#1
Wie: V. vrouw, ik vrouw
Wanneer: vrijdag 1 november 2024
Wat: LSD
Dosis: Vriendin V. 50 mcg, ik 100 mcg
Na een eerste ervaring een paar weken geleden waarin ik 50 microgram nam en het hele huis schoonmaakte, is het nu tijd voor een dubbele dosis (maar nog steeds een halve âtripdosisâ). Een vriend heeft op een ADE-avond ook een beetje LSD op (waarbij het onduidelijk is hoeveel precies, maar het zal iets meer dan 50 mcg zijn) en hij zag eenmaal in bed unicorns, slangen en tongen. Ik hoop op iets vergelijkbaars in een vrolijke, positieve setting.
Ik ben samen met V. bij haar thuis. Zij is super netjes en heeft geen risico genomen; het huis is van onder tot boven al helemaal gepoetst. Dit om te voorkomen dat ze een enorme aandrang krijgt om te gaan poetsen, zoals ik had op 50 mcg. Voor haar is het de eerste keer, dus zij neemt Ă©Ă©n druppel. Eigenlijk wilden we al âs middags beginnen, maar ik werd opeens ingevlogen voor een congres, dus direct daarna reis ik naar haar toe. De vorige keer duurde de werking van de LSD ruim zes uur. Als het hetzelfde verloopt, eindigt de ervaring vandaag ongeveer rond middernacht. Tijdens de vorige keer hield ik heel nerdy een realtime tripverslag bij (alles in het kader van de wetenschap đ) en dat ben ik nu ook van plan. Mijn verslag luidt als volgt:
18:15 - V. neemt Ă©Ă©n druppel, ik neem er twee.
18:57 - Ik voel dat ik heel grappig word.
(âŠ)
Dat was het enige wat ik heb opgeschreven. Misschien zegt dat wel genoeg! đ
We nemen de LSD en gaan daarna meteen wat lichts eten: een beetje soep en een stokbroodje met zoute boter. Heerlijk! Tijdens het eten voel ik dat de reis begint, en V. is intussen op de app heel eerlijk tegen iemand (wat misschien wel erg verrijkend is). Ik voel me inderdaad heel grappig, maar zoals ik dat met paddoâs kan hebben en dan rollend van het lachen over de vloer ga, gebeurt dat hier niet. Ik zie in de huiskamer âde matrixâ verschijnen: geometrische patronen, maar veel minder intens dan met een paddotrip. Maar goed, dit is ook nog maar een halve trip LSD. Alles beweegt zachtjes golvend. We hebben een geweldige playlist aanstaan, die op zichzelf ook al duizenden keren is gedownload. Heel begrijpelijk! De muziek is gevarieerd en echt hĂ©Ă©l fijn. Dit is de lijst:
Ik voel de muziek in mijn lijf en ervaar iets bijzonders: ik kan de muziek op een bepaalde manier ook ruiken. Gek, maar zo speciaal! V. is de dj van de avond en op een zeker moment schakelt ze per ongeluk naar een andere lijst. Het bijzondere is dat Ă©Ă©n nummer ons beiden kortsluiting bezorgt; het klinkt duivels! Dit is dat vreselijke nummer:
Daarentegen is er ook een nummer dat we hemels vinden:
Overigens was dit een nummer waar V. helemaal in opging, maar de volgende dag bleek de tekst juist weer veel duisterder dan hoe het voelde:
Er ontstaat een nieuw soort beleving van afstand. De vloer is heel dichtbij en ver weg op hetzelfde moment. We hebben beiden ook veel last van het feit dat de vloer opeens golft en schuin wegloopt. Gaaf!
De reis voelt als een intens intern proces. Het is niet echt sociaal; we liggen allebei met een dekentje op de bank en de ogen dicht.
Ik heb veel gedachten, maar kan ze niet precies terughalen. Het gaat wel erg heen en weer en voelt minder âaards en spiritueelâ dan een paddotrip. Ik kom rechtstreeks van een congres en had wel fijne kleding aan, maar ook wel heel âaangekleedâ en dat voelt nu ongemakkelijk. Het formele deel moet uit, dus ik trek een sweater van V. aan. Compleet voor pampus lig ik op de bank en besef niet dat ik met mijn net iets meer dan 1,5 meter V. van de toch zeker 4 meter lange bank wegjaag. Zij ligt op de grond, ik gecentreerd op haar bank. Achteraf zie ik dat ze fotoâs heeft gemaakt: smurf confisqueert bank! đ€
Ik voel me achteraf schuldig, maar op het moment zelf constateer ik alleen dat ze op de grond ligt, zonder dat ik door heb dat het door mij komt.
