#1
Oh ja, ik zag alleen een hele grote lap tekst en mensen die gingen meten en meerdere ballonnen vasthouden. excuses. :P
Lachgas, van lachen tot egoloss
30 antwoorden
15 weergaven
18-5-2026
#2
Psychedelibee zei:EDIT Net even de proef op de som genomen, als ik mijn lachgas fles rustig leeg spuit passen er precies 2 patronen in 1 ballon. Om 3 ballonnen direct op te blazen was even een uitdaging, maar daarna kon ik dus wel in 1 keer 6 patronen wegwerken. Fijn gevoel, maar lachgas op zichzelf lukt het me maar niet om echt heel diep te gaan.
#3
Heel dit verhaal over jouw ervaring met lachgas komt me eng bekend voor BrionBarbosa. Aantal weekjes geleden lachgas gebruikt in combinatie met MDMA. Mijn bewustzijn schakelde zich uit en het lichaam ging door met aan die ballon lurken waardoor ik ongelooflijk hard ging op de ballon. Wat je zegt dat je het gevoel had dat alles een grap is, dat herken ik zo goed. Je bent je bewust van de illusie van het ik. In die trip voelt het ook als totale zekerheid, de grap van het leven. Het is een beetje te omschrijven alsof jij samenkomt met de waarheid en realiteit van het bewustzijn en universum. En die realiteit is heel anders dan de dagelijkse realiteit. Was er ook erg van slag van, alles in dit leven verliest zijn zekerheid en dat is best eng. Ik ben er nu wel rustiger onder in mijn gedachten.
Ik heb in een eerdere reactie die ervaring gepost. Een klein weekje geleden. Hier zal ik hem ook even posten.
Ik denk dat het idee dat je leven een leugen is niet eens zo raar is. We hebben geen zekerheid dat alles wat we zien, voelen, ruiken, proeven en horen een leugen is. Alleen ons denkproces is een zekerheid. Niet de zekerheid dat we zelf denken maar er is wel zekerheid dat er in ieder geval een denkproces is. Descartes: Cogito ergo sum (ik denk dus ik ben).
We kunnen dus ook niet weten of ons universum een computersimulatie is. Wat we wel kunnen is, en zeker met de huidige technische vooruitgang een universum laten draaien op een computer in de toekomst.
''Nick Bostrom is een Zweeds filosoof die verbonden is aan de Universiteit van Oxford. Hij houdt er ernstig rekening mee dat de wereld waarin we leven een illusie en wellicht een zeer geavanceerde computersimulatie is. Hij schreef er in 2003 een artikel over in Philosophical Quarterly (we may be living in a computer simulation).''
Ik ben zeker geen natuurkundige maar als ik er goed over nadenk zie ik het universum sowieso als een computer. Alles wat wij kennen heeft data. Elk molecuul, elk atoom. Het is eigenlijk ook een heel gek idee dat er werkelijk een aarde is, die fysiek bestaat. Het lijkt mij veel aannemelijker dat ons bestaan niets meer is dan een illusie die gecreëerd wordt door de immens geavanceerde wetten van deze simulatie. Alles is namelijk een simulatie, een proces waarbij data aan te pas komt. Het hoeft volgens mij trouwens helemaal niet zo te zijn dat wij zijn gecreëerd door andere wezens die een computersimulatie opzette. Wel een makkelijke uitleg. Maar misschien is de werkelijke uitleg van wat ons universum is nog totaal niet voor ons te bevatten.
Het zou me trouwens echt geweldig lijken als het echt duidelijk wordt dat ons universum een simulatie is en dus een illusie. Al die mensen die helemaal gek worden omdat het leven een leugen is, het is gewoon een spelletje!
Terugkomend op het lachgas verhaal. Het is toch niet zo gek dat door de stoffen die jij tot je hebt genomen tot een moment kwam waarbij alle data op een andere manier ging samenwerken waarbij jij je in een bewustzijnstoestand wende waarbij meer van de simulatie (het universum) begrepen kan worden. Dus wat je zegt dat het een hallucinatie is, ik ben er niet zeker van. Je normale bewustzijnstoestand zou namelijk ook een hallucinatie kunnen zijn.
Trouwens, als ik bepaalde fouten hier maak op het gebied van de werking van het universum of als iemand aanvullingen heeft in deze discussie. Ik hoor het graag. Ik ben zoals ik al eerder zei namelijk geen natuurkundige haha!
Ik heb in een eerdere reactie die ervaring gepost. Een klein weekje geleden. Hier zal ik hem ook even posten.
Maar één ervaring heeft mijn wereld op zijn kop gezet. Een aantal weken geleden mdma puur gelikt. Ik ging vrij hard en nam een ballon. Niet zo'n ballonnetje uit een patroon. Nee, uit zo'n mega fles. En dit was ook een mega ballon. Ik ging rustig zitten, begin te blazen en voel mijn bewustzijn zoals gewoonlijk naar de achtergrond verdwijnen, de muziek begint te vervormen. Maar deze keer is niet gewoonlijk merk ik als ik weer 'wakker' word. Ik ben namelijk wel een paar minuten doorgegaan met het blazen op de ballon zonder dat ik dit wist. Een vriend van me vertelde dit. Met mijn ogen open, nergens op reagerend aan het blazen op die ballon. Waar mijn bewustzijn was? Ergens op een plek waar het nog nooit geweest was. Ik zag mijn hele leven voorbij flitsen. Het leek ook of mijn bewustzijn zich in een heel andere omgeving dan de aarde bevond. Niet in een plek met massa, maar slechts met bewustzijn. Op die plek werd mij duidelijk dat alles wat mijn leven is, een leugen was, een herhaling van wat zich al miljoenen keren heeft afgespeeld en dat ik na dit leven er weer vanaf voor af aan in stap. Tekenend hiervoor is een muziekje wat ik hoorde. Dat muziekje wat een beetje leek op een sterretje die je afschiet bij Mario Kart. Dit muziekje had ik in mijn leven hier nog nooit gehoord maar in mijn space voelde het alsof ik het al miljoenen keren, oneindige keren had gehoord. En elke keer betekende het hetzelfde: het terugkeren naar aarde. Hierna heb ik 30 minuten niet bewogen, in shock door wat ik zojuist had meegemaakt.
