#1
Yep zo voelt het wel... Ik zie ook wel de ironie van het ene toxische in het andere te rollen xD. Maar opnieuw, dan mag ik naar mezelf kijken en uitzoeken waar die aantrekking zit naar dominante onbeschikbare vrouwen?Zij lijkt de meesteres?
Mannen van Mars, vrouwen van Venus
14 antwoorden
2 weergaven
18-5-2026
#2
Erg herkenbaar, zelf meegemaakt en helemaal misgegaan.Ik weet met mezelf echt geen weg bij haar en ik voel zoveel onzekerheid om "een move" te maken. En het voelt tegelijkertijd een beetje onprettig dat zij alles te bepalen heeft en tegelijkertijd ben ik bang om als "pervert" bestempeld te worden. Vreemd, nochtans weet ik wel dat ze er geen problemen mee heeft.
Jij dus zoveel onzekerheid en zij die dominant is en alles eigenlijk leidt.
Get out while you can. En ga werken aan die onzekerheid in jezelf. Zou mijn advies zijn. Want dit klinkt toxisch en je wilt er niet achter komen hoeveel giftiger het nog kan worden. En voor wat? Je geeft zelf aan: eigenlijk lust. Als dat het eigenlijk is: it's not worth it!!
Wil niet zeggen dat ik precies weet hoe je verhouding met haar zit hoor, maar dit komt me allemaal eng bekend voor.
#3
Opposites attract.Yep zo voelt het wel... Ik zie ook wel de ironie van het ene toxische in het andere te rollen xD. Maar opnieuw, dan mag ik naar mezelf kijken en uitzoeken waar die aantrekking zit naar dominante onbeschikbare vrouwen?
Word je zelf dominanter, assertiever, dare I say: mannelijker. Dan ga je meer niet-dominante vrouwen aantrekken.
#4
Erg herkenbaar, zelf meegemaakt en helemaal misgegaan.
Jij dus zoveel onzekerheid en zij die dominant is en alles eigenlijk leidt.
Get out while you can. En ga werken aan die onzekerheid in jezelf. Zou mijn advies zijn. Want dit klinkt toxisch en je wilt er niet achter komen hoeveel giftiger het nog kan worden. En voor wat? Je geeft zelf aan: eigenlijk lust. Als dat het eigenlijk is: it's not worth it!!
Wil niet zeggen dat ik precies weet hoe je verhouding met haar zit hoor, maar dit komt me allemaal eng bekend voor.
Gisterenavond nog eens afgesproken met haar. Zoals gebruikelijk praten we urenlang tot een gat in de nacht terwijl we biertjes drinken. Op zich allemaal niks verkeerd mee, totdat ik over iets persoonlijks begin te vertellen en ze zich basically permitteert om te zeggen hoe ik daarin verkeerd ben en hoe toxisch ik ben. Iets was op dat moment geknakt, ik zag een rode vlag wapperen.Opposites attract.
Word je zelf dominanter, assertiever, dare I say: mannelijker. Dan ga je meer niet-dominante vrouwen aantrekken.
Later waren er nog een paar voorbeelden waarin ze duidelijk aan het testen was hoe ik reageer op futiele leugens. Ik had haar bijvoorbeeld geld gegeven om achter biertjes te gaan, maar de shop was ineens dicht. Dus we gaan nog naar een cafeetje voor een laatste glas. Zeg ik van jij betaalt, daarnet gaf ik je dat geld en de winkel was dicht. Nee ik heb je dat teruggegeven. Ik zeg nee hoor want ik gaf je een stuk van een euro en nu heb ik geen meer...
Of dan later met een handvol wisselgeld, echt zo 5 cent stukken, me een euro teruggeven terwijl ik 3x zij dat ik die niet wou...
En even later heb ik haar dan toch maar gevraagd; waarom hou je ervan om mij te haten? Of, als ik toch zo weinig goeds doe, waarom blijf je dan eigenlijk afspreken met mij? Antwoord was textbook wat frustreert er jou bij mij? aka ye olde deflection.