Het is moeilijk om te omschrijven wat ik voel. Ik heb namelijk een extreme eeehh⊠last van tactiliteit (is dat een woord?) Ik ben extreem gevoelig voor aanrakingen; alles wat knelt, moet uit, en ik wil heel graag douchen. Ik vertel V. dat ik ga douchen en zij reageert vanaf de grond met âprimaâ, dus ik ga naar boven. Maar ik heb geen idee waar ik een handdoek kan vinden of hoe de douche werkt. (Ja, het vraagstuk âhoe werkt de doucheâ, is een serieus onoverkomelijk probleem). Eenmaal bovengekomen crash ik in het logeerbed. Het idee van de douche en vooral het water op mijn huid leek me fantastisch, maar het bed is second best, het blijft dus bij het bed. Het voelt goed om mijn knellende bh uit te doen (die normaal niet knelt) en diep onder de dekens te kruipen, alsof ik in een hol mag overwinteren. Het gewoon stil âliggenâ is overigens wel iets waar ik echt heel veel zin in heb, maar wat een behoorlijke uitdaging is: mijn hoofd wil zoooo graag rust en verstilling, maar mijn benen hebben totaal andere plannen. Gek word ik ervan! Mijn benen blijven onrustig, terwijl ik juist stilte wil. Vooral ook omdat ik me realiseer (zelfs heel zeker weet) dat iets buiten mij mijn benen aanstuurt, terwijl iets in mij (mijn meer âechte ikâ â ik realiseer me, dit wordt een beetje een vaag verhaal) juist stilte wil. Achteraf geeft V. aan dat het voor haar fysiek onmogelijk was om een handdoek aan te wijzen of iets zinnigs te vertellen over de werking van de douche. Op een zeker moment checkt ze nog waar ik ben (niets van gemerkt) en uiteindelijk lig ik volgens haar iets van drie kwartier in bed. Zelf heb ik geen enkel besef van tijd meer, maar het bed leek een goed idee, was even goed, maar maakt me ook gek door mijn eigen bewegelijkheid, dus ga ik naar beneden.
V. heeft gezorgd voor een schaaltje frambozen en aardbeien. Eigenlijk had ze ook blauwe bessen klaarstaan, maar zijzelf ervaart de structuur en de smaak ervan als blubber! De aardbeien zijn heel lekker, maar de frambozen: die slaan alles. Wat een smaakexplosie! Echt bizar hoe geweldig die smaken; ik heb frambozen nog nooit op deze wijze beleefd. En ook nu weer: wij ervaren precies hetzelfde. Als er een volgende keer komt: groot frambozen inslaan!
Rond 23:00 uur besluiten we een rondje buiten te lopen. Mijn nette wollen jas voelt belachelijk om aan te trekken, dus vraag ik V. om een andere jas, maar ze moet echt zoeken. Achteraf vertelt ze me dat ik haast agressief werd over die jas. Iets in de trant van âhoe bedenk je dat het logisch is dat ik mijn eigen jas aan doe?â Ik krijg de jas van haar lief aan die maar een paar maten te groot is en ik ben ervan overtuigd dat ik de fijnste jas denkbaar aanheb. Ik weet zeker dat ik die jas ook wil kopen! (Zij weet zeker van niet. Vooral vanwege de tekst âIn Gold We Trustâ die op de rug jas prijkt. Inderdaad. Dat is inderdaad nĂ©t niet mijn stijl.)
De buitenwereld is héél fijn en héél surrealistisch! De lucht is verlicht door de havens van het Westelijk havengebied, wat het maf en sprookjesachtig maakt. Ik realiseer me ook dat het wandelen in een bos of iets anders in de natuur en dan zeker ook overdag een fantastische beleving kan geven. Dat is qua energie misschien ook iets slimmer. Mijn lijf⊠het is zó moe! Het duurt inmiddels al 6 uur, maar het ziet er nog niet naar uit dat het binnen afzienbare tijd gaat stoppen. Na anderhalf uur wandelen gaan we terug naar huis. Bij V. is het inmiddels uitgewerkt, maar ik krijg weer ontzettend grappige gedachten. Ik moet denken aan het liedje van de Freggels (soort Muppets voor degenen die nu niet weten waar het over gaat). Ik heb ooit samen met mijn zusje een alternatieve songtekst op de introtune van de Freggels gemaakt wat echt ontzettend grappig is. Niet hoog literair, benadert ook niet het niveau van een goedgeschreven Sinterklaasgedicht, maar met iets op is het wel echt ont-zet-tend grappig. Van V. mag ik het niet zingen. Absoluut niet ook. Ik dreig dat ik het morgen dan ook niet ga zingen en zij dreigt dat ik het morgen alleen mag zingen als het dan nog nét zo grappig is. Het is echt heel frustrerend dit. Ik ga ter plekke gestrekt omdat het het meest grappige ever is. Helaas. Ze houdt voet bij stuk (ze weet niet wat ze mist).
