#1
Dit was de ultieme anti-trip.
Een maand geleden heb ik 6 dagen achter elkaar mijn medicatie niet geslikt (400mg quetiapine, 225mg venlafaxine en 40mg lisdexamfetamine, allemaal dagelijks). Er was iets misgegaan met mijn medicatievoorschrift, waardoor ik 1 dag zonder zou komen te zitten. 1 dag zonder is al problematisch voor mij, maar te overzien. Ik sliep hierdoor 2 dagen niet en ik was nadien fysiek en mentaal zo fucked up dat ik er niet toe in staat was om het op te halen. Dit is toen helemaal uit de hand gelopen en ik heb de ergste afkickverschijnselen ooit ervaren. De 40mg lisdexamfetamine had ik wel in huis, maar dit durfde ik simpelweg niet te slikken door alle kwaaltjes die ik had.
Ik ben drie keer eerder abrupt gestopt met medicatie slikken in het verleden, maar dit betrefte toen enkel mijn antidepressiva. Alle keren slikte ik het op de maximale dosis, waar ik al maanden niks meer van voelde en aangezien ik ook mijn contact met hulpverlening niet meer zag zitten, nam ik het hef in eigen handen. Dit was altijd kutter dan ik dacht, maar dit had toen alleen maar invloed op mijn stemming. Dat was deze keer heel anders. Laat dit als een algemene waarschuwing dienen om niet zomaar zelf te gaan lopen fucken met je medicatiedosis, want het kan echt goed misgaan.
Dit is wat ik ervaren heb:
Dus ja, dat is mijn ervaring geweest met abrupt stoppen met hoge doses van een antipsychoticum en een antidepressivum. Niet doen.
Een maand geleden heb ik 6 dagen achter elkaar mijn medicatie niet geslikt (400mg quetiapine, 225mg venlafaxine en 40mg lisdexamfetamine, allemaal dagelijks). Er was iets misgegaan met mijn medicatievoorschrift, waardoor ik 1 dag zonder zou komen te zitten. 1 dag zonder is al problematisch voor mij, maar te overzien. Ik sliep hierdoor 2 dagen niet en ik was nadien fysiek en mentaal zo fucked up dat ik er niet toe in staat was om het op te halen. Dit is toen helemaal uit de hand gelopen en ik heb de ergste afkickverschijnselen ooit ervaren. De 40mg lisdexamfetamine had ik wel in huis, maar dit durfde ik simpelweg niet te slikken door alle kwaaltjes die ik had.
Ik ben drie keer eerder abrupt gestopt met medicatie slikken in het verleden, maar dit betrefte toen enkel mijn antidepressiva. Alle keren slikte ik het op de maximale dosis, waar ik al maanden niks meer van voelde en aangezien ik ook mijn contact met hulpverlening niet meer zag zitten, nam ik het hef in eigen handen. Dit was altijd kutter dan ik dacht, maar dit had toen alleen maar invloed op mijn stemming. Dat was deze keer heel anders. Laat dit als een algemene waarschuwing dienen om niet zomaar zelf te gaan lopen fucken met je medicatiedosis, want het kan echt goed misgaan.
Dit is wat ik ervaren heb:
- Eerst sliep ik dus 2 dagen niet. Iedere keer dat ik één dag mijn medicatie niet slik, ervaar ik manie en een duidelijke verandering in mijn manier van denken. Dit ervaar ik niet als onprettig per se, soms zelfs als verlichtend, maar dat is waarschijnlijk ook juist het probleem. Ik word irrationeler zonder dat ik dat echt goed door heb.
- Na 3 dagen geen medicatie geslikt te hebben, ging ik extreem veel slapen, waarvan 2 dagen +- 20 à 22 uur per dag. Dit deed ik omdat ik niet wakker durfde te zijn. Mijn visuele beleving was duidelijk verstoord en het leek alsof ik 2C-B gedaan had. Ik lag heel de tijd in mijn bed in het donker en ik durfde ook niet lang om me heen te kijken, omdat ik bang was dat ik enge dingen ging zien. Dit is nog nooit echt gebeurd, maar ik was zo verstoord dat het me wel goed mogelijk leek. Daarnaast voelde ik me ook compleet ellendig en wilde ik gewoon niet in het hier en nu zijn met mijn hoofd.
- Aangezien ik zoveel sliep, at ik ook niet. Ik heb al Anorexia Nervosa, dus dit kon mijn lichaam er echt niet bij hebben. Enkele keren ging ik snel naar de woonkamer om melk te drinken en dan weer weg te gaan, want ik was dus bang dat ik wezens ging zien die er niet echt waren. Daarna ging ik weer slapen. Zo slecht eten ging bijna alle dagen zo.
- Mijn lichaam deed echt fucking veel pijn. Ik kon niet normaal op m'n zij liggen voor een tijdje zonder te denken dat ik echt gek ging worden van de pijn. Ik was constant misselijk en ik werd heel vaak uit het niets extreem duizelig. Het voelde alsof m'n brein trilde en ik had constant angst dat ik een epileptische aanval o.i.d. ging krijgen. Ik heb nog nooit zoveel angst ervaren bij lichamelijke problemen die niet te maken hadden met m'n hart.
- Ik weet niet meer zoveel van hoe slecht ik er mentaal aan toe was, omdat de fysieke problemen gewoon zo overweldigend waren. Het ging ongetwijfeld heel slecht met me, dat zeker.
- Om deze ellende een beetje te verlichten heb ik 2 dagen 1g Phenibut gebruikt en dit werkte heel erg goed. Ik gebruik het haast nooit, want die behoefte heb ik niet, maar ik was echt wanhopig en gunde mezelf verlichting hiermee. Nadat ik mijn medicatie weer slikte ben ik er meteen mee gestopt.
Dus ja, dat is mijn ervaring geweest met abrupt stoppen met hoge doses van een antipsychoticum en een antidepressivum. Niet doen.