Toen was er wederom iets geknakt en de sfeer was ook veranderd. Ik ben nog tot bij haar thuis meegewandeld om mijn fiets te halen en naar huis gegaan.
Ik ben wakker geworden met een gevoel van, het is genoeg geweest. Heb haar dan maar geblokkeerd en dit weekend ben ik alvast niet thuis.
En ja, I need to work on myself, dat besef ik maar al te goed. Dit soort situaties zijn een leerschool.
#5
Heb je goed door en ben je mooi op tijd, want dit klinkt als baaaaaad news.Gisterenavond nog eens afgesproken met haar. Zoals gebruikelijk praten we urenlang tot een gat in de nacht terwijl we biertjes drinken. Op zich allemaal niks verkeerd mee, totdat ik over iets persoonlijks begin te vertellen en ze zich basically permitteert om te zeggen hoe ik daarin verkeerd ben en hoe toxisch ik ben. Iets was op dat moment geknakt, ik zag een rode vlag wapperen.
Later waren er nog een paar voorbeelden waarin ze duidelijk aan het testen was hoe ik reageer op futiele leugens. Ik had haar bijvoorbeeld geld gegeven om achter biertjes te gaan, maar de shop was ineens dicht. Dus we gaan nog naar een cafeetje voor een laatste glas. Zeg ik van jij betaalt, daarnet gaf ik je dat geld en de winkel was dicht. Nee ik heb je dat teruggegeven. Ik zeg nee hoor want ik gaf je een stuk van een euro en nu heb ik geen meer...
Of dan later met een handvol wisselgeld, echt zo 5 cent stukken, me een euro teruggeven terwijl ik 3x zij dat ik die niet wou...
En even later heb ik haar dan toch maar gevraagd; waarom hou je ervan om mij te haten? Of, als ik toch zo weinig goeds doe, waarom blijf je dan eigenlijk afspreken met mij? Antwoord was textbook wat frustreert er jou bij mij? aka ye olde deflection.
Toen was er wederom iets geknakt en de sfeer was ook veranderd. Ik ben nog tot bij haar thuis meegewandeld om mijn fiets te halen en naar huis gegaan.
Ik ben wakker geworden met een gevoel van, het is genoeg geweest. Heb haar dan maar geblokkeerd en dit weekend ben ik alvast niet thuis.
En ja, I need to work on myself, dat besef ik maar al te goed. Dit soort situaties zijn een leerschool.
#6
Ik zie duidelijk wel een bepaalde link naar mijn eigen moeder, die zelf ook met enorm veel onzekerheden kampt en die op haar manier vrij onbetrouwbaar reageerde. Dat gebeurt soms nog in mijn volwassen leven waarin ze op een bepaalde trigger volledig berserk gaat en echt een 180 switch doet van Hide naar Jekyll ofzo. Ik ken haar thuissituatie en haar trauma's intussen goed genoeg, maar ik heb haar ook al gezegd dat het toch de bedoeling niet kan blijven van de ander te blijven bestraffen voor de pijn die je is aangedaan. Ik heb dus duidelijk een onveilige hechting naar mijn moeder toe, en zo dat eeuwige brave mama's jongen complex. Dat is ook de reden dat ik 10 jaar geleden verhuisd ben naar de andere kant van het land, weg van de familie. Daar tot het besef gekomen dat ik mijn leven destijds als pleaser had geleefd en dat ik helemaal niet was wie ik wilde zijn. Daaraan ben ik nog steeds hard aan het werk, en de valkuilen die ik nu tegenkom bevestigen voor mij dat ik goed bezig ben en moet voort ploeteren.
Mijn pa is een ruwe bolster, een echte boomer qua uitspraken. Was altijd bang dat ik gay was omdat ik destijds meer bezig was met mijn uiterlijk dan hij op die leeftijd (metalcore, scene en emo schreeuwen nu eenmaal niet de meest mannelijke vibe). Ben altijd vrij afzijdig gebleven van hem en heb duidelijk een probleem met dominante mannen door hem. Ik haat ook de typische mannendingen zoals voetbal, sport op tv, cafe spelen, ... omdat ik mij tegelijkertijd erg onmannelijk voel daarin en tegelijkertijd dat macho gedoe zo beu ben...
