#1
Ik was lange tijd hier op het forum actief, tot ik in februari 2008 besloot om permanent met drugs te kappen na 2 té harde katers, eentje van 750 mg mdma en eentje van de combo coke, speed en zolpidem (weet van deze tweede kater geen hoeveelheden meer).
Ik was toen zeer overtuigd voor te kappen. Ik heb dit ook 7 maand 'volgehouden'. Volgehouden staat tussen aanhalingstekens omdat er eigenlijk aanvankelijk weinig aan was voor geen drugs te nemen, omdat het nog redelijk vers in je geheugen zit waarom je gestopt bent. Ik heb toen ook lange zeeeer lange tijd (tot nu eigenlijk, buiten 2 posts) niet meer gepost op het forum.
Na 7 maand echter je vrienden constant uit hun dak zien gaan op feesjes begin je jezelf de vraag te stellen: "Waarom kunnen zij wel drugs nemen en uit hun dak gaan en ik niet, waarom ben ik eigenlijk permanent met alles gekapt?" Dan komt de moment dat je zegt: "Fuck it, ik ga toch nog af en toe een lijntje snuiven." En voor je het weet zit je er weer midden tussenin. Het vreemde is dat ik nog altijd geen spijt heb van mijn beslissing voor terug drugs te nemen. De redenen om ermee gekapt te hebben zijn terug volledig vervaagd.
Ondertussen neem ik terug 1 of 2x per week coke en/of speed en/of ketamine en/of hier en daar is iets anders. De 'drugsscene' lijkt je constant terug te trekken.
Ik stel mezelf constant de vraag of er ooit iets een einde gaat maken aan de drang naar de roes en het 'feesten'. Ik ben begonnen met 'hard drugs' (stom woord) toen ik 16 was, ondertussen ben ik er 23. Ik noem mezelf geen junkie, maar voorlopig lijkt het 'onmogelijk' (in de zin van dat je het gewoon niet wilt) om te stoppen met in het weekend uit men dak te gaan op een dubstep, psytrance, reggae of breakcore feest. Niet zozeeer omdat je echt verslaafd bent, maar meer omdat het op een bepaald moment zinloos lijkt om voor altijd te kappen met drugs.
Het lijkt wel alsof iedereen drugs neemt. Het is zo normaal, maar tegelijkertijd weet je dat 90% van de bevolking nooit verder gaat als wiet, alcohol, tabak en voorgeschreven medicatie.
En het is niet dat je geen les leert uit je negatieve ervaringen. Ik neem bijvoorbeeld geen wiet en mdma meer omdat ik weet dat ik tegen deze twee echt slecht tegen kan.
Uiteindelijk stel je jezelf de absurde vraag: "Waarom geen drugs nemen waar je geen merkbare last van ondervind?" Een vraag waarop ik nog altijd geen antwoord gevonden heb.
Wie herkent zich in dit patroon van kappen met drugs en dan terug te beginnen gewoon omdat de zin van het kappen verloren lijkt te gaan?
Vanaf nu post ik dus terug als frequent drugsgebruiker op dit forum.
PS: Ik heb op dit moment nogal veel coke genomen in combinatie met alcohol, dus als deze post kant nog wal raakt, negeer hem gewoon, ik zit in een lulkick.![:)]()
groeten
Hillbilly bastard
Ik was toen zeer overtuigd voor te kappen. Ik heb dit ook 7 maand 'volgehouden'. Volgehouden staat tussen aanhalingstekens omdat er eigenlijk aanvankelijk weinig aan was voor geen drugs te nemen, omdat het nog redelijk vers in je geheugen zit waarom je gestopt bent. Ik heb toen ook lange zeeeer lange tijd (tot nu eigenlijk, buiten 2 posts) niet meer gepost op het forum.
Na 7 maand echter je vrienden constant uit hun dak zien gaan op feesjes begin je jezelf de vraag te stellen: "Waarom kunnen zij wel drugs nemen en uit hun dak gaan en ik niet, waarom ben ik eigenlijk permanent met alles gekapt?" Dan komt de moment dat je zegt: "Fuck it, ik ga toch nog af en toe een lijntje snuiven." En voor je het weet zit je er weer midden tussenin. Het vreemde is dat ik nog altijd geen spijt heb van mijn beslissing voor terug drugs te nemen. De redenen om ermee gekapt te hebben zijn terug volledig vervaagd.
Ondertussen neem ik terug 1 of 2x per week coke en/of speed en/of ketamine en/of hier en daar is iets anders. De 'drugsscene' lijkt je constant terug te trekken.
Ik stel mezelf constant de vraag of er ooit iets een einde gaat maken aan de drang naar de roes en het 'feesten'. Ik ben begonnen met 'hard drugs' (stom woord) toen ik 16 was, ondertussen ben ik er 23. Ik noem mezelf geen junkie, maar voorlopig lijkt het 'onmogelijk' (in de zin van dat je het gewoon niet wilt) om te stoppen met in het weekend uit men dak te gaan op een dubstep, psytrance, reggae of breakcore feest. Niet zozeeer omdat je echt verslaafd bent, maar meer omdat het op een bepaald moment zinloos lijkt om voor altijd te kappen met drugs.
Het lijkt wel alsof iedereen drugs neemt. Het is zo normaal, maar tegelijkertijd weet je dat 90% van de bevolking nooit verder gaat als wiet, alcohol, tabak en voorgeschreven medicatie.
En het is niet dat je geen les leert uit je negatieve ervaringen. Ik neem bijvoorbeeld geen wiet en mdma meer omdat ik weet dat ik tegen deze twee echt slecht tegen kan.
Uiteindelijk stel je jezelf de absurde vraag: "Waarom geen drugs nemen waar je geen merkbare last van ondervind?" Een vraag waarop ik nog altijd geen antwoord gevonden heb.
Wie herkent zich in dit patroon van kappen met drugs en dan terug te beginnen gewoon omdat de zin van het kappen verloren lijkt te gaan?
Vanaf nu post ik dus terug als frequent drugsgebruiker op dit forum.
PS: Ik heb op dit moment nogal veel coke genomen in combinatie met alcohol, dus als deze post kant nog wal raakt, negeer hem gewoon, ik zit in een lulkick.
groeten
Hillbilly bastard
