Even voorstellen.

Roze olifant zei:

Soms vind ik het jammer dat ik niet net als op Facebook met een hartje kan reageren in plaats van dat er komt te staan ‘je vindt dit leuk’. Ik hoop dat mensen wiens reactie ik like omdat ik het een ontroerende / eerlijke / behulpzame reactie vind, doorhebben dat het dus niet echt een kwestie van leuk vinden is. <3 Het is goed dat er openheid kan zijn. Ook over de wat heftigere kwesties waar velen zelfs op een drugsforum een ‘mening’/oordeel over hebben.

@Rebell, ik ga je later (nu teveel werk) nog even PB’en met een reactie op het professionele hulpverhaal en de manier waarop je tegen liefde als copingstrategie aankijkt, ik vind het opzich interessant om verschillende visies te lezen maar moet even nadenken over hoe ik de mijne ga formuleren. Vind het misschien wat te off-topic (en daardoor wat ongepast) om daar hier uitgebreid over te discussiëren. Tenzij TS daar geen probleem mee heeft natuurlijk; ben in dat geval ook wel benieuwd naar zijn eigen kijk hierop.

Klik om te vergroten...

Hoi Roze Olifant,
Leuk te horen dat je ook openstaat voor eerlijkheid over de problemen die spelen bij iemand.
Als je met "TS" mij bedoelt dan wil ik zeggen dat ik het juist leuk zou vinden als je je mening over het bericht van Rebel hier zou plaatsen zodra je tijd hebt.

acht.zes zei:

@Green
Sta jezelf nou eens gewoon toe dat je je klote voelt omdat je vrouw je heeft verlaten. Dat is een normaal proces en je komt er wel weer bovenop.

Je moet niet weglopen voor je gevoelens en al helemaal niet als die negatief zijn want anders kan je het nooit verwerken.

Klik om te vergroten...

Maar dat is juist het probleem bij mij.
Ik heb sterk het gevoel dat mijn manier van omgaan,denken en verwerken van iets als de breuk met mijn vrouw helemaal anders is dan bij de meeste andere mensen. Het is natuurlijk zo dat ik haar mis, dat ik de thuis situatie met mijn kinderen zie veranderen en dat dat voor (binna) iedereen hetzelfde zal zijn. Maar daar houd het bij mij niet op... Ik begin te denken over elk mogelijk slecht scenario dat er te gebeuren komt in de toekomst. Ik kan het begrijpen en uiteindelijk loslaten in de toekomst dat ze van me weg is. Maar ik kan er niet mee omgaan om steeds de spookverhalen die door mijn hoofd dwalen los te laten... Ik heb geen "controle" meer over wat ze allemaal gaat doen,daar ligt het probleem bij mij... Ik ben de controle kwijt. Een heel slechte karaktereigenschap van mij!!! Daardoor ben ik gaan meelezen op haar fb. U uiteindelijk kwaad gereageert op iets wat geleid heeft tot "Een blokkering" vervolgens ook via whattsapp gezien dat ze paar keer laat op whattsapp gekeken heeft... opnieuw reageren en ook daar geblokkeerd nu. Ik vind het moeilijk om haar te zien "plezier" maken met andere, dingen zien doen die ik wel graag gedaan zou hebben... zo snel na de breuk! Tuurlijk wens ik haar diep in mijn hart alles toe wat zij zou willen.
Maar ik had mss ook eens het idee gehad dat ze mij een klein beetje mist... zijn al die jaren samen dan zo vergeten? Ben ik zo vergeten?
En als je de voorbije 4maanden tot 3x wakker schiet snachts met die gedachte... soms denk ik wel eens... (ok,Dit heb ik nog nooit eerder hardop gezegd,nu word het raar... ) het lijkt wel of er nog iemand bij mij is, in mij huist. Die mij steeds wil waarschuwen voor dingen die er niet zijn. Niet een slechter of kwader iemand maar een heel bang iemand!! Iemand die door die gedachten in mij los te laten het controlerende in mij te voeden.

