k begon te twijfelen aan de echtheid van die dingen, waren ze wel gebeurd? Of bestonden ze niet, waren ze er nooit geweest? En toen hielden al die personen en al die dingen op te bestaan. Ze vervaagden voor mijn ogen. Tot er niets meer over was.
Na veel dissociatieven misbruikt te hebben heb ik langere tijd sterk het gevoel gehad dat de realiteit slechts een voortvloeisel was van onze fantasie. Het leven voelde aan als een toneelstuk waarvan ik zelf de regie bepaal(de). De chaos van dissociatieven voelt na verloop van tijd ook steeds vertrouwder aan en het wordt steeds makkelijker op functioneren, zelfs koken, boodschappen en andere alledaagse bezigheden zijn op een gegeven moment gangbaar onder invloed van.
Als je de volledige 200mg in 1x had gesnoven had er waarschijnlijk wel een K-hole ingezeten. Kun je naar mijn mening beter pluggen omdat je anders lange tijd met 2 verstopte neusgaten zit, maar goed, maar net waar je je comfortabel bij voelt. Waarschijnlijk zul je de volgende keer al een iets hogere dosering nodig hebben om een hole te bereiken.
Na die laatste 2 lijntjes had je jezelf het best gewoon op een matrasje kunnen neer ploffen en met je ogen dicht van de trip kunnen genieten. Hoge doseringen dissociatieven kun echt zalig rustgevend en tegelijkertijd zeer indrukwekkend wezen.
Accepteren jullie simpelweg de korte duur van dit middel, gebruiken jullie echt flink hoge doseringen op één avond om het te rekken, of combineren jullie het vooral met andere middelen?
Zelf combineer ik meestal ketamine met (meerdere) andere dissociatieven die langer duren zoals DCK, MXE, O-PCE en zelfs 3-MeO-PCP. Op deze manier rek je ook de duratie van de ketamine zelf aanzienlijk. Ook ben ik groot fan van het gebruiken van dissociatieven aan het straat van een psychedelische trip, wanneer een LSD trip een beetje zijn einde nadert bijvoorbeeld. Maar ook vind ik het combineren met psychedelica (bv. 2C-B) zeer wenselijk.
Ik ben nu wel benieuwd: hebben jullie iets kunnen leren van de keta-wereld?
Na mijn eerste hole ervaring hield ik een sterke overtuiging over dat alles met elkaar verbonden is en vanuit hetzelfde punt van oorsprong komt, of dit leerzaam is valt over te debatteren maar voor mij gaf het een blijvend gevoel van positiviteit en rust.
Ook hield ik er de overtuiging aan over dat alles in het leven uiteindelijk positief uitpakt, op wat voor manier dan ook en dat ik er dus altijd met volle overtuiging in moet blijven staan. Voor mij bestaat er sindsdien veel meer na de dood, en of dit nou waar is of niet, deze overtuiging gaat enkel meerwaarde aan mijn leven geven.
Een latere hole ervaring was voor mijn voornamelijk symbolisch afscheid nemen van een goede vriend die uit het leven was gestapt en mij destijds geïntroduceerd had in het holen. Voor mij voelde dit als een mogelijkheid om fatsoenlijk afscheid te kunnen nemen. Ik had het gevoel nog even contact met hem te hebben waarbij hij aangaf volledige rust te hebben gevonden en overbracht dat ik me nergens druk of zorgen over hoefde te maken. Wellicht is deze overtuiging manisch als de pest en maak ik mezelf van alles wijs maar voor mij voelt het constructief en voelt het leven luchtiger en positiever op deze manier.
Het typische gevoel wanneer je begint met holen dat je de sensatie ervaart door het matras heen te zakken, steeds dieper en dieper weg in het matras en vervolgens in vrije val beland, en maar blijft vallen en vallen totdat je uiteindelijk tot stilstand komt en na enige tijd uiteindelijk lijkt te zweven in de ruimte en er niets anders lijkt te zijn dan absolute stilte en rust, apart wereldje. Op het begin was ik er bang voor maar naar verloop van tijd voelt het zelfs verslavend, het liefst zou ik stiekem vaker holen.
Zelf doseer ik dissociatieven eigenlijk alleen maar voor 'gemiddelde' tripjes en om te 'holen', de intensiteit van een trip daar tussenin vind ik relatief minder interessant. Maar doe rustig aan zou ik zeggen, dissociatieven nemen net als psychedelica tijd om aan te wennen.