4-HO-MET, daarna 2-FDCK: drommels en nog eens drommels

verwondering zei:

Ik heb mijn best gedaan. Leuker kan ik het niet maken, wel langer.

Klik om te vergroten...

Haha, dank hiervoor!
Twee vragen: hoe kun je dit allemaal terughalen joh? En heb je écht je hele slaapkamer ondergekotst (wat je vriend normaal vond)?

Mooi reportje hoor.

Ik heb nog veel meer meegemaakt dan wat ik beschreven heb, lang niet alles kan ik terughalen. Maar dit is wel het meest memorabele.

De genoemde wolk waarin ik had gekotst bleek uiteindelijk een witte broek te zijn welke nu als een zure klets staat te weken in een heet sopje. De vloer was aardig smerig, maar een doekje doet wonderen. Beddengoed zit nu in de wasmachine. De zilveren schaal was een metalen kom die me werd aangereikt om de rest van mijn maaginhoud iets netter te kunnen lozen.

En die vriend vindt mij en rare dingen bij elkaar passen, en een megadosis keta is misschien een raar ding. Als ik daar van moet kotsen, dan is dat een raar ding dat bij mij hoort.

Wat me nog het sterkst van alles is bijgebleven is de kleine ruimte aan het eind van het verhaal: ik zat er opgesloten en kon niet bewegen, en ik was bang dat dit mijn huis was en dat mijn huis zodanig een puinhoop was dat er niets meer van over was. Maar gelukkig, de heftigste belevenissen hebben zich enkel in mijn zieke brein afgespeeld.

Mooi report! Ik vond het vrij lastig lezen aangezien het nogal een chaotisch verhaal is, maar dat past juist zo mooi bij ketamine natuurlijk.

Wees blij dat je geen echte ketamine had trouwens, want dan was je bij je tweede dosering gewoon volledig out gegaan en had je niks bewust meegemaakt. 2-FDCK is aanzienlijk minder lichamelijk dissociatief dan gewone ketamine.

Haha wollah dit moet je met normale ketamine niet proberen nee, deze dosering. Ik heb geen idee wat de veilige marge is voor deze variant maar 480 mg klinkt wel wat overenthousiast :’) (Maar I feel ya, die neiging tot overenthousiasme, vooral eerste keren, is mijzelf ook niet vreemd.)

Bijzonder en grappig report! Ik verbaas me over de details. Kan het ook niet echt relateren aan mijn eigen ketamine ervaringen, dit klinkt echt als totaal iets anders. Heel erg concreet trippy, bijna op een prentenboek/Alice in Wonderland-achtige manier? Voor mij is ketamine vooral vaag, en ik herinner me achteraf vooral flarden, maar 2-FDCK (waarom leest mijn twisted mind hier steeds f*ck in) duurt natuurlijk ook veel langer.

Staat zeker op mijn lijstje om ooit te proberen, maar ik wil eerst wat meer ervaring hebben met gewone keta. Zou je het nog eens doen? En voor welke dosis zou je dan gaan?

Heerlijk dit. Ik ben er voorstander van dat je dit nog wat meer uitwerkt tot een heel verhaal, nee, een boek, en dat dan uitbrengt Je schrijft er wel naar. Vind het wel hilarisch dat je vriend niet vreemd opkijkt en je gewoon helpt (het zij aan een kotsschaal, het zij aan lachgas). Mooi gedetailleerde ervaring. Op Ketamine heb ik meer flarden geheugen, ook wel heel gedetailleerd soms, maar minder een samenhangend verhaal (ook geen samenhangende ervaring meestal). Dit spul klinkt ook wel erg interessant. @Roze olifant great twisted minds think alike, hoewel ik eerst 'DaF*ck' bleef maken ervan om één of andere reden.

Je verhaal deed me overigens echt een beetje denken aan (een iets heftigere uitwerking van ) het kinderboek 'Ganzenborden bij oma', waar twee kinderen bij oma logeren en dat is natuurlijk SAAI. Uit pure ellende beginnen ze met een potje ganzenbord (de arme kinderen), maar zodra ze op het speelbord in de put terecht komen, staat het water hen ineens letterlijk aan de voeten. Ze eindigen dan ook daadwerkelijk in de Ganzenbordfantasiewereld. Die zit raar genoeg niet vol ganzen maar vol met vreemde wezentjes en heksen, grote paarse zonnebloemen, slijmerige bossen vol lijmbomen (ofzo) en moeten op zoek naar allerlei belangrijke dingen die constant beschreven worden als De Hoogste Tijd en Het Juiste Woord. Echt heel trippy, volgens mij zelfs leuk voor niet-kinderen. Het is echt net een beetje als jouw tripverslag, maar dan.. kid-friendly. Hoewel ik me nu begin af te vragen of de schrijfster ervan soms ook niet vies was van een snuifje.

