12 gram Hollandia truffels: Yin en yang

Dit was mijn vijfde keer (heb porties van 7,5 tot 21 gram gehad). Daarnaast had ik ook al een drietal keer 2C-B gedaan (van 10 tot 30 mg) en 1x LSD (225 µg, maar denk niet dat het effectief zo sterk was). Dankjewel voor je compliment!

Dat heb ik eigenlijk altijd wel nadat ik een trip-report heb geschreven. Dan komen er later pas weer dingen boven die ik helemaal vergeten was. En dan vermeld ik die ook maar in een post.

Wat een prachtig report. Ontzettend mooi geschreven, je leest het zo in een keer uit. I ik heb al je andere trip reports niet gelezen helaas maar als ik er tijd voor heb zal ik dat zeker nog eens doen. Mag ik vragen hoeveel ervaring met paddos je zelf al hebt? Omdat je vrienden er relatief nieuw mee waren

Wauw, mooi report vol met interessante vragen/inzichten over het bestaan!

Cerberus zei:

Tijdens het wandelen valt het Billie enorm op hoe wij echt de enige mensen in de omgeving zijn. Zelfs aan de andere chalets is geen teken van leven te bespeuren. Nergens muziek die uitkomt, of mensen die je door het venster ziet televisie kijken ofzo. Billie kijkt expliciet naar een venster van een huis om te zien of er personen binnen zijn, op dezelfde manier als hij altijd doet bij auto’s die hij inhaalt op de autosnelweg om te zien of het geen zelfrijdende auto van Google is ofzo, maar ziet niets. “Het zijn zelfwonende huizen”, zeg ik.

Klik om te vergroten...

Haha!

Echt zo'n trip ding om te zeggen.

Cerberus zei:

En ik snap nu ook hoe het kan dat je dingen als goed aanvoelt, want je hebt ook dingen die slecht aanvoelen en zonder het een kan het ander niet bestaan. Het is net yin and yang. De twee heffen elkaar op en zo kan het dus dat er iets bestaat uit het niets. Want de twee samen zijn eigenlijk niets. Zo zat ik vorige keer in een moeilijke trip, dat was het zwarte van yin en yang, en nu plots een goeie dus ik zit in het witte. Allez, met toch enkele moeilijke momenten.”
Billie reageert daarop: “Ja, maar in het witte deel van het yin en yang symbool zit ook een zwart stipje”.
Mind = blown bij mij. “Billie, wow, dat is echt heel slim opgemerkt!!!!” roep ik vol verbazing. Het voelt als een bevestiging van de theorie die ik net opperde.

Klik om te vergroten...

Die Billie is wel opvallend scherp en wijs tijdens zijn eerste truffeltrip... (ook eerste trip ooit in het algemeen?)

Het Yin/Yang symbool is prachtig. In het goede zit altijd het zaadje voor het kwaad verborgen, in het kwade zit altijd het zaadje voor het goede verborgen. Proberen het leven puur goed te maken werkt niet, omdat het kwade van binnenuit het goede zal infecteren. Er is geen ontsnapping aan binnen die dualiteit. Alleen transcenderen van die dualiteit kan blijvende vrede/gelukzaligheid brengen. En transcenderen van dualiteit is zo simpel als zien en erkennen dat het goede het zaadje voor kwaad herbergt en het kwade het zaadje voor het goede, en dat accepteren.

Cerberus zei:

Apart is ook dat ik tijdens de trip voelde dat bewustzijn eerder was dan materie. Deze theorie postte @Mindless als reactie op een van mijn vorige trip reports die ik hier gooide. De vraag is nu, komt dat gevoel uit mij / toont de trip mij dat, of mindfuckt de drug me omdat het inspeelt op die theorie van Mindless?

Klik om te vergroten...

Sorry...

Ik heb ook erg met deze kwestie geworsteld...

In mijn beleving is er niet een simpel eenduidig objectief antwoord op te geven of bewustzijn eerder is dan materie of niet, (we gebruiken hier geen objectieve wetenschap...) maar ik heb wel een soort berusting hierin gevonden door buiten het trippen de aard van (mijn) perceptie grondig in twijfel te trekken. Hoe ik het zie:

Allereerst, zo nu en dan trippen en de wereld bekijken vanuit die andere perceptie is geweldig leuk en interessant, maar het is ook verwarrend en frustrerend om daarna weer steeds dat allemaal door je verstand te zien worden gerationaliseerd. Voor beide standpunten valt namelijk wat te zeggen. Beide lijken valide vanuit hun eigen standpunt. Vandaar dat ik nuchter ook serieus ben gaan kijken naar bewustzijn, perceptie (van de wereld) en de connectie daartussen. En in mijn ogen is het allereerst een kwestie van of je kijkt naar deze dingen als zijnde objectief of subjectief.

Dat wil zeggen, is de wereld die we ervaren opgebouwd uit objecten die wij (als observator) bekijken, of is de wereld die we ervaren enkel en alleen subjectief: mentaal in je bewustzijn. Om dit te onderzoeken zullen we naar onze perceptie moeten kijken en als voorbeeld neem ik dan even het kijken naar de heldere nachtelijke hemel en dan specifiek het kijken naar het licht van een ster. En meteen al verraadt ons gebruik van taal hoe we waarschijnlijk denken over dit fenomeen: we denken dat we kijken naar het licht "van een ster". Met andere woorden: we zien zogenaamd het licht "van een object". Maar waar ontmoet de "objectieve wereld" de "subjectieve wereld" dan? In het materialistische model ligt dat punt in de hersenen waar (fysieke) elektrische signalen omgezet worden in (mentale) informatie (nadat eerst (fysiek) licht door de ogen omgezet is in die elektrische signalen). Dát daar geeft al aan dat we niet licht zien, maar informatie, zelfs volgens het materialistische model. "Licht" is een complete abstractie, omdat we nooit licht hebben gezien. Als we echt licht zouden zien, zouden we voorbij de informatie die we daadwerkelijk zien, allereerst de elektrische signalen die lopen van de ogen naar de hersenen moeten zien en daarna het "licht" dat in onze ogen binnenkomt, wat dat dan ook moge zijn... Het materialistische model erkent dat we slechts informatie zien, we zien dat ook in als we erover nadenken, maar alsnog behandelen we de wereld alsof wij "licht" zien. En nóg meer dan dat: dat we "objecten" zien waar "licht" ofwel uitkomt ofwel op valt.

Waarom denken we zo onmogelijk complex, terwijl we in onze daadwerkelijke ervaring enkel hebben te maken met mentale informatie. Om terug te komen op die ster in de nachtelijke hemel: dat wat je daadwerkelijk ziet is niet een object, niet eens licht, niet eens elektrische signalen, maar informatie. En wat is informatie, behalve bewustzijn ván die informatie. En wederom neemt taal een loopje met ons, want "bewustzijn ván informatie" suggereert dat deze twee losstaan van elkaar. Maar de informatie ís bewustzijn in zijn huidige vorm. Hoe kun je de twee daadwerkelijk los van elkaar halen? Dat kan niet, maar de geest is enorm krachtig en kan zich dit als een abstractie voorstellen. Deze abstracties zijn de objecten die we menen te zien, maar in werkelijkheid zien we geen objecten, maar een constante stroom van veranderlijke informatie. De ster die je in de nachtelijke hemel ziet, ís je eigen bewustzijn, net als al het andere dat je ervaart.

Als je er op die manier naar gaat kijken wordt het al gauw veel logischer om niet de hele tijd een objectieve wereld te fantaseren over de daadwerkelijke informatie van je perceptie heen, ongeacht of er nou zoiets zou bestaan of niet. Want dat zijn dingen die je nooit zult kennen. Ook kom ik nu uit op de beginkwestie of bewustzijn primair is of niet. Uiteraard is bewustzijn primair voor jouw subjectieve wereld. De subjectieve wereld ís immers bewustzijn. Niet alleen is bewustzijn nodig om te ervaren, ervaring ís bewustzijn. Bewustzijn is dus fundamenteel voor subjectieve ervaring. Maar de "subjectieve wereld" wordt vaak gezien als slechts een interpretatie van de echte, onderliggende objectieve wereld. Maar zoals hierboven aangegeven is dat allemaal een complete abstractie. We kennen helemaal geen objecten, behalve de mentale objecten die we over onze subjectieve ervaring heen projecteren. De echte wereld (wat we materie noemen) die we ervaren is gemaakt van pure mentale subjectiviteit: bewustzijn.

Wellicht een complex lijkend antwoord voor een simpele vraag. Maar ik zie het eigenlijk andersom: we hebben een enorm complexe denkwijze, terwijl er een veel simpelere denkwijze mogelijk is als we afgaan op onze daadwerkelijke subjectieve ervaring: de enige ervaring die we hebben. Materialisme is imo een absurde denkwijze, door de eeuwen ontstaan uit het gebruik van taal. Maar ik geef toe, het is meer een geloof dat ik denk dat er geen objectieve wereld is, waarvan wij een interpretatie (onze subjectieve ervaring) hebben. Anderzijds is materialisme echter ook een geloof. Het zijn twee geloofssystemen, maar imo is de meest gebruikelijke (materialisme) onnodig complex en veel teveel gebaseerd op aannames.