We pakken nog wat stukjes brood met zoute boter. Aaah dĂĄt smaakt echt fantastisch! Niet zo fantastisch als de frambozen, maar wauw⊠goed idee! Ik ben er helemaal goed mee, maar V. krijgt er meer trek van. Ze warmt nog een pompoensoep uit een zak op. Die valt behoorlijk slecht: âhet is alsof ik modder naar binnen werkt!â De soep wordt het niet.
Zo uitgewerkt als het bij V. is. Zo vol ik in de actie zit ik nog helaas. Hoe kĂĄn dat? Zo lang! Mijn lijf blijft energiek terwijl mijn hoofd, mijn bewuste ik, er he-le-maal klaar mee is. 8 uur na inname liggen we in bed. V. slaapt best goed. Het externe aansturingsdeel van mij besluit om nog irritant veel te draaien. Uiteindelijk val ik dan toch in slaap; word nog wel een paar keer wakker en om half 9 ben ik wel klaar met het bed.
Na een fantastische douche (ik denk echt dat moment suprĂȘme die douche geweldig had geweest), hebben we bij het ontbijt nog veel overleg over de muziek. We zijn het erover eens dat muziek de setting kan maken of breken. V. heeft de L als best intens ervaren en kan zich niet voorstellen hoe het is om het dubbele van dit te ervaren. Ikzelf zit natuurlijk ook nog maar op een halve trip en heb hetzelfde: hoe moet een dubbele dosis zijn? Er is maar Ă©Ă©n manier om daar achter te komen natuurlijk. Ik weet niet of ik dat per se nog een keer wil doen. Ik had op iets meer creativiteit gehoopt. Iets meer Alice in Wonderland, iets meer đŠ, đ en humor. Wel kijk ik terug op een heel bijzondere ervaring in een super liefdevolle, warme omgeving met mijn fijne vriendinnetje. Dat is goudâ€ïž!
Wanneer: vrijdag 1 november 2024
Wat: LSD
Dosis: Vriendin V. 50 mcg, ik 100 mcg
Na een eerste ervaring een paar weken geleden waarin ik 50 microgram nam en het hele huis schoonmaakte, is het nu tijd voor een dubbele dosis (maar nog steeds een halve âtripdosisâ). Een vriend heeft op een ADE-avond ook een beetje LSD op (waarbij het onduidelijk is hoeveel precies, maar het zal iets meer dan 50 mcg zijn) en hij zag eenmaal in bed unicorns, slangen en tongen. Ik hoop op iets vergelijkbaars in een vrolijke, positieve setting.
Ik ben samen met V. bij haar thuis. Zij is super netjes en heeft geen risico genomen; het huis is van onder tot boven al helemaal gepoetst. Dit om te voorkomen dat ze een enorme aandrang krijgt om te gaan poetsen, zoals ik had op 50 mcg. Voor haar is het de eerste keer, dus zij neemt Ă©Ă©n druppel. Eigenlijk wilden we al âs middags beginnen, maar ik werd opeens ingevlogen voor een congres, dus direct daarna reis ik naar haar toe. De vorige keer duurde de werking van de LSD ruim zes uur. Als het hetzelfde verloopt, eindigt de ervaring vandaag ongeveer rond middernacht. Tijdens de vorige keer hield ik heel nerdy een realtime tripverslag bij (alles in het kader van de wetenschap đ) en dat ben ik nu ook van plan. Mijn verslag luidt als volgt:
18:15 - V. neemt Ă©Ă©n druppel, ik neem er twee.
18:57 - Ik voel dat ik heel grappig word.