Bedankt voor de leuke reacties.

Roze olifant zei:

Haha wollah dit moet je met normale ketamine niet proberen nee, deze dosering. Ik heb geen idee wat de veilige marge is voor deze variant maar 480 mg klinkt wel wat overenthousiast :’) (Maar I feel ya, die neiging tot overenthousiasme, vooral eerste keren, is mijzelf ook niet vreemd.)

Bijzonder en grappig report! Ik verbaas me over de details. Kan het ook niet echt relateren aan mijn eigen ketamine ervaringen, dit klinkt echt als totaal iets anders. Heel erg concreet trippy, bijna op een prentenboek/Alice in Wonderland-achtige manier? Voor mij is ketamine vooral vaag, en ik herinner me achteraf vooral flarden, maar 2-FDCK (waarom leest mijn twisted mind hier steeds f*ck in) duurt natuurlijk ook veel langer.

Staat zeker op mijn lijstje om ooit te proberen, maar ik wil eerst wat meer ervaring hebben met gewone keta. Zou je het nog eens doen? En voor welke dosis zou je dan gaan?

Klik om te vergroten...

Er was nu toevallig iemand bij, als ik in mijn eentje was had ik niet zo hoog gedoseerd. Dus daarom dacht ik, ik ga ervoor.

Ik ga het zeker nog weleens doen. Ik heb nog 4 en halve gram in de koelkast liggen en die wordt niet verspild. Maar dan zal ik kleinere lijntjes leggen van ik denk 80 mg. En dan wat meer tijd ertussen laten, zodat ik merk wat het doet voordat ik een nieuw lijntje naar binnen werk.

Ik ben ook wel benieuwd nu wat het doet op een lagere dosering. Ik heb geen idee of ik nu een K-hole heb beleefd, maar het was in ieder geval een compleet bizarre wereld waar ik in terecht kwam.

KropSla zei:

Heerlijk dit. Ik ben er voorstander van dat je dit nog wat meer uitwerkt tot een heel verhaal, nee, een boek, en dat dan uitbrengt Je schrijft er wel naar. Vind het wel hilarisch dat je vriend niet vreemd opkijkt en je gewoon helpt (het zij aan een kotsschaal, het zij aan lachgas). Mooi gedetailleerde ervaring. Op Ketamine heb ik meer flarden geheugen, ook wel heel gedetailleerd soms, maar minder een samenhangend verhaal (ook geen samenhangende ervaring meestal). Dit spul klinkt ook wel erg interessant. @Roze olifant great twisted minds think alike, hoewel ik eerst 'DaF*ck' bleef maken ervan om één of andere reden.

Je verhaal deed me overigens echt een beetje denken aan (een iets heftigere uitwerking van ) het kinderboek 'Ganzenborden bij oma', waar twee kinderen bij oma logeren en dat is natuurlijk SAAI. Uit pure ellende beginnen ze met een potje ganzenbord (de arme kinderen), maar zodra ze op het speelbord in de put terecht komen, staat het water hen ineens letterlijk aan de voeten. Ze eindigen dan ook daadwerkelijk in de Ganzenbordfantasiewereld. Die zit raar genoeg niet vol ganzen maar vol met vreemde wezentjes en heksen, grote paarse zonnebloemen, slijmerige bossen vol lijmbomen (ofzo) en moeten op zoek naar allerlei belangrijke dingen die constant beschreven worden als De Hoogste Tijd en Het Juiste Woord. Echt heel trippy, volgens mij zelfs leuk voor niet-kinderen. Het is echt net een beetje als jouw tripverslag, maar dan.. kid-friendly. Hoewel ik me nu begin af te vragen of de schrijfster ervan soms ook niet vies was van een snuifje.

Klik om te vergroten...

