#1
Ik ben een expat
Blijkbaar ben ik een "empath"
38 antwoorden
3 weergaven
18-5-2026
#2
#3
Die hebben heel veel gevoel, voor zichzelf. Overigens, iedereen die ik ken die uit elkaar zijn gegaan noemt zijn of haar ex een narcist. Als ik daar een percentage aan hang zou inmiddels 60% van de bevolking narcistisch zijn. Ik denk dat het meer de 'ik' maatschappij is die mensen narcistische kenmerken laat ontwikkelen naar de echte narcist komt 0.1 tot 6 procent voor. Het aantal groeit wel. Ik denk alleen wel dat drugs of middelen beginnende op jonge leeftijd ervoor zorgt dat het misbruik groeit met als gevolg dat een groeiende groep narcistische persoonlijkheidskenmerken ontwikkeld.Als je als empath echt kunt voelen wat de ander voelt dan zou je een narcist er zo uitpikken toch?
#4
Die hebben heel veel gevoel, voor zichzelf. Overigens, iedereen die ik ken die uit elkaar zijn gegaan noemt zijn of haar ex een narcist. Als ik daar een percentage aan hang zou inmiddels 60% van de bevolking narcistisch zijn. Ik denk dat het meer de 'ik' maatschappij is die mensen narcistische kenmerken laat ontwikkelen naar de echte narcist komt 0.1 tot 6 procent voor. Het aantal groeit wel. Ik denk alleen wel dat drugs of middelen beginnende op jonge leeftijd ervoor zorgt dat het misbruik groeit met als gevolg dat een groeiende groep narcistische persoonlijkheidskenmerken ontwikkeld.
OOK EENS!
En er is inderdaad ook een groot verschil tussen het hebben van narcistische eigenschappen en de persoonlijkheidsstoornis. Mensen halen die door elkaar.
#5
Gaslichting en narcisten zijn de kanker van de maatschappij.
Maar ze zijn wel heel erg geschikt al moderator omdat ze geen last hebben van hun geweten.
Maar ze zijn wel heel erg geschikt al moderator omdat ze geen last hebben van hun geweten.
#6
Maat wat wil jij nou bereiken!?Maar ze zijn wel heel erg geschikt als moderator omdat ze geen last hebben van hun geweten.
Ik heb je voor je ban een DM gestuurd. Blijf je doorgaan met deze heksenjacht en het verzieken van de sfeer op dit forum, of pak je mān uitgestoken hand aan?
#7
Leuk topic en veel interessante dingen die alweer gezegd werden. Ik herken mij erg in dat traumarespons dat je beschreef,@_shikantaza. Wat ik ook merk is dat ik als een vogel voor de kat ben voor mensen die kunnen liegen en manipuleren, omdat ik net geen filter heb en enkel mijn waarheid spreek. Plus mijn lichaamstaal spreekt boekdelen dus ik kan het moeilijk verbergen als ik ergens een hekel aan heb.
Verder een beetje off topic, maar ik vond een interessant youtube kanaal dat sprak over de "epidemie" van zelfdiagnose van autisme en/of adhd waar het eigenlijk veel vaker over een cluster B persoonlijkheidsstoornissen gaat. En hoe de postmoderne invloed op moderne psychologie en therapie ervoor zorgt dat die dingen de verkeerde diagnose krijgen. Waar het vooral om gaat is dat er een groeiende groep mensen is die alle mogelijke excuses zoeken om de verantwoordelijkheid buiten zichzelf te gaan leggen en om zich steeds te gaan nestelen in een fragiel ego dat de werkelijkheid verdraait in een versie waarin zij het slachtoffer zijn.
En net veel van dat soort mensen zal zichzelf net empathisch noemen, of overgevoelig of hoe dan ook. Maar vaak met de insteek van, maar ik ben het meer dan jij of dieper of beter dan anderen. Bijna zoals ze zouden zeggen ja maar mijn trauma is 5kg zwaarder dan dat van jou en dat maakt mijn vorm van autisme 10kg erger dan iedereen. En aangezien "ik gewoon zo ben" moet de hele wereld hier maar gewoon lekker rekening mee houden
Verder een beetje off topic, maar ik vond een interessant youtube kanaal dat sprak over de "epidemie" van zelfdiagnose van autisme en/of adhd waar het eigenlijk veel vaker over een cluster B persoonlijkheidsstoornissen gaat. En hoe de postmoderne invloed op moderne psychologie en therapie ervoor zorgt dat die dingen de verkeerde diagnose krijgen. Waar het vooral om gaat is dat er een groeiende groep mensen is die alle mogelijke excuses zoeken om de verantwoordelijkheid buiten zichzelf te gaan leggen en om zich steeds te gaan nestelen in een fragiel ego dat de werkelijkheid verdraait in een versie waarin zij het slachtoffer zijn.