(âŠ)
Dat was het enige wat ik heb opgeschreven. Misschien zegt dat wel genoeg! đ
We nemen de LSD en gaan daarna meteen wat lichts eten: een beetje soep en een stokbroodje met zoute boter. Heerlijk! Tijdens het eten voel ik dat de reis begint, en V. is intussen op de app heel eerlijk tegen iemand (wat misschien wel erg verrijkend is). Ik voel me inderdaad heel grappig, maar zoals ik dat met paddoâs kan hebben en dan rollend van het lachen over de vloer ga, gebeurt dat hier niet. Ik zie in de huiskamer âde matrixâ verschijnen: geometrische patronen, maar veel minder intens dan met een paddotrip. Maar goed, dit is ook nog maar een halve trip LSD. Alles beweegt zachtjes golvend. We hebben een geweldige playlist aanstaan, die op zichzelf ook al duizenden keren is gedownload. Heel begrijpelijk! De muziek is gevarieerd en echt hĂ©Ă©l fijn. Dit is de lijst:
Ik voel de muziek in mijn lijf en ervaar iets bijzonders: ik kan de muziek op een bepaalde manier ook ruiken. Gek, maar zo speciaal! V. is de dj van de avond en op een zeker moment schakelt ze per ongeluk naar een andere lijst. Het bijzondere is dat Ă©Ă©n nummer ons beiden kortsluiting bezorgt; het klinkt duivels! Dit is dat vreselijke nummer:
Daarentegen is er ook een nummer dat we hemels vinden:
Overigens was dit een nummer waar V. helemaal in opging, maar de volgende dag bleek de tekst juist weer veel duisterder dan hoe het voelde:
Er ontstaat een nieuw soort beleving van afstand. De vloer is heel dichtbij en ver weg op hetzelfde moment. We hebben beiden ook veel last van het feit dat de vloer opeens golft en schuin wegloopt. Gaaf!
De reis voelt als een intens intern proces. Het is niet echt sociaal; we liggen allebei met een dekentje op de bank en de ogen dicht.
Ik heb veel gedachten, maar kan ze niet precies terughalen. Het gaat wel erg heen en weer en voelt minder âaards en spiritueelâ dan een paddotrip. Ik kom rechtstreeks van een congres en had wel fijne kleding aan, maar ook wel heel âaangekleedâ en dat voelt nu ongemakkelijk. Het formele deel moet uit, dus ik trek een sweater van V. aan. Compleet voor pampus lig ik op de bank en besef niet dat ik met mijn net iets meer dan 1,5 meter V. van de toch zeker 4 meter lange bank wegjaag. Zij ligt op de grond, ik gecentreerd op haar bank. Achteraf zie ik dat ze fotoâs heeft gemaakt: smurf confisqueert bank! đ€
Ik voel me achteraf schuldig, maar op het moment zelf constateer ik alleen dat ze op de grond ligt, zonder dat ik door heb dat het door mij komt.
Het is moeilijk om te omschrijven wat ik voel. Ik heb namelijk een extreme eeehh⊠last van tactiliteit (is dat een woord?) Ik ben extreem gevoelig voor aanrakingen; alles wat knelt, moet uit, en ik wil heel graag douchen. Ik vertel V. dat ik ga douchen en zij reageert vanaf de grond met âprimaâ, dus ik ga naar boven. Maar ik heb geen idee waar ik een handdoek kan vinden of hoe de douche werkt. (Ja, het vraagstuk âhoe werkt de doucheâ, is een serieus onoverkomelijk probleem). Eenmaal bovengekomen crash ik in het logeerbed. Het idee van de douche en vooral het water op mijn huid leek me fantastisch, maar het bed is second best, het blijft dus bij het bed. Het voelt goed om mijn knellende bh uit te doen (die normaal niet knelt) en diep onder de dekens te kruipen, alsof ik in een hol mag overwinteren. Het gewoon stil âliggenâ is overigens wel iets waar ik echt heel veel zin in heb, maar wat een behoorlijke uitdaging is: mijn hoofd wil zoooo graag rust en verstilling, maar mijn benen hebben totaal andere plannen. Gek word ik ervan! Mijn benen blijven onrustig, terwijl ik juist stilte wil. Vooral ook omdat ik me realiseer (zelfs heel zeker weet) dat iets buiten mij mijn benen aanstuurt, terwijl iets in mij (mijn meer âechte ikâ â ik realiseer me, dit wordt een beetje een vaag verhaal) juist stilte wil. Achteraf geeft V. aan dat het voor haar fysiek onmogelijk was om een handdoek aan te wijzen of iets zinnigs te vertellen over de werking van de douche. Op een zeker moment checkt ze nog waar ik ben (niets van gemerkt) en uiteindelijk lig ik volgens haar iets van drie kwartier in bed. Zelf heb ik geen enkel besef van tijd meer, maar het bed leek een goed idee, was even goed, maar maakt me ook gek door mijn eigen bewegelijkheid, dus ga ik naar beneden.
