#1
Bekentenis: ik ben altijd enigszins teleurgesteld geweest door psychedelica. Truffels, 2C-B, changa, DMT – veel verder dan een lichte head high en visuals ben ik nooit gekomen. Zelfs de combi 2C-B/MDMA/wiet/lachgas zorgde uitsluitend voor visuele en auditieve distortie.
Case in point: vorige week maandag (22 januari) ging ik voor het eerst in 3,5 maand trippen. De keuze viel uiteindelijk op Hollandia truffels, 15 gram, met citroen (lemon tek). Hoewel ik er volledig op ingesteld was om in een state of mind te komen van waaruit ik mijn gedachten de vrije loop kon laten, werd het een saaie en nutteloze avond. Uiteindelijk dacht ik, “Een bad trip is constructiever dan helemaal geen trip”, en probeerde ik expres bad te gaan. Death metal aangezet, buiten in de regen en kou gaan zitten, een horrorfilm gekeken, niets werkte. Uiteindelijk heb ik maar in bed Top Gear gekeken tot ik in slaap viel.
Ik dacht dus dat psychedelica voor mij alleen voor energie en lichte visuals konden zorgen. Boy, was I wrong...
Wie: Fenrir (Man/24/60kg/1m80)
Wat: 15 gram MushRocks truffels lemon tek
Waar: Global Aura, Tilburg
Setting: Global Aura is een psytrance/goa feestje in de Hall of Fame in Tilburg. Heel veel boomknuffelaars in een oud industrieel pand dus. Leuk! Ik ging er afgelopen zaterdag (27 januari) heen met Swagalicious Q, My Little Pony, Be Like Be en Bridge King.
Mindset: ik zag al weken uit naar dit feestje, en om lekker de hele avond te gaan dansen. De nacht ervoor had ik een goede nachtrust gehad. Overdag heb ik laminaat gelegd bij mijn nicht, daarna ben ik beloond met sushi. Mijn humeur was dus erg goed. Van de truffels verwachtte ik dat ze muziek en de omgeving nog wat toffer zouden maken, en verder niets.
Om tien over tien dronk ik bij BK thuis mijn heerlijke citroen-paddestoelenthee op, en verjoeg ik de herinnering aan de smaak met een ballonnetje lachgas. Een half uur later vertrokken we naar de Hall of Fame. We kwamen rond elf uur aan, en na een bezoek aan de kluisjes begonnen we de avond op de plek waarvoor eenieder naar feestjes gaat: de rookruimte!
Inmiddels begon ik een behoorlijke head high te krijgen, en de warme atmosfeer in de rookruimte wakkerde lichte visuals aan. Na ongeveer een kwartier dacht ik "Is dit het?" en begon ik een gesprek met MLP. Tot mijn verbazing was dit echter geen communicatie zoals ik het kende. Ik wist precies wat ze wilde zeggen, ook al had ik moeite om me de betekenis van de woorden die ze gebruikte te herinneren.
Na een paar minuten raakte MLP met iemand anders in gesprek, en ging ik de mensen om me heen observeren. Het was net alsof ik iedereen mijn hele leven al kende - ik begreep zo goed wat er in mensen omging. Ook begreep ik de relaties van de mensen om me heen erg goed. Bij ieder gesprek dat ik zag (ik verstond ondertussen weinig meer) snapte ik precies wat de dynamiek van de mensen was, wat er gezegd werd en wat er echt bedoeld werd, en wat ze dachten maar niet zeiden.
Dit was niet zozeer telepathie, ik was gewoon enorm goed in het lezen van gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal. Mijn waarneming was echter zo absoluut dat het verreweg superieur was aan zoiets banaals als taal.
Toen besloten we naar een van de zalen te gaan. Ik kwam er al snel achter dat ik niet in staat was om te dansen. Het was veel belangrijker om gebruik te maken van mijn nieuwe waarneming. Vanaf dit moment zette ik alle terughoudendheid overboord, en ben ik schaamteloos mensen gaan observeren. Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel oogcontact gemaakt! Wel was ik me ervan bewust dat de mensen om me heen zich op een ander plateau van waarneming en communicatie bevonden, dus heb ik erop gelet dat ik mensen niet een halve minuut lang strak ging aankijken.
Na een poosje gingen we weer naar de rookruimte, waar ik na een half sjekkie besloot dat het geen goede toevoeging was. Wel blowde ik vrolijk mee met de rest.