Bedankt voor het compliment. Ik vind schrijven erg leuk en zo'n reactie moedigt me wel aan om het wat vaker te doen. Alleen ontbreekt de inspiratie nog weleens.

Dat boek klinkt wel interessant, ik ga het eens opzoeken. En ja, je vraagt je inderdaad af of iemand wel zo'n raar verhaal kan schrijven zonder zelf ervaring te hebben met bepaalde middelen...

Echte ketamine wil ik ook nog eens proberen, dan kan ik eens beoordelen in hoeverre het van elkaar verschilt.

En ja, dat F-woord daar struikel ik ook telkens over.

Dit weekend heb ik wel weer iets tripreportwaardigs meegemaakt, al weet ik niet of ik het een beetje afdoende kan beschrijven. Het was allemaal erg bizar. De zaterdagavond begon met een aantal biertjes, waarna ik om 22:00 een pilletje met 20 mg 4-HO-MET innam. Ik heb dit één keer eerder gebruikt (tripreport hier). De eerste keer nam ik thuis 40 mg. Dit keer de helft daarvan, aangezien ik deze avond met een paar vrienden zou gaan stappen. Na 10 minuten begon ik al wat te merken, en na 20 minuten begonnen geluiden enorm te vervormen. Gesprekken kon ik nauwelijks meer volgen, ik leek hypersensitief voor geluid, of mijn brein kon het niet meer uitfilteren, ik hoorde in een kakafonie alle gesprekken in de kroeg door elkaar heen vloeien inclusief alle geluiden van glazen die werden neergezet, stoelen die schoven, deuren die open en dichtvielen. De gezichten van mijn vrienden vervormden, kregen puntoortjes, werden rood met groen en heel smal. Mijn eerste ervaring met een dubbele dosis 4-HO-MET was erg leuk maar minder heftig dan dit keer. Opmerkelijk, en een beetje onbedoeld ook. Visueel was het erg sterk, alles vervormde.

De bedoeling was om vervolgens 6-APB te gebruiken en naar een feestje te gaan. Ik was echter te ver heen om dat nog te begrijpen, dus de hele nacht is de 6-APB in mijn broekzak blijven zitten. Van mijn vrienden zat er één aan de XTC, één aan de 6-APB en de derde was compleet nuchter. Mijn idee was om later die nacht nog 6-APB bij te nemen zodra ik weer iets helderder in mijn hoofd was, maar zodra ik rond 2:30 eindelijk helder genoeg was om op zoek te gaan naar het spul, kon ik het niet meer vinden. Ik besloot er vrede mee te hebben en te genieten van hetgeen de trip mij nog meer te bieden had, al maakte ik me zorgen of ik het nog vol kon houden om nog eens 2 en half uur hard te dansen. Maar een paar cola-wodka's deden wonderen en de voetjes gingen prima van de vloer.

Een lange treinreis naar huis. Saai.

Rond 9 uur 's ochtends met één vriend thuis aangekomen. Even rustig gezeten. De vriend wilde rond 10 uur gaan slapen. Ik kon het niet laten om de 2-FDCK - die ik recentelijk had gekocht - uit te proberen. Ketamine stond al heel lang op mijn to do-list, en nu ik het eenmaal in huis had werd de nieuwsgierigheid te groot en leek het mij een goed idee, om nog in het na-effect van de 4-HO-MET mijn eerste ketamine-ervaring te beleven, zij het dan wel met fluorketamine, maar dat effect zou weinig moeten verschillen.

Zakje erbij gepakt, weegschaaltje erbij. 150 mg afgewogen en een lijntje gelegd. Man man man, wat is dat onprettig in de neus. Geen zachtzinnig spul.

Ik ging op bed liggen. Na een minuut of tien begon ik wat te merken, maar het was erg mild. Ik legde een nieuw lijntje. 160 mg. Na 5 minuten merkte ik wat meer, maar mijn geduld was vrij minimaal en ik besloot voor een derde en laatste lijntje te gaan. 170 mg. Bij elkaar dus 480 mg. Ja, ik weet het... Eerst keer keta, dat mag een goeie zijn.

