#1
Wie: vrouw 64 kg
Wat: 4-HO-MET 10 gram (halve pil)
Set: Yesssss let’s go!
Setting: Op een festival met een goede vriendin
Ik zal alvast zeggen: deze trip heeft weinig bezieling.
We stonden vooraan bij Disclosure. Ze zouden bijna beginnen en ik dacht: fuck it, ik probeer het gewoon. YOLO. Ik was vooral nieuwsgierig of dit middel the day after chiller is dan alcohol. Conclusie: niet op dit tijdstip en niet met deze dosis! Ik tripte dieper dan ik aanvankelijk van plan was. Mocht ik het nog eens gaan doen, dan neem ik 5 - 7 gram. (Moeilijk doseren met zo'n klein pilletje.)
23:15u: Ik nam het in (achteraf gezien dus veel te laat, niet chill) met het idee dat het toch maar om een lichte dosis gaat en dat het sowieso een vergevingsgezinde psychedelica is. Verder voelde ik me ontspannen in de drukte.
Kwa tijd heb ik echt geen idee, maar op een bepaald moment werd ik enorm verrast door de smaak van truffels in mijn mond. HUH?! Wat raar!! Ik ben heel verbaasd over deze onverwachte sensatie. Vervolgens tintelden mijn benen (dacht ik?), voelde ik me een klein beetje misselijk (waar ik verder geen last van had) en moest ik af en toe kleine boertjes laten. (Dat heb ik bij truffels ook.) Ik vroeg mijn vriendin of ze iets aan me merkte. Ze zag niets, ze merkte niets. Ze zag dat ik gewoon blij en enthousiast was en lekker los ging op de muziek. Ze is heel eerlijk, dus dat geloofde ik meteen. Omdat we zo vooraan stonden, hadden we goed zicht op de visuals op het scherm. Aahhhhh faacckkk lekker dit….!! Het zag eruit alsof de visuals een beetje van het scherm los kwamen. Mijn vriendin vroeg me om te vertellen wat ik zag. Dat kon ik niet onder woorden brengen, maar ik wist zéker dat het véél mooier was dan wat zij kon zien. Achteraf zou ik zeggen de kleuren en lichten intenser waren, maar op een andere manier dan bij MDMA. Er was wel euforie tijdens de trip, maar wel echt heel anders. (Sorry kan het niet beter uitleggen dan dit.)
Ik ben normaal gesproken behoorlijk sociaal, maar op dat moment was ik gebiologeerd door de visuals in combinatie met de muziek. Mijn vriendin vroeg me af en toe hoe ik me voelde. Ik had grote problemen om te voelen wat ik voelde. Normaal gesproken heb ik dat helemaal niet, dus ik was daar ff mee bezig. Toen ik merkte dat ik er gewoon echt niet bij kwam, liet ik het maar gewoon los. Wat maakte het ook uit dat ik niet wist hoe ik me voelde?
Mijn vriendin moest naar de wc. Dat zal rond 0.00/0.30 geweest moeten zijn. We liepen/dansten/wurmden ons door de menigte heen richting de wc's. Het viel me op dat ik super veel dorst had ineens! Ik had bijna een obsessie met de flesjes water. Ik zag ze vanaf hele grote afstanden en werd er naar toe gezogen. Ik griste soms zelfs gewoon flesjes water uit iemands handen. Daar werd gelukkig chill op gereageerd. Ik bedacht me ook steeds net op tijd om dankjewel te zeggen.
Eenmaal bij de wc’s ging het er wat chaotisch aan toe in mijn hoofd. Mijn vriendin en ik stonden samen in de rij. Ik dacht dat ik niet hoefde te plassen en stapte uit de rij toen zij aan de beurt was, en vervolgens stapte ik er toch weer terug in en zei tegen iemand zoiets doms als: “Ik kan maar beter naar de wc gaan, als ik toch in de rij sta.” Gelukkig was zij super chill en we begonnen gelijk volop te praten en te lachen. Achter ons zei iemand: “Ja, zo gaat het er niet sneller op.” Ik was alweer vergeten dat ik naar de wc ging, maar mijn gesprekspartner dus gelukkig ook.