Mindless zei:

Die Billie is wel opvallend scherp en wijs tijdens zijn eerste truffeltrip... (ook eerste trip ooit in het algemeen?)

Klik om te vergroten...

Ja, dit viel me ook meermaals op tijdens de trip. Het viel me sowieso erg op dat hij erg lucide was in zijn staat. Hij heeft natuurlijk maar een half pakje op, maar dat is de exact zelfde hoeveelheid die ik had tijdens mijn eerste trip en toen had ik het erg moeilijk met concentreren op meerdere dingen tegelijk, lezen enzo. Ik denk dat ik ook niet vloeiend geweest was met die kroket uit de muur automaten als dat in mijn eerste trip gebeurde (want tijdens mijn eerste trip gingen andere vrienden en ik naar een koffiehuis, en de menukaart lezen was echt niet evident voor mij). Maar hij speelde ermee alsof het niets was. Het voelde de hele trip voor mij aan alsof hij een naturel is in die staat. Hij had alleen lichte visuals en "zachtere" emotionele toestand zoals de drug typeert, waarbij de omgeving als een droom voelt. Maar goed, ik moet natuurlijk ook zeggen dat ik veel dieper aan het trippen was dus voor mij lijkt alles dan "naturel"
Maar de manier dat Billie zich opstelde en de dingen die hij zei deden mijn hersenen doordenken dus (is zijn bewustzijn al meer getraind??? etc).
Het was inderdaad zijn eerste trip, hij had nog nooit illegale drugs gebruikt, zelfs geen marihuana.

Mindless zei:

Het Yin/Yang symbool is prachtig. In het goede zit altijd het zaadje voor het kwaad verborgen, in het kwade zit altijd het zaadje voor het goede verborgen. Proberen het leven puur goed te maken werkt niet, omdat het kwade van binnenuit het goede zal infecteren. Er is geen ontsnapping aan binnen die dualiteit. Alleen transcenderen van die dualiteit kan blijvende vrede/gelukzaligheid brengen. En transcenderen van dualiteit is zo simpel als zien en erkennen dat het goede het zaadje voor kwaad herbergt en het kwade het zaadje voor het goede, en dat accepteren.

Klik om te vergroten...

Volledig mee eens, ik vond het sowieso al een fascinerend symbool, maar sinds mijn afgelopen trips waaronder deze in dit report heb ik er enorm groot respect voor, hoe accuraat het is.
Als ik er langer over nadenk, het geldt ook op meer macroscopische schaal dan enkel voor jezelf. Ik moet denken aan deze afbeelding:

Dit is eigenlijk keihard waar het yin en yang symbool voor staat aan het werk.

Mindless zei:

Wellicht een complex lijkend antwoord voor een simpele vraag.

Klik om te vergroten...

Neen, ik vind dat je het heel duidelijk verwoord hebt, en het doet mij beter nadenken. Het is heel interessant hoe je het ziet.

Mindless zei:

Maar ik geef toe, het is meer een geloof dat ik denk dat er geen objectieve wereld is, waarvan wij een interpretatie (onze subjectieve ervaring) hebben.

Klik om te vergroten...

Maar als je niet gelooft in dat de objectieve wereld bestaat. Waar komt de informatie dan vandaan die we waarnemen? Dat is dan de vraag. Als het iets is die enkel uit gedachten zelf komt, dan moet het in theorie mogelijk zijn om op een of andere manier dingen "in and out of existance" (weet even niet hoe in Nederlands te verwoorden) te denken.

Bedankt voor je interessante reactie en dat je mijn trip report interessant vond!

Cerberus zei:

Als ik er langer over nadenk, het geldt ook op meer macroscopische schaal dan enkel voor jezelf. Ik moet denken aan deze afbeelding:

Dit is eigenlijk keihard waar het yin en yang symbool voor staat aan het werk.

Klik om te vergroten...

Ja, mooi voorbeeld ervan.

Cerberus zei:

Maar als je niet gelooft in dat de objectieve wereld bestaat. Waar komt de informatie dan vandaan die we waarnemen? Dat is dan de vraag. Als het iets is die enkel uit gedachten zelf komt, dan moet het in theorie mogelijk zijn om op een of andere manier dingen "in and out of existance" (weet even niet hoe in Nederlands te verwoorden) te denken.

Klik om te vergroten...

Ja, dat is het mysterie. Waar komt ervaring vandaan, waar komen gedachten vandaan, waar komen dromen vandaan, waar komt bewustzijn vandaan... Imo is dit niet iets waar we gezamenlijk als mensheid achter komen (zo van, nu weten we het...), maar iets waar je individueel naartoe werkt en inzichten in kunt verkrijgen als je ware introspectie doet. "The journey from the alone to the alone" Maar de meeste mensen hebben daar helemaal geen interesse in. Casual interesse oké, maar een diepe onophoudelijke drang om daar naartoe te werken, nee dat zie je bijna niet.

Sommigen spreken over de Akashic Records. Een soort mentale/spirituele "bibliotheek" die alle informatie van alle tijden bevat. Daar zouden onze gedachten uit komen. Tenminste, wanneer we echte inspiratie hebben. Veel gedachten zijn ook gewoon kopieën van kopieën. Patronen van zichzelf herhalende gedachten.

Komt elk moment trouwens niet "in and out of existence"? En dus ook je eigen gedachten? Het lijkt consistentie en duratie in bestaan te hebben omdat er overal patronen zijn te herkennen, maar dít moment nú, is nu alweer uit bestaan...

Ik zal iets duidelijker uitleggen wat ik bedoel.

Je hebt nu de aarde met allemaal objecten op.
Als er geen objectieve werkelijkheid bestaat, dan zou het in principe moeten mogelijk zijn om puur door te denken een nieuw object te genereren. Een nieuw appartementsgebouw ofzo. Maar toch moeten wij aan de materiële wetten voldoen om een nieuw appartement te bouwen (behoud van energie, dus we moeten bestaande materie ontginnen en verwerken + energie insteken van ons als mens om als resultaat een nieuw appartementsgebouw te hebben).
Of we moeten een nieuwe ster aan de hemel kunnen "denken".

Cerberus zei:

Ik zal iets duidelijker uitleggen wat ik bedoel.

Je hebt nu de aarde met allemaal objecten op.
Als er geen objectieve werkelijkheid bestaat, dan zou het in principe moeten mogelijk zijn om puur door te denken een nieuw object te genereren. Een nieuw appartementsgebouw ofzo. Maar toch moeten wij aan de materiële wetten voldoen om een nieuw appartement te bouwen (behoud van energie, dus we moeten bestaande materie ontginnen en verwerken + energie insteken van ons als mens om als resultaat een nieuw appartementsgebouw te hebben).
Of we moeten een nieuwe ster aan de hemel kunnen "denken".

Klik om te vergroten...

Zo bedoel je

Nou misschien is die mogelijkheid er. Als ik bijvoorbeeld kijk naar mijn dromen en met name mijn lucide dromen, dan zie ik werelden voor me verschijnen die net zo realistisch lijken als wat ik nu zie. Daarbij is de inhoud van dromen soms ook zo, dat dit een probleem uit mijn dagelijkse leven belicht én daarbij het antwoord op dat probleem geeft, vaak aan de hand van symboliek en gebeurtenissen in de droom. Dat geeft (imo) aan dat er een intelligentie is die 1: mij kent, 2: het probleem constateert, 3: het antwoord daarop weet en 4: het vermogen heeft om complete realistische werelden te creëeren waarin het probleem en het antwoord daarop helemaal verweven zijn.

Ik wil daar niet meteen uit concluderen dat wij dat dan allemaal kunnen vanuit het individuele standpunt dat we nu hebben, maar het lijkt er voor mij duidelijk op dat er een intelligentie is die dat wel kan. Hebben heel veel mensen ook niet die ervaring met dromen? Natuurlijk, vaak ontgaat ons de betekenis van een droom en wellicht hebben vele dromen ook niet een dergelijke betekenis, maar er hoeft er maar 1 tussen te zitten om te suggereren dat er wel degelijk zo'n intelligentie is die daartoe in staat is.

Een mooie quote die de relatie hiervan met ons eigen voorstellingsvermogen belicht:

It is the imagination that argues for the Divine Spark within human beings. It is literally a descent of the World’s Soul into all of us
- Terence McKenna

Ja, maar dan heb je het over je eigen subjectieve bewustzijn die aangepast wordt. Jouw dromen hebben op niemand anders effect.
Als er enkel subjectieve werkelijkheid bestaat zou je in principe ook een vallende rots die op jou terecht zal komen wegdenken. Beginnen dromen dat er geen rots op je valt zal je denk ik niet helpen. Dat duidt voor mij op een objectieve werkelijkheden buiten onze subjectieve.