Na het derde lijntje ging ik weer op bed liggen. Het was rond half 11 's ochtends. Een vriend lag naast mij op bed te slapen. Ik kwam heel veel mensen tegen. Ze zeiden van alles tegen me, maar meestentijds verstond ik er weinig van. Velen hadden heel excentrieke gezichten welke ook vervormden naargelang ze tegen me praatten. Ik liep, ik vloog, ik zweefde. Van hot naar her, geen idee waar ik precies was. Was dit een hoolhof? Moest ik de uitgang vinden? Mensen lachten me toe. Of uit. Weet ik het. Ik bekeek alles aandachtig. Het was een wereld voor kleur, vol beweging, vol vreemde objecten en vol mensen die ik al of niet kende. Vol gangen waar ik doorheen liep. Moest ik ergens heen? Wat moest ik hier doen?

Wat een chaos. Alles bewoog en ik moest ontwijken wanneer iets op me afkwam. Een driedimensonaal, holografisch doolhof - niets was wat het leek - ontweek ik een groot object dat aan een touw aan het plafond hing dan viel ik in een gat in de vloer en kwam ik weer elders terecht waar vreemde wezens iets van mij wilden. Ik zat in een draaimolen. Vastigheid was nergens te vinden. Waar moest ik me aan vasthouden? Alles bewoog, de vloer, de muren, en alles had de mooiste kleuren. Muziek herinner ik me niet, geluiden waren er wellicht wel of wellicht niet. Moest ik tegen wezentjes vechten? Of met ze samenwerken? Was dit een feestje? Waar was ik? Tijd ging voorbij, en de wanorde bleef onvergeeflijk door mij van de ene naar de andere ruimte te gooien, via glijbanen, touwen, trappen, lange smalle gangen en geheime in- en uitgangen. Na een onbepaalde tijd begon ik me te bedenken waar ik precies was, en dat ik maar eens orde moest gaan scheppen in de chaos. Misschien was ik thuis, en kon ik maar beter een beetje opruimen. Wat een bende.

Een aantal schapen liet ik via een opengeklapte putdeksel naar buiten lopen om wat ruimte krijgen. Een aantal mensen met vreemde hoofden verzocht ik te vertrekken, wat morrend gebeurde. Maar hoe meer spullen ik probeerde te verplaatsen, hoe meer spullen ik tegenkwam en des te groter de chaos. Net mijn echte leven. Denk ik ergens doorheen te kunnen lopen, dan schuift er een massief betonnen blok voor de ingang. Andere route vinden. Pas op, er vallen dingen naar beneden. En pas op voor de klauwtjes aan de muren, die proberen me te grijpen. Het waren smalle gangen, alsof ik door een waterglijbaan ging. Deuren openmaken, mensen ontwijken, spullen verplaatsen om erdoor te kunnen, oppassen, alles kantelt a lá Villa Volta. Alles stond ondersteboven. Spullen die aan het plafond hingen vielen om en lagen op de vloer, naast mij.

Verder. Welke route nu? Is alles in spiegelbeeld nu alles onderstebovengekeerd is? Ik kan het niet bedenken. Hoe kom ik uit deze escape room? En zodra ik hier uit kom, waar kom ik dan terecht? Wat komt er überhaupt van mij terecht? Ik ben zelf een choas, mijn hele leven is aan choas, en deze rare keta-wereld is een representatieve uitvergroting van mijn dagelijks leven. Puinhoop is een veelkoppig monster: hak je één kop af, komen er meerdere voor terug. Ik word van hot naar her geslingerd en ik weet niet ik waar ik nu uiteindelijk heen moet. Zal ik het aan deze oude man met de enorme bochel vragen? Of die vrouw met de heksenoren? Het harig monster dat haar vergezelt zal vast mijn taal niet spreken, dus hem hoef ik het niet te vragen. Waarom word ik niet gewoon met rust gelaten? Wat wil die eenhoorn van mij? Ik neem wel de lift. Nog voordat de lift op de bedoelde verdieping aankomt verwordt de lift zelf tot een nieuw vertrek waar ik mezelf weer probeer doorheen te worstelen. Het schommelschip dendert heen en weer. Pas op, wat onder is is boven en andersom en gelijk alzo geschiedt constant. Blokken komen uit de vloer omhoog en ontwijk ik met flair. Een stoel die in de weg staat raap ik op en smijt ik weg. Ik bied mijn excuses aan aan het draakachtig wezen op wiens ooglid ik de stoel gesmeten heb en vervolg mijn weg via de magenetrondeur via welke ik in een ademend vertrek kom waar de condens van de muren druipt, slierten van het plafond naar beneden hangen en onbeduidelijke wezentjes te dienst uitmaken. De atmosfeer is zwaar, de dikke lucht is moeilijk te doorkruisen, ik laat sporen na, en het kost al mijn kracht. De sfeer in elk vertrek is anders, en overal wordt er op mij gewacht en word ik verwachtingsvol aangekeken.

