#1
Lees Jean Paul Sartre
Te realistisch en te bewust? irritant gevoel
14 antwoorden
8 weergaven
18-5-2026
#2
Ik denk vooral na over me eigen en over wat mensen van me denken als ik in een groepje ben of als ik in de stad ben. Maar ik ga me hier niet naar bij voelen.
#3
Dit gevoel is al zo goed als weg, weet niet waar t aan lag. Denk zorgen en slaaptekort ofzo.
#4
er is maar 1 realiteit en iedereen ziet hem anders. Daarom is de mensheid focked op. Het heden zien door de ogen van het verleden. Als je echt bewust bent dan accepteer je altijd wat IS en laat je je niet meeslepen door je gedachtes. Heel bewust zijn is het lekkerste en het meest bevrijdend wat er is. Alle psychologische tijd van het verleden valt van je af en je zoekt jezelf niet meer in de toekomst. Verleden en toekomst zijn illusies. Alles is een aaneenschakeling van het NU. Het totaal loslaten van het ego (gedachteprocessen uit het verleden die een mentaal zelfbeeld gevormd hebben) is nodig voor het overleven van de mensheid. Je ego is een zwart gat, niks is genoeg. Wij mensen leven allemaal alsof het verleden en toekomst belangrijker zijn terwijl die nooit komen. Je hele leven ontvouwd zich in t nu. Je denkt aan gister in het nu, je denkt aan morgen in het nu, je zit dit nu te lezen. Niks gebeurd buiten het nu. Als jij je kut voelt door iets wat er net gebeurd is, dan is dat volledig je eigen schuld. Totale onacceptatie van het leven. ALLES wat IS , IS AL. Misschien was het praktischer als goed was gegaan, maar nu laat je je mentaal wegslepen van de realiteit, namelijk het leven zelf. Dit vooral omdat jij die stem in je hoofd geloofd die zegt dat het kut is. Dat ben jij niet, dat is alleen je verstand (ego). Wie jij bent gaat veel dieper dan dat, Als je dat kan voelen dan voel je je verbonden met alles. Alles is 1 en 1 is alles. Iedereen is altijd precies op de goede plek op het goede moment in zijn leven. Het is namelijk niet anders. Dat wij nou stom gaan doen en ons afvragen waar dit alles voor dient..dat zijn wij niet maar gedachteprocessen. Het doel van het leven is gewoon ZIJN. Puur er ZIJN.
#5
Dit topic begint zich interessant te ontvouwen. ^^
#6
@Spacebilly, wat jij beschrijft over dat "Zijn, puur er ZIJN" dat heb ik 1x mogen ervaren in mn leventje, dat gewoon echt en alleen genieten van het moment zelf, en nix meer, nix minder,geen toekomst, geen verleden, geen gezeik, gewoon echt leven in het moment.. was echt ZO vet...Was/waren onder invloed van van alles, en ook nog net na sex, en daar lagen hij en ik dan met zn 2'en, beiden bewust van alleen het NU ( van toen dan ![:wink:]()
) Zoveel indruk gemaakt blijkbaar dat ik er nu nog over schrijf ![:wink:]()
Alhoewel ik gewoonlijk we; een 'van dag tot dag' - mensje ben, is het denken aan het verleden maar ook het denken over de toekomst niet altijd te negeren, staat mn brein blijkbaar niet altijd toe.
Alhoewel ik gewoonlijk we; een 'van dag tot dag' - mensje ben, is het denken aan het verleden maar ook het denken over de toekomst niet altijd te negeren, staat mn brein blijkbaar niet altijd toe.
#7
Wel lees eens een boek van eckhart tolle. Als je wil kan je constant deze staat bereiken je moet gewoon je ego/verstand uitzetten. Denk aan niets en oefen hierop.In het begin lukt dit je misschien 5 seconden, hoe meer en hoe langer je traint hoe beter je je het kan ![:)]()
#8
theholyganja zei:Wel lees eens een boek van eckhart tolle. Als je wil kan je constant deze staat bereiken je moet gewoon je ego/verstand uitzetten. Denk aan niets en oefen hierop.In het begin lukt dit je misschien 5 seconden, hoe meer en hoe langer je traint hoe beter je je het kan![:)]()
Tolle,die naam kwam laatst ook al voorbij in een discussie ergens anders over de stijging van zelfmoorden in NL
#9
Noe zal ik elk geval niet eckhart tolle zijn..
#10
theholyganja zei:Noe zal ik elk geval niet eckhart tolle zijn..
Jawel, was gewoon Eckhart Tolle, ging over depressiviteit bij mensen, en over in therapie gaan, blablabla, toen met kwam iemand met Tolle op de proppen, over hoe zelfonderzoek kan helpen, etc
#11
Wel dieman is wel geniaal, heb lange tijd suicidaal rondgelopen en ook met een zeer vernietigend zelfbeeld. Door het boek te lezen ging het beter met me.
#12
Ongeveer een weekje geleden liep ik door de stad. Na wat simpel nadenken kwam ik op het idee van wat de wereld nou eigenlijk is.
Ik ben een mens dat rond loopt in een soort van plaats die eigenlijk totaal niet echt iets heel nuttigs doet.
Enzovoorts enzovoorts, hierop volgde een paniekaanval(Die ik al een jaar niet meer heb gehad. En sinds toen ben ik elke keer als ik er mij bewust van ben telkens weer over dat soort dingen gaan nadenken. En ik vroeg me af of hier mensen zijn die ook teveel nadenken over vanalles.. vooral het leven en wat je nou daadwerkelijk aan het doen bent....
