#1
Ouder worden staat niet per se gelijk aan serieuzer worden, maar in de praktijk is dat toch vaak hoe het gaat? Maar dat wat wij hier in deze maatschappij 'volwassen' noemen is naar mijn mening toch een soort vastroesten in de rol/identiteit die je aan hebt genomen. Zaken krijgen ineens een soort ernst over zich heen. Het leven gaat van spelen naar overleven. Voor de meeste mensen bestaat het volwassen leven bijna compleet uit verantwoordelijkheden nemen en overleven. Dingen doen uit de angst dat het anders verkeerd met je af kan lopen.
Waarom dingen als serieus/ernstig zien "slecht" is? Nou, omdat elke keer dat je dat doet, je jezelf meer vaszet in je identiteit en je jezelf hiermee afsluit van je eigen vreugde, liefde en ook de ervaring van schoonheid (die eigenlijk altijd en overal aanwezig is maar niet lijkt te zijn). Zelf zou ik dat niet per se als "slecht" willen omschrijven. Ik denk dat het leven serieus/ernstig nemen nodig is om uberhaupt in te kunnen zien dat het leven niet serieus is, op geen enkel vlak. En dat schoonheid zien in kunst 1 van de wegen is waarlangs we dat kunnen ontdekken. En ik weet niet, gevoelsmatig vind ik iets belangrijk vinden iets heel anders dan ernstig/serieus naar iets kijken. In dat laatste geval komt er steeds een element van identificatie bij kijken. Een object of ervaring krijgt een soort status mee. Bijvoorbeeld: In plaats van de appreciatie van de ervaring van schoonheid zelf, projecteren we dit op het object en wordt de situatie ernstig. De misvatting is dan dat een 'ding' belangrijk is met alle gevolgen van dien. Dit object moet vervolgens beschermd worden, kan verloren gaan, enzovoort.
Voor velen betekent ouder worden niet automatisch een interesse krijgen in dergelijke dingen. Het gaat er vaak mee gepaard ja, maar mijn punt was dat de echte aanleidingen een bepaalde openheid en specifieke ervaringen zijn. Beide komen tot stand door bewustzijnsverruiming (met wat voor methode dan ook, inclusief bewustzijnsverruimende drugs).
Luchtig naar iets kijken sluit voor mijn gevoel het serieuze helemaal uit. Misschien ligt het aan mij, maar het woord serieus heeft voor mij een ernstige ondertoon. Maar als jullie met serieus 'betrokken zijn met dingen' bedoelen, dan bedoelen we waarschijnlijk precies hetzelfde.
Waarom dingen als serieus/ernstig zien "slecht" is? Nou, omdat elke keer dat je dat doet, je jezelf meer vaszet in je identiteit en je jezelf hiermee afsluit van je eigen vreugde, liefde en ook de ervaring van schoonheid (die eigenlijk altijd en overal aanwezig is maar niet lijkt te zijn). Zelf zou ik dat niet per se als "slecht" willen omschrijven. Ik denk dat het leven serieus/ernstig nemen nodig is om uberhaupt in te kunnen zien dat het leven niet serieus is, op geen enkel vlak. En dat schoonheid zien in kunst 1 van de wegen is waarlangs we dat kunnen ontdekken. En ik weet niet, gevoelsmatig vind ik iets belangrijk vinden iets heel anders dan ernstig/serieus naar iets kijken. In dat laatste geval komt er steeds een element van identificatie bij kijken. Een object of ervaring krijgt een soort status mee. Bijvoorbeeld: In plaats van de appreciatie van de ervaring van schoonheid zelf, projecteren we dit op het object en wordt de situatie ernstig. De misvatting is dan dat een 'ding' belangrijk is met alle gevolgen van dien. Dit object moet vervolgens beschermd worden, kan verloren gaan, enzovoort.
Voor velen betekent ouder worden niet automatisch een interesse krijgen in dergelijke dingen. Het gaat er vaak mee gepaard ja, maar mijn punt was dat de echte aanleidingen een bepaalde openheid en specifieke ervaringen zijn. Beide komen tot stand door bewustzijnsverruiming (met wat voor methode dan ook, inclusief bewustzijnsverruimende drugs).
Luchtig naar iets kijken sluit voor mijn gevoel het serieuze helemaal uit. Misschien ligt het aan mij, maar het woord serieus heeft voor mij een ernstige ondertoon. Maar als jullie met serieus 'betrokken zijn met dingen' bedoelen, dan bedoelen we waarschijnlijk precies hetzelfde.