Subtiele trekjes? In vlagen? Niet voor mij hoor! Die ene keer 225 mg oraal deed voor mij niks onder aan het gevoel als op de piek van 6-APB, maar dan daarbij nog eens veel meer helderheid en ook wel een meer uitgesproken rush in vergelijking met een redelijk steady state. Dit piekeffect van 3-MMC duurde mij echt wel een volle 3 uur, waarna het nog voor een half uurtje of uurtje of wat op een sterk gematigde wijze verder ging. De eigenlijke intentie was gewoon beetje muziek luisteren achter m'n laptop. Er kwam echter een totaal onverwachte bak aan energie en euforie vrij, waarop ik vrijwel meteen toen het insloeg opsprong, m'n jas en m'n schoenen aan trok en er met een big smile en m'n koptelefoon op erop uit ging. Ik werd ook echt super sociaal en alle onzekerheden vielen weg. Ik voegde me heel soepeltjes bij een stel onbekende gasten die in een parkje aan het trainen waren (omdat hun gebruikelijke training door corona was afgelast). Niet dat ik normaal sociaal angstig ben ofzo, maar ik zou dat normaal gesproken toch niet zo gemakkelijk gedaan hebben. Eenmaal terug thuis, in het laatste uur van de piek, voelde ik me echt even eenzaam. Ik had gewoon echt zó een intense behoefte aan contact, dus ben toen gaan chatten, heb nog wat mensen gesproken. M'n waardering voor muziek was ook flink versterkt. Het was geweldig! Nu ik dit weer zo typ, merk ik dat ik eigenlijk nog steeds verbaasd ben om het effect dat het me gaf. Achteraf ook geen enkele narigheid afgezien van fysieke nastimulatie met een extreem verhoogde hartslag zoals ik al zei, maar gek genoeg voelde dat totaal niet gejaagd of rusteloos; het was niet hinderlijk, maar meer dat ik met m'n verstand besefte dat het gewoon niet gezond kan wezen dat je hartslag 145 is terwijl je op een bureaustoel achter een computer zit.
Ik heb, ik dacht 4 dagen na deze ervaring (niet slim misschien, I know) voor de eerste en enige keer tot dusver 3-MMC gesnoven, 60 mg, en dat deed echt helemaal niks. Of die dosering dan te laag was of dat het niks deed vanwege die ervaring van 4 dagen ervoor, dat weet ik uiteraard niet.
Maar anyway, even afgaande van mijn enige succesvolle ervaring, op 225 mg in één keer, zonder redosen, wat voor mij de sweet spot lijkt, kan ik zeggen dat het effect van 3-MMC voor mij toch echt wel staat als een huis. Ik vind het niks slapjes, net niet of watered down. Als het niet zo was geweest dat dit spul echt ontzéttend belastend op m'n hart voelt, dan was dit zeker een blijvertje. Op dit moment zoek ik echter nog even door naar een alternatief voor 3-MMC om eventueel iets vaker dan eens in de 3 maanden mee weg te kunnen komen omdat het, zo vermoed ik, je voorraden toch niet zo leegtrekt als bijvoorbeeld MDMA of 6-APB.
Dat paranoïde gevoel lijkt me eerder het resultaat van onderdosering, waarbij je dus vooral fysieke effecten bemerkt (je vechten-vluchten-modus wordt aangewakkerd). Als je hoger zou doseren, dan krijgt het serotonerge effect de overhand en het lijkt me stug dat je dan paranoia ervaart. Als ik een lage dosis pep zou nemen, zou ik me denk ik ook niet echt op m'n gemak voelen om gewoon lekker los te kunnen komen. Op hogere dosering echter, krijgt de euforie de overhand en die je vervolgens gewoon lekker meevoert. Wanneer je nóg hoger doseert, zou er natuurlijk weer een omslagpunt komen waarna de fysieke effecten wederom de overhand krijgen. Dosis en gewenst effect vormt een soort omgekeerde U-curve. Te hoog geeft vanzelfsprekend ongemak, maar te laag ook. EDIT: Wat
@Stonologie zegt dus; hij is me net voor!