De verandering van een luide, drukke omgeving naar een rustige plek waar ik kon zitten zorgde ook voor een lichte omslag in mijn trip. Mijn gedachten begonnen alle kanten op te gaan, en ik realiseerde me dat dit wel eens de trip zou kunnen zijn waar ik altijd naar op zoek ben geweest. Ik deed een peiling van mijn omgeving, en kwam tot de conclusie dat ik me hier, tussen honderden vreemden met hetzelfde doel voor ogen (dansen en plezier hebben), veilig voelde. Veiliger dan bij andere mensen thuis, veiliger dan op een festival, veiliger dan (bij mijn ouders) thuis. DIT zijn mijn mensen. DIT is mijn thuis. Het was alsof de MushRocks toestemming vroegen om me mee op reis te nemen, en mijn antwoord was een volmondig "Ja"!
Vanaf dit moment trad de meest bizarre synesthesie op die ik tot nog toe heb meegemaakt. Gesproken taal ervaarde ik als emotie, muziek klonk alsof iemand de geluiden beschreef (dus de kick klonk letterlijk als de woorden boem boem boem boem, en de synths als whiiiii uuuu whiii, en de hihat als tsip tsip tsip tsip en... je snapt wat ik bedoel). Aanraking was warmte of kou, geur was een herinnering (rook: op de bank met een sjekkie. Bier: mijn tijd als barman. Zweet: intieme momenten en zomervakantie. Leer: de jas van mijn zus, als ze me knuffelde toen ik nog heel jong was.) Gedachten waren fysieke sensaties in mijn hoofd: bij een aangename gedachte kronkelden mijn hersens, bij een neutrale gedachte klikte er iets heen en weer, en een onaangename gedachte voelde als een scherpe steek totdat het stuk brein eromheen wegsmolt. Hoe onaangenamer de gedachte, hoe kouder het gesmolten gedeelte was. Dit voelde niet vervelend, maar erg fris - alsof er schoongemaakt werd.
Op een gegeven moment gingen we weer de dansvloer op, en net als eerst bleef ik stokstijf staan, overweldigd door mijn gedachten en de schoonheid van het moment. Hoewel mijn gedachten door bleven razen, voelde ik tegelijkertijd weer de verbinding met de mensen om me heen. Die manifesteerde zich in het gevoel dat de achterkant van mijn hoofd oploste, wat misschien tot doel had om ruimte te bieden aan de vele processen en ervaringen die tegelijkertijd gaande waren. Ik was inmiddels zo sensitief voor de mensen om me heen dat ik ze niet eens meer hoefde te zien, en betrapte mezelf erop dat ik intens naar de glow-in-the-dark versieringen aan het staren was. Ik besloot met mijn ogen dicht verder te trippen, maar af en toe gluurde ik toch naar de versieringen. Ze waren zo eenvoudig van vorm, zo onschuldig, zo perfect. Geplooid hard plastic, transparant door de vele gelijkmatige gaten die erin zaten. Het had geen betekenis of doel, ik vond het gewoon erg mooi om naar te kijken.
We liepen na een poos weer terug naar de rookruimte (stelletje junks, haha) en ik kwam weer een beetje tot mezelf. Ik sprak met SQ af dat we over een half uurtje naar huis zouden gaan, omdat ik de behoefte voelde om in bed na te denken over wat ik ervaren had. Nog even een half uurtje dansen dus!
Op het moment dat ik de zaal weer inliep, kwam de trip echter weer volledig terug. De golf die me tegemoet kwam was echter de eerste: daarna werd het met golven heftiger. Eerst keerde ik dieper in mezelf, toen kwam ik juist los van mijn ervaring en werd ik een met de mensen om me heen en met de muziek. Op een gegeven moment bestond ik niet meer als persoon, slechts als waarnemer. Daarna verdween zelfs dat. Het is enorm lastig om uit te leggen wat er van me over was, maar ik zal het proberen. Het was alsof alles en iedereen om me heen in de werkelijkheid slechts een projectie was om een bepaalde energie te omkaderen, en ik als energie losbrak uit de werkelijkheid die ik kende om me in een andere dimensie te mengen met alle energie. (Het is enorm lastig uit te leggen hoe je zoiets ervaart zonder vanuit jezelf als persoon te spreken, maar ik doe mijn best.) Ik ben bekend met het begrip egodood, maar dit lijkt me meer - ik werd ongeboren, ik ervaarde bewustzijnsdood. De werkelijkheid bestaat alleen door perceptie en zelfs dat had ik niet meer. Nog nooit ben ik zo vrij geweest, en ik zal voor mijn gevoel ook nooit meer zo vrij zijn.