Dusja nog een tering eind te gaan :')
Mijn pa is een ruwe bolster, een echte boomer qua uitspraken. Was altijd bang dat ik gay was omdat ik destijds meer bezig was met mijn uiterlijk dan hij op die leeftijd (metalcore, scene en emo schreeuwen nu eenmaal niet de meest mannelijke vibe). Ben altijd vrij afzijdig gebleven van hem en heb duidelijk een probleem met dominante mannen door hem. Ik haat ook de typische mannendingen zoals voetbal, sport op tv, cafe spelen, ... omdat ik mij tegelijkertijd erg onmannelijk voel daarin en tegelijkertijd dat macho gedoe zo beu ben...
Dusja nog een tering eind te gaan :')
#7
Pfff dat klinkt moeilijk. Maar goed dat je dat initiatief hebt genomen om afstand te nemen. Is denk ik ook nodig.Ik zie duidelijk wel een bepaalde link naar mijn eigen moeder, die zelf ook met enorm veel onzekerheden kampt en die op haar manier vrij onbetrouwbaar reageerde. Dat gebeurt soms nog in mijn volwassen leven waarin ze op een bepaalde trigger volledig berserk gaat en echt een 180 switch doet van Hide naar Jekyll ofzo. Ik ken haar thuissituatie en haar trauma's intussen goed genoeg, maar ik heb haar ook al gezegd dat het toch de bedoeling niet kan blijven van de ander te blijven bestraffen voor de pijn die je is aangedaan. Ik heb dus duidelijk een onveilige hechting naar mijn moeder toe, en zo dat eeuwige brave mama's jongen complex. Dat is ook de reden dat ik 10 jaar geleden verhuisd ben naar de andere kant van het land, weg van de familie. Daar tot het besef gekomen dat ik mijn leven destijds als pleaser had geleefd en dat ik helemaal niet was wie ik wilde zijn. Daaraan ben ik nog steeds hard aan het werk, en de valkuilen die ik nu tegenkom bevestigen voor mij dat ik goed bezig ben en moet voort ploeteren.
Same. Heb er niks mee. Maar dat soort dingen leuk vinden of niet heeft helemaal niks met mannelijkheid te maken. Sterker nog: jongens die daarin meegaan omdát de rest dat ook doen, zijn zwak in mannelijkheid. Mannelijkheid trekt zijn eigen plan, is zijn eigen leider. Als je die dingen oprecht leuk vindt: niets mis mee natuurlijk.Mijn pa is een ruwe bolster, een echte boomer qua uitspraken. Was altijd bang dat ik gay was omdat ik destijds meer bezig was met mijn uiterlijk dan hij op die leeftijd (metalcore, scene en emo schreeuwen nu eenmaal niet dezelfde vibe als pakweg Steel Panther). Ben altijd vrij afzijdig gebleven van hem en heb duidelijk een probleem met dominante mannen door hem. Ik haat ook de typische mannendingen zoals voetbal, sport op tv, cafe spelen, ... omdat ik mij tegelijkertijd erg onmannelijk voel daarin en tegelijkertijd dat macho gedoe zo beu ben...
Kan mogelijk sneller gaan dan je denkt hoor. Het zit al in je. Is je natuurlijke expressie. Als je eenmaal meer vanuit dat begint te komen wordt alles makkelijker, omdat het... natuurlijk is.Dusja nog een tering eind te gaan :')
Je core is al metal
#8
Yep, so true!Mannelijkheid trekt zijn eigen plan, is zijn eigen leider.
Mooi gezegd. Toevallig ben ik een leeuw van horoscoop, al heb ik daar verder geen voeling mee. Maar dat brullen, ja ik ben sinds mijn verhuis terug bezig met zelf muziek te maken en het voelt goedKan mogelijk sneller gaan dan je denkt hoor. Het zit al in je. Is je natuurlijke expressie. Als je eenmaal meer vanuit dat begint te komen wordt alles makkelijker, omdat het... natuurlijk is.