Nu weet ik ergens wel dat ik door deze stoffen een hele diepe ervaring heb meegemaakt. Dit heeft me ook echt doen beseffen dat het bewustzijn heel relatief is en slechts te verbinden valt met de staat van de hersenen. Dit zegt mijn verstand. Daarentegen zegt mijn gevoel iets anders. Ik heb nog steeds het gevoel alsof ik niet helemaal zeker weet dat mijn leven geen grote mindfuck is. Het is een zware ervaring die moeilijk te verwerken is. Het laat werkelijk alle maar dan ook alle gevestigde ideeën van leven op aarde zijn waarheid verliezen en zelfs mogelijk een leugen laten blijken.
Ik denk dat het idee dat je leven een leugen is niet eens zo raar is. We hebben geen zekerheid dat alles wat we zien, voelen, ruiken, proeven en horen een leugen is. Alleen ons denkproces is een zekerheid. Niet de zekerheid dat we zelf denken maar er is wel zekerheid dat er in ieder geval een denkproces is. Descartes: Cogito ergo sum (ik denk dus ik ben).
We kunnen dus ook niet weten of ons universum een computersimulatie is. Wat we wel kunnen is, en zeker met de huidige technische vooruitgang een universum laten draaien op een computer in de toekomst.
''Nick Bostrom is een Zweeds filosoof die verbonden is aan de Universiteit van Oxford. Hij houdt er ernstig rekening mee dat de wereld waarin we leven een illusie en wellicht een zeer geavanceerde computersimulatie is. Hij schreef er in 2003 een artikel over in Philosophical Quarterly (we may be living in a computer simulation).''
Ik ben zeker geen natuurkundige maar als ik er goed over nadenk zie ik het universum sowieso als een computer. Alles wat wij kennen heeft data. Elk molecuul, elk atoom. Het is eigenlijk ook een heel gek idee dat er werkelijk een aarde is, die fysiek bestaat. Het lijkt mij veel aannemelijker dat ons bestaan niets meer is dan een illusie die gecreëerd wordt door de immens geavanceerde wetten van deze simulatie. Alles is namelijk een simulatie, een proces waarbij data aan te pas komt. Het hoeft volgens mij trouwens helemaal niet zo te zijn dat wij zijn gecreëerd door andere wezens die een computersimulatie opzette. Wel een makkelijke uitleg. Maar misschien is de werkelijke uitleg van wat ons universum is nog totaal niet voor ons te bevatten.
Het zou me trouwens echt geweldig lijken als het echt duidelijk wordt dat ons universum een simulatie is en dus een illusie. Al die mensen die helemaal gek worden omdat het leven een leugen is, het is gewoon een spelletje!
Terugkomend op het lachgas verhaal. Het is toch niet zo gek dat door de stoffen die jij tot je hebt genomen tot een moment kwam waarbij alle data op een andere manier ging samenwerken waarbij jij je in een bewustzijnstoestand wende waarbij meer van de simulatie (het universum) begrepen kan worden. Dus wat je zegt dat het een hallucinatie is, ik ben er niet zeker van. Je normale bewustzijnstoestand zou namelijk ook een hallucinatie kunnen zijn.
Trouwens, als ik bepaalde fouten hier maak op het gebied van de werking van het universum of als iemand aanvullingen heeft in deze discussie. Ik hoor het graag. Ik ben zoals ik al eerder zei namelijk geen natuurkundige haha!
#4
De essentie van een computer is echter dat alles Computable(berekenbaar) is, in ons universum zijn bepaalde natuurkundige gedragingen volledig willekeurig en kunnen daarom nooit door een computer gesimuleerd worden tot op het niveau dat hier ook plaatsvind. Hoe denk je daarover?DeepBlue zei:We kunnen dus ook niet weten of ons universum een computersimulatie is. Wat we wel kunnen is, en zeker met de huidige technische vooruitgang een universum laten draaien op een computer in de toekomst.
''Nick Bostrom is een Zweeds filosoof die verbonden is aan de Universiteit van Oxford. Hij houdt er ernstig rekening mee dat de wereld waarin we leven een illusie en wellicht een zeer geavanceerde computersimulatie is. Hij schreef er in 2003 een artikel over in Philosophical Quarterly (we may be living in a computer simulation).'
#5
Ik zou me niet al te veel zorgen maken DeepBlue of het universum nu wel of geen computersimulatie is. Als er een computer zou zijn die dit allemaal simuleert, dan zou die toch ook weer in een universum moeten zijn, zo zouden ze in dat universum weer de zelfde vraag kunnen stellen. Mijn punt is dat het willen begrijpen van oneindigheid voor een normaal iemand enorm frustrerend is, het moment dat je je realiseert dat die oneindigheid het moment "nu" is en altijd zal zijn wordt je helemaal content. Mindless heeft hier al een keer eerder iets over geschreven in het "Bewustzijn" subforum, non-dualiteit klinkt soms misschien erg als zweverige praat, maar als je het echt begrijpt zul je volledig in het nu leven. En ook geen angst meer hebben voor het verleden of de toekomst.