Neemt iemand mij nog wel eens een beetje serieus? Kan iemand mij eens even iets uitleggen? Waarom staan er niet gewoon pijltjes die ik kan volgen? Ik word opgegeten door een enorm wezen en in diens maag begint alles van voor af aan. Ik slinger aan een touw om aan de overkant van een rode kolkende massa te komen. Ik geef een bosje bloemen aan een vreemd vrouwmens in ruil voor toegang tot weer een nieuwe dimensie en ik word overdonderd door de immensheid van dit spookkasteel. Hoeveel ruimtes zijn hier wel niet? Ga ik niet in rondjes? Ik spring op een trampoline om de te hoge deur te bereiken, ik teken met wolkjes in de lucht en streel een bloem van de plant die naast me staat. Breekt daar de zon door? Voel ik de paarse zonnestralen op mijn armen, het gekwetter van de blauwe vogels op de achtergrond?

Bam. Een enorm blok raakt me. Opletten, lul! Snel, de schapen komen! Klim in de gordijnen. Nee, dat zijn geen gordijnen maar de haren van een harig dier dat staat te dansen omdat hij dat nu eenmaal doet. Een plant helpt me door een stengel naar me uit te steken en laat me in wederom een andere ruimte mezelf vertwijfeld afvragen of ik nu in wanhoop moet uitbarsten of mezelf moet verwonderen over de immense schoonheid van dit geheel. Ik schreeuw en een spin krabbelt op me toe om niets tegen me te zeggen, en via zijn draad vind ik de weg naar een put waarin ik val en via welke ik met een noodvaart door dierentuinen, pretparken, fractals en landschappen val, maar op zoek naar houvast lukt het me niet om me aan de vioolmuziek vast te houden en alzo beland ik onvermijdelijk met een enorme smak op een grasveld waar roze wolkjes mij omgeven en wormen mij vragen waarom ik hier in godsnaam met zo'n snelheid aan moet komen?

Ik neem een glas water aan van de blauwe neushoorn en ik begrijp dat ik wel erg ver ben gegaan. Teringtripper dat ik ben. Kan het nu echt nooit eens normaal? Waarom moet het nu altijd zo extreem? Pas nadat ik de duivelse eekhoorntjes heb verslagen begrijp ik dat ik dik aan de ketamine heb gezeten waardoor ik deze wereld beleef. En och, als ik even deze piemschuimen blokken in het kolkende water gooi zodat ik eroverheen de overkant kan bereiken, dan kan ik dansend de laatste etappes afleggen met hindernisbanen waar rozen mij dreigen te doden en kerkklokken het einde van mijn reis inluiden. Ik ren over het grasveld waar even daarvoor nog vogels zwommen, en via een pianotoetsenbord geflankeerd door massieve marmeren beelden die ritmisch bewegen op mijn eigen ademhaling kom ik in een rondkolkende massa die ik herken als mijn eigen huis, en ik vind het leuk om daar zoveel mensen te herkennen die ik al lang niet meer gezien had.

Ik moet kotsen, pak een wolk en kots daarin zeven kleuren klatergoud tot het begint te regenen van genot. Ik leg de natte spons op mijn schoot en neem plaats op de schietstoel die mij linea reacta het ons bekende zonnestelsel uit bonjourt en langs talloze kleurrijke planeten laat reizen op weg naar dat ene doel: het onbekende. Zwart is de leegte die mij omringt wanneer ik in opperste staat van geluk mij realiseer dat ik het overleefd heb en ik alleen nog maar een klein leger van elfen hoef te verslaan alvorens ik in de diamanten torentjes van het leven mag plaatsnemen die ik welverdiend heb na het correct oplossen van de legpuzzel.

