#1
Met je eens, heb beide middelen een aantal keer gedaan (ook andere soorten als 4 ho met en 1p lsd) en vind tryptamines veel makkelijker, euforischer en fijner. LSD werkt voor mij nogal manisch, ene moment blij en empatisch, andere moment heel neutraal tot zelfs wat minder fijn. Bij tryptamines waaronder truffels vind ik het een stuk gelijdelijker en kan ik echt wegsmelten van oprechte empathy.
Grappig, dit ervaar ik dan weer andersom. Globaal dan, want heb ook wel ‘bipolaire’ ervaringen op LSD gehad (afwisselend dan weer relaxt, dan weer even wat minder fijn, etc.). Echter op psilocybine heb ik keren gehad dat het echt vanuit bijna hemelse euforie plots in zeer korte tijd - minuten - kelderde en terugzakte in dreigende grijstinten, waarbij zelfs de visuals donker van aard werden. Echt verbazingwekkend en fascinerend snel. Maar ik heb bij beide middelen wel de meeste trips gewoon ergens in de normale range (niet extreem het een of het ander) beleefd, evengoed wel met pieken en dalen maar minder opvallend. Toch; als je tryptamines zoals DMT gaat proberen dan zul je merken dat die ook ergens het typische licht-duistere ‘psilorandje’ hebben wat misschien niet op de voorgrond treedt maar wat je wel ergens in de achtergrond hoort rommelen, als een zomers onweer dat niet geheel doorzet. Hoewel die intense ervaringen ook weer heel euforisch kunnen zijn, voor zover ik gelezen heb en waar ik zelf dus ook een beetje aan heb kunnen proeven met DMT.
Set en setting zijn gewoon echt heel belangrijk; belangrijker dan het middel ansich denk ik. Ik heb ook het idee dat solo-trippen eerder neigt naar het wat donkere (want introverter/dieper, tijd en rust om in je hoofd te gaan) dan met twee of meer trippen, als je tenminste een goede tripmatch met diegene(n) hebt. Maar geen garanties. Da’s ook het spannende van trippen.