Ik weet niet precies hoe het komt,maar ik kan dat gevoel heel moeilijk uitleggen. Ook nu denk ik eigenlijk "Nee dat is het ook niet,ik wis het" maar ik laat het staan mss zien jullie er toch iets in.

Kort samengevat... Ik heb het verdriet zoals iedereen verdriet heeft bij een scheiding maar ik heb daarmaast nog andere gedachten die heel moeilijk uit te leggen zijn en die zijn de oorzaak van de ellende die ik nu meemaak.

Hoe ziet jouw rijtje er uit?
Je hoeft het hier niet te zeggen overigens. Ik vind het wel nuttig dat je dit rijtje maakt voor jezelf.

Green zei:

Hoi Roze Olifant,
Leuk te horen dat je ook openstaat voor eerlijkheid over de problemen die spelen bij iemand.
Als je met "TS" mij bedoelt dan wil ik zeggen dat ik het juist leuk zou vinden als je je mening over het bericht van Rebel hier zou plaatsen zodra je tijd hebt.

Klik om te vergroten...

Ja ik bedoelde jou! Sorry, kan je natuurlijk gewoon bij je naam noemen, beetje een lui en onpersoonlijk automatisme van me. Ik zal later hier reageren dan!

Rebell zei:

Hi Green,

Heftig verhaal dat als je alleen bent jezelf de vernielingen in wilt helpen.
Mensen hier roepen meteen 'kliniek kliniek kliniek' dat sfeertje hangt hier nou eenmaal.
Maar dit is duidelijk iets wat een kliniek niet kan oplossen maar alleen jijzelf.
Want al zal je dat doen en kom je weer terug blijf je in het zelfde gedragspatroon hangen.
Nu je net weer uit een relatie komt van 7 jaar is het makkelijker om weer een relatie aan te gaan met iemand anders.
Hoe langer je alleen blijft hoe moeilijker het word.
Beetje daten op Tinder of Blendr misschien een optie? Een beetje in de buurtkroegjes contact maken? Ik noem maar wat.
Alleen zijn blijkt dus niet jou ding te zijn.

Probeer iig je idee om de koelkast te vullen en niet meer te snuiven en probeer dus iemand te vinden die dus in jou ogen het leven dragelijker kan maken.

Succes!

Klik om te vergroten...

Hoi Rebell,
Bedankt voor je reactie.
Ik heb het nog gehoord dat ik een bepaalde zelfvernietiginsmechanisme in mij heb die bij mij bij tegenslagen in gang word gebracht. Dus er zal wel iets van aan zijn.

Wat die andere relatie betreft,dat heb ik ondanks dat ik er zelf helemaal geen zin in had, ook gedacht en dus ook geprobeerd. Ik heb mij toen ingeschreven bij tinder onder de gedachten kan mss wel leuk worden, mijn beste foto's uit mijn telefoon gehaald en weg... Ik kreeg heel wat reacties (Wat dan wel eventjes goed was voor mijn zelfvertrouwen... Ik heb het nog hehe) maar steeds dacht ik wat doe ik nu... Ik doe mij helemaal voor alsof ik een gelukkig perfecte man ben en dat ben ik juist niet. De berichtjes bleven binnenkomen en ja al zeg ik het zelf... de dates kon ik gewoon uitkiezen... ok dat doe ik dan maar eens... afgesproken met iemand en dan... de dag ervoor afgezegd. Ik heb daar helemaal geen zin in. Ik heb het mijzelf kwalijk genomen dat ik... 1)mij ingeschreven hard op tinder 2)de mooiste foto's uitgezocht had 3)gereageerd had op iemand 4)afgesproken had 5)afgezegd had met die iemand... daarnaast voelde ik mij heel schuldig naar mijn vrouw, hoe durfde ik het in mijn hoofd halen dat de doen dacht.

Kortom gedachtes en gevoelens die een loopje met mij nemen.

Voor andere mensen werkt het wel,dat zie ik in mijn omgeving. Vele gaan uit elkaar en vele hebben na een half jaar iemand anders.

Ik ben blij dat ik dat niet heb, het laat mij voelen dat de afgelopen 13j met mijn vrouw echt waren, het gevoel dat het wel iets betekend heeft.