Ik denk dat het boek "The Secret Of Light" van Walter Russell je wel interesseert als je een andere kijk op creatie wil zien dan conventionele natuurkunde. Deze man was echt een genie en beheerde zo veel vlakken, zeker waard om wat van zijn boek proberen te lezen. Nu is Walter Russell christelijk en dit zie je ook duidelijk terug in zijn boek, maar zie wanneer hij god gebruikt gewoon de term "Grote Bewustzijn" zodat je niet direct afhaakt als je niet gelovig bent zoals ik![:wink:]()
ftp://leo.co.ls/Philosophy/russell/the_secret_of_light.pdf
[youtube]/watch?v=-WjSC99ih9Y[/youtube]
Ik denk dat het boek "The Secret Of Light" van Walter Russell je wel interesseert als je een andere kijk op creatie wil zien dan conventionele natuurkunde. Deze man was echt een genie en beheerde zo veel vlakken, zeker waard om wat van zijn boek proberen te lezen. Nu is Walter Russell christelijk en dit zie je ook duidelijk terug in zijn boek, maar zie wanneer hij god gebruikt gewoon de term "Grote Bewustzijn" zodat je niet direct afhaakt als je niet gelovig bent zoals ik
[youtube]/watch?v=-WjSC99ih9Y[/youtube]
#6
Mindless zei:Maar BrionBarbosa, even een vraagje. Hoeveel patronen lachgas zou jij zeggen dat je nodig hebt om zo'n doorbraak te krijgen daarmee? En hoe snel opeenvolgend moet je ze innemen? Moet de volgende er eigenlijk al in als de vorige nog volledig werkt? Want ze werken bij mij nogal kort.
Eerlijk gezegd is één patroon genoeg voor mij. Als ik ze kort achter elkaar ga doen, lijkt altijd de tweede extra sterk. Maar alles wat daarna komt is een stuk zwakker, en zit ik niet meer vast in die oneindigheid die ik normaal mee maak. Maar ik moet wel benadrukken dat die ene patroon wel altijd samen gaat met het onder invloed zijn van iets. Een beetje hasj en alcohol is voor mij genoeg om totaal opgeslokt te worden door de lachgas trip. Met MDMA geeft voor mij in principe dezelfde sfeer, maar komt véél intenser over.
#7
Pfoei, herkenbare verhalen zeg!
Ik heb nu al meer dan 4 jaar geen lachgas meer gebruikt. De laatste keer dat ik het wilde doen knapte mijn ballon toen ik wilde beginnen en dat gaf voor mij de doorslag om er niet meer mee door te gaan.
De eerste ervaringen waren inderdaad grappig, bij de daaropvolgende had ik steeds een soort ongemakkelijk gevoel achteraf. Plus dat het geluid van het hijsen en tussendoor het gesis van iemand die meer ballonnetjes vult nogal doordrong in mijn trips waardoor ze op een gegeven moment ook teveel op elkaar gingen lijken.
Toen heb ik een keer in mijn eentje thuis geëxperimenteerd met ballonnetjes en wilde dan tijdens mijn trips proberen te documenteren wat er gebeurde, maar als ik dacht dat ik dingen had opgeschreven of getypt, was het in werkelijkheid gekrabbel of random letters bij elkaar. Alsof het lachgas niet wilde dat ik naar buiten zou brengen wat er precies gebeurde. Ik had toen ik telkens het gevoel dat ik begréép waar het leven en de wereld om draaide, alleen was ik dat meteen weer kwijt als ik uit de roes kwam.
Een paar weken later gaf ik een verjaardagsfeestje en toen zaten we met zijn vijftienen in de huiskamer. We zouden allemaal tegelijkertijd een ballonnetje nemen en het leek mij wel leuk om mijn camera in de hoek van de kamer te zetten zodat die alles kon filmen wat er gebeurde. Dat dus gedaan, maar achteraf bleek er alleen beeld te zijn opgenomen van het prepareren van de ballonnetjes en het moment dat we er een allereerste hijs uit namen, daarna is de camera gestopt met filmen... En de batterij was niet leeg! Ik vond deze dingen nogal creepy.
Vervolgens ben ik er een poosje mee gestopt en heb ik na een jaar of wat een sessie gedaan met vier huisgenoten/vrienden waarbij we steeds dubbele ballonnetjes namen. Daar heb ik onder andere hallucinaties gehad waarbij ik omhoog keek naar de buik van een ooievaar die door de lucht vloog terwijl ik zelf in een soort zak zat (zoals de ooievaar babies komt brengen zegmaar) en een heleboel andere extréém vage en verwarrende trips waar ik achteraf helemaal van ondersteboven was
Daarna ben ik dus maar gestopt, het is mij te heftig.![:wink:]()
Overigens zou ik nog wel een keer op de lsd een ballonnetje willen proberen, omdat dat je visuals zou versterken. Dat lijkt me wel interessant. Maar lachgas op zich hoef ik niet meer.
Ik heb nu al meer dan 4 jaar geen lachgas meer gebruikt. De laatste keer dat ik het wilde doen knapte mijn ballon toen ik wilde beginnen en dat gaf voor mij de doorslag om er niet meer mee door te gaan.