V. heeft gezorgd voor een schaaltje frambozen en aardbeien. Eigenlijk had ze ook blauwe bessen klaarstaan, maar zijzelf ervaart de structuur en de smaak ervan als blubber! De aardbeien zijn heel lekker, maar de frambozen: die slaan alles. Wat een smaakexplosie! Echt bizar hoe geweldig die smaken; ik heb frambozen nog nooit op deze wijze beleefd. En ook nu weer: wij ervaren precies hetzelfde. Als er een volgende keer komt: groot frambozen inslaan!
Rond 23:00 uur besluiten we een rondje buiten te lopen. Mijn nette wollen jas voelt belachelijk om aan te trekken, dus vraag ik V. om een andere jas, maar ze moet echt zoeken. Achteraf vertelt ze me dat ik haast agressief werd over die jas. Iets in de trant van âhoe bedenk je dat het logisch is dat ik mijn eigen jas aan doe?â Ik krijg de jas van haar lief aan die maar een paar maten te groot is en ik ben ervan overtuigd dat ik de fijnste jas denkbaar aanheb. Ik weet zeker dat ik die jas ook wil kopen! (Zij weet zeker van niet. Vooral vanwege de tekst âIn Gold We Trustâ die op de rug jas prijkt. Inderdaad. Dat is inderdaad nĂ©t niet mijn stijl.)
De buitenwereld is héél fijn en héél surrealistisch! De lucht is verlicht door de havens van het Westelijk havengebied, wat het maf en sprookjesachtig maakt. Ik realiseer me ook dat het wandelen in een bos of iets anders in de natuur en dan zeker ook overdag een fantastische beleving kan geven. Dat is qua energie misschien ook iets slimmer. Mijn lijf⊠het is zó moe! Het duurt inmiddels al 6 uur, maar het ziet er nog niet naar uit dat het binnen afzienbare tijd gaat stoppen. Na anderhalf uur wandelen gaan we terug naar huis. Bij V. is het inmiddels uitgewerkt, maar ik krijg weer ontzettend grappige gedachten. Ik moet denken aan het liedje van de Freggels (soort Muppets voor degenen die nu niet weten waar het over gaat). Ik heb ooit samen met mijn zusje een alternatieve songtekst op de introtune van de Freggels gemaakt wat echt ontzettend grappig is. Niet hoog literair, benadert ook niet het niveau van een goedgeschreven Sinterklaasgedicht, maar met iets op is het wel echt ont-zet-tend grappig. Van V. mag ik het niet zingen. Absoluut niet ook. Ik dreig dat ik het morgen dan ook niet ga zingen en zij dreigt dat ik het morgen alleen mag zingen als het dan nog nét zo grappig is. Het is echt heel frustrerend dit. Ik ga ter plekke gestrekt omdat het het meest grappige ever is. Helaas. Ze houdt voet bij stuk (ze weet niet wat ze mist).
We pakken nog wat stukjes brood met zoute boter. Aaah dĂĄt smaakt echt fantastisch! Niet zo fantastisch als de frambozen, maar wauw⊠goed idee! Ik ben er helemaal goed mee, maar V. krijgt er meer trek van. Ze warmt nog een pompoensoep uit een zak op. Die valt behoorlijk slecht: âhet is alsof ik modder naar binnen werkt!â De soep wordt het niet.
Zo uitgewerkt als het bij V. is. Zo vol ik in de actie zit ik nog helaas. Hoe kĂĄn dat? Zo lang! Mijn lijf blijft energiek terwijl mijn hoofd, mijn bewuste ik, er he-le-maal klaar mee is. 8 uur na inname liggen we in bed. V. slaapt best goed. Het externe aansturingsdeel van mij besluit om nog irritant veel te draaien. Uiteindelijk val ik dan toch in slaap; word nog wel een paar keer wakker en om half 9 ben ik wel klaar met het bed.
Na een fantastische douche (ik denk echt dat moment suprĂȘme die douche geweldig had geweest), hebben we bij het ontbijt nog veel overleg over de muziek. We zijn het erover eens dat muziek de setting kan maken of breken. V. heeft de L als best intens ervaren en kan zich niet voorstellen hoe het is om het dubbele van dit te ervaren. Ikzelf zit natuurlijk ook nog maar op een halve trip en heb hetzelfde: hoe moet een dubbele dosis zijn? Er is maar Ă©Ă©n manier om daar achter te komen natuurlijk. Ik weet niet of ik dat per se nog een keer wil doen. Ik had op iets meer creativiteit gehoopt. Iets meer Alice in Wonderland, iets meer đŠ, đ en humor. Wel kijk ik terug op een heel bijzondere ervaring in een super liefdevolle, warme omgeving met mijn fijne vriendinnetje. Dat is goudâ€ïž!