Ik zeg niet dat ik nooit iemand anders zal ontmoeten maar ik laat dat gewoon zijn gang gaan,liefde kan je volgens mij niet sturen... dat komt gewoon, das het mooie.

Roze olifant zei:

Ja ik bedoelde jou! Sorry, kan je natuurlijk gewoon bij je naam noemen, beetje een lui en onpersoonlijk automatisme van me. Ik zal later hier reageren dan!

Klik om te vergroten...

Geeft niks hoor,ik lees het hierboven nog.
Wat is de betekenis van TS?

Green zei:

Maar dat is juist het probleem bij mij.
Ik heb sterk het gevoel dat mijn manier van omgaan,denken en verwerken van iets als de breuk met mijn vrouw helemaal anders is dan bij de meeste andere mensen. Het is natuurlijk zo dat ik haar mis, dat ik de thuis situatie met mijn kinderen zie veranderen en dat dat voor (binna) iedereen hetzelfde zal zijn. Maar daar houd het bij mij niet op... Ik begin te denken over elk mogelijk slecht scenario dat er te gebeuren komt in de toekomst. Ik kan het begrijpen en uiteindelijk loslaten in de toekomst dat ze van me weg is. Maar ik kan er niet mee omgaan om steeds de spookverhalen die door mijn hoofd dwalen los te laten... Ik heb geen "controle" meer over wat ze allemaal gaat doen,daar ligt het probleem bij mij... Ik ben de controle kwijt. Een heel slechte karaktereigenschap van mij!!! Daardoor ben ik gaan meelezen op haar fb. U uiteindelijk kwaad gereageert op iets wat geleid heeft tot "Een blokkering" vervolgens ook via whattsapp gezien dat ze paar keer laat op whattsapp gekeken heeft... opnieuw reageren en ook daar geblokkeerd nu. Ik vind het moeilijk om haar te zien "plezier" maken met andere, dingen zien doen die ik wel graag gedaan zou hebben... zo snel na de breuk! Tuurlijk wens ik haar diep in mijn hart alles toe wat zij zou willen.
Maar ik had mss ook eens het idee gehad dat ze mij een klein beetje mist... zijn al die jaren samen dan zo vergeten? Ben ik zo vergeten?
En als je de voorbije 4maanden tot 3x wakker schiet snachts met die gedachte... soms denk ik wel eens... (ok,Dit heb ik nog nooit eerder hardop gezegd,nu word het raar... ) het lijkt wel of er nog iemand bij mij is, in mij huist. Die mij steeds wil waarschuwen voor dingen die er niet zijn. Niet een slechter of kwader iemand maar een heel bang iemand!! Iemand die door die gedachten in mij los te laten het controlerende in mij te voeden.

Ik weet niet precies hoe het komt,maar ik kan dat gevoel heel moeilijk uitleggen. Ook nu denk ik eigenlijk "Nee dat is het ook niet,ik wis het" maar ik laat het staan mss zien jullie er toch iets in.

Kort samengevat... Ik heb het verdriet zoals iedereen verdriet heeft bij een scheiding maar ik heb daarmaast nog andere gedachten die heel moeilijk uit te leggen zijn en die zijn de oorzaak van de ellende die ik nu meemaak.

Klik om te vergroten...

Godverdomme Groen, je raakt me in mijn hart met dit verhaal en stevig ook.
In dit verhaal zijn 4 partijen die jij op dit moment in deze volgorde hebt staan:
Speed, je ex, je kinderen, jijzelf.

Wat gaat er mis in dat rijtje?

PS. TS betekent hier topic starter

Casaan zei:

Godverdomme Groen, je raakt me in mijn hart met dit verhaal en stevig ook.
In dit verhaal zijn 4 partijen die jij op dit moment in deze volgorde hebt staan:
Speed, je ex, je kinderen, jijzelf.

Wat gaat er mis in dat rijtje?

PS. TS betekent hier topic starter

Klik om te vergroten...