Eenmaal terug bij Discloser konden we natuurlijk nooit meer op zo’n geweldige plek staan als waar we eerder stonden. We namen genoegen met waar we waren. Ik had sowieso geen idee wat ik voelde, dus het maakte voor mij niets uit. Een gast sprak ons aan. Dat hele gesprek ging aan mij voorbij.
Ineens zag ik allemaal gekleurde lichtgevende bollen in de lucht die met elkaar steeds verschillende vormen aannamen. WOOOOAAATTTT????!! Ik kan het niet uitleggen wat ik zag! Het was helemaal 3d. Het kwam naar me toe en ging weer van me af. “JEZUS!! KIJK HIER DAN! WAT IS DAT! IS DIT ECHT?! HUH??!!” Toen legde die gast aan mij uit dat het drones zijn en dat ze dat gewoon doen ipv vuurwerk. Hij was duidelijk veel minder gecharmeerd van deze, voor mij nog steeds, onwerkelijke gebeurtenis. In mijn hoofd dacht ik wel: ojaaa duh drones, maar mijn beleving werd er niet minder om. Ik zag maar weinig mensen hier écht van genieten.
1.30 - 3.00
Disclosure was afgelopen en wij gingen ons verplaatsen naar de feesttent. Ook daar kon ik heel prima los gaan. Ik wilde vooral veel dansen, genieten van de muziek en naar lampjes en visuals kijken. Mijn vriendin bevestigde nogmaals dat ze echt niets vreemds aan mij opmerkte, maar ikzelf merkte wel degelijk dat ik aan het trippen was. Ik schrok bijvoorbeeld van een meisje die ineens op ons af kwam stuiteren en om een slokje water kwam vragen. Ik merkte zelf overigens niet dat ik schrok, maar ik kon dat uit haar reactie opmaken.
Wat later stond ik met die gast te kletsen die eerder met mijn vriendin had staan kletsen. Op zich was ik wel onderhoudend. Ik stelde veel vragen over hem en was oprecht geïnteresseerd in hem als persoon. De manier hoe hij praatte vond ik prachtig. Ik genoot van zijn woordkeuze alsof ik naar poëzie aan het luisteren was. Het gevolg was wel dat ik op inhoud niet altijd goed kon volgen wat er nou verteld werd. Het was een beetje alsof ik het grotere geheel niet goed vast kon houden en steeds alleen in kon gaan op het laatste dat werd gezegd. Daar was ik me bij vlagen bewust van. Ik voelde me op die momenten een beetje als een autist in zijn eigen bubbel ofzo. Of iemand met heftige ADD of een geheugenstoornis oid. Ik verbaasde me erover hoe dit niet werd opgemerkt. Ik kon er heel goed mee wegkomen.
Op een bepaald moment had hij een vinger in zijn oor. Ik staarde gebiologeerd naar zijn oor met die vinger erin, waardoor hij verbaasd naar mij keek. "Wat is er met je oor?", vroeg ik. "Niets hoor, ik heb mijn vinger in mijn oor om jou beter te kunnen verstaan. Ohja dat is zeker een teken van zwakte." Het viel me op met hoeveel sociale fouten ik weg kon komen bij heel veel mensen, eigenlijk iedereen. Maar achteraf denk ik dat ik me er zelf gewoon totaal niet druk over maakte op dat moment. In mijn normale hoedanigheid kan ik me erg druk maken om wat mensen van me vinden en vind ik het heel belangrijk om de ander geen vervelend gevoel te geven. Maw: ik ben heel sociaal wenselijk. Achteraf vond ik het dus erg prettig om op te merken hoe vergevingsgezind iedereen was. Het maakte geen fluit uit als ik niet de juiste dingen zei.
