#1
Afgelopen dinsdag heb ik een tripje gedaan op een middel dat ik al een tijdje had liggen maar waar ik nog niet aan toegekomen was. Omdat het een vrij onbekende stof is besloot ik er een reportje over te schrijven.
Dinsdagmiddag.
Ik zou vandaag bezoek krijgen en samen zouden we een lage dosering 5-MeO-DMT proberen en elkaar daarbij tripsitten. Ik heb me er helemaal op ingesteld, maar helaas, lastminute komt er iets tussen.
Ik was al van plan om binnenkort 4-HO-EPT uit te proberen. Dus de keus is snel gemaakt: vanavond dan maar in mijn eentje aan de 4-HO-EPT!
Als voorbereiding lees ik mij op Bluelight nog een beetje in over de stof. Altijd spannend, iets nieuws. Ik besluit dat 64 mg in een capsule mijn gewenste dosering is. Het schijnt iets minder potent in gewicht te zijn dan de meeste andere tryptamines, en bovendien zou het een erg vriendelijk stofje zijn. Vandaar de wat hogere dosering dan ik met bijvoorbeeld 4-HO-MET zou hebben gedaan.
Mijn huis is - voor mijn doen - weer keurig netjes opgeruimd. Dat wil zeggen, de vloer is beloopbaar en gestofzuigerd. Spullen die in de weg lagen zijn in de gang op een berg gegooid en er is een lading vuilniszakken de deur uit gewerkt.
Ik heb nog wat led-strips tegen de muur geplakt en mijn huis gezellig gemaakt. De planten geef ik water, want voor je het weet worden ze tijdens mijn trip boos op mij. We hebben dorst, klootzak! Mezelf trakteer ik op een perenijsje (met echte peren!). Nog even douchen en I am ready for take-off.
20:45. De capsule gaat naar binnen. Ik nestel me op de bank en zet even de televisie aan in afwachting van wat komen gaat. Binnen een kwartier kan ik niet meer volgen wat zich op de buis afspeelt, en een muziekje opzetten is een betere keus.
Aan de opkomst merk ik al dat het inderdaad een vriendelijke tryptamine is. Visueel gebeurt er niets, hooguit worden de kleuren van alle ledlampjes iets intenser. Een tinteling die ik herken van LSD gaat door mijn lichaam, en heel even ben ik bang dat ik een lichte misselijkheid voel opkomen. Bij een nieuw stofje is het altijd even afwachten wat het lichamelijk doet. Preventief gooi ik er een paar lachgaspatronen tegenaan en de misselijkheid verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Mijn planten beginnen langzaamaan kleur te bekennen en tonen mij hun emoties. Een warme gloed daalt over mij neer en dit alles voelt zeker niet onaangenaam.
Even kan ik mijn draai niet zo goed vinden. Wil ik nu op de bank zitten? Door het huis lopen? Dansen? Iets anders? Ik nuttig een aantal ballonnetjes en probeer mijzelf aan het verstand te brengen dat ik niet de complete duur van de trip ballon achter ballon moet gebruiken. Met de kidde en de doos patronen naast mij op de bank is de verleiding echter groot om telkens weer een nieuwe te pakken.
Ik loop even doelloos door het huis. Is dit nu wat ik van deze trip verwacht? Met welk doel doe ik dit? Inzichten of vermaak? De trip heeft nu wel zijn piek bereikt en dat wat het nu is, daar zal ik het mee moeten doen. Het is duidelijk, de recreatieve factor overwint het met glans. Ik kom niet dichter tot een universeel bewustzijn, ik krijg géén antwoorden op prangende vragen, ik kom niet tot persoonlijke inzichten die mij richting kunnen geven, anders dan een alomvattende positieve vibe die mij laat zien hoe zonnig wij het leven kunnen maken als we dat maar willen en er open voor staan. Op zich geen ongunstige affirmatie die mij wat stukjes welkome levensenergie schenkt.
Maar dan. Honger! Ik heb nog een halve pizza in de koelkast liggen. Ik leg de pizza op de keuken neer en besluit er nog wat extra's op te leggen. Kaas en salami! Echter, de geur van dit alles doet mijn maag zo knorren, dat de honger ondraaglijk wordt. Een vreetkick. Ik moet eten, en wel nu! Niet over tien minuten. Nu. Twee centimeter dik kaas belandt op de pizza, het restje salami gaat erop en het geheel gaat de oven in. Ik kan mij niet bedwingen, eet de complete kaas op en geef mezelf nauwelijks de kans het fijn te kauwen. Een half pond jongbelegen later is de ergste honger gestild en kan ik weer rustig op de bank plaatsnemen.