Een fiets. Niet zo veel nadenken. Twee vierkante vissen, welke vertelt de waarheid? Ik ga even liggen. Niet te lang, luide donder! Opstaan, een beetje pit erin. In vuur en vlam, de fik erin, BAM en KEDENG en daar gaan we weer. Houdt dat dan nooit op? Nee, wat denk je nu? Nee, we gaan ervoor. Stoppen is geen optie. Gehoorzamen. Nee, dat doe ik niet. Mijn eigen plan. Al is dat moeilijker. Ik kies de gele deur al weet ik dat daarachter een wereld schuilt die ik weliswaar al kende maar net even iets anders is dan ik gewend ben. Via een enorm draaiend tandwiel hijs ik mezelf naar boven en vol goede moed en energie in mijn donder begin ik aan de laatste fasen van mijn reis richting onvergetelijkheid.

Ik ontwijk de kevers die op mij worden afgevuurd en vraag me af of het stom is om ze niet op te vangen. Is het verspilling? Achter me een veld vol dode kevers die allemaal het beste met mij voorhadden en mijn medelijden met hen helpt niet hun zinloos heengaan te compenseren. Oneindig is mijn dankbaarheid voor al wat geschied is en vluchtig bleek. Flinterdun is mijn leven en een ijselijk mooie stem zingt mij zonder woorden toe hoe waardevol en wonderschoon het leven is totdat ik een zilveren schaal aanpak welke ik volkots tot ik het gevoel heb dat ik alles eruitgegooid heb dat mij ooit ook maar heeft dwars gezeten.

De beugels klikken zich vast en de rit gaat verder op hobbelig terrein met schokkerige bochten die me laten zien hoe lastig het soms kan zijn om mezelf te zijn. De kleuren zijn mooi, maar mensen die ik tegenkom praten onheilspellende prietpraat en worden uiteengereten terwijl ik hun boodschap in de wind sla. Dan maar niet, is de boodschap, en een open gat in vloer in welke ik wederom val. Zoek het uit, zoek de zeven zonden. Hebzucht, woede. Lui ben ik niet, om de donder niet. En daar gaan we weer. Op het bootje en hup overzee. De wijdse zee op en kies maar waarheen je wilt.

Ik zoom in en een zandkorrel blijkt de hele wereld te zijn en ik zie niet in hoe ik vat kan krijgen op de werkelijkheid. Een toren met spiraalsgewijze tegels tot in het oneindige. Letters op de tegels die ik niet kan lezen. Ik krijg een vissenkom aangereikt maar voor ik me kan bedenken waar ik het ding neer kan zetten valt de vloer onder mijn voeten weg en kan ik alleen maar hopen op een mooie toekomst voor mij en mijn vissenkom. Via de nek van een giraffe glijd ik door oneindig laagland waarbij ik talloos gedierte voor het hoofd stoot zonder te beseffen welk een veelheid er is welk ik niet meemaak.

Onder water zwem ik de zon achterna terwijl het blauwe schijnsel mijn ziel verwarmt en er niets is dan vrijheid te bewegen waar ik maar wil. Eén word ik met het grasveld waarin ik neervlij. Groot is het contrast wanneer ik in een kleine ruimte kom waarin alle materiële zaken bij elkaar komen en mij opsluiten tot ik nauwelijks een vinger meer kan opsteken. Toch krijg ik de beurt te vertellen wat ik kwijt wil en stamel ik onsamenhangend gezwets waaruit ik zelf de waanzin niet kan ontwarren.

Wederom denk ik mijn eigen huis te herkennen en baal ik ervan dat mijn huis dus ook tallozermale ondersteboven gekeerd moet zijn. Tegen het plafond aangedrukt is er minder ruimte voor harige trollen om mij aan te vallen waardoor ik langzaamaan iets meer rust ervaar. De ruimte is klein, wordt kleiner en vormt zich een cocon om mij heen. Een grote poster aan de muur doet me herinneren dat dit mijn slaapkamer moet zijn. Ik open mijn ogen en tollend word ik ook daadwerkelijk mijn slaapkamer gewaar. Moet ik nu janken van geluk of gewoon maar meegaan met de stroom? Zodra dat bed nu eens een keer stil blijft staan kan ik eens rechtop gaan zitten en om me heen kijken. Nee, dat lukt niet. Te moeilijk.