Hoi Casaan,
Bedankt voor het verduidelijken van TS.
De volgorde hoe jij het lijstje opsomt is natuurlijk de volgorde van de drugsgebruiker.
De volgorde van de liefhebbende vader zal er anders uitzien en die van een goede echtgenoot nog anders.

Green zei:

Ik heb het nog gehoord dat ik een bepaalde zelfvernietiginsmechanisme in mij heb die bij mij bij tegenslagen in gang word gebracht. Dus er zal wel iets van aan zijn.

Klik om te vergroten...

Misschien wel goed om bij stil te staan dat zo'n gedachte heel gevaarlijk kan zijn.

"Ik heb een soort zelfvernietigingsmechanisme in mijn hersenen die actief wordt bij tegenslagen, wat mij machteloos maakt op zo'n moment."

Niet erg behulpzaam...

Ik denk dat we allemaal soms weleens de aantrekkingskracht van dat coping-mechanisme voelen. Als iets heel moeilijk is, het gevoel hebben om eraan toe te geven en de "makkelijke" weg te kiezen. Maar dat dit in de ene persoon veel sterker gevoeld wordt dan in de andere. Maar train je dat mechanisme ook niet als je eraan toegeeft denk ik dan? Wordt het daar niet sterker door? En ik vraag me af, is het niet meer software dan hardware?

Uit je verhaal merk ik op dat je je wel bewust bent van wat er gebeurd. Dat is toch al een cruciaal inzicht om te hebben. Persoonlijk ben ik van mening dat zelf-discipline in staat is dergelijke mechanismen te 'over-rulen' en dat je dus een keuze hebt om wel/niet toe te geven aan zulke drives. Niet dat dat makkelijk zal gaan waarschijnlijk...

Neem zo spoedig mogelijk contact op met de kliniek! Als het je een eerste keer is gelukt om te stoppen na 16jaar intensief gebruik, dan kun je dat nu zeker weer. Sterkte kerel ik snap je terugval ook wel.. er gebeurt iets kuts in je leven en het begint heel onschuldig weer met een eerste biertje. Maandje verder ben je weer volle bak in gebruik, jammer maar helaas wel de waarheid.

Green zei:

Ik heb het er eigenlijk niet bijgesteld dat de uiteindelijke oorzaak van mijn vallen een hartstilstand was (dat was mss makkelijk uit het verhaal te halen) maar daar kwam nog de volgende zin bij... al dan niet veroorzaakt door het nierfalen!
Mijn nieren zijn allebei gestopt mee werken en hebben dus mij andere vitale organen,in mijn geval mijn hart, laten vergiftigen. Daar komt het op neer. Het is nooit zo bevestigd geweest of die nieren er iets mee te maken had en. Ik moest in elk geval de eerste weken liteeeeeers water drinken.
Het is bij mij met het plassen nooit meer goed gekomen. Vooral s'ochtends plas ik moeilijk maar het ergste is... Waar menig man naast mij in urinoirs zowat de stenen uit de pot stond te pissen kwam ik al druppelend ver achter
Sinds ik nu weer snuif... 18de opeenvolgende dag... zit ik (Vooral weer smorgens) bijna te huilen van de pijn op de wc als ik plas. Ooeeeee... dat doet pijn hoor!!

Klik om te vergroten...

Stoppen met plassen dus. Kan je verder gaan met snuiven.

Casaan zei:

Stoppen met plassen dus. Kan je verder gaan met snuiven.

Klik om te vergroten...

Hey Casaan,
Als je het zo zegt... of mss beter, als ik het zo lees, dan klinkt het inderdaad absurd!

Kerel, ik snap dat het moeilijk is maar ga echt zo snel mogelijk weer professionele hulp zoeken. Je hebt een hartstilstand gehad. De kans om dat te overleven zonder blijvende schade is zoals je zelf al zegt enorm klein, het is jou gelukt, maar de kans dat het een tweede keer minder florisant afloopt is groot. En als je zo’n extreme gebruiker bent geweest dan zul je nooit gematigd gebruiker kunnen zijn. Daar lijk je je gelukkig goed bewust van.