En net veel van dat soort mensen zal zichzelf net empathisch noemen, of overgevoelig of hoe dan ook. Maar vaak met de insteek van, maar ik ben het meer dan jij of dieper of beter dan anderen. Bijna zoals ze zouden zeggen ja maar mijn trauma is 5kg zwaarder dan dat van jou en dat maakt mijn vorm van autisme 10kg erger dan iedereen. En aangezien "ik gewoon zo ben" moet de hele wereld hier maar gewoon lekker rekening mee houden
#8
Gaslichting en narcisten zijn de kanker van de maatschappij.
Maar ze zijn wel heel erg geschikt al moderator omdat ze geen last hebben van hun geweten.
Gezien het me niet lukt om @je moeder te taggen, vermoed ik dat zijn ban al is doorgevoerd. Maargoed...
Sorry dat ik het zeg hoor, maar het gedrag dat je hier de afgelopen maanden hebt vertoond is ziek. Ćcht hĆ©Ć©l ziek.
Ik hoop dat je het kan opbrengen eens wat meer naar jezelf en je eigen aandeel te kijken. Dat brengt jezelf waarschijnlijk meer rust. Maar vooral ook je naaste omgeving. Ik heb het echt met die mensen te doen.
Poeh hƩ...
#9
Tuurlijk, ieder zijn ding. En ik denk en ervaar dat het wel degelijk alles met mij te maken heeft, en tegelijkertijd alles met de ander. Kan ik andermans energie voelen? Ik sluit dat niet per sƩ uit. Ik denk dat het hem eerder zit in een materialistische kijk: dat ik mezelf onbewust heb aangeleerd om mijn omgeving te scannen (zeer waarschijnlijk iets uit het gezin waarin ik ben opgegroeid). En dat dat een zeer gevoelig instrument is geworden, waardoor ik misschien details zie die een ander niet opvallen. Ik heb het merendeel van mijn leven die onbewuste scan gebruikt om mijn gedrag aan te passen aan hoe ik de omgeving interpreteerde, vermoedelijk uit angst voor (verbale) onveiligheid. Dat aanpassen heb ik grotendeels wel losgelaten, dat was voor mijn herstel ook wel echt nodig. Mezelf worden en durven zijn ondanks die stroom informatie uit die onbewuste scans.Eens. Geen fan van het pathologiseren van normale karaktertrekken. Dit zijn geen bestaande diagnoses.
De ene mens is gevoeliger dan de andere mens (en dat is niet altijd makkelijk). Thatās it.
Ik heb het filmpje nog niet bekenen @_shikantaza, dus ik heb het niet over jou en jouw journey, even puur over het begrip āempathā.
Ik vind āik ben een empathā een beetje hetzelfde klinken als wanneer iemand zou zeggen: āik ben succesvolā.
(Hyper)empathisch zijn is een relationeel concept. Het is dus niet zozeer aan jezelf, maar vooral aan anderen om daarover te oordelen. Dit over jezelf zeggen ontkracht eigenlijk precies datgene wat je zegt te zijn.
Maar nogmaals: niets persoonlijks!
En tsja, geef het maar een naam. Iedereen ervaart het toch op zijn of haar manier. Maar door het te delen en benoemen wordt er een opening gemaakt om het er over te kunnen hebben met mensen die iets soortgelijks ervaren. De ene ADHDer is ook de andere niet. En dat is een stempeltje / diagnose waar richtlijnen en medicijnen voor zijn, maar toch is er ook genoeg verschil. En toch als ADHDers (of lotgenoten met welk stickertje dan ook) met elkaar gaan praten zal er veel herkenning komen. En dat werkt helend. Want voor zover ik weet is er voor "empaths" geen medicatie. En dus is de weg om er mee om te leren gaan: praten. En door het stickertje weten we elkaar te vinden. Met al onze onderlinge verschillen maar ook overeenkomsten.