Je core is al metalDie Leeuw zit al in je, maar moet alleen beginnen te brullen. En dan bedoel ik niet per se luid, maar die mannelijke energie tonen. Feels good!! We zijn ervoor gemaakt.
#9
Ben je eigenlijk ook al mee bezig hè: met je verhuizen, je nee zeggen tegen die vrouw en zo dus je eigen ding doen.Yep, so true!
Maar het gevoel achtervolgt meestal de actie, dus je voelt het vaak pas later dat je al goede stappen hebt gezet en aan het zetten bent.
Fuck yeah! Alleen zou ik er misschien eerder "weird" van maken, dan "cringe". Cringe heeft wat een negatieve ondertoon.Mooi gezegd. Toevallig ben ik een leeuw van horoscoop, al heb ik daar verder geen voeling mee. Maar dat brullen, ja ik ben sinds mijn verhuis terug bezig met zelf muziek te maken en het voelt goed
Bekijk bijlage 66097
Steeds minder erom geven wat een ander zou denken is er ook deel van. Een mooie bevrijding die vaak met de jaren komt.
#10
Yasssss let's be cringe 🥰
Jaagt het gespuis ook weg en trekt fijne cringe peeps aan 🤭🤭
#11
Hahahaha JAAAAYasssss let's be cringe 🥰
Jaagt het gespuis ook weg en trekt fijne cringe peeps aan 🤭🤭
#12
Ik wilde nog reageren met: wat hebbie dan fout gedaan in deze situatie, wat ik zie het niet helemaal? Maar met deze context vat ik m beter. Herkenbaar ook wel! Vervelend dat je dat hebt meegemaakt maar knap hoe je ermee omgaat en open blijft staan om te leren.Ik zie duidelijk wel een bepaalde link naar mijn eigen moeder, die zelf ook met enorm veel onzekerheden kampt en die op haar manier vrij onbetrouwbaar reageerde. Dat gebeurt soms nog in mijn volwassen leven waarin ze op een bepaalde trigger volledig berserk gaat en echt een 180 switch doet van Hide naar Jekyll ofzo. Ik ken haar thuissituatie en haar trauma's intussen goed genoeg, maar ik heb haar ook al gezegd dat het toch de bedoeling niet kan blijven van de ander te blijven bestraffen voor de pijn die je is aangedaan. Ik heb dus duidelijk een onveilige hechting naar mijn moeder toe, en zo dat eeuwige brave mama's jongen complex. Dat is ook de reden dat ik 10 jaar geleden verhuisd ben naar de andere kant van het land, weg van de familie. Daar tot het besef gekomen dat ik mijn leven destijds als pleaser had geleefd en dat ik helemaal niet was wie ik wilde zijn. Daaraan ben ik nog steeds hard aan het werk, en de valkuilen die ik nu tegenkom bevestigen voor mij dat ik goed bezig ben en moet voort ploeteren.
Mijn pa is een ruwe bolster, een echte boomer qua uitspraken. Was altijd bang dat ik gay was omdat ik destijds meer bezig was met mijn uiterlijk dan hij op die leeftijd (metalcore, scene en emo schreeuwen nu eenmaal niet de meest mannelijke vibe). Ben altijd vrij afzijdig gebleven van hem en heb duidelijk een probleem met dominante mannen door hem. Ik haat ook de typische mannendingen zoals voetbal, sport op tv, cafe spelen, ... omdat ik mij tegelijkertijd erg onmannelijk voel daarin en tegelijkertijd dat macho gedoe zo beu ben...