Ook lijkt het me dat je of altijd al gevoelig was voor hartklachten, of dat je dit in ieder geval nu sowieso bent door de enorme klap die je systeem heeft gehad. Dan is opnieuw dagelijks aan de pep gaan niets anders dan keihard spelen met je leven.

Je bent misschien een ‘alles of nietser’ maar helaas is dit geen keuze wanneer het gaat om ernstig hersenletsel. Er zijn een hoop toestanden tussen dood en leven in waarin je geen maanden of jaren wil verkeren. Al helemaal niet voor de mensen om je heen, die om jou geven.

Zoek steun, je bent er nu nog op tijd bij, alles is nog mogelijk. Sterkte!

Koffieboon zei:

Neem zo spoedig mogelijk contact op met de kliniek! Als het je een eerste keer is gelukt om te stoppen na 16jaar intensief gebruik, dan kun je dat nu zeker weer. Sterkte kerel ik snap je terugval ook wel.. er gebeurt iets kuts in je leven en het begint heel onschuldig weer met een eerste biertje. Maandje verder ben je weer volle bak in gebruik, jammer maar helaas wel de waarheid.

Klik om te vergroten...

Hoi Koffieboon,
Bedankt voor de reactie.
Ik ben eigenlijk helemaal niet van plan om mij op mijn 41ste (volgende maand 42) nog te gaan aanmelden bij een kliniek. Anderzijds ben ik er ook wel zeker van dat ik op eigen houtje zou kunnen stoppen als ik wil.
Maar daar zit het hem... als ik wil! Ik vind de band die ik met speed heb zo raar,Ik kan het niet omschrijven.( misschien een leuke nieuwe topic,omschrijf de band die je voelt met je verslaving) Ik heb mij altijd afgevraagd of andere zwaar verslaafden dat ook hebben...dat kan bijna niet anders.Ik heb de weekend-gebruikers, die mij raar vonden omdat ik niet stopte op zondag, altijd raar gevonden... enneuh... waarom stop je juist? Maar hoe komt het dat ik dat heb... ben ik iets te jong te snel,te veel gaan gebruiken of is het gewoon mijn lot, moest het zo??
Ik heb in elk geval 6dagen geleden aan mijzelf verplicht dat ik zondag ga beslissen wat de bedoeling is. Ga ik (na 21dagen onafgebroken gebruik) alle speed weggooien,mijn ijskast vullen voor een week en een week slapen en afkicken,dan opnieuw de "normale" wereld in,waar iedereen mij nog steeds ziet of kies ik er voor toch langer door te gaan op die manier, met alle gevolgen van dien. Ik weet het niet.
Ps... Is 1 of meerdere van jullie ook dagelijks speed snuiver of zijn jullie weekend/gelegenheids gebruikers?? Als er dagelijks gebruikers zijn die zich geroepen voelen hun gevoel die ze met en over hun verslaving hebben, te delen met mij... welkom.
Misschien haal ik uit jullie verhaal bepaalde punten die mij helpen mijn gevoel beter te kunnen omschrijven en begrijpen.

@Green
Veruit de meesten hier zijn recreatieve speed gebruikers voor wie zelfs 1 keer per week te veel is. Dan zijn er nog een paar die elk weekend speed gebruiken en een enkeling die het meerdere keren per week pakt.

Dagelijkse speedgebruikers zie je hier ook wel eens langskomen maar die blijven eigenlijk nooit echt hangen op dit forum, als ik dat zo een beetje juist heb ingeschat.
edit;
Ik ken toch wel een paar dagelijkse gebruikers op dit forum die al lange tijd op het forum komen maar die ga ik niet noemen, die melden zich zelf maar als die daar behoefte aan hebben.

waarom stop je juist

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je je beter kan afvragen waarom je er continue mee doorgaat. Continue gebruiken brengt je in de problemen, terwijl occasional gebruik over het algemeen nauwelijks problemen oplevert.

@Green
Sta jezelf nou eens gewoon toe dat je je klote voelt omdat je vrouw je heeft verlaten. Dat is een normaal proces en je komt er wel weer bovenop.

Je moet niet weglopen voor je gevoelens en al helemaal niet als die negatief zijn want anders kan je het nooit verwerken.