Op een gegeven moment vroeg die gast of ik iets aan mijn kont heb laten doen en ik kwam echt niet meer bij van het lachen. Het idee dat ik zoiets zou doen, veroorzaakte een soort bizarre kortsluiting in mijn hoofd waardoor ik het liefst over de dansvloer wilde rollen van het lachen. Later op de avond liep hij mee toen ik drinken ging halen en werd het plotseling zeer duidelijk dat hij interesse in mij had. Ik had dat helemaal gemist joh! Normaal gesproken doorzie ik zulke dingen echt wel. Hij wilde me zoenen en daar werd ik door overweldigd. Ik kon daar niet mee omgaan. Zo Bizar.
Deze psychedelica gaf me wel het gevoel dat ik wilde dansen met mensen en dichtbij ze wilde zijn, maar ik wilde niet zoenen. Ik wilde wel intimiteit, maar gewoon rustig, beetje knuffelen: prima, maar zoenen: nee! In mijn toestand kon ik echt niet overweg met een tong in mijn mond. Ik wist alleen niet hoe ik dat concreet moest vertalen in lichaamstaal en in gesproken taal, waardoor ik een beetje "bevroor" ofzo. Hij vroeg geloof ik hoe het voelde voor mij. "Fijn en niet fijn", kon ik nog net uitbrengen. "Hoe weet je dat je het fijn vindt?" Nouja, ik zal niet in detail treden. Op dat moment vond ik het allemaal heel ingewikkeld en reageerde ik gewoon goudeerlijk. Iets wat ik nu op het forum niet durf te schrijven.
"Zien jullie de toekomst van het leven een beetje positief in?" vroeg die gast op een gegeven moment aan mij en mijn vriendin. Ik vond het zo'n ingewikkelde vraag. Wat is toekomst? Wat is positief? "Oh huh, zo heb ik nog niet naar het leven gekeken", antwoordde ik verbaasd. Meer wist ik er niet over te vertellen.
Ondertussen ging ik nog steeds op in de muziek. Ik merkte dat ik me op een bepaalde manier ging hechten aan mensen, ookal had ik ze nog niet ontmoet. Ik vond het dan jammer dat een persoon, die bijvoorbeeld steeds rechts achter me had gestaan, opeens weg was. Dan miste ik die persoon en moest ik weer wennen aan de nieuwe situatie. Ik wilde het liefst dat die persoon gewoon daar bleef. Dat de energie om mij heen hetzelfde bleef. En dat gevoel had ik bij elk willekeurig persoon, zonder dat ik daar contact mee had gehad. Heel vreemd. Ik had dat gevoel ook met mijn plastic flesje. Ik vond het niet gemakkelijk om die zomaar in de vuilnisbak te gooien. Zo zonde, dacht ik. Waarom doen mensen dit toch massaal? We kunnen het toch beter zelf houden? Ik kon me daar allemaal wel mentaal overheen zetten gelukkig.
3.00 - 5.00
Mijn vriendin ging slapen. Die gast was weer weg. En ik ging ff koos vriendloos chillen aan het kampvuur om mijn trip uit te zitten. Daar raakte ik in gesprek met verschillende mensen. Ik had moeite met empathisch reageren (waar ik normaal gesproken 0 moeite mee heb). Bijvoorbeeld zei iemand dat ze even out was gegaan door de X. Ik zei echt alleen maar: "Oja, okey." Hahaha echt wtf, super bizarre reactie voor mijn doen. Toch bleef iedereen vriendelijk tegen mij.
Als er grapjes werden gemaakt, moest ik hard lachen. Harder en langer dan de rest. Ik had dan steeds het gevoel dat ik me ín de wereld van de grap bevond, waardoor de grap extra grappig aanvoelde voor mij. Daardoor ben ik toch maar gaan opbiechten dat ik aan het trippen was op psychedelica en vroeg ik of ze dat aan mij konden merken. Niemand merkte het. Ze zagen alleen een 'enthousiast hoofd' hahaha.
5.00 - 6.30
Dit was de tijd die ik nodig had om te kunnen gaan slapen. Ik was echt klaaaaaaaarrrrr wakker pfffff zo kut! Heb het echt onderschat. Toch was het een leerzame en grappige beleving!