Wanneer de pizza eenmaal klaar is, is mijn maag reeds gevuld met Goudse 48+ en laat ik de pizza afkoelen op het fornuis. Die eet ik later nog wel een keer op. Ik houd mijn verbrande vingers onder de koude kraan, ruim de gemorste kaas op en zet een nieuw muziekje op.
Evil Away van Mandragora draai ik grijs. Zó'n suikerzoet intro en vervolgens een heerlijk stukje psytrance. Ik merk dat de EPT eigenlijk een heel fijn feestpsychedelicum is en denk dat het ook prima zou werken op een psytrancefeestje. Ik dans mijn hele huis door, dans alle evil away, tot ik plots recht voor mijn kamerplant stilsta. Een supersized klimplant met uitlopers van vijf meter die mijn huis in een oerwoud verandert. Ik voel een connectie. Ik voel de 'energie' en merk dat we op dezelfde golflengte zitten. We begrijpen elkaar. Ik grijns, knik de plant vriendelijk toe, houd nog even vijf seconden halt en dans met hernieuwde energie verder.
Ik wissel het dansen af met rustig op de bank zitten, en voel me helder genoeg om wat verwarde berichtjes via mijn telefoon te versturen. De trip begint af te nemen. De tijd weet ik niet meer precies. Het zal rond 0:00 geweest zijn. De trip duurde vrij kort, hooguit een uur of drie. Het na-effect hield nog wel een paar uurtjes aan.
Al met al is het een leuke tryptamine. Niet diepgaand, puur recreatief. Het is een vrolijkheid die ik van truffels herken. Maar dan dus puur het vrolijke deel ervan. Alsof je het hele mentale en visuele deel van truffels wegfiltert. Dan houd je gewoon een stukje pure blijheid over. Leuk, maar toch mis ik iets. Ik heb een erg leuke avond gehad, maar meer dan dat is het niet.
Het is nòg vriendelijker en vrolijker dan 4-HO-MET. Een bad trip op dit middel kan ik mij moeilijk voorstellen. In die zin zou je het kunnen aanraden aan iemand die het trippen wil verkennen maar niet zo goed durft.
Een gezellig, blij tripje.
Dinsdagmiddag.
Ik zou vandaag bezoek krijgen en samen zouden we een lage dosering 5-MeO-DMT proberen en elkaar daarbij tripsitten. Ik heb me er helemaal op ingesteld, maar helaas, lastminute komt er iets tussen.
Ik was al van plan om binnenkort 4-HO-EPT uit te proberen. Dus de keus is snel gemaakt: vanavond dan maar in mijn eentje aan de 4-HO-EPT!
Als voorbereiding lees ik mij op Bluelight nog een beetje in over de stof. Altijd spannend, iets nieuws. Ik besluit dat 64 mg in een capsule mijn gewenste dosering is. Het schijnt iets minder potent in gewicht te zijn dan de meeste andere tryptamines, en bovendien zou het een erg vriendelijk stofje zijn. Vandaar de wat hogere dosering dan ik met bijvoorbeeld 4-HO-MET zou hebben gedaan.
Mijn huis is - voor mijn doen - weer keurig netjes opgeruimd. Dat wil zeggen, de vloer is beloopbaar en gestofzuigerd. Spullen die in de weg lagen zijn in de gang op een berg gegooid en er is een lading vuilniszakken de deur uit gewerkt.
Ik heb nog wat led-strips tegen de muur geplakt en mijn huis gezellig gemaakt. De planten geef ik water, want voor je het weet worden ze tijdens mijn trip boos op mij. We hebben dorst, klootzak! Mezelf trakteer ik op een perenijsje (met echte peren!). Nog even douchen en I am ready for take-off.
20:45. De capsule gaat naar binnen. Ik nestel me op de bank en zet even de televisie aan in afwachting van wat komen gaat. Binnen een kwartier kan ik niet meer volgen wat zich op de buis afspeelt, en een muziekje opzetten is een betere keus.
