Hoi, bedankt voor de reacties. Ondertussen ben ik wel van die venijnige benzo rc's verslaving vanaf. Van dagelijks, bijnemen en mengen, naar de uitzondering op de regel. Bericht en slechte toestand dateert van 4 februari, nu zijn we 2 april. En echt, hoe ik me toen voelde, het was een hel. Ik had eerlijk waar niet verwacht nu te kunnen zeggen dat ik verlost ben van die vieze benzo rc verslaving. Ik hou het sinds maand, bij enkel flualprazolam en kan ze op 1 hand tellen vr de maand maart. Ondertussen met hulp van huisarts, psychiater en ja dat tikkeltje doorzettingsvermogen dat ik toch nog had, neem ik al maand 30mg mirtazapine. Nam dit al jaren met seroquel, mr was er op eigen houtje al jaar of 2 mee gestopt, enkel sporadisch nog mirtazapine. In de plaats eigen doktertje en apothekertje spelen. Ik heb nog maar 1 consultatie met psychiater gehad, na 3 à 5 consultaties, komt er hopelijk diagnose of betere kijk op hoe het verder moet. Het gevoel bij de psychiater zat wel goed, speelt veel mee natuurlijk. Ik heb ergens terug vooruitzicht, want ik zat tot eind februari echt heel diep, nul vooruitzicht. Ook helpt het veel dat mn beste vriendin sinds half februari in serieuze behandeling is, zij zit in de psychiatrie in behandeling voor borderline. Zij zat al jaren met zware depressie met suïcidale neigingen, zelfverminking en sinds het overlijden van haar pa eind november, was een opname de enige oplossing...haar zo zien lijden, brak mij ook letterlijk en figuurlijk, wij zagen elkaar regelmatig, maar zijn beide sponsjes en trokken elkaar uiteindelijk mee in elkaars verdriet, pijn en wanhoop. Nu ik weet dat haar behandeling (opname met overnachting) haar bevalt, dat ze vb al vd benzo's af is, wou ze zo hard. Medepatiënten vallen ook enorm mee, ook enkele metalheads, luisteren beide ook nr oa metal. Ze had nog nooit zo goed geslapen. Dagelijks mag ze ook na de therapie vd dag nr huis en om 21u moet ze terug daar zijn. Ze heeft ontzettend veel geluk (en ikzelf ook) met haar huidige vriend. Kende die beide van toen ik met haar was. Die heeft enorm veel geduld, ik zou niet weten of er nog iemand bestaat die zoveel shit over zich heen kan verdragen en dan nog alles vr die persoon doen. Dus nu ik weet dat zij terug beetje hoop heeft en opname aanslaat, is het echt een enorme last die van me afvalt en ook terug kan ademen en aan mezelf werken. Ik wist al langer dat mijn gemoedstoestand enorm afhangt van haar toestand en hoe het tussen ons beide is, die band is heilig vr mij. Ik heb door de jaren heen bewust mensen niet meer toegelaten en meer en meer als een lone wolf gaan leven, omdat ik ervaarde en besefte dat er meer slechte mensen zijn dan goede en alles van buitenaf steeds in extremen tot bij mij binne kwamen. Ik kon de zotste de plezantste zijn, maar een vriend die zich slecht voelde, 1 minder moment, liet me letterlijk de dieperik in vallen. Ik ben iemand van uitersten. Misschien dat ik door mn eigen therapie/behandeling dit ook ga kunnen dosseren. Zodat ik, wanneer zij nog eens diep zit (zit nog diep, mr ze kan terug nr boven klimmen), niet mee de dueperik in ga, mr juist een steun kan zijn. Want dat besef is er bij ons beide enorm, omdat we beide sponsjes zijn, we zo'n schrik hebben, de andere mee te sleuren en als die angst om de andere triestig te maken gaat overheersen...speel je elkaar echt kwijt. Er is nog een lange weg te gaan, maar ik onthoud nu vooral dat ik benzo af ben, zowel ik als mn bestie in behandeling zijn. Fijn weekend en sorry voor de late reactie.
www.sohf.nl