Ik ben een mens dat rond loopt in een soort van plaats die eigenlijk totaal niet echt iets heel nuttigs doet.
Enzovoorts enzovoorts, hierop volgde een paniekaanval(Die ik al een jaar niet meer heb gehad. En sinds toen ben ik elke keer als ik er mij bewust van ben telkens weer over dat soort dingen gaan nadenken. En ik vroeg me af of hier mensen zijn die ook teveel nadenken over vanalles.. vooral het leven en wat je nou daadwerkelijk aan het doen bent....
#13
Jazeker ![:)]()
Na zo nadenken zie ik vaak de 'nutteloosheid' van dingen in, het ogenschijnlijke willekeurige van wat je in het leven overkomt, je wordt geboren, leert praten/lezen, gaat naar school, gaat werken om te kunnen leven, vindt een partner, plant misschien voort, en gaat dood, en als je geluk hebt niet door toedoen van een ander of een slopende ziekte ![:)]()
Om over wat er na de dood wel of niet is maar te zwijgen ![:wink:]()
Dus ja, denk ook weleens te 'bewust' na....Druk het weer terug mn achterhoofd in, en ga door![:wink:]()
Dus ja, denk ook weleens te 'bewust' na....Druk het weer terug mn achterhoofd in, en ga door
#14
Fijn om dit te horen.
Na die paniekaanval blijft dit natuurlijk nog een tijdje hangen en komt dit vaak soms nog voor in mijn gedachten. Maar ik merk dat het inderdaad makkelijker word elke keer om deze gedachte weg te stoppen. Komt vooral omdat ik nu gestopt ben met mijn opleiding(2de keer) en niet speciaals aan het uitvoeren ben.
Ben zojuist aangenomen voor een fulltime job en ben van plan binnenkort weer te gaan sporten, denk dat dit mijn hersens wel van dit soort zaken afhoudt!
Na die paniekaanval blijft dit natuurlijk nog een tijdje hangen en komt dit vaak soms nog voor in mijn gedachten. Maar ik merk dat het inderdaad makkelijker word elke keer om deze gedachte weg te stoppen. Komt vooral omdat ik nu gestopt ben met mijn opleiding(2de keer) en niet speciaals aan het uitvoeren ben.
Ben zojuist aangenomen voor een fulltime job en ben van plan binnenkort weer te gaan sporten, denk dat dit mijn hersens wel van dit soort zaken afhoudt!
#15
Ik denk ook vaak over dit soort dingen na. De conclusie waar je dan al snel op uit komt is inderdaad dat alles nogal nutteloos lijkt of is. Persoonlijk is dat juist wat mij eraan fascineert en mij toch vaak weer op dit soort gedachten terug brengt.
Ik denk dat het probleem voor mensen een beetje is dat zij graag het idee willen hebben dat zij een nuttig onderdeel van het grotere geheel zijn. Genoeg mensen die zich om die reden keren tot een religie of iets dergelijks. Een ieder zal zijn of haar manier moet vinden om met dit soort gedachten of behoeften om te gaan. Het verdrukken van die gedachten is natuurlijk prima, zeker als je er paniek aanvallen van krijgt. Maar een andere optie zou zijn om eens dieper op die gedachten door te gaan en jezelf de vraag te stellen waarom je daarbij paniek aanvallen krijgt. Het is dan wel essentieel om je daarbij te blijven realiseren dat je nooit de ultieme antwoorden in het leven zult vinden waar je op hoopt. Als je je daar eenmaal overheen zet, zul je misschien wel boven die paniek aanvallen kunnen uitstijgen en jezelf tegelijkertijd weer wat beter leren kennen.
Maargoed je moet zeker niet te lang in dit soort gedachten blijven hangen, daar hebben we al filosofen voor. Aangezien je binnenkort weer fulltime gaat werken zal dat ook wel goed komen. Daarbij ga je dan vanzelf wel weer het idee hebben dat je iets bijdraagt aan de samenleving. Hoe nuttig dat ook moge zijn voor het grotere geheel.
Ik denk dat het probleem voor mensen een beetje is dat zij graag het idee willen hebben dat zij een nuttig onderdeel van het grotere geheel zijn. Genoeg mensen die zich om die reden keren tot een religie of iets dergelijks. Een ieder zal zijn of haar manier moet vinden om met dit soort gedachten of behoeften om te gaan. Het verdrukken van die gedachten is natuurlijk prima, zeker als je er paniek aanvallen van krijgt. Maar een andere optie zou zijn om eens dieper op die gedachten door te gaan en jezelf de vraag te stellen waarom je daarbij paniek aanvallen krijgt. Het is dan wel essentieel om je daarbij te blijven realiseren dat je nooit de ultieme antwoorden in het leven zult vinden waar je op hoopt. Als je je daar eenmaal overheen zet, zul je misschien wel boven die paniek aanvallen kunnen uitstijgen en jezelf tegelijkertijd weer wat beter leren kennen.
Maargoed je moet zeker niet te lang in dit soort gedachten blijven hangen, daar hebben we al filosofen voor. Aangezien je binnenkort weer fulltime gaat werken zal dat ook wel goed komen. Daarbij ga je dan vanzelf wel weer het idee hebben dat je iets bijdraagt aan de samenleving. Hoe nuttig dat ook moge zijn voor het grotere geheel.