Cerberus zei:

Ja, maar dan heb je het over je eigen subjectieve bewustzijn die aangepast wordt. Jouw dromen hebben op niemand anders effect.

Klik om te vergroten...

Dat is waar.

Cerberus zei:

Als er enkel subjectieve werkelijkheid bestaat zou je in principe ook een vallende rots die op jou terecht zal komen wegdenken. Beginnen dromen dat er geen rots op je valt zal je denk ik niet helpen. Dat duidt voor mij op een objectieve werkelijkheden buiten onze subjectieve.

Klik om te vergroten...

Ik ben het ermee eens dat het daar op lijkt te duiden. Het is dat (het niet direct kunnen manipuleren van de fysieke wereld) en het gegeven dat wij allemaal dezelfde wereld lijken te ervaren, wat een sterke case lijkt te maken voor het bestaan van een objectieve wereld. Dat is een logische gevolgtrekking van het verstand.

Maar om in te gaan op het eerste punt: hoe zou de wereld eruit zien als wij allemaal als individuen de fysieke wereld zouden kunnen manipuleren? Mijn persoonlijke wil is namelijk misschien wel in contradictie met die van een ander individu. Welke wil is dan bepalend? In een droom is ieder personage een aspect van jij zelf als individu, maar in de zogenaamde waak toestand zijn er (aan de oppervlakte) vele individuen. Deze individuen zijn (imo) op hun beurt weer allemaal een aspect van een hogere intelligentie. (God, als je het in religieuze termen wilt zeggen) Een heel toepasselijke quote vind ik hier:

The universe fulfills impersonal desires
- Rupert Spira

Zo denk ik er ook over. Je kunt "fysieke realiteit" niet manipuleren vanuit een individueel verlangen, omdat dat tegen het verlangen/de wil van een ander in zou kunnen gaan. Het is een vals perspectief. Daarom ben je als individu/ego gebonden aan de natuurwetten en zul je via hard werk je persoonlijke verlangens tot stand moeten brengen. Maar heb je een verlangen voor de bestwil van het geheel, dan is er mogelijk een uitlijning met de wil van het universum en is het denk ik mogelijk om letterlijk bergen te verzetten, want dan werk je samen met dat wat werelden creëert vanuit pure wil/intentie.

En het tweede punt: Het lijkt dat wij allemaal dezelfde wereld ervaren. Immers, je ziet dat 'anderen' interactie hebben met schijnbaar dezelfde wereld als die jij ook ziet. Maar dat is nog geen direct bewijs voor het bestaan van een objectieve wereld. Toegegeven, het is logisch om die conclusie te trekken, maar de observatie is geen bewijs. Wat ook net zo goed een verklaring kan zijn, is dat het niet de wereld is die gedeeld is, maar bewustzijn. Met andere woorden: "anderen" zijn in werkelijkheid hetzelfde bewustzijn als dat jij bent en daarom komen onze schijnbare werelden overeen. Immers, het is nog steeds een feit dat je enkel je eigen subjectieve wereld kent. Er is geen contact tussen de wereld van jezelf en die van een ander. Onze werelden zijn privé. Niemand kan zien wat jij ziet, denken wat jij denkt, etc. Maar er is duidelijk een connectie tussen ons. Kan het zijn dat die connectie niet de wereld is, maar het bewustzijn die werelden ziet? En dat de wereld die we ervaren niet materieel is, maar mentaal en holografisch. Een wereld die in real-time geüpdate wordt door de connectie via bewustzijn met alle andere minds/werelden. Want is onze mind/geest niet dat? Onze subjectieve wereld?

Toegegeven, ook daar hebben we geen bewijs voor, maar in mijn ogen is het een veeeel beter model dan het materialistische model dat al heel gauw door de mand valt als je er kritisch naar gaat kijken.

Het klinkt allemaal ongelofelijk i know, maar wellicht is onze realiteit ook veel magischer dan ons apenbreintje vaak denkt dat het is.

Ik geniet zoals gewoonlijk weer enorm van je tripreport. Het is interessant om te lezen hoe je 'tripbrein' zich nu ook lijkt aan te passen bij lagere porties. Zie je het ook niet als iets gevaarlijks? Dat het niet is zoals jij het ervaart (je drugsbrein is de werkelijke perceptie en je nuchtere brein is een illusie) maar dat de drugs je brein juist een illusie geven die je nuchtere brein begint te geloven?

Ik ben altijd vrij down-to-earth in dit hele onderwerp en dat is niet altijd de meest gerustgevende gedachte. Het zou mooi zijn als er iets meer is. Of juist totaal niet. De 'Roy'-theorie van Rick&Morty (bij gebrek aan een betere benaming) realiseerde ik mij op een jonge leeftijd. Wat als ik een bestuurbaar karakter ben? En wat als drugs een toevoeging zijn aan de wereld die het doen 'buggen', waardoor ze illegaal zijn gemaakt? Want juist dat idee vind ik een vreselijke gedachte. Dat mijn bestaan niet iets unieks is, maar een ervaring die meerdere mensen doormaken. Het is niet iets wat ik geloof, ik denk dat het leven iets echts is wat wij door louter toeval ervaren. Maar het zou kunnen.

TweeChocoladeBiertjes zei:

Zie je het ook niet als iets gevaarlijks? Dat het niet is zoals jij het ervaart (je drugsbrein is de werkelijke perceptie en je nuchtere brein is een illusie) maar dat de drugs je brein juist een illusie geven die je nuchtere brein begint te geloven?

Klik om te vergroten...

Je kunt toch elk moment (nuchter) opnieuw kijken, overwegen, testen. Kritisch blijven tegenover je ervaring. Ik denk juist dat mensen teveel terug blijven komen naar wat hen verteld is dat de "realiteit" is. 'Down to earth' zijn, wat betekent dat? Misschien is het eerder 'Down to the matrix'

TweeChocoladeBiertjes zei:

Dat mijn bestaan niet iets unieks is, maar een ervaring die meerdere mensen doormaken.

Klik om te vergroten...

Is dat op zich ook niet zo?

We willen allemaal graag speciaal zijn, maar als je zeg maar van een afstandje naar de aarde en de mensen daarop zou kijken, dan hebben we allemaal zeer soortgelijke ervaringen. Miljarden mensen voor ons hebben soortgelijke ervaringen (globaal gezien) als ons gehad, miljarden mensen die nu leven hebben dat en miljarden mensen na ons zullen dat hebben. Een paar decennia na je dood zullen veel mensen je bestaan al vergeten hebben. Zelfs van nu beroemde mensen zullen volgende generaties zeggen: wie zijn dat? Dat is altijd al zo gegaan. Er zijn enkele mensen die door de eeuwen heen herinnerd worden, maar dat zijn echt de uitzonderingen.

Je zou dan kunnen zeggen dat dat een trieste gedachte is, maar je kunt ook denken dat het dus helemaal niet belangrijk is om uniek te zijn, want je bent slechts 1 van velen. Ik vind dat wel een bevrijdende gedachte en het spoort mij juist aan om dat te zoeken dat wél echt belangrijk is en blijft.

Mindless zei:

Zo denk ik er ook over. Je kunt "fysieke realiteit" niet manipuleren vanuit een individueel verlangen, omdat dat tegen het verlangen/de wil van een ander in zou kunnen gaan. Het is een vals perspectief. Daarom ben je als individu/ego gebonden aan de natuurwetten en zul je via hard werk je persoonlijke verlangens tot stand moeten brengen.

Klik om te vergroten...

Ja, maar dan is de vraag. Waarom die natuurwetten?
Waarom bestaat de uitrekking van ruimtetijd? Waardoor uiteindelijk alle sterrenstelsels en uiteindelijk zonnestelsels en dan individuele atomen uiteengetrokken gaan worden binnen heel veel jaar. Klinkt niet als een wenselijk iets. Toegegeven, het kan zijn dat het slechts deel is van een groter geheel waardoor dat mogelijk is, of dat die theorie fout is. Maar nog een beter voorbeeld: darwinisme. Wie wilt dat de natuur zo werkt? Het is heel hard namelijk. Als het universum subjectief is, lijkt me dat de wil van alles ook een vrediger universum zou maken. Tenzij dit op een of andere manier de beste oplossing is die mijn apenbrein zoals je zegt niet kan vatten. Hmm.

Mindless zei:

Wat ook net zo goed een verklaring kan zijn, is dat het niet de wereld is die gedeeld is, maar bewustzijn. Met andere woorden: "anderen" zijn in werkelijkheid hetzelfde bewustzijn als dat jij bent en daarom komen onze schijnbare werelden overeen. Immers, het is nog steeds een feit dat je enkel je eigen subjectieve wereld kent.

Klik om te vergroten...