De eerste ervaringen waren inderdaad grappig, bij de daaropvolgende had ik steeds een soort ongemakkelijk gevoel achteraf. Plus dat het geluid van het hijsen en tussendoor het gesis van iemand die meer ballonnetjes vult nogal doordrong in mijn trips waardoor ze op een gegeven moment ook teveel op elkaar gingen lijken.
Toen heb ik een keer in mijn eentje thuis geëxperimenteerd met ballonnetjes en wilde dan tijdens mijn trips proberen te documenteren wat er gebeurde, maar als ik dacht dat ik dingen had opgeschreven of getypt, was het in werkelijkheid gekrabbel of random letters bij elkaar. Alsof het lachgas niet wilde dat ik naar buiten zou brengen wat er precies gebeurde. Ik had toen ik telkens het gevoel dat ik begréép waar het leven en de wereld om draaide, alleen was ik dat meteen weer kwijt als ik uit de roes kwam.
Een paar weken later gaf ik een verjaardagsfeestje en toen zaten we met zijn vijftienen in de huiskamer. We zouden allemaal tegelijkertijd een ballonnetje nemen en het leek mij wel leuk om mijn camera in de hoek van de kamer te zetten zodat die alles kon filmen wat er gebeurde. Dat dus gedaan, maar achteraf bleek er alleen beeld te zijn opgenomen van het prepareren van de ballonnetjes en het moment dat we er een allereerste hijs uit namen, daarna is de camera gestopt met filmen... En de batterij was niet leeg! Ik vond deze dingen nogal creepy.
Vervolgens ben ik er een poosje mee gestopt en heb ik na een jaar of wat een sessie gedaan met vier huisgenoten/vrienden waarbij we steeds dubbele ballonnetjes namen. Daar heb ik onder andere hallucinaties gehad waarbij ik omhoog keek naar de buik van een ooievaar die door de lucht vloog terwijl ik zelf in een soort zak zat (zoals de ooievaar babies komt brengen zegmaar) en een heleboel andere extréém vage en verwarrende trips waar ik achteraf helemaal van ondersteboven was
Daarna ben ik dus maar gestopt, het is mij te heftig.
Overigens zou ik nog wel een keer op de lsd een ballonnetje willen proberen, omdat dat je visuals zou versterken. Dat lijkt me wel interessant. Maar lachgas op zich hoef ik niet meer.
#8
Dus toch!worldbridger zei:Daar heb ik onder andere hallucinaties gehad waarbij ik omhoog keek naar de buik van een ooievaar die door de lucht vloog terwijl ik zelf in een soort zak zat
#9
#10
Grappig om dit weer terug te lezen. Ik heb recentelijk weer een aantal keer lachgas gedaan en kwam weer op dezelfde ervaringen terug. Het komen in zogenaamde "loops", bestaand uit óf deja vu's (het gevoel alsof dit moment al zo vaak gebeurd is) maar ook dat realisaties zich oneindig herhalen. Het gevoel alsof je "het" bijna snapt en weer het gevoel hebt dat alles een grote grap is.
Ik vind het overigens nu helemaal niet meer angstig maar eerder intrigerend. Bij de laatste patroon op de avond had ik het gevoel alsof ik de juiste "vragen" moest stellen, maar zodra ik bijna bij "het antwoord" was houdt het altijd op en word ik uit de trip gezogen.
Het vreemde is dat ik de dag erna het weer gedaan heb (3x). Maar toen was het weer alsof ik het de fucking eerste keer deed. Alleen maar een gezoem, een lachroes, een raster van stoplicht kleuren en enorme euforie. Dat gevoel heb ik al jaren niet gehad. Alsof alles gereset was... De derde keer kwam ik wel weer dichterbij de fascinatie van oneindigheid en moest ik alleen maar grinniken.
Ik vind het overigens nu helemaal niet meer angstig maar eerder intrigerend. Bij de laatste patroon op de avond had ik het gevoel alsof ik de juiste "vragen" moest stellen, maar zodra ik bijna bij "het antwoord" was houdt het altijd op en word ik uit de trip gezogen.
Het vreemde is dat ik de dag erna het weer gedaan heb (3x). Maar toen was het weer alsof ik het de fucking eerste keer deed. Alleen maar een gezoem, een lachroes, een raster van stoplicht kleuren en enorme euforie. Dat gevoel heb ik al jaren niet gehad. Alsof alles gereset was... De derde keer kwam ik wel weer dichterbij de fascinatie van oneindigheid en moest ik alleen maar grinniken.
#11
Wat als ervaringen van het binnentreden van eeuwigheid zo op elkaar lijken, omdat het steeds dezelfde eeuwigheid is? Hoeveel eeuwigheden kunnen er zijn. ![:wink:]()
Mijn ervaringen met ego oplossingen - gedeeltelijk of niet - kenmerken zich ook altijd door het gevoel van nieuwheid, alsof je het voor de allereerste keer meemaakt. Ik denk dat we daar ook heengaan wanneer we slapen. Om letterlijk steeds weer vernieuwd te worden door die "plek".
Het lijkt er imo op dat dit allemaal inderdaad een kosmische grap is. Waar we in gevangen zitten totdat we beslissen dat alleen onze eigen permanente eeuwigheid van echte waarde is en helemaal niets in deze wereld van verandering.
Mijn ervaringen met ego oplossingen - gedeeltelijk of niet - kenmerken zich ook altijd door het gevoel van nieuwheid, alsof je het voor de allereerste keer meemaakt. Ik denk dat we daar ook heengaan wanneer we slapen. Om letterlijk steeds weer vernieuwd te worden door die "plek".
