#1
Hey forum, geen idee of hier al over gepraat is, waarschijnlijk wel. Maar ik vind hier alvast geen draadje over, sorry als ik het gemist heb!
Anyway, ik wilde het vandaag hebben over een beetje een raar onderwerp. Het is iets wat ik al meermaals heb meegemaakt, maar vandaag had ik het nog eens op een middel dat ik nog nooit had genomen, en ineens overkwam het me en was ik helder genoeg om er woorden op te gaan kleven!
Intussen zijn we een paar uur later en heb ik de tijd gehad om hier wat langer over na te denken en om er hopelijk coherent gebrabbel op te gaan plakken.
Here goes; Ik heb sowieso een vrij aanwezige interne monoloog. Vaak is dat ook de reden dat ik zo van trippen hou, dat ie verdorie es ff zijn mond houdt. Nu heb ik dus ondervonden tijdens sommige trips, dat het wel eens kan gebeuren dat ik wel degelijk de volle effecten kan gewaar worden, maar die stem toch zijn mond niet houdt. Het is alsof mijn persoonlijkheid in 2 splitst. Een deel krijgt de psychedelische ervaring. Het ander deel blijft nuchter en observeert (oordeelt) wat er gebeurt. Psychedelische dissociatie dus. Het is de spreekwoordelijke psychedelische buzzkill. Zo de seconde voordat je mentaal klaarkomt, komt die stem erdoor, en gaat je psychedelische worst ineens liggen. En dan krijg je hem niet meer omhoog omdat je je er te druk in gaat maken.
En dan is het vaak niet alleen de frustratie van de buzzkill, maar ook de dysforie van alles wat erna gebeurt labels krijgt en invullling van "meh niet goed genoeg" of "oh is het dit maar".
In dit geval had ik het dus gelukkig wel door en heb ik andere muziek opgezet en er actief aan gewerkt om de trip bij te sturen en dat lukte. En low and behold, de naweeën waren het mooiste van de trip, ik had misschien geen vuurwerk, maar in de nasleep haalde ik er alsnog een bodily euforie uit en ik vermoed dat ik alsnog met een mooie nagloed wakker zal worden.
Zoals ik dus al zei, in deze specifieke trip was ik helder genoeg dat ik het heb kunnen bijsturen en uit de brand slepen wat er te redden viel bij wijze van spreken.
Maar ik heb al een paar keer gehad op LSD dat ik mezelf niet goed genoeg in de hand had en dat ik dus urenlang in die dysforie vast zat, en met dat slepende gevoel wakker werd en mijn dag of week inzette.
Ik ga hier geen doekjes om winden, ik weet dat ik opnieuw teveel getript heb op een te korte periode, dus tolerantie speelt zeker een rol. Maar ik heb dit zeker ook al gehad wanneer ik zelfs een paar maanden lang niks had genomen.
Herkent iemand dit fenomeen van schijnbaar te dissociëren tussen het lichaam onder drugs en dan de interne monoloog die er niet door geraakt wordt? Is dit voor iemand anders ook wat je zou categoriseren als een bad trip of is dit nog iets anders?
Anyway, ik wilde het vandaag hebben over een beetje een raar onderwerp. Het is iets wat ik al meermaals heb meegemaakt, maar vandaag had ik het nog eens op een middel dat ik nog nooit had genomen, en ineens overkwam het me en was ik helder genoeg om er woorden op te gaan kleven!
Intussen zijn we een paar uur later en heb ik de tijd gehad om hier wat langer over na te denken en om er hopelijk coherent gebrabbel op te gaan plakken.
Here goes; Ik heb sowieso een vrij aanwezige interne monoloog. Vaak is dat ook de reden dat ik zo van trippen hou, dat ie verdorie es ff zijn mond houdt. Nu heb ik dus ondervonden tijdens sommige trips, dat het wel eens kan gebeuren dat ik wel degelijk de volle effecten kan gewaar worden, maar die stem toch zijn mond niet houdt. Het is alsof mijn persoonlijkheid in 2 splitst. Een deel krijgt de psychedelische ervaring. Het ander deel blijft nuchter en observeert (oordeelt) wat er gebeurt. Psychedelische dissociatie dus. Het is de spreekwoordelijke psychedelische buzzkill. Zo de seconde voordat je mentaal klaarkomt, komt die stem erdoor, en gaat je psychedelische worst ineens liggen. En dan krijg je hem niet meer omhoog omdat je je er te druk in gaat maken.
En dan is het vaak niet alleen de frustratie van de buzzkill, maar ook de dysforie van alles wat erna gebeurt labels krijgt en invullling van "meh niet goed genoeg" of "oh is het dit maar".
In dit geval had ik het dus gelukkig wel door en heb ik andere muziek opgezet en er actief aan gewerkt om de trip bij te sturen en dat lukte. En low and behold, de naweeën waren het mooiste van de trip, ik had misschien geen vuurwerk, maar in de nasleep haalde ik er alsnog een bodily euforie uit en ik vermoed dat ik alsnog met een mooie nagloed wakker zal worden.
Zoals ik dus al zei, in deze specifieke trip was ik helder genoeg dat ik het heb kunnen bijsturen en uit de brand slepen wat er te redden viel bij wijze van spreken.
Maar ik heb al een paar keer gehad op LSD dat ik mezelf niet goed genoeg in de hand had en dat ik dus urenlang in die dysforie vast zat, en met dat slepende gevoel wakker werd en mijn dag of week inzette.
Ik ga hier geen doekjes om winden, ik weet dat ik opnieuw teveel getript heb op een te korte periode, dus tolerantie speelt zeker een rol. Maar ik heb dit zeker ook al gehad wanneer ik zelfs een paar maanden lang niks had genomen.
Herkent iemand dit fenomeen van schijnbaar te dissociëren tussen het lichaam onder drugs en dan de interne monoloog die er niet door geraakt wordt? Is dit voor iemand anders ook wat je zou categoriseren als een bad trip of is dit nog iets anders?