Daar heb ik aan gedacht maar in dat geval zou je het ook kunnen zien als dat er enkel een objectieve werkelijkheid bestaat en geen subjectieve. Dan worden de woorden objectief en subjectief betekenisloos. Ook zou je kunnen zeggen dat je met die denkwijze gewoon goochelt met definities. Je lost het probleem op door te stellen dat we allemaal hetzelfde bewustzijn hebben, maar dan krijg je gewoon een nieuwe vraag: bestaat er voor ieder apart ego binnen dat bewustzijn enkel subjectieve werkelijkheid, of delen zij een objectieve werkelijkheid. Zelfde vraagstuk, ander woordgebruik.

TweeChocoladeBiertjes zei:

Ik geniet zoals gewoonlijk weer enorm van je tripreport. Het is interessant om te lezen hoe je 'tripbrein' zich nu ook lijkt aan te passen bij lagere porties. Zie je het ook niet als iets gevaarlijks? Dat het niet is zoals jij het ervaart (je drugsbrein is de werkelijke perceptie en je nuchtere brein is een illusie) maar dat de drugs je brein juist een illusie geven die je nuchtere brein begint te geloven?

Klik om te vergroten...

Dankjewel voor je compliment. En het is niet zo dat mijn nuchtere brein mijn tripbrein begint geloven. Eerder dat mijn positie in het universum harder in vraag gesteld wordt. Dat ik meer mogelijkheden kan bedenken en aanvaarden dan enkel nuchter theorieën te bedenken en op internet te lezen. Maar als ik er rustig over nadenk kan ik kritisch tegen mijn triptheorieën zijn. Dat kritisch zijn kan ik trouwens ook tijdens het trippen in theorie, maar is praktisch moeilijker omdat mijn hersenen dan overuren draaien en impulsen er aan gigantische snelheid bijkomen. Je denkt iets en BAM BAM BAM BAM BAM een cocktail van zowel ongerelateerde gedachten en relevante vooruit lopen op stappen gedachten van het concept waar je aan denkt, dat je de tijd niet hebt aan kritische reflectie te doen.
De telepathie begin ik inderdaad aannemen, maar ik zie dat niet als iets gevaarlijks. Wat is het gevaar als ik denk dat telepathie bestaat? Stel dat wij echt allemaal dieper verbonden zijn dan in eerste instantie lijkt, heeft dat eerder positieve gevolgen in hoe ik andere mensen zie. En stel dat het een illusie is, ben ik worst case begripvoller en vriendelijker tegen andere mensen dan ik gehoeven had. Klinkt niet slecht. Overigens kan ik nog steeds advocaat van de duivel spelen want heb nog alternatieve theorieën die de gewaarwording van telepathie verklaren. 't Is maar na genoeg ervaring dat ik occam's razor kan toepassen welke theorie meest logisch is, of het echt is of een illusie.

TweeChocoladeBiertjes zei:

De 'Roy'-theorie van Rick&Morty (bij gebrek aan een betere benaming) realiseerde ik mij op een jonge leeftijd. Wat als ik een bestuurbaar karakter ben?

Klik om te vergroten...

Als kind dacht ik altijd aan de mogelijkheid dat wij allemaal door mij bestuurd worden. Dat "ik" iedere nanoseconde van persoon verander en daar de actie verder uitvoer en dan weer switch enzoverder tot ik weer bij mezelf uitkom, zonder dat geheugen overgedragen wordt tussen het besturen van ieder mens. Waardoor het lijkt alsof ik een individu ben, maar het eigenlijk niet ben en iedereen bestuur. En dan vroeg ik me af van "wanneer ik de andere mensen bestuur, weet ik dan dat ik iemand anders ben op dat moment en dat ik (Cerberus) eigenlijk de hoofdpersoon ben, of denk ik dan ook dat mijn huidig te besturen mens 'ikzelf' is?"
Aangezien jij blijkbaar dacht dat je bestuurd werd weet ik nu dus dat het het eerste was Ik was de hoofdpersoon en om de zoveel nanoseconden bestuurde ik jou, waardoor je die bestuurbaar karakter vibes had

En dat is grappig trouwens, want die theorie waar ik als kind over nadacht lijkt zeer veel op de conclusie die veel ervaren psychonauten hebben over gedeeld bewustzijn, waaronder dus @Mindless .

Prachtig tripreport weer @Cerberus ! Erg van genoten. Vandaag erg druk op het werk dus kan nu niet uitgebreid reageren. Hopelijk later!

Cerberus zei:

Ja, maar dan is de vraag. Waarom die natuurwetten?

Klik om te vergroten...

Zonder natuurwetten kunnen we toch geen (echte of niet) wereld hebben? Misschien dat het is zoals in een spel. Een spel zonder regels/wetten is geen spel. Als je het spel wilt spelen, zul je je aan de regels moeten houden. Waar ik dan geïnteresseerd in ben: wat als je niet de speler bént, maar dat slechts denkt... Wat gebeurd er als je absoluut niet geeft om de uitkomst van het spel. (niet dat ik wil zeggen dat ik dat niet doe, maar wat als...)

Cerberus zei:

Waarom bestaat de uitrekking van ruimtetijd? Waardoor uiteindelijk alle sterrenstelsels en uiteindelijk zonnestelsels en dan individuele atomen uiteengetrokken gaan worden binnen heel veel jaar. Klinkt niet als een wenselijk iets. Toegegeven, het kan zijn dat het slechts deel is van een groter geheel waardoor dat mogelijk is, of dat die theorie fout is. Maar nog een beter voorbeeld: darwinisme. Wie wilt dat de natuur zo werkt? Het is heel hard namelijk. Als het universum subjectief is, lijkt me dat de wil van alles ook een vrediger universum zou maken.

Klik om te vergroten...

Hebben niet al die bezwaren te maken met het voortbestaan van jou als lichaam/geest?

Is het universum (of God) bang dat sterrenstelsels/planeten/wezens verdwijnen, of is dat alles slechts onderdeel van zoals jij zegt een groter geheel. Een meesterplan wellicht. Heeft de dood minder schoonheid dan het leven? Het duistere minder schoonheid dan het licht? Als mens (body-mind/lichaam-geest) hebben we onze voorkeuren, maar heeft het universum dat ook? Waarom zou het dat hebben als het beide heeft gecreëerd?

Cerberus zei:

Tenzij dit op een of andere manier de beste oplossing is die mijn apenbrein zoals je zegt niet kan vatten. Hmm.

Klik om te vergroten...

Ik noemde dit dan wel apenbrein, maar ik geloof niet dat we ons apenbrein zijn of daartoe gelimiteerd zijn. De geest is denk ik enkel de huidige gedachte. Stopt de huidige gedachte, dan ben je imo niet in je apenbrein.

Cerberus zei:

Daar heb ik aan gedacht maar in dat geval zou je het ook kunnen zien als dat er enkel een objectieve werkelijkheid bestaat en geen subjectieve. Dan worden de woorden objectief en subjectief betekenisloos. Ook zou je kunnen zeggen dat je met die denkwijze gewoon goochelt met definities. Je lost het probleem op door te stellen dat we allemaal hetzelfde bewustzijn hebben, maar dan krijg je gewoon een nieuwe vraag: bestaat er voor ieder apart ego binnen dat bewustzijn enkel subjectieve werkelijkheid, of delen zij een objectieve werkelijkheid. Zelfde vraagstuk, ander woordgebruik.

Klik om te vergroten...

Klopt ja! Concepten als objectief en subjectief verliezen dan ook hun betekenis. Het zijn ook maar manieren om iets te beschrijven.

Tja, goochelen met definities. Je kunt imo voor jezelf eenheid ervaren. Dat begint al met de ervaring van liefde, wat denk ik de herkenning van de gezamenlijke aard is. Maar gaat ook nog veel dieper dan dat als je de eigen aard onderzoekt. Maar daarvoor zul je op een gegeven moment het verstand los moeten laten. Als je je dit soort dingen verstandelijk afvraagt, kun je oneindig lang doorgaan. Zelfde vraagstuk, andere verklaringen. Het ding is, als je verbaal of via schrift communiceert met anderen over dat wat voorbij het verstand gaat, zul je het verstand moeten gebruiken. Helaas.

Cerberus zei:

En dat is grappig trouwens, want die theorie waar ik als kind over nadacht lijkt zeer veel op de conclusie die veel ervaren psychonauten hebben over gedeeld bewustzijn, waaronder dus @Mindless .

Klik om te vergroten...

Hele jonge kinderen vragen soms ook hele diepe levensvragen aan hun ouders. Dingen waar veel volwassenen nooit over nadenken, maar waar ze toch ineens door geraakt kunnen worden, want dat innerlijke kind is daar nog steeds.

Kleine kinderen weten iets wat wij vaak vergeten zijn.

Doet me denken aan "wat als wat ik zie als groen voor iemand anders rood is. En omdat diegene die groene kleur als rood ziet, zal diegene dus alle rood in zijn wereld als groen benoemen, zonder communicatieprobleem want ik zie het als groen". Nog zo'n theorie van mij als kind. En ik lees op internet dat er velen die theorie hebben als kind, wordt het als onlogisch weggelachen door hun ouders.