Wat volgt zijn uren van langzaam wakker worden, kotsen, wegdommelen, genieten, onweer, bliksem, regenbogen, wolken en werelden die niet de mijne zijn. Steeds vaker word ik me mijn slaapkamer gewaar, een gestalte dat naast me ligt zwijgt maar herken ik als de persoon met wie ik die ochtend was thuisgekomen. Met vlagen vloeien werkelijkheid en droomwereld in elkaar over en schokkerig krijgt de materiële wereld steeds meer gedaante.

Herinneringen aan de avond stappen vermengen zich met beelden van lichamen die uit elkaar gescheurd worden. Bloed. Gezichten vervreemden zozeer tot ze zich vormen tot landschappen waarin ik weder mijn weg mag vinden. Wederom een gestalte naast mij waarvan ik steeds meer het idee krijg dat het ook daadwerkelijk een persoon is die naast mij ligt. Hij geeft me een glas water welke ik op de vloer stoot. Ik kots voor een zoveelste keer. Ik hoef niets te vertellen, het is goed zo.

17:00. Weer kotsen. Terug in bed. Ik krijg een slagroomspuit aangereikt. Weer nieuwe werelden. Chaos. Kleur. Achter elkaar reikt mijn vriend mij de gebruiksklare slagroomspuit aan, welke ik gretig tot mij neem. En getriggerd door het lachgas kots ik wederom een pannenkoek de slaapkamervloer op maar het is allemaal niet erg. Het geeft allemaal niets want we begrijpen mekaar.

Nog even, en het wordt weer donker. Dan mogen de lichtjes weer aan en legt de nacht een deken van geborgenheid om mij heen. Het is 19:00, en voor het eerst in 10 uur ben ik weer in staat het bed uit te stappen. Voorzichtig haal ik voor mezelf een glas water welke ik weer uitbraak. Ketamine is straf spul. De K-walk is mij op slag duidelijk en de muren wensen mij goedemorgen. Rechtop blijven staan. Stapje voor stapje. Een avond en een nacht volgen waarin ik steeds getroebleerder word door wat gepoogd wordt de echte wereld te noemen, en ik besluit me eraan over te geven en mijn beslommeringen weder aan te passen aan het aardse bestaan.

Rustig televisie kijken, biertje drinken. Vriend had de laaste trein van de avond gemist en moest nog een nacht blijven slapen. Tot 7 uur 's morgens zijn we op de bank blijven zitten met een paar biertjes, waardoor ik bijna 70 uur wakker was geweest, ketablessuretijd daar gelaten. Pasta met tomatensaus en olijven gekookt als ontbijt en daarna gaan slapen.

Nujuist wakker geworden en een stukje saaie lettertjes zitten tikken welke een afspiegeling zouden moeten zijn van mijn ervaring. Ik heb mijn best gedaan. Leuker kan ik het niet maken, wel langer.

Ik wil toch nog even een bijkomende ervaring delen. Vorig weekend heb ik voor de tweede keer 2-FDCK geprobeerd. Ik was toen alleen thuis dus doseerde een schuk bescheidener. Ik had ook geen zin om zo lamlendig te zijn als de vorige keer. Ik snoof eerst 100 mg. Het was best apart. Ik herkende details uit de eerste poging. De bank bewoog als ware het een plastisch geheel, ik werd erin gekneed gelijk een bal deeg. Ik bleef makkelijk helder genoeg om televisie te kijken en dit te volgen. Wel kwam al snel een algeheel gevoel van lamlendigheid en misselijkheid opzetten. Het duurde twee uur voordat ik me ertoe kon aanzetten om een tweede lijntje van 85 mg op te snuiven. Alles werd versterkt. Maar het was vooral een gevoel van teveel alcohol dat ik kreeg. Dat moment waarop je denkt: kut, ik heb teveel gedronken, alles draait: mijn maag, de kamer en het universum. Vol overgave kotste ik dus toch weer een in alle wijsheid reeds klaargezette schaal vol zure zever en urenlang lag ik op de bank voor pampus waarbij elke beweging een trigger was voor een nieuwe peristaltische beweging.

De voorlopige conclusie is dat een hoge dosering slopend maar interessant is, een lage dosering is slopend en weinig interessant. Ik voel een hevige weerstand om er een derde keer aan te wagen dus ik denk dat mijn 2-FDCK-carriere hierbij eindigt en ik met 4,3 gram blijf zitten.