#10
Tuurlijk, ieder zijn ding. En ik denk en ervaar dat het wel degelijk alles met mij te maken heeft, en tegelijkertijd alles met de ander. Kan ik andermans energie voelen? Ik sluit dat niet per sƩ uit. Ik denk dat het hem eerder zit in een materialistische kijk: dat ik mezelf onbewust heb aangeleerd om mijn omgeving te scannen. En dat dat een zeer gevoelig instrument is geworden, waardoor ik misschien details zie die een ander niet opvallen. Ik heb het merendeel van mijn leven die onbewuste scan gebruikt om mijn gedrag aan te passen aan hoe ik de omgeving interpreteerde, vermoedelijk uit angst voor (verbale) onveiligheid. Dat aanpassen heb ik grotendeels wel losgelaten, dat was voor mijn herstel ook wel echt nodig. Mezelf worden en durven zijn ondanks die stroom informatie uit die onbewuste scans.
En tsja, geef het maar een naam. Iedereen ervaart het toch op zijn of haar manier. Maar door het te delen en benoemen wordt er een opening gemaakt om het er over te kunnen hebben met mensen die iets soortgelijks ervaren. De ene ADHDer is ook de andere niet. En dat is een stempeltje / diagnose waar richtlijnen en medicijnen voor zijn, maar toch is er ook genoeg verschil. En toch als ADHDers (of lotgenoten met welk stickertje dan ook) met elkaar gaan praten zal er veel herkenning komen. En dat werkt helend. Want voor zover ik weet is er voor "empaths" geen medicatie. En dus is de weg om er mee om te leren gaan: praten. En door het stickertje weten we elkaar te vinden. Met al onze onderlinge verschillen maar ook overeenkomsten.
Er is geen medicatie voor, omdat het ook geen stoornis isā¦
Verder wel mooi om je persoonlijke pad te lezen! Ik zou hier graag uitgebreider op reageren, maar: werk.
ā¦ dat ik mezelf onbewust heb aangeleerd om mijn omgeving te scannen. En dat dat een zeer gevoelig instrument is geworden, waardoor ik misschien details zie die een ander niet opvallen. Ik heb het merendeel van mijn leven die onbewuste scan gebruikt om mijn gedrag aan te passen aan hoe ik de omgeving interpreteerde, vermoedelijk uit angst voor (verbale) onveiligheid.
Dit klinkt als een traumarespons, en als een doordachte en zeer waarschijnlijke verklaring voor het āgevoeliger dan gemiddeld zijn voor andermans staat van zijnā. Heftigā¦, maar het helpt om te weten waar het vandaan komt, dat zie je terug in jouw herstel. Goed dat je meer jezelf leert zijn, in plaats van alleen een versie van jezelf die altijd alleen maar compleet afgestemd is op anderen.
#11
Dat beweert volgens mij ook niemand hoor. Ik niet tenminste. Het is wel een grote handicap geweest voor me zonder dat ik het doorhad. Maar zo gaan die dingen. Ik denk dat mijn voorliefde voor stimulanten er wel mee te maken heeft overigens. Dan kon ik even wat "asocialer" zijn en niet steeds met (mijn interpretatie van) andermans behoeften bezig zijn. Dan voelde ik me in balans, en eigenlijk zoals ik in het leven wilde staan.Er is geen medicatie voor, omdat het ook geen stoornis isā¦
Cool dat je toch nog even post šVerder wel mooi om je persoonlijke pad te lezen! Ik zou hier graag uitgebreider op reageren, maar: werk.
Precies dit, hoewel ik trauma zo zwaar vind klinken. En ik geef de ervaring graag door voor het geval iemand het herkent, vliegende start.ā¦ dat ik mezelf onbewust heb aangeleerd om mijn omgeving te scannen. En dat dat een zeer gevoelig instrument is geworden, waardoor ik misschien details zie die een ander niet opvallen. Ik heb het merendeel van mijn leven die onbewuste scan gebruikt om mijn gedrag aan te passen aan hoe ik de omgeving interpreteerde, vermoedelijk uit angst voor (verbale) onveiligheid.
Dit klinkt als een traumarespons, en als een doordachte en zeer waarschijnlijke verklaring voor het āgevoeliger dan gemiddeld zijn voor andermans staat van zijnā. Heftigā¦, maar het helpt om te weten waar het vandaan komt, dat zie je terug in jouw herstel. Goed dat je meer jezelf leert zijn, in plaats van alleen een versie van jezelf die altijd alleen maar compleet afgestemd is op anderen.