Het lijkt er imo op dat dit allemaal inderdaad een kosmische grap is. Waar we in gevangen zitten totdat we beslissen dat alleen onze eigen permanente eeuwigheid van echte waarde is en helemaal niets in deze wereld van verandering.
#12
Goed punt! Het is inderdaad min of meer altijd "dezelfde plek". Alsof alles wat er is daar om heen draait, en eigenlijk is dat zo gek nog niet. Aan de andere kant denk ik dat de gevoelens van oneindigheid en het "denken te snappen van dingen" ook zouden kunnen komen omdat je zelf in een positieve feedback loop zit, wat een beetje zorgt voor een self-fulfilling prophecy. Het zou kunnen dat je op zon moment al je kennis en ervaringen in een keer projecteert. Dit is voor jou op dat moment het concept van "alles". En daarom is het allemaal zo logisch.
#13
Grappig dat ik deze post nu tegenkom, ik had een of twee weken geleden een ervaring met lachgas waarbij ik mezelf er bijna van overtuigd had los te laten. Ik twijfelde of lachgas echt zo diep kan gaan, maar kennelijk zijn er meer die het zo ervaren.
#14
Pfoei, herkenbare verhalen zeg!
Ik heb nu al meer dan 4 jaar geen lachgas meer gebruikt. De laatste keer dat ik het wilde doen knapte mijn ballon toen ik wilde beginnen en dat gaf voor mij de doorslag om er niet meer mee door te gaan.
De eerste ervaringen waren inderdaad grappig, bij de daaropvolgende had ik steeds een soort ongemakkelijk gevoel achteraf. Plus dat het geluid van het hijsen en tussendoor het gesis van iemand die meer ballonnetjes vult nogal doordrong in mijn trips waardoor ze op een gegeven moment ook teveel op elkaar gingen lijken.
Toen heb ik een keer in mijn eentje thuis geëxperimenteerd met ballonnetjes en wilde dan tijdens mijn trips proberen te documenteren wat er gebeurde, maar als ik dacht dat ik dingen had opgeschreven of getypt, was het in werkelijkheid gekrabbel of random letters bij elkaar. Alsof het lachgas niet wilde dat ik naar buiten zou brengen wat er precies gebeurde. Ik had toen ik telkens het gevoel dat ik begréép waar het leven en de wereld om draaide, alleen was ik dat meteen weer kwijt als ik uit de roes kwam.
Een paar weken later gaf ik een verjaardagsfeestje en toen zaten we met zijn vijftienen in de huiskamer. We zouden allemaal tegelijkertijd een ballonnetje nemen en het leek mij wel leuk om mijn camera in de hoek van de kamer te zetten zodat die alles kon filmen wat er gebeurde. Dat dus gedaan, maar achteraf bleek er alleen beeld te zijn opgenomen van het prepareren van de ballonnetjes en het moment dat we er een allereerste hijs uit namen, daarna is de camera gestopt met filmen... En de batterij was niet leeg! Ik vond deze dingen nogal creepy.
Vervolgens ben ik er een poosje mee gestopt en heb ik na een jaar of wat een sessie gedaan met vier huisgenoten/vrienden waarbij we steeds dubbele ballonnetjes namen. Daar heb ik onder andere hallucinaties gehad waarbij ik omhoog keek naar de buik van een ooievaar die door de lucht vloog terwijl ik zelf in een soort zak zat (zoals de ooievaar babies komt brengen zegmaar) en een heleboel andere extréém vage en verwarrende trips waar ik achteraf helemaal van ondersteboven was
Daarna ben ik dus maar gestopt, het is mij te heftig.
Overigens zou ik nog wel een keer op de lsd een ballonnetje willen proberen, omdat dat je visuals zou versterken. Dat lijkt me wel interessant. Maar lachgas op zich hoef ik niet meekou
Pfoei, herkenbare verhalen zeg!
Ik heb nu al meer dan 4 jaar geen lachgas meer gebruikt. De laatste keer dat ik het wilde doen knapte mijn ballon toen ik wilde beginnen en dat gaf voor mij de doorslag om er niet meer mee door te gaan.
De eerste ervaringen waren inderdaad grappig, bij de daaropvolgende had ik steeds een soort ongemakkelijk gevoel achteraf. Plus dat het geluid van het hijsen en tussendoor het gesis van iemand die meer ballonnetjes vult nogal doordrong in mijn trips waardoor ze op een gegeven moment ook teveel op elkaar gingen lijken.
Toen heb ik een keer in mijn eentje thuis geëxperimenteerd met ballonnetjes en wilde dan tijdens mijn trips proberen te documenteren wat er gebeurde, maar als ik dacht dat ik dingen had opgeschreven of getypt, was het in werkelijkheid gekrabbel of random letters bij elkaar. Alsof het lachgas niet wilde dat ik naar buiten zou brengen wat er precies gebeurde. Ik had toen ik telkens het gevoel dat ik begréép waar het leven en de wereld om draaide, alleen was ik dat meteen weer kwijt als ik uit de roes kwam.
Een paar weken later gaf ik een verjaardagsfeestje en toen zaten we met zijn vijftienen in de huiskamer. We zouden allemaal tegelijkertijd een ballonnetje nemen en het leek mij wel leuk om mijn camera in de hoek van de kamer te zetten zodat die alles kon filmen wat er gebeurde. Dat dus gedaan, maar achteraf bleek er alleen beeld te zijn opgenomen van het prepareren van de ballonnetjes en het moment dat we er een allereerste hijs uit namen, daarna is de camera gestopt met filmen... En de batterij was niet leeg! Ik vond deze dingen nogal creepy.