Een van mijn vrienden maakte vervolgens de fout om mij te vragen of ik mee wilde, verder de dansvloer op. De woorden sneden dwars door mijn huidige staat van zijn heen, en brachten me onverbiddelijk terug naar de wereld die ik kende.
Ik denk dat een geleidelijke terugkeer naar de werkelijkheid droevig geweest zou zijn, maar aanvaardbaar. Deze brute inbreuk op mijn zijn daarentegen...
Het besef dat "Ik" bestond was traumatiserend.
De gedachte dat "Ik" terug moest naar deze gevangenis van vlees was ondraaglijk.
En toen kwamen mijn herinneringen terug.
Mijn leven is niet perfect; verre van. Ik heb vele grote en kleine trauma's, nare ervaringen en problemen. Ik ben depressief en werkeloos, het is jaren geleden dat ik ook maar gezoend heb en elke date die ik heb is een drama, ik woon bij mijn ouders, ik rook en gebruik drugs, ik heb acht jaar op de middelbare school gezeten, nog steeds niet gestudeerd, geen idee wat ik wil of kan of moet in deze wereld, sociale en andere fobieen, ik ben niet knap of stoer of cool, mijn lichaam functioneert niet goed en ik heb chronische pijn, mijn relaties met familie en vrienden zijn verre van ideaal, ...
Niet alleen mijn persoonlijke problemen gaan me aan het hart. Ik maak me ook zorgen om oorlog, honger, seksisme, racisme, milieuproblemen, scheve maatschappelijke verhoudingen, vleesconsumptie (en mijn zelfzuchtige weigering deze industrie niet meer te steunen), en ethiek, filosofie en psychologie in het algemeen.
Al deze negatieve zaken maken deel uit van mijn leven, en om terug te keren in mijn lichaam moest ik ze accepteren. Het waren niet alleen droevige herinneringen en realisaties - ieder besef raakte me als een moker, en maakte een geluid als een atoombom. Alles sneed tot op het bot en verscheurde me van binnenuit. Ik voelde spijt en schaamte en schuld, niet als nietige emoties: het waren almachtige entiteiten die me een eeuwigheid folterden voor alles wat ik verkeerd gedaan heb, en me uitlachten voor elke slechte keuze die ik gemaakt heb.
Om hiermee om te gaan zette mijn geest elk verdedigingsmiddel in dat ik ken. Elk defense mechanism, elke deflection, begonnen tegelijk overtoeren te draaien.
Woorden tellen (in groepen van drie, deze groeperen per vier), en halve stoeptegels ontwijken, en aan mijn linkerpols krabben, en (de gedachte aan) roken en snoepen en masturberen en alcoholgebruik en druggebruik, en liegen tegen mezelf, en dingen moedwillig "vergeten", en dingen goedpraten, en wegvluchten in boeken en films, en oneindig dezelfde muziek luisteren, en dezelfde handelingen uitvoeren totdat ik zo ziek van mezelf word dat ik vergeet waar ik me druk om maakte, en vissen naar likes en comments op social media, en lelijk doen tegen mijn moeder (en het besef dat ik alleen haar zo behandel, terwijl ik er bij de rest van de mensheid in slaag om ze nog beter te behandelen dan ik mezelf zou behandelen (en het besef dat ik dat doe omdat ze het pikt, en zich kwetsbaar opstelt om mij deze uitlaat te bieden, wat juist een reden is om haar te ontzien)), en elke paar maanden al mijn spullen reorganiseren om de schijn van variatie te bieden, en altijd en eeuwig klaarstaan voor anderen, tot op het volslagen krankzinnige toe, om me maar nuttig en aanvaard en geliefd te voelen, en zo nog duizend dingen...
Dit alles deed ik tegelijk, TERWIJL ik alle negatieve dingen nog aan het accepteren was.
Uiteindelijk kon ik alleen nog maar woorden opnoemen in gedachten die begonnen met "vl", zoals vlag, vlerk, vlek, vleermuis, vla, vlok, vleddertje (hoe ik vroeger een tragus noemde), ... op dit punt ging het licht uit.