Aan de opkomst merk ik al dat het inderdaad een vriendelijke tryptamine is. Visueel gebeurt er niets, hooguit worden de kleuren van alle ledlampjes iets intenser. Een tinteling die ik herken van LSD gaat door mijn lichaam, en heel even ben ik bang dat ik een lichte misselijkheid voel opkomen. Bij een nieuw stofje is het altijd even afwachten wat het lichamelijk doet. Preventief gooi ik er een paar lachgaspatronen tegenaan en de misselijkheid verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Mijn planten beginnen langzaamaan kleur te bekennen en tonen mij hun emoties. Een warme gloed daalt over mij neer en dit alles voelt zeker niet onaangenaam.
Even kan ik mijn draai niet zo goed vinden. Wil ik nu op de bank zitten? Door het huis lopen? Dansen? Iets anders? Ik nuttig een aantal ballonnetjes en probeer mijzelf aan het verstand te brengen dat ik niet de complete duur van de trip ballon achter ballon moet gebruiken. Met de kidde en de doos patronen naast mij op de bank is de verleiding echter groot om telkens weer een nieuwe te pakken.
Ik loop even doelloos door het huis. Is dit nu wat ik van deze trip verwacht? Met welk doel doe ik dit? Inzichten of vermaak? De trip heeft nu wel zijn piek bereikt en dat wat het nu is, daar zal ik het mee moeten doen. Het is duidelijk, de recreatieve factor overwint het met glans. Ik kom niet dichter tot een universeel bewustzijn, ik krijg géén antwoorden op prangende vragen, ik kom niet tot persoonlijke inzichten die mij richting kunnen geven, anders dan een alomvattende positieve vibe die mij laat zien hoe zonnig wij het leven kunnen maken als we dat maar willen en er open voor staan. Op zich geen ongunstige affirmatie die mij wat stukjes welkome levensenergie schenkt.
Maar dan. Honger! Ik heb nog een halve pizza in de koelkast liggen. Ik leg de pizza op de keuken neer en besluit er nog wat extra's op te leggen. Kaas en salami! Echter, de geur van dit alles doet mijn maag zo knorren, dat de honger ondraaglijk wordt. Een vreetkick. Ik moet eten, en wel nu! Niet over tien minuten. Nu. Twee centimeter dik kaas belandt op de pizza, het restje salami gaat erop en het geheel gaat de oven in. Ik kan mij niet bedwingen, eet de complete kaas op en geef mezelf nauwelijks de kans het fijn te kauwen. Een half pond jongbelegen later is de ergste honger gestild en kan ik weer rustig op de bank plaatsnemen.
Wanneer de pizza eenmaal klaar is, is mijn maag reeds gevuld met Goudse 48+ en laat ik de pizza afkoelen op het fornuis. Die eet ik later nog wel een keer op. Ik houd mijn verbrande vingers onder de koude kraan, ruim de gemorste kaas op en zet een nieuw muziekje op.
Evil Away van Mandragora draai ik grijs. Zó'n suikerzoet intro en vervolgens een heerlijk stukje psytrance. Ik merk dat de EPT eigenlijk een heel fijn feestpsychedelicum is en denk dat het ook prima zou werken op een psytrancefeestje. Ik dans mijn hele huis door, dans alle evil away, tot ik plots recht voor mijn kamerplant stilsta. Een supersized klimplant met uitlopers van vijf meter die mijn huis in een oerwoud verandert. Ik voel een connectie. Ik voel de 'energie' en merk dat we op dezelfde golflengte zitten. We begrijpen elkaar. Ik grijns, knik de plant vriendelijk toe, houd nog even vijf seconden halt en dans met hernieuwde energie verder.
Ik wissel het dansen af met rustig op de bank zitten, en voel me helder genoeg om wat verwarde berichtjes via mijn telefoon te versturen. De trip begint af te nemen. De tijd weet ik niet meer precies. Het zal rond 0:00 geweest zijn. De trip duurde vrij kort, hooguit een uur of drie. Het na-effect hield nog wel een paar uurtjes aan.
Al met al is het een leuke tryptamine. Niet diepgaand, puur recreatief. Het is een vrolijkheid die ik van truffels herken. Maar dan dus puur het vrolijke deel ervan. Alsof je het hele mentale en visuele deel van truffels wegfiltert. Dan houd je gewoon een stukje pure blijheid over. Leuk, maar toch mis ik iets. Ik heb een erg leuke avond gehad, maar meer dan dat is het niet.
Het is nòg vriendelijker en vrolijker dan 4-HO-MET. Een bad trip op dit middel kan ik mij moeilijk voorstellen. In die zin zou je het kunnen aanraden aan iemand die het trippen wil verkennen maar niet zo goed durft.
Een gezellig, blij tripje.