#12
Tuurlijk, ieder zijn ding. En ik denk en ervaar dat het wel degelijk alles met mij te maken heeft, en tegelijkertijd alles met de ander. Kan ik andermans energie voelen? Ik sluit dat niet per sƩ uit. Ik denk dat het hem eerder zit in een materialistische kijk: dat ik mezelf onbewust heb aangeleerd om mijn omgeving te scannen (zeer waarschijnlijk iets uit het gezin waarin ik ben opgegroeid). En dat dat een zeer gevoelig instrument is geworden, waardoor ik misschien details zie die een ander niet opvallen. Ik heb het merendeel van mijn leven die onbewuste scan gebruikt om mijn gedrag aan te passen aan hoe ik de omgeving interpreteerde, vermoedelijk uit angst voor (verbale) onveiligheid. Dat aanpassen heb ik grotendeels wel losgelaten, dat was voor mijn herstel ook wel echt nodig. Mezelf worden en durven zijn ondanks die stroom informatie uit die onbewuste scans.
En tsja, geef het maar een naam. Iedereen ervaart het toch op zijn of haar manier. Maar door het te delen en benoemen wordt er een opening gemaakt om het er over te kunnen hebben met mensen die iets soortgelijks ervaren. De ene ADHDer is ook de andere niet. En dat is een stempeltje / diagnose waar richtlijnen en medicijnen voor zijn, maar toch is er ook genoeg verschil. En toch als ADHDers (of lotgenoten met welk stickertje dan ook) met elkaar gaan praten zal er veel herkenning komen. En dat werkt helend. Want voor zover ik weet is er voor "empaths" geen medicatie. En dus is de weg om er mee om te leren gaan: praten. En door het stickertje weten we elkaar te vinden. Met al onze onderlinge verschillen maar ook overeenkomsten.
Er is geen medicatie voor, omdat het ook geen stoornis isā¦
Verder wel mooi om je persoonlijke pad te lezen! Ik zou hier graag uitgebreider op reageren, maar: werk.
ā¦ dat ik mezelf onbewust heb aangeleerd om mijn omgeving te scannen. En dat dat een zeer gevoelig instrument is geworden, waardoor ik misschien details zie die een ander niet opvallen. Ik heb het merendeel van mijn leven die onbewuste scan gebruikt om mijn gedrag aan te passen aan hoe ik de omgeving interpreteerde, vermoedelijk uit angst voor (verbale) onveiligheid.
Dit klinkt als een traumarespons, en als een doordachte en zeer waarschijnlijke verklaring voor het āgevoeliger dan gemiddeld zijn voor andermans staat van zijnā. Heftigā¦, maar het helpt om te weten waar het vandaan komt, dat zie je terug in jouw herstel. Goed dat je meer jezelf leert zijn, in plaats van alleen een versie van jezelf die altijd alleen maar compleet afgestemd is op anderen.
Ik herken het scepsisme van Olifantje wel hoor, zat stiekem al een beetje te wachten op een reactie van haarš Bij mij komt dat vooral voort uit dat het zoān typische gehypete internet term is, net zoals dat inderdaad alle exen narcisten zijn tegenwoordig. En bij @Roze Olifant is het haar professie en ik herken de frustratie dat popular culture daarmee aan de haal gaat maar al te goed.Dat beweert volgens mij ook niemand hoor. Ik niet tenminste. Het is wel een grote handicap geweest voor me zonder dat ik het doorhad. Maar zo gaan die dingen. Ik denk dat mijn voorliefde voor stimulanten er wel mee te maken heeft overigens. Dan kon ik even wat "asocialer" zijn en niet steeds met (mijn interpretatie van) andermans behoeften bezig zijn. Dan voelde ik me in balans, en eigenlijk zoals ik in het leven wilde staan.
Cool dat je toch nog even post š
Precies dit, hoewel ik trauma zo zwaar vind klinken. En ik geef de ervaring graag door voor het geval iemand het herkent, vliegende start.