Wat: 4-HO-MET 10 gram (halve pil)
Set: Yesssss let’s go!
Setting: Op een festival met een goede vriendin
Ik zal alvast zeggen: deze trip heeft weinig bezieling.
We stonden vooraan bij Disclosure. Ze zouden bijna beginnen en ik dacht: fuck it, ik probeer het gewoon. YOLO. Ik was vooral nieuwsgierig of dit middel the day after chiller is dan alcohol. Conclusie: niet op dit tijdstip en niet met deze dosis! Ik tripte dieper dan ik aanvankelijk van plan was. Mocht ik het nog eens gaan doen, dan neem ik 5 - 7 gram. (Moeilijk doseren met zo'n klein pilletje.)
23:15u: Ik nam het in (achteraf gezien dus veel te laat, niet chill) met het idee dat het toch maar om een lichte dosis gaat en dat het sowieso een vergevingsgezinde psychedelica is. Verder voelde ik me ontspannen in de drukte.
Kwa tijd heb ik echt geen idee, maar op een bepaald moment werd ik enorm verrast door de smaak van truffels in mijn mond. HUH?! Wat raar!! Ik ben heel verbaasd over deze onverwachte sensatie. Vervolgens tintelden mijn benen (dacht ik?), voelde ik me een klein beetje misselijk (waar ik verder geen last van had) en moest ik af en toe kleine boertjes laten. (Dat heb ik bij truffels ook.) Ik vroeg mijn vriendin of ze iets aan me merkte. Ze zag niets, ze merkte niets. Ze zag dat ik gewoon blij en enthousiast was en lekker los ging op de muziek. Ze is heel eerlijk, dus dat geloofde ik meteen. Omdat we zo vooraan stonden, hadden we goed zicht op de visuals op het scherm. Aahhhhh faacckkk lekker dit….!! Het zag eruit alsof de visuals een beetje van het scherm los kwamen. Mijn vriendin vroeg me om te vertellen wat ik zag. Dat kon ik niet onder woorden brengen, maar ik wist zéker dat het véél mooier was dan wat zij kon zien. Achteraf zou ik zeggen de kleuren en lichten intenser waren, maar op een andere manier dan bij MDMA. Er was wel euforie tijdens de trip, maar wel echt heel anders. (Sorry kan het niet beter uitleggen dan dit.)
Ik ben normaal gesproken behoorlijk sociaal, maar op dat moment was ik gebiologeerd door de visuals in combinatie met de muziek. Mijn vriendin vroeg me af en toe hoe ik me voelde. Ik had grote problemen om te voelen wat ik voelde. Normaal gesproken heb ik dat helemaal niet, dus ik was daar ff mee bezig. Toen ik merkte dat ik er gewoon echt niet bij kwam, liet ik het maar gewoon los. Wat maakte het ook uit dat ik niet wist hoe ik me voelde?
Mijn vriendin moest naar de wc. Dat zal rond 0.00/0.30 geweest moeten zijn. We liepen/dansten/wurmden ons door de menigte heen richting de wc's. Het viel me op dat ik super veel dorst had ineens! Ik had bijna een obsessie met de flesjes water. Ik zag ze vanaf hele grote afstanden en werd er naar toe gezogen. Ik griste soms zelfs gewoon flesjes water uit iemands handen. Daar werd gelukkig chill op gereageerd. Ik bedacht me ook steeds net op tijd om dankjewel te zeggen.
Eenmaal bij de wc’s ging het er wat chaotisch aan toe in mijn hoofd. Mijn vriendin en ik stonden samen in de rij. Ik dacht dat ik niet hoefde te plassen en stapte uit de rij toen zij aan de beurt was, en vervolgens stapte ik er toch weer terug in en zei tegen iemand zoiets doms als: “Ik kan maar beter naar de wc gaan, als ik toch in de rij sta.” Gelukkig was zij super chill en we begonnen gelijk volop te praten en te lachen. Achter ons zei iemand: “Ja, zo gaat het er niet sneller op.” Ik was alweer vergeten dat ik naar de wc ging, maar mijn gesprekspartner dus gelukkig ook.
