#1
Heb het ooit voorgehad een psychose, door een combo van verschillende drugs over een tijdstip van 1 jaar.
Daarbij ging cannabis elke dag over tafel en elk weekend wel iets anders van harddrugs. Ik had een afdalend selfdestructief impulsief gedrag. Deprimerend voor mezelf en voor mijn naasten maar niets hield me tegen om dat leventje verder te zetten, ik had niets te verliezen zei ik toen. Na een tijdje minderde het gebruik wel maar de dagelijkse problemen daarom niet. Ik begon me angstig te voelen tegenover werkgevers en collegas. Mensen die mij wouden helpen, duwde ik ver weg. Ik dacht dat iedereen een complot tegen me vormde. Ik woonde recht over een cafe. Dag na dag hoorde ik de cafegangers elk kwartier praten over mij. Ik was toen op jonge leeftijd wel gekend als de jonge kneus zonder ouders die aan de drugs gaat, (intussen uitgebouwd tot een verstandig bijna volwassen persoon) Dat wetende maakte alles nog veel erger. De wereld had mij verstoten. Zo voelde het aan. Zelfmoordneigingen, woede aanvallen, alles wat me lief had en ik lief had voordien heb ik van me afgegooid en als het ware verbannen uit mijn leven toen. Ik ben vertrokken van de plaats waar ik 20jaar woonde. Nergens voelde ik me nog veilig. Heb me toen laten opnemen op psychiatrie na een pillen overdosis. Daar kwam het woord "psychose" snel op. Ik heb toch een tijdlang herstel nodig gehad. Ik ga trouwens nog altijd niet graag terug naar mijn stad van herkomst hoe graag de mensen er mij ook hebben...
Daarbij ging cannabis elke dag over tafel en elk weekend wel iets anders van harddrugs. Ik had een afdalend selfdestructief impulsief gedrag. Deprimerend voor mezelf en voor mijn naasten maar niets hield me tegen om dat leventje verder te zetten, ik had niets te verliezen zei ik toen. Na een tijdje minderde het gebruik wel maar de dagelijkse problemen daarom niet. Ik begon me angstig te voelen tegenover werkgevers en collegas. Mensen die mij wouden helpen, duwde ik ver weg. Ik dacht dat iedereen een complot tegen me vormde. Ik woonde recht over een cafe. Dag na dag hoorde ik de cafegangers elk kwartier praten over mij. Ik was toen op jonge leeftijd wel gekend als de jonge kneus zonder ouders die aan de drugs gaat, (intussen uitgebouwd tot een verstandig bijna volwassen persoon) Dat wetende maakte alles nog veel erger. De wereld had mij verstoten. Zo voelde het aan. Zelfmoordneigingen, woede aanvallen, alles wat me lief had en ik lief had voordien heb ik van me afgegooid en als het ware verbannen uit mijn leven toen. Ik ben vertrokken van de plaats waar ik 20jaar woonde. Nergens voelde ik me nog veilig. Heb me toen laten opnemen op psychiatrie na een pillen overdosis. Daar kwam het woord "psychose" snel op. Ik heb toch een tijdlang herstel nodig gehad. Ik ga trouwens nog altijd niet graag terug naar mijn stad van herkomst hoe graag de mensen er mij ook hebben...