"Overdenken" is nou precies net niet wat The buddhist will advice to do
Interessante video. Er wordt veel besproken wat het overdenken waard is.
Klopt. Het gaat voornamelijk over observeren en/of waarnemen. We denken veel te veel na over alles en dat is dan ook de kern van wat wij lijden noemen."Overdenken" is nou precies net niet wat The buddhist will advice to do...
Grappig al moest ik hem wel even op 1,4 afspeelsnelheid zetten anders ging me hoofd op vakantie 🚀
Meditatie helpt wel voor mij. Iedere dag weer. Dan komt er op een gegeven moment een klein randje om die automatische gedachten heen.Naar de buitenwereld ben ik ruim denkend en is acceptatie niet echt een opgave.
Maar naar mezelf, pfoe dat is echt een hele lastige.
Zelf acceptatie wat in het leven hoort past niet in mijn persoonlijkheid volgens dr GGZ.
Ik hoop op een dag dat ik mezelf accepteer en verder kan komen in het doen en laten van bepaalde zaken.
Ik ben nogal geneigd mijzelf te straffen omdat het heel mijn leven gegaan is zoals ik beschrijf.
> Gedrag > straffen > lijden > repeat.
Het is er zo ingestampt dat er geen korte uitweg is.
Mijn gebruik komt voort uit dit mechanisme om de straffende persoon in mij te doven.
Zeer herkenbaar.Ik merk wel dat de opvoeding in de kinderjaren/jeugd enorm veel impact hebben op latere leeftijd. Ik ken het gezegden wel maar nam het nooit zo serieus.
Tot het moment van inzicht.
Ik wil niet leven en denken zoals anderen dat mij hebben geforceerd te doen op school en in de opvoeding. In wil mezelf kunnen zijn en dat is erg lastig als dat niet is wat je kent en geleerd is.
Het kan wel. Maar dat is een kwestie van je copingsgedrag herkennen en dan de neiging verdragen en het niet doen.Ik doe wel aan meditatie. Echter verzwakt mijn coping er niet van helaas.
Mooi!Wel heb ik sinds kort meer acceptatie rondom hoe ik mijn leven lijd en in deel.
Ik ben van nature heel empathisch en als iemand dus commentaar heeft kan dat flinke gevolgen hebben als ik het niet op tijd merk.
Afgelopen week probeer ik me daar veel bewuster mee om te gaan om onnodig leed te verkomen.
Want ; het veranderd me niet wat anderen denken en ik leef niet voor anderen.
Het is uiteindelijk allemaal aangeleerd gedrag, en dus ook weer af te leren. Het aanleren is onbewust gegaan, het aflerenHet besef dat het allemaal niet uitmaakt hoe ik en/of een ander leef stelt me wel gerust omdat ik daardoor veel meer rust en acceptatie in vind.
Ik merk wel dat de opvoeding in de kinderjaren/jeugd enorm veel impact hebben op latere leeftijd. Ik ken het gezegden wel maar nam het nooit zo serieus.
Tot het moment van inzicht.
De keuze om iets wel of niet te doen komt uiteindelijk van binnen (net als de druk die we soms ervaren).Ik wil niet leven en denken zoals anderen dat mij hebben geforceerd te doen op school en in de opvoeding. In wil mezelf kunnen zijn en dat is erg lastig als dat niet is wat je kent en geleerd is.
Jij verdient het. Net zoals iedereen.Dag bij dag komt er meer in m'n gedachten dat ik voor leven moet kiezen en niet voor straf.
Ook ik mag leven!
Hoe zag dat er bij jou uit?Het is uiteindelijk allemaal aangeleerd gedrag, en dus ook weer af te leren. Het aanleren is onbewust gegaan, het afleren
begint met bewustwording.
Poe, dat was een boel hoor als ik vanaf het begin in ergens 2015 ofzo kijk. Ik denk in totaal iets van 10-12 psychologen,Hoe zag dat er bij jou uit?
Het dagboek hielp mij daarbij.Was je consistent in het zien van oud gedrag en lukte dat ook iedere dag?
Zie hierboven voor de professionals. Daarnaast veel contact met fellows van CA/NA/AA, twee sponsors, een boeddhistische groep en meetings van Recovery Dharma.Deed je het alleen of met hulp, en hoe zag de hulp eruit?
Eerst schoorvoetend met psychologen aan de gang gegaan, en halfslachtig naar meetings. Toen de knop eenmaal om ging deed ikWaar begon je mee of deed je vanalles tegelijkertijd?
Klinkt als een mooie ervaring om er van te proeven. Herstel heeft onderhoud nodig. Dagelijks in vele gevallen.Ik heb 'n tijdje geleden een switch ervaren na een EMDR sessie wat enorm veel impact had gegeven.
Ineens was de verdoving niet nodig en was ik enorm sterk. Ik kan me ook nog herinneren dat 2 dagen na de sessie ik snel een afspraak had gemaakt met de psycholoog omdat ik identiteit verloren was. ( De trauma identiteit)
Ik wist daar geen raad mee omdat het ineens zo leeg was en ik leven ervaarde wat ik niet kende.
Ik ervaarde het positief.
Toen ben ik ruim 12 weken abstinent gebleven.
Rondom week 3 en 5 wilde we weer een sessie gaan doen en dat lukte niet, het was alsof er niets was. Ik werd voor de gek gehouden leek het wel.
Langzamerhand werd het allemaal weer zoals het oude en ben ik de drive verloren.
Moet ook wel bekennen dat ik op dat moment ook 2 enorm belangrijke dingen in m'n leven was verloren en dat deed zo ontzettend veel verdriet, toen ging het mis.
Hoe dan ook, word de cirkel rond.
Het is ook lastig want het lijkt vaak dat het onmogelijk is. Het lijden en in het donker lopen voelt als liefde...
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."