Dusja nog een tering eind te gaan :')
En voor iemand die zegt nog veel te leren te hebben, vind ik dat je de situatie met deze meid echt heel knap hebt aangepakt. Volgens mij heb je best duidelijk aangegeven waar je behoefte en grenzen liggen, maar ook nog eens op een heel respectvolle manier? Alleen zíj was er niet ontvankelijk voor. Ik denk dat heel veel mannen (mensen in genral) echt geknapt waren en dat minder respectvol hadden aangepakt. En eerlijk: dit zijn precies de stukken “mannelijkheid” die ik heul aantrekkelijk vind heheh. En waarvan ik altijd hoop dat meer mannen dat omarmen (zie ik ook wel gebeuren trouwens - maar dat kan ook mijn bubbel zijn). Wellicht heb je dr té veel kansen gegeven, maar goed: jullie hadden óók een heel leuke klik aan het begin en je vond dr aantrekkelijk. Dus snap wel dat je haar het voordeel van de twijfel gaf. En… je bent met je twijfels hierheen gekomen, en hebt daar nog wat mee gedaan ook!?
Misschien heb ik lage standaarden maar ik ben echt impressed ahahaha
😮🤤😍🙌🏻🙌🏻Same. Heb er niks mee. Maar dat soort dingen leuk vinden of niet heeft helemaal niks met mannelijkheid te maken. Sterker nog: jongens die daarin meegaan omdát de rest dat ook doen, zijn zwak in mannelijkheid. Mannelijkheid trekt zijn eigen plan, is zijn eigen leider. Als je die dingen oprecht leuk vindt: niets mis mee natuurlijk.
#13
Ja ik probeer altijd respectvol te blijven. Ruzie maken schiet ook niets op.En voor iemand die zegt nog veel te leren te hebben, vind ik dat je de situatie met deze meid echt heel knap hebt aangepakt. Volgens mij heb je best duidelijk aangegeven waar je behoefte en grenzen liggen, maar ook nog eens op een heel respectvolle manier?
Heb je mooi samengevat op die manier! 🙏Wellicht heb je dr té veel kansen gegeven, maar goed: jullie hadden óók een heel leuke klik aan het begin en je vond dr aantrekkelijk. Dus snap wel dat je haar het voordeel van de twijfel gaf. En… je bent met je twijfels hierheen gekomen, en hebt daar nog wat mee gedaan ook!?
😅 Hahaha ik vind het lief dat je dit beschrijft als een vorm van mannelijkheid, dat doet deugd net omdat ik met die zelftwijfel zit. Maar los van de interne demonen merk ik idd op dat ik alsnog het pad bewandel!Misschien heb ik lage standaarden maar ik ben echt impressed ahahaha
#14
Hey forum,
Ik heb recent een griet leren kennen en sindsdien weet ik met mijn gevoel geen weg. Het is zo dat we 10 jaar schelen (ik bijna 35, zij dus 25), en los van fysieke aantrekking vanaf de eerste keer dat we elkaar zagen, heb ik zelf de eerste stap niet echt durven zetten omdat ik ook niet als creep wou overkomen.
We leerden elkaar kennen via een ontmoetingsgroep in de stad op woensdag. En daar werd er afgesproken om op vrijdag te gaan feesten. En op vrijdag waren we eigenlijk al de ganse tijd onafscheidelijk. Daarmee bedoel ik dat we elkaar overal volgden en dat mensen ons zelfs aanspraken over wat een leuk koppel we wel niet waren. En wij daarop met een straight face een heel verhaal aan gebreid over hoe we al 4 jaar getrouwd zijn etc. De chemie zat alvast goed en het was eigenlijk gewoon super leuk om zo'n klik te hebben met iemand.
Op een gegeven zitten we tegenover elkaar en leg ik mijn handen op haar schoot. Ze vraagt "wat doe je nu" en ik antwoord "oei, is dat illegaal misschien?" waarop zij dan weer antwoord "shut up and kiss me already". Wajoooo wat een rush is dat toch wanneer het je lukt om die verbinding te maken. Vanaf hier was het dus duidelijk waar de avond zou eindigen. En zo geschiedde. Volgende dag had ik daar een serieuze afterglow van.