Het volgende dat ik weer weet, is dat een vriendelijke onbekende (ook met rood haar en baard, hallo lieve mede-ginger!) mijn haar vasthield terwijl ik buiten ergens aan het overgeven was en me geruststelde. We hebben nog een gesprek van een paar minuten gehad waar ik veel aan gehad heb, en daarna gaf hij me een dikke knuffel (ondanks mijn kotshoofd) en gaf me terug aan mijn broer en vrienden - die ik nu pas herkende.
We hebben onderweg naar huis een paar woorden uitgewisseld, maar ze hadden ook wel door dat ze me beter alleen konden laten met mijn gedachten. Bij BK thuis hebben we nog tien minuutjes op de bank gezeten, en daarna ben ik naar bed gegaan en in een droomloze slaap van elf uur gezakt.
De volgende dag hoorde ik wat er gebeurd was in de minuten dat ik out was. Op de dansvloer draaiden mijn ogen weg en zakte ik in elkaar, en daarna hebben SQ en de vriendelijk onbekende mij de dansvloer afgetild en in de gang neergezet, waar ik levenloos lag totdat mijn lichaam besloot zichzelf te reinigen door wat braaksel te lozen.
Kennelijk was ik zelfs in deze staat nog een perfecte gentleman (voor zover dat mogelijk is, haha) in dat ik anderen niet lastigviel met paniek, vechten of geschreeuw of ander drama, en dat ik me toen ik bij bewustzijn begon te komen verontschuldigde tegen mijn medefeestgangers en de aanwezige staff en security. Dat is dan wel weer typisch van mij.
Heb ik een bad trip gehad? Nee, integendeel: ik heb een bijna perfecte trip gehad. Als ik niet te vroeg de werkelijkheid in was getrokken was hij denk ik van begin tot eind perfect geweest. Ik heb er geen spijt van dat ik ervoor gekozen heb bij deze gelegenheid truffels te gebruiken.
Wel is me duidelijk dat ik, voor ik mezelf weer in deze situatie plaats, een heleboel moet veranderen aan mijn bestaan en nooit meer zo makkelijk over psychedelica moet denken.
@Psychedelibee en @Mindless, ik vermoed dat jullie staan te springen om me terecht te wijzen om mijn arrogantie en disrespect jegens psychedelica, en ik heb het verdiend. Brand los!
Case in point: vorige week maandag (22 januari) ging ik voor het eerst in 3,5 maand trippen. De keuze viel uiteindelijk op Hollandia truffels, 15 gram, met citroen (lemon tek). Hoewel ik er volledig op ingesteld was om in een state of mind te komen van waaruit ik mijn gedachten de vrije loop kon laten, werd het een saaie en nutteloze avond. Uiteindelijk dacht ik, “Een bad trip is constructiever dan helemaal geen trip”, en probeerde ik expres bad te gaan. Death metal aangezet, buiten in de regen en kou gaan zitten, een horrorfilm gekeken, niets werkte. Uiteindelijk heb ik maar in bed Top Gear gekeken tot ik in slaap viel.
Ik dacht dus dat psychedelica voor mij alleen voor energie en lichte visuals konden zorgen. Boy, was I wrong...
Wie: Fenrir (Man/24/60kg/1m80)
Wat: 15 gram MushRocks truffels lemon tek
Waar: Global Aura, Tilburg
Setting: Global Aura is een psytrance/goa feestje in de Hall of Fame in Tilburg. Heel veel boomknuffelaars in een oud industrieel pand dus. Leuk! Ik ging er afgelopen zaterdag (27 januari) heen met Swagalicious Q, My Little Pony, Be Like Be en Bridge King.
Mindset: ik zag al weken uit naar dit feestje, en om lekker de hele avond te gaan dansen. De nacht ervoor had ik een goede nachtrust gehad. Overdag heb ik laminaat gelegd bij mijn nicht, daarna ben ik beloond met sushi. Mijn humeur was dus erg goed. Van de truffels verwachtte ik dat ze muziek en de omgeving nog wat toffer zouden maken, en verder niets.
Om tien over tien dronk ik bij BK thuis mijn heerlijke citroen-paddestoelenthee op, en verjoeg ik de herinnering aan de smaak met een ballonnetje lachgas. Een half uur later vertrokken we naar de Hall of Fame. We kwamen rond elf uur aan, en na een bezoek aan de kluisjes begonnen we de avond op de plek waarvoor eenieder naar feestjes gaat: de rookruimte!