Roze olifant zei:

Kerel, ik snap dat het moeilijk is maar ga echt zo snel mogelijk weer professionele hulp zoeken. Je hebt een hartstilstand gehad. De kans om dat te overleven zonder blijvende schade is zoals je zelf al zegt enorm klein, het is jou gelukt, maar de kans dat het een tweede keer minder florisant afloopt is groot. En als je zo’n extreme gebruiker bent geweest dan zul je nooit gematigd gebruiker kunnen zijn. Daar lijk je je gelukkig goed bewust van.

Ook lijkt het me dat je of altijd al gevoelig was voor hartklachten, of dat je dit in ieder geval nu sowieso bent door de enorme klap die je systeem heeft gehad. Dan is opnieuw dagelijks aan de pep gaan spelen niets anders dan keihard spelen met je leven.

Je bent misschien een ‘alles of nietser’ maar helaas is dit geen keuze wanneer het gaat om ernstig hersenletsel. Er zijn een hoop toestanden tussen dood en leven in waarin je geen maanden of jaren wil verkeren. Al helemaal niet voor de mensen om je heen, die om jou geven.

Zoek steun, je bent er nu nog op tijd bij, alles is nog mogelijk. Sterkte!

Klik om te vergroten...

Hoi Roze Olifant,
Ik heb voor mijn hartstilstand nooit klachten gehad en ik heb daarna meerdere test ondergaan ter opvolging en ook daaruit is gebleken dat mijn hart perfect inorde is. Dit is 100% zeker mijn lichaam geweest die letterlijk zei, dit kunnen we niet toelaten, dit gaan we niet langer pakken, er moet iets gebeuren en dan plof... uit! In de periode dat ik dan clean was leek ik mijn plezier gevonden te hebben in sporten. Ik ging hardlopen en daarna naar de triathlon,super sport is dat,heerlijk. In die periode heb ik meermaals inspanningstesten gedaan omdat ik toch tijdens de wedstrijden (net zoals in mijn drugs periode!) Tot het uiterste ging. Ter bevestiging voor mijzelf of alles wel goed ging met mijn hart. Altijd kreeg ik een perfecte uitslag. Helemaal niks aan de hand met mijn hart.
Ik realiseer mij inderdaad dat ik geen grenzen heb als het om speed gaat en dat ik nooit een gematigd gebruiker zal zijn. En ook dat het serieus kan misgaan bij zulk gebruik maar dat lijkt voor mij van ondergeschikt belang. Mijn vrouw is weg en ik kan niet stoppen met denken en de vreselijkste doemscenarios poppen constant in mijn hoofd. Zal ze dit.... zal ze dat.... wanneer... hoe... 24u per dag!! Ik schiet soms 3x per nacht wakker... denken,denken,denken... het lijkt of mijn gedachten mij aan het wegleiden zijn. Ergens anders proberen naar toe te trekken. Ik voel mij zwakker worden,vermageren (en ik was al geen dikke!) En in mijn hoofd komt voor het eerst weer sinds 7jaar het woordje speed naar boven. Ik vecht er dan wel nog tegen maar weet eigenlijk dan al dat het te laat is. Ik kan dit niet winnen. Snuiven,weer in mijn bekende,veilige wereld waar niks nog mijn hoofd in komt... en inderdaad, de verschrikkelijke gedachten die sinds mijn vrouw weg is gegaan nu 4maanden geleden, 24u per dag in mijn hoofd ronddwaalde zijn weg! Mijn medicijn werkt, het medicijn waar iedereen tegen is,bang voor is... werkt!! Ga naar de dokter en vraag anti-depressies word mij aanbevolen... Ik denk, NOOIT!! Ik heb inderdaad mijn familie die ik ondertussen al 3weken ontwijk op alle mogelijke manieren en ik heb mijn atletiekclub, waar de een na de ander vraagt waar ik ben en wat er is... omdat niemand mij zo mag zien. Ik tril,ik ga mijn gewicht niet vertellen maar er zijn de afgelopen 3 weken 4kg afgegaan op mijn al ranke marathonlichaam en ik heb niet meer de normale huidskleur, mijn gezicht ziet eigenlijk grijs. Maar mijn gedachten zijn weg. Ik zweef tussen 2 werelden en ik weet niet in welke ik precies thuis hoor. We zien wel...

