Nog even op de tanden bijten vanavond.
Die avond, 44 jaar geleden, staat in mijn geheugen gegrift en zal ik nooit vergeten, het is nu net, alsof het allemaal net gebeurd is.
Bahbah.....Wie heeft ervaring met gebeurtenissen die je maar niet kwijt kunt raken uit je geheugen, en hoe ga je ermee om heden ten dage?
Verschillend.
Op de fiets -als er hopelijk niemand is- loop ik vaak door de polder in de wind te schreeuwen over iedere keer hetzelfde.
Denk bij mezelf, dit kan allemaal niet zo erg zijn, maar het gaat steeds rond.
Maar ik ga altijd door met leven. Ik verhuis geregeld en heb in één jaar vaak meerdere werkgevers.
Dat ik nog steeds bijna dagelijkse in de rouw ben van mijn overleden vriend van tien jaar geleden wil niet zeggen dat een nieuwe vriend mij niet heeft gevonden. In de darkroom. (romantische muziek). We zijn beiden van de 'parallele monogamie'. Maar ik heb geen verwachtingen voor de toekomst.
Het is niet altijd verkeerd om steeds aan dezelfde gebeurtenissen te denken.
Maar het helpt als je er wat van leert.
Of dat je begrijpt dat de 'wascyclus' van gedachten -die het bij mij is- gewoon weer naar aanvaardbare gevoelens terugdraait.
Maar misschien is dat bij jou niet zo.
Ook handig dat zijn appartement op loopafstand van Père Lachaise is, zo kan ik daar bloemen achterlaten iedere keer als ik daar ben.