Inmiddels begon ik een behoorlijke head high te krijgen, en de warme atmosfeer in de rookruimte wakkerde lichte visuals aan. Na ongeveer een kwartier dacht ik "Is dit het?" en begon ik een gesprek met MLP. Tot mijn verbazing was dit echter geen communicatie zoals ik het kende. Ik wist precies wat ze wilde zeggen, ook al had ik moeite om me de betekenis van de woorden die ze gebruikte te herinneren.
Na een paar minuten raakte MLP met iemand anders in gesprek, en ging ik de mensen om me heen observeren. Het was net alsof ik iedereen mijn hele leven al kende - ik begreep zo goed wat er in mensen omging. Ook begreep ik de relaties van de mensen om me heen erg goed. Bij ieder gesprek dat ik zag (ik verstond ondertussen weinig meer) snapte ik precies wat de dynamiek van de mensen was, wat er gezegd werd en wat er echt bedoeld werd, en wat ze dachten maar niet zeiden.
Dit was niet zozeer telepathie, ik was gewoon enorm goed in het lezen van gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal. Mijn waarneming was echter zo absoluut dat het verreweg superieur was aan zoiets banaals als taal.
Toen besloten we naar een van de zalen te gaan. Ik kwam er al snel achter dat ik niet in staat was om te dansen. Het was veel belangrijker om gebruik te maken van mijn nieuwe waarneming. Vanaf dit moment zette ik alle terughoudendheid overboord, en ben ik schaamteloos mensen gaan observeren. Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel oogcontact gemaakt! Wel was ik me ervan bewust dat de mensen om me heen zich op een ander plateau van waarneming en communicatie bevonden, dus heb ik erop gelet dat ik mensen niet een halve minuut lang strak ging aankijken.
Na een poosje gingen we weer naar de rookruimte, waar ik na een half sjekkie besloot dat het geen goede toevoeging was. Wel blowde ik vrolijk mee met de rest.
De verandering van een luide, drukke omgeving naar een rustige plek waar ik kon zitten zorgde ook voor een lichte omslag in mijn trip. Mijn gedachten begonnen alle kanten op te gaan, en ik realiseerde me dat dit wel eens de trip zou kunnen zijn waar ik altijd naar op zoek ben geweest. Ik deed een peiling van mijn omgeving, en kwam tot de conclusie dat ik me hier, tussen honderden vreemden met hetzelfde doel voor ogen (dansen en plezier hebben), veilig voelde. Veiliger dan bij andere mensen thuis, veiliger dan op een festival, veiliger dan (bij mijn ouders) thuis. DIT zijn mijn mensen. DIT is mijn thuis. Het was alsof de MushRocks toestemming vroegen om me mee op reis te nemen, en mijn antwoord was een volmondig "Ja"!
Vanaf dit moment trad de meest bizarre synesthesie op die ik tot nog toe heb meegemaakt. Gesproken taal ervaarde ik als emotie, muziek klonk alsof iemand de geluiden beschreef (dus de kick klonk letterlijk als de woorden boem boem boem boem, en de synths als whiiiii uuuu whiii, en de hihat als tsip tsip tsip tsip en... je snapt wat ik bedoel). Aanraking was warmte of kou, geur was een herinnering (rook: op de bank met een sjekkie. Bier: mijn tijd als barman. Zweet: intieme momenten en zomervakantie. Leer: de jas van mijn zus, als ze me knuffelde toen ik nog heel jong was.) Gedachten waren fysieke sensaties in mijn hoofd: bij een aangename gedachte kronkelden mijn hersens, bij een neutrale gedachte klikte er iets heen en weer, en een onaangename gedachte voelde als een scherpe steek totdat het stuk brein eromheen wegsmolt. Hoe onaangenamer de gedachte, hoe kouder het gesmolten gedeelte was. Dit voelde niet vervelend, maar erg fris - alsof er schoongemaakt werd.