Dankjewel!

Wow, ik kan mezelf wel slaan, ik denk er plots aan dat ik een van de meest trippy effecten die gebeurd waren gedurende de trip vergeten vermelden ben in het report.

Ergens gedurende onze wandeling, voelde ik mij precies alsof ik mijn broer was. Als ik naar beneden keek en mijn jas zag, beeldde ik mezelf precies in als iemand die die jas draagt, met het hoofd van mijn broer. Ik zag in mijn verbeelding dus mezelf wandelen maar dan met mijn broer zijn hoofd in plaats van het mijne. Vreemd iets, want ik was niet speciaal aan het denken aan hem en hij was sowieso niet in de buurt. Maar ik moest wel direct weer aan dit denken toen:

Cerberus zei:

Niels legt de tekenfilm Alice in Wonderland op. [...] Plots zegt Alice ook “I am someone else”... oei, zoiets moet je niet zeggen aan iemand die net truffels nam want daar begin ik hard over doordenken.

Klik om te vergroten...

Het is dus uitgekomen

Hele tijd tijdens schrijven denk ik eraan dat ik dat moet noteren als het moment eraan komt, tot het moment komt en ik vergeet om het te schrijven Volgende keer dus maar voordat ik aan mijn trip report begin een hoop kernwoorden en -zinnen typen, als checklist om te zien of ik alles verwerkt heb in het report.

Wie: Ik (man van vooraan de 30), Niels (man van eind de 20, 1x eerder ervaring) & Billie (man van rond de 40, geen ervaring).
Wat: Ik 12 gram Hollandia truffels, Niels 13 gram & Billie 8 gram.
Waar: Bij Niels thuis + de bossen vlakbij
Wanneer: 28 december 2019

Dit trip report bouwt lichtjes verder op ideeën waaraan ik tijdens mijn vorige trips zat te denken:

21 gram Hollandia truffels: de sleutel tot de vierde dimensie

Wie: Ik (max van vooraan de 30, al aantal ervaringen met psychedelica) & Niels (man van eind de 20, geen ervaring). Wat: Ik 21 gram Hollandia truffels & Niels 11 gram. Waar: Bij Niels thuis + de bossen vlakbij Wanneer: 12 oktober 2019 In dit trip report probeer ik duidelijk te maken hoe het kan...

drugsforum.nl

30 mg 2C-B: Dysforische eenzaamheid in het universum

Wie: Ik (man van vooraan de 30, al ervaring met psychedelica) Wat: 30 mg 2C-B Waar: Bij mij thuis Wanneer: 11 december 2019 Opzet: Ik wou graag eens alleen proberen trippen. Zien wat het geeft. Gewoon thuis zodat ik geen zorgen heb. Niemand waarmee ik moet rekening houden, waarbij ik de...

drugsforum.nl

Maar heb alles proberen te verwoorden zodat je deze ook afzonderlijk kunt lezen.
Heb helaas situaties moeten wegsnoeien om onder het maximum van 30.000 karakters te komen.

Afspraak is terug in Niels zijn chalet aan een bos. Ik heb lang gedacht om slechts 7,5 gram te nemen. Maar omdat ik mijzelf januari “drugsvrije maand” opgelegd heb, waarbij ik dus geen drugs ga gebruiken en dus ook geen bier en koffie enzo, wil ik eruit gaan met een grotere knaller omdat ik al zoveel ging moeten laten de maand daaropvolgend. Maar ook geen te grote knaller, want ik voel dat mijn gemoedstoestand niet optimaal is door slaaptekort en de moeilijke 2C-B ervaring van enkele weken eerder speelt nog met me. Ik kies voor 12 gram, omdat ik eerder een mooie visuele maar niet echt mentale trip had met die portie. Niels en ik willen nog wat harm reduction tips geven aan Billie omdat het zijn eerste keer is, maar Billie wilt er liever direct aan beginnen omdat hij er zenuwachtig wordt, dus we eten de truffels gelijk op. Rond 14:15 hebben we onze truffels opgegeten.

Niels legt de tekenfilm Alice in Wonderland op. De eerste 10 minuten kan ik volgen, maar het wordt hoe langer hoe moeilijker om mijn aandacht erbij te houden. Ik voel meer en meer de high opkomen van de truffels. Er wordt een smile op mijn gezicht geforceerd, en ik krijg terug een gewaarwording die truffels typeert voor me. Het gevoel meer te zijn dan mezelf. Ik merk dat de tekenfilm een nogal duister kantje heeft. Plots zegt Alice ook “I am someone else”... oei, zoiets moet je niet zeggen aan iemand die net truffels nam want daar begin ik hard over doordenken. Zeker omdat ik de veelvoorkomende conclusie van veel ervaren psychonauten ken, namelijk dat we allemaal dezelfde zijn en er een soort globaal (of universeel) bewustzijn is. Billie en ik opperen dat we naar buiten willen. Niels voelt zich echter fysiek niet helemaal in orde en moet overgeven. Ai, teveel gedronken gisteren en truffels was geen goede combo. De televisie gaat uit.

Eenmaal buiten voelt het wel erg koud aan, zo in de winter. Billie merkt direct op: “wow, die geluiden”. Inderdaad, ik merk het ook. Veel meer dan anders: ieder geluidje (vogels, wind en bladeren) ben ik zeer erg gewaar van. Ik kan mentaal lokaliseren wat ieder geluid apart is en waar het vandaan komt, zonder me te moeten concentreren op iets specifieks. Ook mijn gezichtsveld is veel wijder. Normaal als je gewoon nuchter voor je uit staart, merk je dat de zijkanten van je gezichtsveld donkerder/troebeler is dan alles wat je voor je ziet. Maar nu voor mij niet meer, mijn gehele gezichtsveld is kristalhelder. De filter in onze hersenen die nutteloze informatie die via onze zintuigen binnenkomt wegfiltert is dus onderdrukt door de truffels.

We lopen naar het bos. Daar aangekomen stoppen we even met wandelen. Ik zeg plots “wow!”. Want door stil te staan zie ik namelijk het zand vlak voor me bewegen. Eerst gaat een doorzichtige kopie van het zand eventjes omhoog, waardoor ik het zand twee keer boven elkaar zie, en dan begint die kopie te golven. Ik meld dat aan Billie, maar hij ziet niets. Ik zeg hem dat hij best zijn hoofd gewoon stil houdt en voor zich uit staart. Na enkele ogenblikken zegt hij “oh, nu zie ik ook iets! Waaauw!”. Ook hij ziet het zand soort van golven. Hij beschrijft het alsof er een grote worm onder het zand zit. Dat is inderdaad een treffende beschrijving, zien we mogelijks hetzelfde?
Ik kijk een andere richting uit, richting de bomen van het bos. Ik hou me weer zo stil mogelijk. Beetje per beetje komt er beweging in. alle bomen kopiëren zich ook, maar die kopies staan schuin in plaats van recht. De bomen beginnen heen en weer te dansen.
“Zie je dat ook?”, vraag ik aan Billie. Maar hij ziet niets. Ik beschrijf wat ik zie, en in zijn ooghoeken begint het een beetje.
Het beeld wordt voor mij echter alsmaar spectaculairder. De kleuren druipen van de bomen naar beneden af. Het lijkt net verf die stroomt, waardoor de bomen kleurloos (wit) achter blijven. De kleuren vermengen op de grond als een vloeistof die door elkaar stroomt. Het is een klotsende boel van gekleurde vloeistof tussen de bomen over de grond, alsof je zeewater tegen rotsen ziet klotsen.
Het pad die door het bos loopt in de verte trekt Niels zijn aandacht. Ik zie het ook. De weg beweegt, maakt buigingen naar links en rechts, alsof het een touw is die je kunt verleggen. Niels beschrijft het als de weg die precies weg en weer opzij springt.
Billie moet even zijn schoenveters binden. Ik kijk naar de veters en zie beweging, alsof zijn veters slangen zijn die kruipen in de vorm van de gestrikte veters. De wereld begint meer en meer als een droom voelen. Ik zou zo kunnen doelloos ronddwalen en genieten.