Vervolgens ben ik er een poosje mee gestopt en heb ik na een jaar of wat een sessie gedaan met vier huisgenoten/vrienden waarbij we steeds dubbele ballonnetjes namen. Daar heb ik onder andere hallucinaties gehad waarbij ik omhoog keek naar de buik van een ooievaar die door de lucht vloog terwijl ik zelf in een soort zak zat (zoals de ooievaar babies komt brengen zegmaar) en een heleboel andere extréém vage en verwarrende trips waar ik achteraf helemaal van ondersteboven was
Daarna ben ik dus maar gestopt, het is mij te heftig.
Overigens zou ik nog wel een keer op de lsd een ballonnetje willen proberen, omdat dat je visuals zou versterken. Dat lijkt me wel interessant. Maar lachgas op zich hoef ik niet meer.
#15
Mijn ervaringen van lachgas zijn begonnen van het intens hard lachen tot totale egoloss. Ik wil graag mijn verhaal en ervaringen met jullie delen in de hoop dat iemand anders ook zoiets heeft meegemaakt.
De eerste keer lachgas was voor mij een intense euforische ervaring. Je blijft uit de ballon inhaleren totdat je spontaan helemaal in een deuk ligt. Erbij komend waren voor mij ook altijd een lichte visuele hallucinaties van "stoplicht patronen" in een raster vorm (rood, blauw, groen dan). *Even tussen door heb ik heb genoeg ervaring met wiet/hasj, mdma en paddo's; dus ik begrijp, accepteer en waardeer hallucinaties van dit soort middelen.*
Na circa mijn vijfde keer lachgas merkte ik dat als je lang genoeg blijft doorgaan, geluid om je heen gaat vervormen. Een soort raket dit opstart maar in zijn geluid blijft echoen. Toen zag ik ook visuele hallucinaties met mijn ogen open. Een vriend van me was nog zn ballon heen en weer aan het zuigen maar ik zag enkel blauwe (het was een blauwe ballon) ringen uit zijn mond schieten. Ik weet nog dat hij toen heel paranoia terug kwam van zijn trip en vertelde dat hij een gestoorde deja vu had. Hij zei dat alles wat er gebeurde hij al eerder had gehoord. Hij was er behoorlijk van slag. Ik wimpelde het toen gewoon weg van, je tripte hem gewoon hard.
Daarna was lachgas voor mij nog steeds heel euforisch en ik hallucineerde steeds meer. Ik weet nog dat ik mn ogen dicht deed en het lachende hoofd van een vriend in een spiraal tot het oneindige zag draaien. Ik kwam niet meer bij... Toen was het nog leuk en vooral erg grappig.
Maar een tijd erna deed ik het met aardig was bier en hasj op was ik compleet buiten de realiteit. Dat was ook de eerste keer dat ik niet meer moest lachen om lachgas en dat is ook daarna nooit meer gebeurd. Ik kan me alleen nog gedachtes herinneren dat alles heel logisch was en klopte en dat ik een soort matrix van blauwe lichten zag over alles om me heen toen ik terug kwam. Maar ik had tijdens die trip totaal geen perceptie van wie ik was en dergelijke. Ik was compleet in de war en een vriend zei tegen me dat ik 20 seconden heen en weer aan het dansen was alsof ik mn evenwicht probeerde te houden. Het voelde voor mij als zeker meer dan 15 minuten...
De keer daarop deed ik lachgas om MDMA. De eerste ballon nam ik toen de rest nog aan het wachten was op de laatste twee personen (Ik dacht dat iedereen al was begonnen). Toen ik terug kwam van mijn veel te bizarre trip dacht ik te horen dat iedereen verbaasd was hoe ver heen ik was. Ik hoorde stemmen van: "Wedden dat hij terug komt zodra wij beginnen met de ballon?" Zij begonnen en ik kwam terug vol met angst in mijn ogen. Een vriend keek me ook aan en zei: "WTF?!!. man! Is dit een grap??" Heel raar. Achteraf kwam ik achter dat ze dat helemaal niet gezegd hadden maar dat de verbazing kwam van mij totale levenloosheid tijdens de trip. "Alsof je dood was" heb ik ze horen zeggen. Het was dus deel van mijn hallucinatie..
Daarna nog één ballonnetje dacht ik. Ik heb nog steeds spijt van die ballon. Het heeft me weken geduurd om te accepteren dat het een hallucinatie was... Ik weet lang niet meer alles van die trip maar het voelde allemaal wel héél duidelijk. Alsof alle antwoorden van het universum beantwoord werden. De puzzelstukjes vielen op zn plaats (welke plaats dat is ben ik meteen vergeten..). Ik weet wel nog dat ik de gedachte had dat alles met elkaar verbonden is. Alsof wij, mensheid, het universum allemaal met elkaar verbonden waren (Normaliter wijs ik dit soort gedachten weg; ik ben atheist en totaal niet spiritueel). Toen die gedachte tijdens de trip op kwam, hoorde ik een monotone stem zeggen: Ja, alles is alles..maar het begint bij jezelf!!. En toen werd ik door een spiraal getrokken van herinneringen van mijn afgelopen 5 jaar en kwam ik terug op aarde... Iedereen keek me weer vol verbazing aan. Het voelde voor mij als meer dan 20 minuten, maar ik werd verteld dat het weer om seconden ging en dat ik totaal dood leek... (Raar genoeg had ik mijn ballon niet losgelaten en zat er nog lucht in..)