Op een gegeven moment gingen we weer de dansvloer op, en net als eerst bleef ik stokstijf staan, overweldigd door mijn gedachten en de schoonheid van het moment. Hoewel mijn gedachten door bleven razen, voelde ik tegelijkertijd weer de verbinding met de mensen om me heen. Die manifesteerde zich in het gevoel dat de achterkant van mijn hoofd oploste, wat misschien tot doel had om ruimte te bieden aan de vele processen en ervaringen die tegelijkertijd gaande waren. Ik was inmiddels zo sensitief voor de mensen om me heen dat ik ze niet eens meer hoefde te zien, en betrapte mezelf erop dat ik intens naar de glow-in-the-dark versieringen aan het staren was. Ik besloot met mijn ogen dicht verder te trippen, maar af en toe gluurde ik toch naar de versieringen. Ze waren zo eenvoudig van vorm, zo onschuldig, zo perfect. Geplooid hard plastic, transparant door de vele gelijkmatige gaten die erin zaten. Het had geen betekenis of doel, ik vond het gewoon erg mooi om naar te kijken.
We liepen na een poos weer terug naar de rookruimte (stelletje junks, haha) en ik kwam weer een beetje tot mezelf. Ik sprak met SQ af dat we over een half uurtje naar huis zouden gaan, omdat ik de behoefte voelde om in bed na te denken over wat ik ervaren had. Nog even een half uurtje dansen dus!
Op het moment dat ik de zaal weer inliep, kwam de trip echter weer volledig terug. De golf die me tegemoet kwam was echter de eerste: daarna werd het met golven heftiger. Eerst keerde ik dieper in mezelf, toen kwam ik juist los van mijn ervaring en werd ik een met de mensen om me heen en met de muziek. Op een gegeven moment bestond ik niet meer als persoon, slechts als waarnemer. Daarna verdween zelfs dat. Het is enorm lastig om uit te leggen wat er van me over was, maar ik zal het proberen. Het was alsof alles en iedereen om me heen in de werkelijkheid slechts een projectie was om een bepaalde energie te omkaderen, en ik als energie losbrak uit de werkelijkheid die ik kende om me in een andere dimensie te mengen met alle energie. (Het is enorm lastig uit te leggen hoe je zoiets ervaart zonder vanuit jezelf als persoon te spreken, maar ik doe mijn best.) Ik ben bekend met het begrip egodood, maar dit lijkt me meer - ik werd ongeboren, ik ervaarde bewustzijnsdood. De werkelijkheid bestaat alleen door perceptie en zelfs dat had ik niet meer. Nog nooit ben ik zo vrij geweest, en ik zal voor mijn gevoel ook nooit meer zo vrij zijn.
Een van mijn vrienden maakte vervolgens de fout om mij te vragen of ik mee wilde, verder de dansvloer op. De woorden sneden dwars door mijn huidige staat van zijn heen, en brachten me onverbiddelijk terug naar de wereld die ik kende.
Ik denk dat een geleidelijke terugkeer naar de werkelijkheid droevig geweest zou zijn, maar aanvaardbaar. Deze brute inbreuk op mijn zijn daarentegen...
Het besef dat "Ik" bestond was traumatiserend.
De gedachte dat "Ik" terug moest naar deze gevangenis van vlees was ondraaglijk.
En toen kwamen mijn herinneringen terug.
Mijn leven is niet perfect; verre van. Ik heb vele grote en kleine trauma's, nare ervaringen en problemen. Ik ben depressief en werkeloos, het is jaren geleden dat ik ook maar gezoend heb en elke date die ik heb is een drama, ik woon bij mijn ouders, ik rook en gebruik drugs, ik heb acht jaar op de middelbare school gezeten, nog steeds niet gestudeerd, geen idee wat ik wil of kan of moet in deze wereld, sociale en andere fobieen, ik ben niet knap of stoer of cool, mijn lichaam functioneert niet goed en ik heb chronische pijn, mijn relaties met familie en vrienden zijn verre van ideaal, ...
Niet alleen mijn persoonlijke problemen gaan me aan het hart. Ik maak me ook zorgen om oorlog, honger, seksisme, racisme, milieuproblemen, scheve maatschappelijke verhoudingen, vleesconsumptie (en mijn zelfzuchtige weigering deze industrie niet meer te steunen), en ethiek, filosofie en psychologie in het algemeen.
Al deze negatieve zaken maken deel uit van mijn leven, en om terug te keren in mijn lichaam moest ik ze accepteren. Het waren niet alleen droevige herinneringen en realisaties - ieder besef raakte me als een moker, en maakte een geluid als een atoombom. Alles sneed tot op het bot en verscheurde me van binnenuit. Ik voelde spijt en schaamte en schuld, niet als nietige emoties: het waren almachtige entiteiten die me een eeuwigheid folterden voor alles wat ik verkeerd gedaan heb, en me uitlachten voor elke slechte keuze die ik gemaakt heb.