Neem nou aub contact op met de kliniek, ik maak me echt zorgen om jouw situatie. Je zult ongetwijfeld veel mensen uit jouw omgeving die om je geven pijn gaan doen als jij de pijp uit gaat door je speedgebruik. Je wilt daarnaast toch niet herinnerd worden als die persoon die overleden is aan drugsgebruik. Dat is gewoon geen manier om te sterven.

Zoek aub hulp man, er zijn mensen die om je geven en die wil je dit niet aan doen..

Ik ben een dagelijks speedgebruiker sinds een jaar, daarvoor weekend gebruiker. De vraag "waarom zou ik stoppen na het weekend" had ik ook toen ik begon met dagelijks gebruiken. Waarom zou ik mezelf dat ontnemen, ik voel me eindelijk goed sinds 30 jaar. Nou, inmiddels weet ik het antwoord; omdat je er langer van kunt genieten als je het bij soms kunt houden. Ik zit nog steeds wel in het "sprookje" omdat ik (nog) geen negatieve (negatievere dan ik me standaard voelde voordat ik speed ging gebruiken) effecten ervaar. Dat dat niet zo blijft is een feit, ik heb vooral geluk met mijn tolerantie die bij mij vooral op de lichamelijke effecten zit, en niet op de geestelijke. Ik word dus vooral heel high nog steeds, maar lichamelijke nadelen zoals het bloeddrukverhogende heb ik niet meer. Wel gebruik ik meer speed per dosis uiteraard en dat heeft uiteraard invloed op mijn gezondheid, of ik dat nu (al) merk of niet. Ik ben van binnen niet anders dan anderen dus weet dat verstandelijk ook wel.
Ik ga geen sprookjes vertellen dus ik zal dan ook toegeven dat stoppen voor mij (nog) geen wens/plan is. Ik denk dat als ik lichamelijk zo'n klap zal krijgen zoals jij had, dat ik dan wel zou (willen) stoppen voor altijd. Ik zeg "denk ik", omdat ik denk dat jij dat ook verwacht had van jezelf, zoals iedere gebruiker allicht.
Daarom vroeg ik ook naar wat er gebeurd was. Ik probeer mezelf te dwingen er over na te blijven denken. Ik wil niet zo'n verslaafde zijn die de drugs de schuld geeft op het moment dat het te laat is.

Ik ben aan het minderen (dosis verlagen, minder vaak op een dag) en dat lukt redelijk maar uiteindelijk zal ik wel weer moeten gaan verhogen zodra mijn tolerantie "bij" is.

Aan mij heb je feitelijk niet zoveel, het enige echt rotte ding aan mijn verslaving vind ik het gevoel dat ik krijg als ik zie dat mijn speed bijna op is. Ik ben geschrokken hoe heftig dat werd toen ik een keer ongepland zonder zat voor 2 dagen. That scared the shit out of me maar desondanks is speed mijn grote vriendje nog steeds, my saviour, mijn wondermiddel en mijn oogkleppen...

Kap als je kan.

Green zei:

Hey Casaan,
Als je het zo zegt... of mss beter, als ik het zo lees, dan klinkt het inderdaad absurd!

Klik om te vergroten...

SanneBanne zei:

Kap als je kan

Klik om te vergroten...

Hier wil ik dus even aandacht op vestigen meneer Groen.
Maar voor ik dat doe, wat een openhartig verslag Sannebanne, en wat een strijd die je nu aan het voeren bent.
Je schetst een intiem beeld van jouw verslaving en wat het met je heeft gedaan. Hoe je er nu tegen strijdt. Tegelijkertijd lees ik in de manier waarop je schrijft een soort van berusting? Heb je vrede met je gebruik en wil je op een nivo komen dat je lichaam aan kan?

@Green lees je mee? Hoeveel controle heb jij? Kan je al weer pissen?