Ik herken dus ook wel veel van de genoemde kenmerken en uitwerkingenā¦ bij mij werd dat toegeschreven aan mān adhd. Ik herken ook wel veel van de struggles die @_shikantaza schrijft en zie bij mezelf ook wel veel verband met mijn verleden en hoe ik mezelf dingen heb aangeleerd. Dus volgens mij val en staat alles wel met het zinnetje dat je noemt āEn tsja, geef het een naamā. Want ik vind het ook wel irritant hoe mijn hulpverleners alles onder het adhd-tapijt kunnen vegen. Maar die diagnose is inderdaad wel de kapstok om inzicht te krijgen bepaalde onderdelen van mezelf en hoe daar mee om te gaan. Dus als een video als deze en de term āEmpathā dat voor jou is, is dat inderdaad alleen maar iets om toe te juichen. Zo lang jij eruit haalt wat je nodig hebt om te begrijpen en groeien, zegmaar.
Alleen ben ik dus wel van mening dat we in brede zin, als maatschappij, moeten oppassen met een heel āzwareā betekenis en lading te geven aan dit soort terminologieĆ«n en zelfdiagnoses. Niet dat wat jij en andere ervaren bullshit is of onbelangrijker is dan āechteā diagnoses. Maar vooral omdat het vaak een identiteit vastzet (āIk ben een empath DUS ik handel zoā ipv āMijn handelingen komen voort uit mĆjn empathische eigenschappen, hoe kan ik daar beter mee dealen?ā). Maar ook omdat hiermee eigenschappen die eigenlijk heel normaal en verklaarbaar zijn worden gemystificeerd. Daarmee vervalt de verklaarbaarheid en dus ook de handvatten deze eigenschappen te veranderen of er anders mee om te gaan. Ook lees ik er bij veel mensen (absoluut niet in jouw bijdragen, maar wel op andere plekken op t forum en al helemaal op social media) een soort āverhevenheidā in, als je snapt wat ik bedoel (āik ben meer bewust dan anderenā). Dat doet volgens mij weer geen recht aan de complexiteit van sociale dynamieken. En als laatsteā¦ Als dit door te veel mensen heel stellig wordt overgenomen, gaat het echte diagnoses en behandelingen vervangen. Dat lijkt me al heulemaal onwenselijk, zeker omdat zelfinzicht bij mensen eigenlijk altijd erg subjectief is.
#13
Herkenbaar hoor. Ik ben ook vrij slecht in van die sociale white lies. Nog nƩt niet kokhalzend iemands pasgeboren baby schattig noemen ofzoLeuk topic en veel interessante dingen die alweer gezegd werden. Ik herken mij erg in dat traumarespons dat je beschreef,@_shikantaza. Wat ik ook merk is dat ik als een vogel voor de kat ben voor mensen die kunnen liegen en manipuleren, omdat ik net geen filter heb en enkel mijn waarheid spreek. Plus mijn lichaamstaal spreekt boekdelen dus ik kan het moeilijk verbergen als ik ergens een hekel aan heb.
En verder, social media... neem het voor wat het is, en vooral niet al te serieus. DF en Reddit bevallen me nog wel, maar daar houdt ook het ook echt wel bij op.
En dank ook @ljuv voor je opmerkzaamheid. Ik ben de laatste die zich zal verschuilen achter een diagnose van wie dan ook
En dikke humor natuurlijk: IK HEB HET ALLERKLEINSTE EGO VAN ALLEMAAL!
Dan snap je volgens mij niet wat je zegt
#14
Lol dit is precies wat ik wilde zeggen maar dan in 1 zinšWaar het vooral om gaat is dat er een groeiende groep mensen is die alle mogelijke excuses zoeken om de verantwoordelijkheid buiten zichzelf te gaan leggen en om zich steeds te gaan nestelen in een fragiel ego dat de werkelijkheid verdraait in een versie waarin zij het slachtoffer zijn.
alles valt en staat dus een beetje met āgeef het maar een naamā maar daar zou ik dus aan willen toevoegen: āen of je het als eindpunt of startpunt zietā.
Dat blijkt ook uit alle bijdragen die ik ooit van je heb gelezen de afgelopen jaren, dus daarom nogmaals: Ik zie dit absoluut niet bij jou, en als zoān term jou helpt dan ben ik heel blij voor ješšEn dank ook @ljuv voor je opmerkzaamheid. Ik ben de laatste die zich zal verschuilen achter een diagnose van wie dan ook![:wink:]()
Maar in brede zin/maatschappelijk gezien voel ik dus ook wel scepsisme.