Om hiermee om te gaan zette mijn geest elk verdedigingsmiddel in dat ik ken. Elk defense mechanism, elke deflection, begonnen tegelijk overtoeren te draaien.
Woorden tellen (in groepen van drie, deze groeperen per vier), en halve stoeptegels ontwijken, en aan mijn linkerpols krabben, en (de gedachte aan) roken en snoepen en masturberen en alcoholgebruik en druggebruik, en liegen tegen mezelf, en dingen moedwillig "vergeten", en dingen goedpraten, en wegvluchten in boeken en films, en oneindig dezelfde muziek luisteren, en dezelfde handelingen uitvoeren totdat ik zo ziek van mezelf word dat ik vergeet waar ik me druk om maakte, en vissen naar likes en comments op social media, en lelijk doen tegen mijn moeder (en het besef dat ik alleen haar zo behandel, terwijl ik er bij de rest van de mensheid in slaag om ze nog beter te behandelen dan ik mezelf zou behandelen (en het besef dat ik dat doe omdat ze het pikt, en zich kwetsbaar opstelt om mij deze uitlaat te bieden, wat juist een reden is om haar te ontzien)), en elke paar maanden al mijn spullen reorganiseren om de schijn van variatie te bieden, en altijd en eeuwig klaarstaan voor anderen, tot op het volslagen krankzinnige toe, om me maar nuttig en aanvaard en geliefd te voelen, en zo nog duizend dingen...
Dit alles deed ik tegelijk, TERWIJL ik alle negatieve dingen nog aan het accepteren was.
Uiteindelijk kon ik alleen nog maar woorden opnoemen in gedachten die begonnen met "vl", zoals vlag, vlerk, vlek, vleermuis, vla, vlok, vleddertje (hoe ik vroeger een tragus noemde), ... op dit punt ging het licht uit.
Het volgende dat ik weer weet, is dat een vriendelijke onbekende (ook met rood haar en baard, hallo lieve mede-ginger!) mijn haar vasthield terwijl ik buiten ergens aan het overgeven was en me geruststelde. We hebben nog een gesprek van een paar minuten gehad waar ik veel aan gehad heb, en daarna gaf hij me een dikke knuffel (ondanks mijn kotshoofd) en gaf me terug aan mijn broer en vrienden - die ik nu pas herkende.
We hebben onderweg naar huis een paar woorden uitgewisseld, maar ze hadden ook wel door dat ze me beter alleen konden laten met mijn gedachten. Bij BK thuis hebben we nog tien minuutjes op de bank gezeten, en daarna ben ik naar bed gegaan en in een droomloze slaap van elf uur gezakt.
De volgende dag hoorde ik wat er gebeurd was in de minuten dat ik out was. Op de dansvloer draaiden mijn ogen weg en zakte ik in elkaar, en daarna hebben SQ en de vriendelijk onbekende mij de dansvloer afgetild en in de gang neergezet, waar ik levenloos lag totdat mijn lichaam besloot zichzelf te reinigen door wat braaksel te lozen.
Kennelijk was ik zelfs in deze staat nog een perfecte gentleman (voor zover dat mogelijk is, haha) in dat ik anderen niet lastigviel met paniek, vechten of geschreeuw of ander drama, en dat ik me toen ik bij bewustzijn begon te komen verontschuldigde tegen mijn medefeestgangers en de aanwezige staff en security. Dat is dan wel weer typisch van mij.
Heb ik een bad trip gehad? Nee, integendeel: ik heb een bijna perfecte trip gehad. Als ik niet te vroeg de werkelijkheid in was getrokken was hij denk ik van begin tot eind perfect geweest. Ik heb er geen spijt van dat ik ervoor gekozen heb bij deze gelegenheid truffels te gebruiken.
Wel is me duidelijk dat ik, voor ik mezelf weer in deze situatie plaats, een heleboel moet veranderen aan mijn bestaan en nooit meer zo makkelijk over psychedelica moet denken.
@Psychedelibee en @Mindless, ik vermoed dat jullie staan te springen om me terecht te wijzen om mijn arrogantie en disrespect jegens psychedelica, en ik heb het verdiend. Brand los!