Daarna heb ik het enkele malen nog een keer gedaan (zonder mdma) maar heb ik vergelijkbare ervaringen gehad. Elke trip heeft sowieso de geluidsecho's die oneindig in een loop gaan, het zien van "dimensies" of iets dergelijks en het gevoel dat ik voor de gek gehouden wordt door "alles". Alsof alles één grote grap is... Fucked up..
Elke keer vind ik het fucking eng, maar ook zo intrigerend..
Kortom, het begon met een onschuldige lachroes en eindigde met een totale verlies van zelfbewustzijn.
Heeft iemand vergelijkbare ervaringen???
De eerste keer lachgas was voor mij een intense euforische ervaring. Je blijft uit de ballon inhaleren totdat je spontaan helemaal in een deuk ligt. Erbij komend waren voor mij ook altijd een lichte visuele hallucinaties van "stoplicht patronen" in een raster vorm (rood, blauw, groen dan). *Even tussen door heb ik heb genoeg ervaring met wiet/hasj, mdma en paddo's; dus ik begrijp, accepteer en waardeer hallucinaties van dit soort middelen.*
Na circa mijn vijfde keer lachgas merkte ik dat als je lang genoeg blijft doorgaan, geluid om je heen gaat vervormen. Een soort raket dit opstart maar in zijn geluid blijft echoen. Toen zag ik ook visuele hallucinaties met mijn ogen open. Een vriend van me was nog zn ballon heen en weer aan het zuigen maar ik zag enkel blauwe (het was een blauwe ballon) ringen uit zijn mond schieten. Ik weet nog dat hij toen heel paranoia terug kwam van zijn trip en vertelde dat hij een gestoorde deja vu had. Hij zei dat alles wat er gebeurde hij al eerder had gehoord. Hij was er behoorlijk van slag. Ik wimpelde het toen gewoon weg van, je tripte hem gewoon hard.
Daarna was lachgas voor mij nog steeds heel euforisch en ik hallucineerde steeds meer. Ik weet nog dat ik mn ogen dicht deed en het lachende hoofd van een vriend in een spiraal tot het oneindige zag draaien. Ik kwam niet meer bij... Toen was het nog leuk en vooral erg grappig.
Maar een tijd erna deed ik het met aardig was bier en hasj op was ik compleet buiten de realiteit. Dat was ook de eerste keer dat ik niet meer moest lachen om lachgas en dat is ook daarna nooit meer gebeurd. Ik kan me alleen nog gedachtes herinneren dat alles heel logisch was en klopte en dat ik een soort matrix van blauwe lichten zag over alles om me heen toen ik terug kwam. Maar ik had tijdens die trip totaal geen perceptie van wie ik was en dergelijke. Ik was compleet in de war en een vriend zei tegen me dat ik 20 seconden heen en weer aan het dansen was alsof ik mn evenwicht probeerde te houden. Het voelde voor mij als zeker meer dan 15 minuten...
De keer daarop deed ik lachgas om MDMA. De eerste ballon nam ik toen de rest nog aan het wachten was op de laatste twee personen (Ik dacht dat iedereen al was begonnen). Toen ik terug kwam van mijn veel te bizarre trip dacht ik te horen dat iedereen verbaasd was hoe ver heen ik was. Ik hoorde stemmen van: "Wedden dat hij terug komt zodra wij beginnen met de ballon?" Zij begonnen en ik kwam terug vol met angst in mijn ogen. Een vriend keek me ook aan en zei: "WTF?!!. man! Is dit een grap??" Heel raar. Achteraf kwam ik achter dat ze dat helemaal niet gezegd hadden maar dat de verbazing kwam van mij totale levenloosheid tijdens de trip. "Alsof je dood was" heb ik ze horen zeggen. Het was dus deel van mijn hallucinatie..
Daarna nog één ballonnetje dacht ik. Ik heb nog steeds spijt van die ballon. Het heeft me weken geduurd om te accepteren dat het een hallucinatie was... Ik weet lang niet meer alles van die trip maar het voelde allemaal wel héél duidelijk. Alsof alle antwoorden van het universum beantwoord werden. De puzzelstukjes vielen op zn plaats (welke plaats dat is ben ik meteen vergeten..). Ik weet wel nog dat ik de gedachte had dat alles met elkaar verbonden is. Alsof wij, mensheid, het universum allemaal met elkaar verbonden waren (Normaliter wijs ik dit soort gedachten weg; ik ben atheist en totaal niet spiritueel). Toen die gedachte tijdens de trip op kwam, hoorde ik een monotone stem zeggen: Ja, alles is alles..maar het begint bij jezelf!!. En toen werd ik door een spiraal getrokken van herinneringen van mijn afgelopen 5 jaar en kwam ik terug op aarde... Iedereen keek me weer vol verbazing aan. Het voelde voor mij als meer dan 20 minuten, maar ik werd verteld dat het weer om seconden ging en dat ik totaal dood leek... (Raar genoeg had ik mijn ballon niet losgelaten en zat er nog lucht in..)
Daarna heb ik het enkele malen nog een keer gedaan (zonder mdma) maar heb ik vergelijkbare ervaringen gehad. Elke trip heeft sowieso de geluidsecho's die oneindig in een loop gaan, het zien van "dimensies" of iets dergelijks en het gevoel dat ik voor de gek gehouden wordt door "alles". Alsof alles één grote grap is... Fucked up..
Elke keer vind ik het fucking eng, maar ook zo intrigerend..