Nu, reality check. Ik besefte maar al te goed dat dit in alle waarschijnlijkheid een 1-time-thing was. Ik had maar 2 uur slaap gehad en moest eenmalig werken op zaterdag, dus had een dosis 2-FEA genomen om wakker te blijven.
Ze appt me terug op zondag, "vrijdag was leuk, laten we dat nog eens doen. Ben je vandaag vrij?". Holy fuck wat overkomt mij hier. Domme idioot die ik was, had gewoon beter neen geantwoord en de maandag afgesproken, want ik had net O-PCE genomen en dan vanaf ik wist dat we zouden afspreken wat 2-FEA om erdoor te komen.
Resultaat; stim dick en geen mogelijkheid om hem omhoog te krijgen. Voelde me super slecht voor haar en hoopte oprecht dat ze niet ging denken dat ik haar niet lekker vond. Dan maar opgebiecht van de amfetamine, had ze geen begrip voor. Het ging voor haar minder om het feit dat ie niet omhoog ging en meer om mijn frustratie daaromtrend.
Met mijn staart tussen mijn poten terug naar huis en overtuigd dat het daarmee klaar was.
Vreemd genoeg bleef ze sturen en bleven we afspreken. However, ik voelde me meer en meer als the gay best friend. Ze zei al op voorhand van "ik wil dat je weet dat ik niks van plan met je" of "ik wil niet dat je gevoelens krijgt voor mij" of "ik ben poly-amoureus" etc etc. Het ding is, I KNOW, ik ben sowieso echt niet van plan om in een relatie te springen met haar of om gevoelens te krijgen die verdergaan dan lust. Maar ik sprak haar er wel op aan dat ik dubbele signalen opving en ik het moeilijk kon plaatsen. Ik voelde nog steeds dat ze flirtte met me en dat er een seksuele spanning was. Het was weer zo een avond geweest waar ik al aan haar voordeur stond en er eigenlijk van uitging dat ze me weer de deur ging wijzen toen ze zei van "het is niet omdat we nu geen seks zullen hebben dat je me niet mag kussen" Verward en toch blij met het gekus terug naar huis.
Ik weet met mezelf echt geen weg bij haar en ik voel zoveel onzekerheid om "een move" te maken. En het voelt tegelijkertijd een beetje onprettig dat zij alles te bepalen heeft en tegelijkertijd ben ik bang om als "pervert" bestempeld te worden. Vreemd, nochtans weet ik wel dat ze er geen problemen mee heeft.
Nog een week later en ze nodigt me nog es uit bij haar, wat krijgen we nu? Het was al laat en het regende erg hard dus vroeg ze of ik bij haar wou blijven slapen. Euh tuurlijk wel. En toen hebben we weer wel gevreeën. 's Ochtends zat er zelfs nog een ronde twee in, ware het niet dat de condooms op waren. Damn.
Diezelfde dag kreeg ik weer een hele resem berichten over hoe ze zich schuldig voelde, want dat ze me niet wil kwetsen en dat het voor duidelijk enkel lichamelijk is etc etc. Ik stuurde nog van ik weet het en ik wil niet meer, maar dat ik de huidige situatie best ok vond.
Gisteren nog es een nacht bij haar geslapen. Ze vroeg nog heb je condooms bij, which I did. Uiteindelijk bracht ze haar vibrator ter sprake en vroeg ze me waarom ik die nog niet had gebruikt. Ik had die nog niet eens zien liggen of zelfs herkend als speeltje en ben daar bovendien ook niet zo ervaren in dus voila. Goed, op dat moment werd mijn missie haar doen klaarkomen. En toen dat gelukt was maakte ze duidelijk dat ze wou slapen. Dus goed, ik leg me neer naast haar, klaar om te slapen. Vraagt ze plots waarom ik mijn condooms niet had gebruikt. Huh, zelfs niet over nagedacht, waarom zij je dat dan niet gewoon? Ik antwoordde dat ik ook al plezier had uit met haar spelen en dat ik duidelijk dingen niet begrijp op dezelfde manier dat zij dat bedoelt.