Hoe dieper we het bos in wandelen, hoe meer mijn visuele patronenherkenning erg vreemd begint te doen. Het wordt plots zo heftig dat ik “Wow, stop!” roep, omdat ik even wil stilstaan en het beeld aanschouwen. Want wat is het prachtig. Als ik voor me uit staar, zie ik namelijk overal contouren van mensen. Mensen die door elkaar aan het wandelen, dansen, … zijn, alsof er een feestje aan de gang is. Ik zie niet effectief hallucinaties van mensen, maar iedere zandkorrel, ieder grassprietje, al de randen van de bladeren, iedere steen, … die meehelpen aan de beeldvorming. Het is gewoon patroonherkenning. Mijn brein die zegt: kijk die objecten samen hebben als totaalbeeld de vorm van een mens, nog andere objecten die samen als totaalbeeld de vorm van een ander mens maken, enzovoort. En zo met alles tesamen zie ik de patronen van een hele groep mensen. En iedere fractie van een seconde toont mijn brein mij alternatieve patronen via dezelfde objecten, wat ook een groep mensen vormt maar dan lichtjes anders. En omdat ik iedere fractie van een seconde die groep mensen lichtjes anders zie, lijkt het alsof het een hele groep mensen in beweging is! Al verder wandelend door het bos gaat dit effect door. Het maakt deze wandeling echt boeiend voor mij. Dit is echt een goeie, vrolijke trip! Maar het is wel een beetje koud. We komen aan een pad met 3 omvergevallen bomen die over de weg liggen. Hoe raken we daar ooit voorbij, die hindernissen? “Die bomen zien er echt kwaadaardig uit!”, roep ik. Het is alsof die bomen stekels hebben. Niet dat ik stekels zie, maar dat mijn hersenen dezelfde waarschuwingssignalen sturen alsof je iets ziet met stekels.

Niels wilt bijnemen en we gaan weer naar zijn chalet. Vanaf de voordeur opengaat, komt er een golf van warmte naar buiten. Dit voelt extreem aangenaam. Maar echt extreem aangenaam. Ik blijf staan en genieten. “Je mag binnen komen hoor” wordt er gezegd. Het was gewoon te aangenaam. We gaan terug in de zetel zitten. Ik heb nog steeds mijn jas aan, want fysieke handelingen zijn veel werk. Ik zweet zelfs, binnen in de warmte met mijn winterjas aan. En het kan me niets schelen, het zweten voelt aangenaam. Maar Billie spoort me aan tot verstandig doen en ik doe toch maar mijn jas uit. Ik heb dorst, maar rechtstaan, de waterfles pakken en mijn glas volgieten voelt toch als ongelooflijk veel werk en ingewikkeld want mijn brein denkt door aan alle mogelijke obstakels en dingen die kunnen foutlopen (struikelen over Niels zijn knieën, de fles omgooien, …). Ik vraag of iemand zo goed wilt doen dit voor me te doen en Billie doet dat. Ik roep uit dat hij géén idéé heeft hoe hard hij me daarmee helpt. Drinken doet goed, want de warmte is erg drukkend. Ik zie Niels zijn hoofd in de hoogte toe smaller en smaller worden, alsof zijn gezicht driehoekig is.

Ik bekijk een kerskaartje van dichtbij. Op de voorkant staat een tekening van een besneeuwd dorp waar een kerstboom staat in het midden. Ik zie hetzelfde gebeuren als in het bos: de kleuren druipen van de huizen en de kerstboom op dat prentje, en klotsen samen tot een kolkende vloeistof op de getekende vloer binnen dat prentje.
Ik kijk richting de televisie die nu uitstaat en beetje per beetje begint de kamer vervormen voor mij. Ik zie drie kubussen op televisie, precies alsof er beeld was, en die kubussen draaien rond en verkleuren. Ook de andere objecten in de kamer (de kast waar de televisie in zit, boekenrekken, planten, ...) beginnen groter en kleiner worden, en mijn dieptezicht past aan waardoor die objecten afwisselend dichter bij mij komen en verder weg gaan. En met dichterbij komen bedoel ik echt alsof ze een meter voor mijn neus zijn. Als ik niet door de vensters naar buiten kon kijken zou ik denken dat ik in een ruimteschip zit. Ik begin wat kosmische praat verkondigen, en Niels zegt “kijk, hij heeft weer geluk hé”, verwijzend naar ik die dieper in een trip terecht aan het komen ben. Zelf zegt hij niets te merken van de drug omdat hij moeten kotsen heeft, maar ik trek dat in twijfel gezien opname normaal erg snel gaat en hij toch goed in de roes van de groep zit.

Het wordt stil in de kamer. Ik voel mijn fysieke zelf samensmelten met de omgeving. Niet alleen dat ik een wordt met de zetel waar ik in zit, ook met de lucht om me heen, de hele kamer, alles. Het is alsof de realiteit uit golven bestaat (een beetje zoals een audiofragment visueel voorgesteld wordt) en dat mijn gehele fysieke zelve opgaat in die golven. Of alsof ik in rook opga. Dit voelt redelijk blij en vredig. Maar dit effect houdt slechts enkele seconden aan. Ik begin nadenken over mijn positie in het universum. Van mijn bewustzijn. Waar ben ik eigenlijk? Het voelt alsof bewustzijn sterker is dan fysiek bestaan. Dat “het leven op Aarde” slechts een fase is van een groter geheel dat mijn bewustzijn zal meemaken. Als dat zo is: wat is het groter geheel? Is er een begin en een einde aan “mijn verhaallijn” of is het een oneindige lus waardoor hetzelfde oneindig opnieuw en opnieuw zal gebeuren? Ik word angstig omdat ik het antwoord op deze vragen niet weet. Ik zeg: “Gaan we anders terug naar buiten en verder wandelen? Ik heb het gevoel dat ik bad ga door hier te zitten”. De warmte voelt drukkender en drukkender en het gebrek aan afleiding binnen tussen de vier muren doet me te diepe vragen stellen. Twijfelend stemt de rest in.

Eenmaal buiten gekomen voel ik me iets beter. Al wandelend krijgen we weer sneller inspiratie om te praten. Ik heb momenteel geen zekerheid of Niels en Billie wel echt bestaan, in de zin van, of zij aparte bewustzijnen zijn, of een deel van de illusie van het dagdagelijks leven die in mijn hoofd zit. Maar praten met hen leidt me tenminste meer af waardoor ik me beter voel. Het valt me op dat de koude buiten super aangenaam voelt. Ik roep dat uit en Billie zegt zelfs “Inderdaad! Ik ga zelfs de rits van mijn jas open doen!”. Alles voelt als een droom buiten. Ik heb geen visuals meer, maar mentaal is de trip erg aan het werken. En de koude voelt écht aangenaam. Het voelt niet als iets dat fysiek op je lichaam valt zoals als je nuchter bent, eerder als een neutrale hersenimpuls waaraan ik zelf de emotie kan hechten die ik wil. Het is alsof die samensmelting met mijn omgeving van enkele seconden een soort switch was die dingen helemaal heeft veranderd. De visuele trip werd mentaal. Eerst was warmte aangenaam en koude onaangenaam en nu omgekeerd. En dat laatste niet alleen voor mij maar ook voor Billie.

Tijdens het wandelen valt het Billie enorm op hoe wij echt de enige mensen in de omgeving zijn. Zelfs aan de andere chalets is geen teken van leven te bespeuren. Nergens muziek die uitkomt, of mensen die je door het venster ziet televisie kijken ofzo. Billie kijkt expliciet naar een venster van een huis om te zien of er personen binnen zijn, op dezelfde manier als hij altijd doet bij auto’s die hij inhaalt op de autosnelweg om te zien of het geen zelfrijdende auto van Google is ofzo, maar ziet niets. “Het zijn zelfwonende huizen”, zeg ik. De rest ligt in een deuk, ook omdat ze verbaasd zijn hoe rijk mijn fantasie is voor het moment. “Na zelfrijdende auto’s ook al zelfwonende huizen, wat is dan nog het nut van alles?” zegt Niels al lachend. Maar oei Niels, zoiets zeggen in mijn huidige toestand. Op zijn uitspraak kan ik hard doordenken. In een fractie van een seconde kan ik denken aan zelfsamenlevende samenlevingen en uiteindelijk aan een volautomatische aarde waar geen menselijke invloed meer is, tot zelfs het hele heelal die gekoloniseerd is door onze volautomatische machines, zonder dat er nog mensen bestaan. Wat is dan nog het nut van alles inderdaad? En zoiets denk ik in een fractie van een seconde, laat staan wat ik allemaal kan bedenken als ik meerdere seconden denktijd heb…