Kortom, het begon met een onschuldige lachroes en eindigde met een totale verlies van zelfbewustzijn.
Heeft iemand vergelijkbare ervaringen???
#16
Ja ik kan mij duidelijk plaatsen in jou ervaring. Het lijkt bij mij zo dat door bepaalde inzichten ik veel dieper in een ervaring kan gaan dan daarvoor. Lachgas kan mij nu met een ballon al enorm diep meenemen naar egoloze toestanden, besef van alles om je heen verdwijnt in een soort matrix. Het gene waar deze realiteit is uit op gebouwd, ik kan het zien als allemaal fractal achtige patronen die constant met het geluid in sync zijn en als het ware tijd weven. Soms lijkt het of ik bij het meest fundamentele moment aanwezig ben zoals je zegt, je bent bij het moment dat tijd gecreerd wordt dat heb ik tenminste. Het ware alsof ik vanuit een tijdloze zone mijn eigen wereld kan bekijken frame voor frame. En langzaam komt de snelheid weer terug en schiet ik uit de lachgas trip. Ik vind het aan de ene kant fascinerend maar aan de andere kant soms ook beangstigend om te weten hoe dit is.
Het heeft namelijk een zeer serieuze houding de ervaring, maar dit probeer ik dan ook op veel voudige manieren in creativiteit kwijt te kunnen.
Heb oog voor detail van herineringen en je zult zelf kunnen ervaren hoe ervaring wordt gecreeerd, laat het ego los en u zult elementaire tijd ervaren.
Het heeft namelijk een zeer serieuze houding de ervaring, maar dit probeer ik dan ook op veel voudige manieren in creativiteit kwijt te kunnen.
Heb oog voor detail van herineringen en je zult zelf kunnen ervaren hoe ervaring wordt gecreeerd, laat het ego los en u zult elementaire tijd ervaren.
#17
Klinkt als een (gedeeltelijke of niet) ego-oplossing.BrionBarbosa zei:Daarna heb ik het enkele malen nog een keer gedaan (zonder mdma) maar heb ik vergelijkbare ervaringen gehad. Elke trip heeft sowieso de geluidsecho's die oneindig in een loop gaan, het zien van "dimensies" of iets dergelijks en het gevoel dat ik voor de gek gehouden wordt door "alles". Alsof alles één grote grap is... Fucked up..
Elke keer vind ik het fucking eng, maar ook zo intrigerend..
Kortom, het begon met een onschuldige lachroes en eindigde met een totale verlies van zelfbewustzijn.
Heeft iemand vergelijkbare ervaringen???
Dat is inderdaad wat het is! Je kan niet verder terug en er is daar helemaal geen tijd. Je bent dan voordat je tijd creëert en ziet dat tijd niets meer is dan het plaatsen van gedachten/herinneringen op een fictieve 'tijdslijn'.ElvenSpice zei:Soms lijkt het of ik bij het meest fundamentele moment aanwezig ben zoals je zegt, je bent bij het moment dat tijd gecreerd wordt dat heb ik tenminste.
#18
@Mindless Denk jij niet ook dat door steeds meer ervaring met psychedelica en het ontdekken van het bewustzijn, dat je steeds makkelijker mee kunt gaan met de ervaring, beter los kan laten van de verlangens van het ego? En daardoor ook dieper te kunnen gaan. Ik denk dat het soort gelijk is aan meditatie onder controle krijgen, des te meer ervaring, des te beter je in een diepe trance je kan blijven.
#19
Zeker. ![:)]()
Maar mijn ervaring ermee is wel dat hoe dieper je gaat (met psychedelica of met meditatie), hoe heftiger het ego zal proberen je aan de grond te houden. Dus ik zie het een beetje zo: hoe stiller bewustzijn, hoe luider het ego (verlangen naar iets anders dan het nu). Dit is voordat er eventueel een ego-oplossing is uiteraard. ![:wink:]()
#20
Leuk om eens een report over lachgas te lezen. Ik herken wel redelijk wat je beschrijft trouwens. Lachgas brengt mij in de juiste dosering ook naar een punt waarop alles duidelijk wordt. Daarnaast kom ik met lachgas altijd in een loop terecht, waarop een bepaalde realisatie zich tot in het oneindige gaat herhalen.
Voor meditatie geldt denk ik hetzelfde, maar dan heb ik nog niet zoveel ervaring mee. Ik zie wel dat mijn trip ervaring mij helpt met mediteren trouwens.
Ik weet dat dit niet aan mij gericht is, maar wilde hier toch even op reageren. Ik zie bij mezelf ook dat ik met elke trip ervaring die erbij komt steeds dieper kan gaan. Waarbij het loslaten in het begin vaak iets was waar ik de hele trip voor nodig had, begint dat steeds vanzelfsprekender te worden en gaat het eigenlijk vanzelf. De trips worden hierdoor steeds specialer.ElvenSpice zei:@Mindless Denk jij niet ook dat door steeds meer ervaring met psychedelica en het ontdekken van het bewustzijn, dat je steeds makkelijker mee kunt gaan met de ervaring, beter los kan laten van de verlangens van het ego? En daardoor ook dieper te kunnen gaan. Ik denk dat het soort gelijk is aan meditatie onder controle krijgen, des te meer ervaring, des te beter je in een diepe trance je kan blijven.
Voor meditatie geldt denk ik hetzelfde, maar dan heb ik nog niet zoveel ervaring mee. Ik zie wel dat mijn trip ervaring mij helpt met mediteren trouwens.