Dat heb ik trouwens wel al een paar keer aan haar verteld, dat ik echt lost in translation ben met momenten.
En dat is dus de reden van de titel. We spreken echt een andere taal en ik ben vrij zeker dat zij vindt dat ze super duidelijk is in wat ze van me wil, terwijl ik zo de meme ben van "c) Can't tell". En het zorgt er alleen maar voor dat ik erg aan mezelf ga twijfelen en gefrustreerd ben met mijn brein dat dingen alleen letterlijk opvat en subtiele hints compleet mist. Zucht. En dit is allemaal een luxeprobleem en een uitnodiging om mee aan de slag te gaan, ik weet het wel!
EDIT:
Ik wil er wel nog even bij vermelden dat die zelftwijfel en de negatieve bui die deze post lijkt te dragen eigenlijk vooral is als ik haar voor mijn neus heb (dommerik, waarom heb je nu niet ... gedaan). Vanaf dat ik terug alleen ben adem ik daardoor en laat ik het los.
Aan de andere kant zie ik ook wel in hoe ze me toont dat ik meer ruimte mag innemen en zelf grenzen ga aftasten. Da's iets waar ik het sowieso altijd vrij ongemakkelijk mee heb, dus niet enkel bij haar.
Ik heb recent een griet leren kennen en sindsdien weet ik met mijn gevoel geen weg. Het is zo dat we 10 jaar schelen (ik bijna 35, zij dus 25), en los van fysieke aantrekking vanaf de eerste keer dat we elkaar zagen, heb ik zelf de eerste stap niet echt durven zetten omdat ik ook niet als creep wou overkomen.
We leerden elkaar kennen via een ontmoetingsgroep in de stad op woensdag. En daar werd er afgesproken om op vrijdag te gaan feesten. En op vrijdag waren we eigenlijk al de ganse tijd onafscheidelijk. Daarmee bedoel ik dat we elkaar overal volgden en dat mensen ons zelfs aanspraken over wat een leuk koppel we wel niet waren. En wij daarop met een straight face een heel verhaal aan gebreid over hoe we al 4 jaar getrouwd zijn etc. De chemie zat alvast goed en het was eigenlijk gewoon super leuk om zo'n klik te hebben met iemand.
Op een gegeven zitten we tegenover elkaar en leg ik mijn handen op haar schoot. Ze vraagt "wat doe je nu" en ik antwoord "oei, is dat illegaal misschien?" waarop zij dan weer antwoord "shut up and kiss me already". Wajoooo wat een rush is dat toch wanneer het je lukt om die verbinding te maken. Vanaf hier was het dus duidelijk waar de avond zou eindigen. En zo geschiedde. Volgende dag had ik daar een serieuze afterglow van.
Nu, reality check. Ik besefte maar al te goed dat dit in alle waarschijnlijkheid een 1-time-thing was. Ik had maar 2 uur slaap gehad en moest eenmalig werken op zaterdag, dus had een dosis 2-FEA genomen om wakker te blijven.
Ze appt me terug op zondag, "vrijdag was leuk, laten we dat nog eens doen. Ben je vandaag vrij?". Holy fuck wat overkomt mij hier. Domme idioot die ik was, had gewoon beter neen geantwoord en de maandag afgesproken, want ik had net O-PCE genomen en dan vanaf ik wist dat we zouden afspreken wat 2-FEA om erdoor te komen.
Resultaat; stim dick en geen mogelijkheid om hem omhoog te krijgen. Voelde me super slecht voor haar en hoopte oprecht dat ze niet ging denken dat ik haar niet lekker vond. Dan maar opgebiecht van de amfetamine, had ze geen begrip voor. Het ging voor haar minder om het feit dat ie niet omhoog ging en meer om mijn frustratie daaromtrend.
Met mijn staart tussen mijn poten terug naar huis en overtuigd dat het daarmee klaar was.