#15
Helemaal mee eens, zelf ben ik ook zo'n dinosaurus die geen enkel account heeft op klassieke social media. Reddit lees ik offline en vaak met het truukje van old.reddit om aan content te geraken waar je anders voor moet ingelogd zijn. DF is de enige plek waar ik effectief ingelogd ben en dingen deel. En youtube gebruik ik meer als een hub voor documentaires en cinemafielen, muziek en diy-stuff. Ik besef dat dit ook consumeren is, maar vind het nog anders dan iemand volgen die een foto van zichzelf neemt terwijl die ontbijt ofzo xD.Herkenbaar hoor. Ik ben ook vrij slecht in van die sociale white lies. Nog nƩt niet kokhalzend iemands pasgeboren baby schattig noemen ofzo
En verder, social media... neem het voor wat het is, en vooral niet al te serieus. DF en Reddit bevallen me nog wel, maar daar houdt ook het ook echt wel bij op.
En dank ook @ljuv voor je opmerkzaamheid. Ik ben de laatste die zich zal verschuilen achter een diagnose van wie dan ookBovendien vind ik het vaak maar een soort tunnelvisie opleveren. Hoewel het wel een ontdekkingstocht in de juiste richting in gang kan zetten. Ik kan verder ook iedereen aanraden: zoek lekker naar wat voor jouw welzijn werkt, en als je een ander er niet mee benadeelt blijf het lekker doen.
In 2009 besefte ik al dat ik helemaal niet zo geĆÆnteresseerd was in andermans "persoonlijke" online persona en dacht ik dat die trend niet lang ging bestaan, whoops boy was I wrong.
Hehehe ja toen ik je post zag verschijnen net toen ik de mijne af had dacht ik ook van lol we zeggen hetzelfde ^^. Leuke toevoeging wel van dat eind- of startpunt. Stof tot nadenken allemaal.Lol dit is precies wat ik wilde zeggen maar dan in 1 zinš
alles valt en staat dus een beetje met āgeef het maar een naamā maar daar zou ik dus aan willen toevoegen: āen of je het als eindpunt of startpunt zietā.
Mijn zus is alleenstaande mama met 2 dochtertjes die vanuit een dikke fuck you naar mijn ouders toe gekozen heeft om alles zo anders mogelijk te gaan doen dan van hoe wij werden opgevoed. Dit opnieuw onder het mom van hoe empatisch ze wel niet is en met haar kinderen omgaat. Resultaat is dat de oudste nu onhandelbaar is volgens haar en nu een diagnose moet krijgen voor adhd om hierdoor te gaan bevestigen dat zij het kind niet faalde met haar opvoeding, maar dat het nu eenmaal een moeilijk kind is. "Uiteraard" is het zeker niet de schuld van de "het kind beslist" methode en/of de steiner school etc.
Tegelijkertijd is het schrijnend om te zien hoe ze ook de patronen herhaalt van toen wij klein waren; zelf was zij ook de oudste en het "moeilijke" kind en was ik zogenaamd het golden child. Nu doet ze hetzelfde met haar oudste dochtertje en hemelt ze ook constant de jongste op. Gek toch hoe patronen zich intergenerationeel herhalen allemaal.
En bij mij begint het te dagen dat een groot deel van mijn liefdesperikelen te herleiden is naar het willen oplossen van mijn zus (en/of moeder) en dat ik dus vrouwen aantrek waarvan ik ten eerste al een buikgevoel heb dat er iets mee scheelt en dan bijna neurotisch de behoefte heb om die te gaan fixen en om dan tot de conclusie te komen dat zij in hun neurose sterker en dominanter zijn en dat er geen enkele manier is om hen te doen zien of inzien wat een ander ziet. Het is zoals Kyle die Cartman probeert te begrijpen in South Park en er tevergeefs een tweede Stan van probeert te maken. Intussen ben ik eruit dat ik dat soort mensen gewoon moet leren vermijden, dat het verkeerd is van me om mensen te willen veranderen want daarmee verwerp ik wie ze werkelijk zijn en da's ook geen mooie eigenschap. Dus we moeten allemaal maar op zoek naar de mensen die wel bij ons passen en bij de anderen kun je vooral enkel agree to disagree ofzo :P.