Eenmaal terug bij Discloser konden we natuurlijk nooit meer op zo’n geweldige plek staan als waar we eerder stonden. We namen genoegen met waar we waren. Ik had sowieso geen idee wat ik voelde, dus het maakte voor mij niets uit. Een gast sprak ons aan. Dat hele gesprek ging aan mij voorbij.
Ineens zag ik allemaal gekleurde lichtgevende bollen in de lucht die met elkaar steeds verschillende vormen aannamen. WOOOOAAATTTT????!! Ik kan het niet uitleggen wat ik zag! Het was helemaal 3d. Het kwam naar me toe en ging weer van me af. “JEZUS!! KIJK HIER DAN! WAT IS DAT! IS DIT ECHT?! HUH??!!” Toen legde die gast aan mij uit dat het drones zijn en dat ze dat gewoon doen ipv vuurwerk. Hij was duidelijk veel minder gecharmeerd van deze, voor mij nog steeds, onwerkelijke gebeurtenis. In mijn hoofd dacht ik wel: ojaaa duh drones, maar mijn beleving werd er niet minder om. Ik zag maar weinig mensen hier écht van genieten.
1.30 - 3.00
Disclosure was afgelopen en wij gingen ons verplaatsen naar de feesttent. Ook daar kon ik heel prima los gaan. Ik wilde vooral veel dansen, genieten van de muziek en naar lampjes en visuals kijken. Mijn vriendin bevestigde nogmaals dat ze echt niets vreemds aan mij opmerkte, maar ikzelf merkte wel degelijk dat ik aan het trippen was. Ik schrok bijvoorbeeld van een meisje die ineens op ons af kwam stuiteren en om een slokje water kwam vragen. Ik merkte zelf overigens niet dat ik schrok, maar ik kon dat uit haar reactie opmaken.
Wat later stond ik met die gast te kletsen die eerder met mijn vriendin had staan kletsen. Op zich was ik wel onderhoudend. Ik stelde veel vragen over hem en was oprecht geïnteresseerd in hem als persoon. De manier hoe hij praatte vond ik prachtig. Ik genoot van zijn woordkeuze alsof ik naar poëzie aan het luisteren was. Het gevolg was wel dat ik op inhoud niet altijd goed kon volgen wat er nou verteld werd. Het was een beetje alsof ik het grotere geheel niet goed vast kon houden en steeds alleen in kon gaan op het laatste dat werd gezegd. Daar was ik me bij vlagen bewust van. Ik voelde me op die momenten een beetje als een autist in zijn eigen bubbel ofzo. Of iemand met heftige ADD of een geheugenstoornis oid. Ik verbaasde me erover hoe dit niet werd opgemerkt. Ik kon er heel goed mee wegkomen.
Op een bepaald moment had hij een vinger in zijn oor. Ik staarde gebiologeerd naar zijn oor met die vinger erin, waardoor hij verbaasd naar mij keek. "Wat is er met je oor?", vroeg ik. "Niets hoor, ik heb mijn vinger in mijn oor om jou beter te kunnen verstaan. Ohja dat is zeker een teken van zwakte." Het viel me op met hoeveel sociale fouten ik weg kon komen bij heel veel mensen, eigenlijk iedereen. Maar achteraf denk ik dat ik me er zelf gewoon totaal niet druk over maakte op dat moment. In mijn normale hoedanigheid kan ik me erg druk maken om wat mensen van me vinden en vind ik het heel belangrijk om de ander geen vervelend gevoel te geven. Maw: ik ben heel sociaal wenselijk. Achteraf vond ik het dus erg prettig om op te merken hoe vergevingsgezind iedereen was. Het maakte geen fluit uit als ik niet de juiste dingen zei.
