hiervan zeggen? Wat had ik ze aangedaan?! De paniek was compleet! Ik kan jullie nu,
20 jaar na dato, vertellen dat dit het angstigste moment uit mijn hele leven is geweest! Onbeschrijfelijk.
De ommekeer
Een ander liedje begon te spelen. Niet meer de mooie maar depressieve rock die we op hadden staan maar iets vrolijks en luchtigs. Ik keek mijn vrienden aan die opeens ook helemaal ondergedompeld waren in de trip. En ze zeiden "Hey Eik je bent er weer!". Dat ene zinnetje... "je bent er weer"... Ik krijg nu nog rillingen als ik er aan denk. Ik was gered!
Ze waren niet langer bezorgd over me... ze waren bij me. Samen in deze bizarre ervaring.Mijn beproeving was voorbij! Ik was door de barriere van nuchter naar trippen gebroken. En de "andere kant" was prachtig!
Acceptatie
Wat een intens genot om van complete paniek over te gaan tot het ervaren van acceptatie en geluk. Alles was mooi en alles was prima. R zat nog op zijn stoel te jongeleren... opvallend detail: de balletjes vielen niet meer op de grond maar bleven netjes in de lucht...
Met mijn ogen dicht kon ik door lichttunnels vliegen en op bezoek gaan in de geest van mijn vrienden. Tijd en ruimte werden steeds minder relevant en alles was gewoon goed zoals het was. Ik heb nog een halfslachtige poging gedaan om mijn portemonaie op te eten. Om de simpele reden dat ik er van overtuigd was dat het niet uitmaakte of dit object "binnen"of "buiten" mij bestond... Ik faalde in mijn opzet
![:)]()
Samensmelting
We beschreven elkaar de mooiste zaken. Als ik fluoriserende pharao's op het plafond zag dan zagen de anderen dat ook! We stelden ons voor dat we een aap waren of een berg. We konden vliegen en tijdreizen... We waren alles op de wereld... Niet alleen de objecten. We waren ook haat, liefde, en zelfs het simpele woordje "het"...
Ongemerkt was het woordje "ik" uit het vocabulaire verdwenen. Het had plaats gemaakt voor "wij". Maar "wij" was al snel niet meer beperkt tot drie 19 jarige jongenslichamen. "Wij" was veel meer dan dat alles. "Wij" was alles! Ons taalvermogen verdween en we gebruikten oerkreten,"gruhhh" en "alwaikar". We begrepen elkaar volledig.
"Alles is 1"
Lang nadat het ik verdwenen was en het "Wij" uitgebreid was tot het oneindige kwamen we aan bij "alles". We waren onderdeel geworden van een bol met energie. Alles wat bestaat in het universum was opgenomen in deze energiebol. Tijd en ruimte waren irrelevant geworden. Alles was irrelevant geworden. En wat was dat waanzinnig mooi en fijn!
Alles was zoals het moest zijn. De slechte dingen waren slecht omdat er zonder slechte zaken ook niets goed kan zijn. De "dood" was slechts een overgang, een transformatie van energie maar zeker niet het eindstation of iets om angstig voor te zijn...
Het universum was prachtig! Simpelweg "zijn" was genoeg om me te laten trillen van geluk. Ik heb later het comfort van MDMA mogen ervaren. En hoe prettig een mdma rush ook is... het komt voor mij niet eens in de buurt van dit absolute gevoel van harmonie!
Afloop
Toen de trip begon uit te werken hebben we nog uren nagepraat over wat we beleefd hadden. We schatten in dat mijn paniekaanval ongeveer 30 minuten geduurd moest hebben en hadden achteraf een mooie anekdote over een batterij die ik wellicht later nog vertel.
Ik heb een slecht geheugen en toch staat deze herinnering
20 jaar na dato in mijn geheugen gegrift. Ik ben sindsdien verliefd geworden en ben getrouwd met het leukste meisje van de wereld. Ik heb de geboorte van mijn kinderen mee mogen maken... en ondanks dit alles kan deze ervaring zich daaraan meten.
Deze ervaring heeft mijn kijk op het leven permanent gewijzigd. Ik had het idee jaren ouder te zijn toen ik uit de trip kwam. Ik was, en ben nog steeds, minder bang voor de dood en geniet bewuster van de schoonheid van het bestaan.
P.S. Tot op de dag van vandaag kan R. jongeleren met meerdere ballen
![:)]()
Ik hoop dat jullie hebben genoten van dit verhaal uit de oude doos. Het werd een keer tijd dat ik dit opschreef. Hopelijk kunnen mensen die overwegen met psychedelica te experimenteren hier hun voordeel mee doen en zo niet dan hoop ik dat er iemand is die het wat leesplezier heeft gegeven...
Eik,
En het werkt nog genezend ook. In een paar minuten lach je die stressvolle week zo van je af. 