Hiermee cirkel ik terug naar de start van dit topic, dit is ik die steeds terugval in fases 1 en 2. Hahaha wat een empath ben ik toch ^^, wat een superklein ego moet ik wel niet hebben xD Laat ik mezelf maar filmen en het mansplainen op le interwebz
#16
Triest om te lezen. Ik realiseerde me nog niet zo heel lang geleden dat, hoe mooi de bewuste opvoeding (en de doorgegeven wijsheden / boodschappen) ook is, kinderen vooral de gedragspatronen overnemen. En misschien wel hun eigen betekenis daaraan geven en zo weer hun eigen wereldbeeld vormen. Rebelleren tegen je eigen ouders levert rebellerende kinderen op ofzo? Of misschien is het wel gewoon genetisch bepaald en heb je helemaal niet zo veel op te voeden.Mijn zus is alleenstaande mama met 2 dochtertjes die vanuit een dikke fuck you naar mijn ouders toe gekozen heeft om alles zo anders mogelijk te gaan doen dan van hoe wij werden opgevoed. Dit opnieuw onder het mom van hoe empatisch ze wel niet is en met haar kinderen omgaat. Resultaat is dat de oudste nu onhandelbaar is volgens haar en nu een diagnose moet krijgen voor adhd om hierdoor te gaan bevestigen dat zij het kind niet faalde met haar opvoeding, maar dat het nu eenmaal een moeilijk kind is. "Uiteraard" is het zeker niet de schuld van de "het kind beslist" methode en/of de steiner school etc.
Old.reddit.com gang šŖ
#17
Dat resoneert best wel. Ik had een vrij grote aha-erlebnis naar mijn zus en moeder toe in de periode dat ik eventjes terug bij mijn moeder woonde en zij zorgde voor mijn grootmoeder. Plots had ik door dat wat mijn zus over mijn moeder zegt woord voor woord bijna spiegelt aan hoe mijn moeder denkt over mijn grootmoeder. Dus heel gek hoe je kunt denken over je ouders van "ik ga nooit doen wat jullie doen" en dat dit uiteindelijk resulteert in dezelfde plaat lekker nog eens gaan draaien.Ik realiseerde me nog niet zo heel lang geleden dat, hoe mooi de bewuste opvoeding (en de doorgegeven wijsheden / boodschappen) ook is, kinderen vooral de gedragspatronen overnemen. En misschien wel hun eigen betekenis daaraan geven en zo weer hun eigen wereldbeeld vormen. Rebelleren tegen je eigen ouders levert rebellerende kinderen op ofzo?
Da's het eeuwige debat he, aka kip of het ei, nature or nurture. Is het aangeleerd of aangeboren? Het zal wel ergens in het midden liggen. Plus je kunt vatbaar zijn voor bepaalde dingen (lees aangeboren), maar door je hier ofwel extra veel aan bloot te stellen of net door je hier weg van te houden heel anders gaan ontwikkelen. Dat hebben ze aangetoond door tweelingen te splitsen en in compleet verschillende families te doen opgroeien.Of misschien is het wel gewoon genetisch bepaald en heb je helemaal niet zo veel op te voeden.
Verder kun je op spiritueel vlak dan weer gaan vragen, is het allemaal determinisme of is er nog vrije wil? Kunnen mensen werkelijk veranderen of zijn we verplicht om zelf-bewust te zijn over het feit dat we slaaf zijn van onze programmering?
š¤Old.reddit.com gang šŖ
#18
Behandeling / medicatie tegen empathie is langdurig hooggedoseerd cocaĆÆne icm alcohol eveneens langdurig en hooggedoseerdEr is geen medicatie voor, omdat het ook geen stoornis isā¦
Verder wel mooi om je persoonlijke pad te lezen! Ik zou hier graag uitgebreider op reageren, maar: werk.
ā¦ dat ik mezelf onbewust heb aangeleerd om mijn omgeving te scannen. En dat dat een zeer gevoelig instrument is geworden, waardoor ik misschien details zie die een ander niet opvallen. Ik heb het merendeel van mijn leven die onbewuste scan gebruikt om mijn gedrag aan te passen aan hoe ik de omgeving interpreteerde, vermoedelijk uit angst voor (verbale) onveiligheid.
Dit klinkt als een traumarespons, en als een doordachte en zeer waarschijnlijke verklaring voor het āgevoeliger dan gemiddeld zijn voor andermans staat van zijnā. Heftigā¦, maar het helpt om te weten waar het vandaan komt, dat zie je terug in jouw herstel. Goed dat je meer jezelf leert zijn, in plaats van alleen een versie van jezelf die altijd alleen maar compleet afgestemd is op anderen.
#19
De trieste waarheid...Behandeling / medicatie tegen empathie is langdurig hooggedoseerd cocaĆÆne icm alcohol eveneens langdurig en hooggedoseerd
En Benzoās.