Op een gegeven moment vroeg die gast of ik iets aan mijn kont heb laten doen en ik kwam echt niet meer bij van het lachen. Het idee dat ik zoiets zou doen, veroorzaakte een soort bizarre kortsluiting in mijn hoofd waardoor ik het liefst over de dansvloer wilde rollen van het lachen. Later op de avond liep hij mee toen ik drinken ging halen en werd het plotseling zeer duidelijk dat hij interesse in mij had. Ik had dat helemaal gemist joh! Normaal gesproken doorzie ik zulke dingen echt wel. Hij wilde me zoenen en daar werd ik door overweldigd. Ik kon daar niet mee omgaan. Zo Bizar.
Deze psychedelica gaf me wel het gevoel dat ik wilde dansen met mensen en dichtbij ze wilde zijn, maar ik wilde niet zoenen. Ik wilde wel intimiteit, maar gewoon rustig, beetje knuffelen: prima, maar zoenen: nee! In mijn toestand kon ik echt niet overweg met een tong in mijn mond. Ik wist alleen niet hoe ik dat concreet moest vertalen in lichaamstaal en in gesproken taal, waardoor ik een beetje "bevroor" ofzo. Hij vroeg geloof ik hoe het voelde voor mij. "Fijn en niet fijn", kon ik nog net uitbrengen. "Hoe weet je dat je het fijn vindt?" Nouja, ik zal niet in detail treden. Op dat moment vond ik het allemaal heel ingewikkeld en reageerde ik gewoon goudeerlijk. Iets wat ik nu op het forum niet durf te schrijven.
"Zien jullie de toekomst van het leven een beetje positief in?" vroeg die gast op een gegeven moment aan mij en mijn vriendin. Ik vond het zo'n ingewikkelde vraag. Wat is toekomst? Wat is positief? "Oh huh, zo heb ik nog niet naar het leven gekeken", antwoordde ik verbaasd. Meer wist ik er niet over te vertellen.
Ondertussen ging ik nog steeds op in de muziek. Ik merkte dat ik me op een bepaalde manier ging hechten aan mensen, ookal had ik ze nog niet ontmoet. Ik vond het dan jammer dat een persoon, die bijvoorbeeld steeds rechts achter me had gestaan, opeens weg was. Dan miste ik die persoon en moest ik weer wennen aan de nieuwe situatie. Ik wilde het liefst dat die persoon gewoon daar bleef. Dat de energie om mij heen hetzelfde bleef. En dat gevoel had ik bij elk willekeurig persoon, zonder dat ik daar contact mee had gehad. Heel vreemd. Ik had dat gevoel ook met mijn plastic flesje. Ik vond het niet gemakkelijk om die zomaar in de vuilnisbak te gooien. Zo zonde, dacht ik. Waarom doen mensen dit toch massaal? We kunnen het toch beter zelf houden? Ik kon me daar allemaal wel mentaal overheen zetten gelukkig.
3.00 - 5.00
Mijn vriendin ging slapen. Die gast was weer weg. En ik ging ff koos vriendloos chillen aan het kampvuur om mijn trip uit te zitten. Daar raakte ik in gesprek met verschillende mensen. Ik had moeite met empathisch reageren (waar ik normaal gesproken 0 moeite mee heb). Bijvoorbeeld zei iemand dat ze even out was gegaan door de X. Ik zei echt alleen maar: "Oja, okey." Hahaha echt wtf, super bizarre reactie voor mijn doen. Toch bleef iedereen vriendelijk tegen mij.
Als er grapjes werden gemaakt, moest ik hard lachen. Harder en langer dan de rest. Ik had dan steeds het gevoel dat ik me ín de wereld van de grap bevond, waardoor de grap extra grappig aanvoelde voor mij. Daardoor ben ik toch maar gaan opbiechten dat ik aan het trippen was op psychedelica en vroeg ik of ze dat aan mij konden merken. Niemand merkte het. Ze zagen alleen een 'enthousiast hoofd' hahaha.
5.00 - 6.30
Dit was de tijd die ik nodig had om te kunnen gaan slapen. Ik was echt klaaaaaaaarrrrr wakker pfffff zo kut! Heb het echt onderschat. Toch was het een leerzame en grappige beleving!