Ik moet plassen maar ik negeer het. Het gevoel te moeten plassen is uiteindelijk maar een hersenimpuls. Net als koude kan ik ervoor kiezen om het een aangenaam gevoel te vinden. En ben ook het gevoel van orgasme gewaar. “Alles is een illusie!” roep ik, tevreden met mijn ontdekking. We wandelen terug naast het water bij het bos en ik roep: “ik ga het voor de veiligheid niet doen, maar ik heb nu het gevoel dat ik zo in die vijver kan wandelen, diep genoeg tot ik kopje onder ben, en dat nat zijn niet onaangenaam voelt. Dat ik zelfs niet zou sterven of verdrinken, want alles is toch een illusie!”. De hele fysieke wereld voelt echt onwerkelijk, als een droom. Terug denkend aan mijn eerdere levensvragen, vraag ik luidop: “zouden dieren eigenlijk een bewustzijn hebben?”. Billie reageert daarop direct: “jazeker. Vogels hebben zelfs een gemeenschappelijk bewustzijn, daarom kunnen ze zo goed in formaties vliegen”.“EUREKA! Wat een geniale opmerking. Zo zit het natuurlijk in elkaar. Ik staar vol bewondering naar Billie. “Jij bent eigenlijk echt slim hé Billie!”.
Ik begin mij afvragen hoe Billie zoveel weet over bewustzijn. Het is zijn eerste psychedelische trip. Of dat denk ik. Ik denk ook terug aan mijn 2C-B trip eerder deze maand waarbij ik tot de constatatie kwam dat alles wat ik leer in mijn leven slechts dient om mijn bewustzijn slimmer te maken. En als ons aardse bestaan slechts een fase is om hier bij te leren, wie weet hoeveel levens maakt ons bewustzijn hier mee voordat het overgaat naar de volgende fase. Wie weet hoeveel trips heeft Billie er al op zitten in vorige levens. Misschien wou hij daarom onze harm reduction praat niet horen en gelijk beginnen aan de truffels te eten… hij weet intuïtief al hoe het werkt!
Is Billie zijn bewustzijn ouder dan het mijne? Wat betekent ouder uberhaupt, een langere fysieke baan door het universum afgelegd? Ik maak in mijn hoofd de analogie van een trein op rails met onderweg alle belevenissen, maar werkt bewustzijn uberhaupt zo? Is die baan uberhaupt te meten? Of is Billie zijn bewustzijn hetzelfde als het mijne? Dat Billie zijn leven een later deel is van de weg die ons bewustzijn aflegt nadat mijn leven afgelegd is? Dus dat mijn bewustzijn nadat ik sterf het leven van iemand anders meemaakt, en nadat diegene sterft weer iemand anders, enzovoort… waarvan Billie zijn leven een van de levens is die na het mijne komt?

We wandelen terug in het bos. Het begint donkerder worden. Het voelt als laat in de avond voor mij. Ik verbaas me over hoe intens mijn trip mentaal wordt. Hoe ik razendsnel connecties leg en snel doordenk over sommige concepten. Hoe hard ik in lussen denk. Sinds wanneer blijven trips maar intenser worden? Ik vraag hoe laat het is, blijkt het iets na 16:00 te zijn. We zijn nog maar een tweetal uur bezig dus. De piek is dus nog niet zo lang begonnen! Dat verklaart waarom het het laatste half uur zo intens is geworden vergeleken met eerder in de trip. We praten verder over vanalles en nog wat en iets blijft me opvallen: soms als ik met Niels praat, heb ik het gevoel alsof hetgene wat hij zit te denken ook kan horen. Of toch, hetgene wat hij zit te denken die relevant is voor de vraag die ik hem op het moment stel. Dit is exact wat ik voelde tijdens onze trip van enkele maanden eerder. Toen ik voelde alsof onze trips samengekomen waren en dat we een kosmische connectie hadden. Maar achteraf deed ik de telepathie af als “een illusie”, omdat bepaalde dingen puur toeval waren. Maar die kleine dingen, die was ik vergeten. En nu voel ik het opnieuw. En nu ben ik weer overtuigd dat het echt is. Enkele macroscopische dingen binnen onze trip vorige keer bleken puur toeval, en daarom deed ik alle gewaarwordingen van telepathie onterecht af als fake achteraf gezien, ook de kleine dingen die ik vergeten was. Ik moet ook terugdenken aan de visuals aan het begin van de trip waarbij we allemaal hetzelfde zagen.

Ik blijf nadenken over Billie en zijn kennis over bewustzijn. Ik heb de indruk dat die aanwijzing onderzoeken mij wijzer kan maken over mijn/onze positie in het universum. Hoe kom ik er achter of Billie zijn bewustzijn al meer geleerd heeft dan het mijne? Via intelligentie? Hoe kunnen we intelligentie meten? Stel dat hij bepaalde dingen weet die ik niet weet, maar ik weet dan weer dingen die hij niet weet. Wie is er dan slimmer? Kun je intelligentie uberhaupt op een 1-dimensionale lijn zetten van dom naar slim? Is het niet ook hoe slimmer je bent, hoe minder bepaalde dingen vanzelfsprekend worden die voor domme mensen misschien wel vanzelfsprekend zijn? Dat je terug bij dom uitkomt als je te slim bent? Is intelligentie dan niet eerder in een cirkel uit te drukken dan een lijn? En als intelligentie een cirkel is, hoe kun je dan zeggen of iemand verder staat in bewustzijnsontwikkeling dan jou? Want op ieder punt van de cirkel ben je tegelijkertijd slimmer en dommer dan iemand anders wiens intelligentie op een ander punt van de cirkel staat. Want zowel als je verder gaat op de lijn als terugkeert komt je van het ene punt in het andere uit. Weer zit ik in oneindige lussen te denken. Binnen in de chalet dacht ik ook al aan het proces van bewustzijnsontwikkeling die een oneindige lus kan zijn waarbij je uiteindelijk weer hetzelfde gaat meemaken. Hoe kun iets als IQ dan bestaan? Zonder referentiepunten kun je geen kwantitatieve meting van een punt. Ik zeg luidop: “een IQ test is toch iets die niet werkt? Stel dat je een score krijgt, wat zegt het?”. Billie reageert daarop: “IQ tests, dat is iets voor mensen die nummertjes nodig hebben!”. Inderdaad, die gedachte heb ik ook. Een nummertje zegt uiteindelijk niets. Je hebt een ander referentiepunt nodig, om iets te kunnen meten. Om mijn positie in het universum te weten, moet ik eerst iets vinden om mijn bewustzijn mee te vergelijken.

We blijven wandelen en het maakt mij echt niet uit waar we uitkomen, als we uitgetript zijn kunnen we wel terug GPS’en, maar nu moet ik blijven wandelen zodat ik afgeleid ben. Zo lang we maar geen militair domein binnenwandelen ofzo. Het blijft maar opvallen hoe alles om mij heen als een droom voelt waarin ik wandel. Ik voel alsof realiteit gewoon iets is wat ik voor mezelf projecteer vanuit mijn hersenen. Het lijkt fysiek te bestaan als een 3D vorm maar eigenlijk is dat gewoon een beeld in mijn hersenen gegenereerd. Ik kijk naar Billie en Niels hun hoofd, en ik weet nog steeds niet of zij aparte bewustzijnen zijn dan het mijne, of slechts deel van de projectie (en dan zouden ze soort computerprogramma’s zijn die doen alsof ze een bewustzijn hebben tegen “mij”... vergelijkbaar met een multiplayer computerspel spelen met bots in plaats van met andere mensen op internet). Met andere woorden: zijn wij drie bewustzijnen die in dezelfde projectie leven? En hoe ziet dat er dan “echt” uit? Drie bewustzijnen die zweven door de luchtledige oneindigheid in elkaars buurt, met drie afzonderlijke projecties van hetzelfde? Of eerder vergelijkbaar met een processor die aan multithreading doet, en wij zijn elk een thread?

Plots tijdens de verdere wandeling zegt Niels plots dat hij het een schande vindt dat de natuur zo vernield wordt. Dat bossen verdwijnen. Maar dan sta ik plots stil midden in de weg en begin een hele speech te geven gezien er plots mentaal veel individuele dingen die ik leerde tijdens de trip klikken tot één geheel.
“Ja wel, ik denk dat dat is omdat je geboren bent in een tijdperk waar veel natuur te zien was. Je hebt de vorm van natuur in je hersenen geassocieerd aan een positieve emotie. Maar ik denk in een futuristische setting, als de mens naar de ruimte uitgedijd heeft, en je wordt geboren op een ruimtestation, en je reist van ruimtestation naar ruimtestation, dat je dat soort ruimtestations zou associëren met een positieve emotie in je hersenen. En als ruimtestations dan vervangen worden door weer een nieuwe technologie waardoor ruimtestations verdwijnen, dat de mensen van dat tijdperk schande gaan uitroepen dat al die mooie ruimtestations verdwijnen. Want dat heb ik deze trip nu geleerd. Er bestaat geen goed of slecht. Je zou kunnen denken dat koude slecht is, maar ik heb mijn brein nu zelfs gerewired dat koude aangenaam is! Het is allemaal een truc die je hersenen met jezelf uithaalt. Hetzelfde met dood. Ik voel me momenteel super euforisch en heb het gevoel dat ik zo een militair domein kan binnenwandelen. Zonder dat het me kan schelen wat de gevolgen zijn. Zelfs al schieten ze een kogel door mijn lichaam zou ik die kogel kunnen aanvoelen als aangenaam!”
Billie: “Dat zou ik nu niet zeggen, want volgens mij is het als je dood bent echt wel gedaan”!
Ik vervolg weer: “Ja dat dacht ik vroeger ook, maar nu sinds ik diepere psychedelische trips meegemaakt heb begin ik daarover twijfelen. Bewustzijn voelt meer primair dan materie. Dit is allemaal maar een tussenstop, er is dus geen doel in het leven en je kunt dus maar beter doen wat je hersenen associëren met aangenaam. En ik snap nu ook hoe het kan dat je dingen als goed aanvoelt, want je hebt ook dingen die slecht aanvoelen en zonder het een kan het ander niet bestaan. Het is net yin and yang. De twee heffen elkaar op en zo kan het dus dat er iets bestaat uit het niets. Want de twee samen zijn eigenlijk niets. Zo zat ik vorige keer in een moeilijke trip, dat was het zwarte van yin en yang, en nu plots een goeie dus ik zit in het witte. Allez, met toch enkele moeilijke momenten.”
Billie reageert daarop: “Ja, maar in het witte deel van het yin en yang symbool zit ook een zwart stipje”.
Mind = blown bij mij. “Billie, wow, dat is echt heel slim opgemerkt!!!!” roep ik vol verbazing. Het voelt als een bevestiging van de theorie die ik net opperde.