Vreemd genoeg bleef ze sturen en bleven we afspreken. However, ik voelde me meer en meer als the gay best friend. Ze zei al op voorhand van "ik wil dat je weet dat ik niks van plan met je" of "ik wil niet dat je gevoelens krijgt voor mij" of "ik ben poly-amoureus" etc etc. Het ding is, I KNOW, ik ben sowieso echt niet van plan om in een relatie te springen met haar of om gevoelens te krijgen die verdergaan dan lust. Maar ik sprak haar er wel op aan dat ik dubbele signalen opving en ik het moeilijk kon plaatsen. Ik voelde nog steeds dat ze flirtte met me en dat er een seksuele spanning was. Het was weer zo een avond geweest waar ik al aan haar voordeur stond en er eigenlijk van uitging dat ze me weer de deur ging wijzen toen ze zei van "het is niet omdat we nu geen seks zullen hebben dat je me niet mag kussen" Verward en toch blij met het gekus terug naar huis.
Ik weet met mezelf echt geen weg bij haar en ik voel zoveel onzekerheid om "een move" te maken. En het voelt tegelijkertijd een beetje onprettig dat zij alles te bepalen heeft en tegelijkertijd ben ik bang om als "pervert" bestempeld te worden. Vreemd, nochtans weet ik wel dat ze er geen problemen mee heeft.
Nog een week later en ze nodigt me nog es uit bij haar, wat krijgen we nu? Het was al laat en het regende erg hard dus vroeg ze of ik bij haar wou blijven slapen. Euh tuurlijk wel. En toen hebben we weer wel gevreeën. 's Ochtends zat er zelfs nog een ronde twee in, ware het niet dat de condooms op waren. Damn.
Diezelfde dag kreeg ik weer een hele resem berichten over hoe ze zich schuldig voelde, want dat ze me niet wil kwetsen en dat het voor duidelijk enkel lichamelijk is etc etc. Ik stuurde nog van ik weet het en ik wil niet meer, maar dat ik de huidige situatie best ok vond.
Gisteren nog es een nacht bij haar geslapen. Ze vroeg nog heb je condooms bij, which I did. Uiteindelijk bracht ze haar vibrator ter sprake en vroeg ze me waarom ik die nog niet had gebruikt. Ik had die nog niet eens zien liggen of zelfs herkend als speeltje en ben daar bovendien ook niet zo ervaren in dus voila. Goed, op dat moment werd mijn missie haar doen klaarkomen. En toen dat gelukt was maakte ze duidelijk dat ze wou slapen. Dus goed, ik leg me neer naast haar, klaar om te slapen. Vraagt ze plots waarom ik mijn condooms niet had gebruikt. Huh, zelfs niet over nagedacht, waarom zij je dat dan niet gewoon? Ik antwoordde dat ik ook al plezier had uit met haar spelen en dat ik duidelijk dingen niet begrijp op dezelfde manier dat zij dat bedoelt.
Dat heb ik trouwens wel al een paar keer aan haar verteld, dat ik echt lost in translation ben met momenten.
En dat is dus de reden van de titel. We spreken echt een andere taal en ik ben vrij zeker dat zij vindt dat ze super duidelijk is in wat ze van me wil, terwijl ik zo de meme ben van "c) Can't tell". En het zorgt er alleen maar voor dat ik erg aan mezelf ga twijfelen en gefrustreerd ben met mijn brein dat dingen alleen letterlijk opvat en subtiele hints compleet mist. Zucht. En dit is allemaal een luxeprobleem en een uitnodiging om mee aan de slag te gaan, ik weet het wel!
EDIT:
Ik wil er wel nog even bij vermelden dat die zelftwijfel en de negatieve bui die deze post lijkt te dragen eigenlijk vooral is als ik haar voor mijn neus heb (dommerik, waarom heb je nu niet ... gedaan). Vanaf dat ik terug alleen ben adem ik daardoor en laat ik het los.
Aan de andere kant zie ik ook wel in hoe ze me toont dat ik meer ruimte mag innemen en zelf grenzen ga aftasten. Da's iets waar ik het sowieso altijd vrij ongemakkelijk mee heb, dus niet enkel bij haar.
#15
Zij lijkt de meesteres?