Heb wel eens 4-AcO-DMT met DCK gesnoven, een vrij vergelijkbare combinatie. Hele bijzondere synergie. Beetje 2C-B naast een dissociatief vind ik ook zeer prettig. Dissociatieven en psychedelica hebben een heel bijzondere synergie en het beetje warmte dat de psychedelica kan toevoegen aan een dissociatieven tripje vind ik best wel fijn.

Wees echter wel voorzichtig met het combineren van tryptamines en dissociatieven, deze kunnen een enorm sterk synergetisch effect hebben die ook de meer geharde tripper niet in de koude kleren komt doen zitten. Om deze reden dat ik vaak eerder voorkeur geef aan 2C-B (psychedelische phenylethylamine), om coma praktijken te voorkomen en zodat ik niet vervolgens 3 dagen nodig heb om bij te komen van mn tripje.

Volgende keer zou ik de lichten uit doen en lekker gaan liggen op een comfortabel matras. Zelf zet ik vaak ook een muzieklijstje op met wat van mijn favoriete muziek. Werkt ook heel goed tegen lichamelijk ongemakt, echt heerlijk. Als dan de sensatie van mijn lichaam verdwijnt en ik het universum in val komt het ultieme gevoel van rust over mij heen, het gevoel dat alles perfect is, waarvan ik mij kan voorstellen dat het hiernamaals aanvoelt.

Mocht mentaal ongemak je minder doen dan fysiek ongemak kan het wel een overweging waard zijn om 1ml syringe op te zoeken op Ebay, 10 stuks kosten minder dan een euro. Kun je pluggen, ontneemt in grote mate de misselijkheid, de pijn van snuiven en de verstopte neusgaten tijdens het trippen en is waarschijnlijk ook wat efficiënter voor opname van grotere hoeveelheden. Ik ben zelf niet zo fanatiek met dingen in mn reet dauwen maar voor hogere doseringen dissociatieven kan het de moeite waard wezen. Ook handig voor volumetrisch doseren.

Leuk rapportje, het komt niet vaak voor dat iemand zijn ervaring dermate concreet en uitgebreid kan verwoorden, meestal schieten woorden ook tekort. Mocht je het concept van in ultra HD dromen interessant vinden kan Afrikaanse Droomwortel eventueel interessant wezen. Kun je volledig legaal en vrij betaalbaar online bestellen.

Aan pluggen had ik nog niet gedacht. Staat me ook een beetje tegen. Ik onthoud de tip in ieder geval en wie weet wordt de nieuwsgierigheid toch weer groot genoeg om het te proberen. Snuiven ga ik denk ik niet meer doen met dit spul. Mijn associatie ermee is nu vooral misselijkheid. Voorlopig blijft het gewoon even in de koelkast liggen, het heeft geen haast. Ik denk trouwens ook dat tijdens mijn eerste ervaring de 4-HO-MET ook nog een duidelijk effect had, ook al was het op het moment van inname van de 2-FDCK alweer 12 uur geleden.

Die droomwortel heb ik al eens een aantal keer geprobeerd. Ook wat andere soorten, de gemiddelde smartshop heeft een hele selectie aan dergelijke droomkruiden. Ze werken bij mij allemaal niet heel spectaculair. Soms denk ik dat ik wel iets meer gedroomd heb dan anders, maar of dat door die kruiden komt?

Ja, eigenlijk is intravaneus Ketamine of 2-FDCK het lekkerste en ook het goedkoopste. 400 mg is ongeveer een doodvonnis dan. Echt 20 mg is dan genoeg. Heb je een hele pure ervaring. Het is iets met snuiven en slikken dat de ervaring minder (lees kotsen) maakt. Pluggen is een goede 2e.

Intraveneus toedienen ga ik zeker niet doen. Pluggen wil ik eventueel nog weleens proberen. Gisteravond heb ik toevallig nog een keer 2-FDCK gebruikt. Ik ben het toch wel enigszins gaan waarderen, al vind ik het draaierige en dronken gevoel niet onverdeeld prettig. Zorgen voor een volle maag voor gebruik lijkt wel enigszins te helpen tegen misselijkheid. Gisteren heb ik in één keer 325 mg gesnoven en pas na een aantal uren, toen ik naar bed ging, heb ik eenmaal het kotsemmerje volgegooid. 10 seconden later voelde mijn maag weer leeg en heb ik prima geslapen.