We wandelen verder, en komen aan in een bebouwde kom. We praten verder en het voelt heerlijk voor mij om zo open te praten. En zo emotioneel. Ik wou dat ik dat meer was in het echte/nuchtere leven ook. Truffels helpen daar echt enorm bij. Ik uit dat, dat ik meer open wil zijn in het normale leven, maar daar reageert Billie op: “Cerberus, jij bent de meest open persoon die ik ken!”. Ik ben verbaasd dat te horen, dus ik praat erover verder met Billie, en tijdens het gesprek gebeurt iets raars. Soms, als ik een vraag stel, komt het antwoord in mijn gedachten binnen. Maar het voelt niet als mijn gedachten. Exact zoals ik al met Niels gehad heb deze trip en vooral vorige trip. Op een bepaald moment, als ik een vraag stel, komt het antwoord weer via gedachten die niet van mij zijn binnen, waarop Billie luidop zegt: “volgens mij weet jij het antwoord, Cerberus”. Bevestigt Billie hier dat we telepathisch communiceren?
De telepathie voelt echt aan. Meer bewijs voor mij dat er meer is dan we nuchter weten als mens.
“Drugsvrije maand...” zeg ik sarcastisch. Waarop Billie begint te lachen. Heeft Billie nu ook door dat de nuchtere realiteit geen objectieve realiteit is, en misschien zelfs een grotere roes dan hoe je de wereld ervaart onder psychedelica? Want dat is waarom ik het zo sarcastisch zei. Nu twijfel ik of ik het wel zal laten doorgaan. Eigenlijk is drugsvrije maand dus eigenlijk in realiteit een nuchtervrije maand, ironisch gezien, want onder truffels ervaar je pas écht hoe de wereld in elkaar zit (ben je pas écht nuchter). Ik moet echt lachen om hoe dom de “nuchtere” versie van mezelf eigenlijk is.

Niels en Billie hebben honger. We passeren net een soort snackbar en gaan binnen. Terwijl de rest kijkt wat ze gaan eten ga ik eerst even naar het toilet. Diegene die net uit het toilet komt zegt goeiedag tegen mij en ik zeg goeiedag terug. Tijdens het plassen denk ik aan hoe aangenaam het is om een wildvreemd persoon goeiedag te zeggen en basisbehoeften zoals plassen te doen. Wanneer ik terug bij Niels en Billie kom vraagt Billie aan Niels en mij wat we gaan eten. Niels zegt “een hamburger”, Billie “ik een croque monsieur, en jij Cerberus?”. Mijn antwoord: “Ik denk momenteel dat honger een illusie is dus eten is nutteloos voor mij!”. Maar wat later besluit ik voor de grap toch iets te eten. Maar hoe kom ik ooit aan eten? Ik zie allemaal automaten maar snap er geen snars van, zoveel concentratie en micromanagement die het vereist om het systeem te snappen. Dus Billie helpt me. Billie is dus echt mijn eten en drinken man vandaag. Ik duid aan wat ik wil en Billie legt het me uit: “Kijk, in deze machine moet je van die ronde schijfjes steken en dan kan het eten via een van deze glazen kleppen eruitgehaald worden!”. Ik zit echt te kijken van hoe absurd dat eigenlijk is en begin te lachen: “Wat een gekke machines hier!”. Dan zegt Billie: “Da’s nog niet alles, moest je geen van die ronde schijfjes hebben, dan staat hier in de hoek nog een andere machine, en daar moet je een rechthoekig briefje in steken en dan komen er meerdere van die ronde schijfjes uit!”. Ik lig plat van het lachen. Hoe ABSURD kan het wezen allemaal?! Deze zaak is absoluut crazy. Wat is dat voor iets.

Tijdens het eten blijf ik me afvragen of ik nog normaal kan worden. Dat ik weer intuïtief weet wat te doen bij automaten. Wanneer Billie of Niels dan zegt dat het rond 17:30 is sta ik weer te kijken. Het is echt fucking vroeg! Nog maar iets over de drie uur van de vijf uur durende trip? ‘t Is niet moeilijk dat ik nog aan het trippen ben. Maar tijdens het gesprek aan tafel VLIEGT de tijd echter voorbij. Voor we het weten is het bijna twee uur later en zijn we allemaal uitgetript. We hebben dus twee uur in een kroket uit de muur zaak gezeten. Da’s kunnen. Als we buitenkomen, valt het Billie en mezelf direct op dat koude toch niet meer zo aangenaam is als het eerder was. Het overvalt me weer over heel mijn vel als onaangenaam. Billie en ik hebben nog een nagesprek over de telepathie. Ik zeg dat ik telepathie ervaarde zeker bij het gesprek over of ik een open persoon ben of niet. Billie zegt daarop “Op veel punten tijdens de trip, zoals iedere keer dat je zei dat ik iets slims zei, was ik je gewoon een beetje aan het aanvullen hoor. Maar toch, dat ene gesprek inderdaad, toen voelde het niet als je gewoon aanvullen. Er kwamen toen inderdaad gedachten binnen. Er is inderdaad meer.”

Conclusie:
Iets wat me al een tijdje bezighoudt nu is “in welke mate is de realiteit als je tript echt, en bijgevolg in hoeverre is de realiteit als je nuchter bent dus echt?”. Na lang genoeg nuchter zijn begin ik alle “bovennatuurlijke” dingen wegrationaliseren, maar nu tijdens deze trip heb ik gemerkt dat ik nuchter geen toegang heb tot mijn geheugen van bepaalde dingen die tijdens trips gebeurd zijn, dus in welke mate ben ik nuchter dan in een positie om te zeggen dat de dingen zoals telepathie niet echt gebeurd zijn? Want nu heb ik tijdens mijn trip echt duidelijk tegen mezelf kunnen zeggen: dit gebeurt echt, en deze details weet ik niet als ik nuchter ben, dus mag het niet zomaar afschrijven. Maar onder invloed van psychedelica komen de herinneringen van vorige trips weer boven. De telepathie voelt als echt gebeurd. En dan is de vraag: hoe kan dat? Bepaalde toch aardse signalen die de mens nog niet kunnen ontdekken heeft omdat de mens nog niet ontdekt heeft waarnaar precies te luisteren? Of niet ontdekt heeft omdat het voornamelijk via psychedelica gebeurt? Psychedelica vergroten je aantal hersenconnecties dus misschien wordt er iets geactiveerd die bestaat maar evolutionair niet meer standaard geactiveerd is. Of nog andere mogelijkheden: ik die toch het enige bewustzijn ben en als iedereen een onderdeel van de simulatie is, kunnen gedachten binnen die simulatie ook tot bij “mij” komen? Toch een soort gemeenschappelijk bewustzijn die bestaat (dat we allemaal verbonden zijn met hetzelfde, via het “groter systeem” die wij niet kunnen vatten)? Zoveel mogelijkheden. En als ik eens op internet kijk, zie ik dat ik lang niet de enige ben met telepathische ervaringen onder psychedelische drugs. Veel trip reports met gelijkaardige verhalen. En artikels waarin staat dat in het amazonegebied de stammen zelfs ayahuasca gebruikten om te spieken op de aanvalsplannen van vijandelijke stammen.
Apart is ook dat ik tijdens de trip voelde dat bewustzijn eerder was dan materie. Deze theorie postte @Mindless als reactie op een van mijn vorige trip reports die ik hier gooide. De vraag is nu, komt dat gevoel uit mij / toont de trip mij dat, of mindfuckt de drug me omdat het inspeelt op die theorie van Mindless?

Wat wel vaststaat is eens je diep getript hebt, je in het vervolg minder nodig hebt om even diep te gaan. Ik kon over dezelfde concepten denken als tijdens mijn zwaardere portie. Het voelde allemaal gewoon controleerbaarder aan. En ik had ook een mini-versmelt-met-omgeving ervaring. Niet zo fel als die keer dat ik 21 gram nam, maar het was er toch. Nog enkele maanden voor mijn 21 gram trip, toen ik ook 12 gram had, was er niets van dit soort ervaringen.