#1
Ik vind AI superhandig voor heel veel dingen. Maar merk ook dat ik er ontzettend lui van wordt.
Ik heb laatst twee sollicitatiebrieven geschreven. Bij de eerste heb ik constant GPT erbij gehad. Resultaat: uren bezig geweest voor een super vloeiend lezende brief met een zeer matige inhoud en compleet afwezige persoonlijke touch. Hoe vaak ik ook aan chat vraag om als mij te schrijven.
De tweede brief heb ik bewust m'n laptop ver weg gestoken. Pen en papier gepakt. En voila, in een half uurtje had ik een prachtige brief geschreven die ècht ergens op sloeg èn mij reflecteert.
Maar als ik achter Word start met schrijven... Dan heb ik in no-time chat erbij gepakt. Dus dan maar lekker pen en papier, dat gaat zoveel vloeiender.
Dit geldt in extremere vorm voor relaties als je het mij vraagt. Tuurlijk, het kan leuk zijn intieme gesprekken te hebben met een chatbot. Zeker met de AI modellen die daarop getraind zijn. Maar uiteindelijk is het waarschijnlijk hetzelfde als met porno. Leuk tijdverdrijf, maar toch wat leeg. De echte verbinding mist.
Heb er zelf geen ervaring mee. Maar heb het wel bij fellows gezien hoe obsessief het kan worden, dus ik brand m'n vingers er niet aan.
Zeker in relaties is het ook heel makkelijk om een 'veilige' weg te kiezen. Hoe je het ook wendt of keert, èchte intimiteit gaat gepaard met angst. Een soort sprong in het diepe. Met chatbots is deze angst er niet. Maar je raakt dan misschien ook minder gewend om over die drempel heen te stappen om echte intimiteit aan te gaan. Die ontwikkeling is er al met dating platforms en social media. Maar met chatbots zal dat niet ander zijn gok ik zo.
Allemaal speculatie. Maargoed, dit is wel wat ik ook ervaar als ik AI gebruik voor m'n werk. Als ik het ineens niet meer heb, voel ik me vaak onzekerder. Alsof ik mezelf door m'n skills heen cheat haha
Elke keer deze overweging maken. Is het niet voor het milieu, dan wel voor je eigen ontwikkeling.Ik vind echt dat je bij elke vraag stil zou moeten staan of die specifieke het waard is, of dat je niet ook had kunnen googelen, een vriend(in) had kunnen bellen, of een stukje papier had kunnen pakken.
Ik heb laatst twee sollicitatiebrieven geschreven. Bij de eerste heb ik constant GPT erbij gehad. Resultaat: uren bezig geweest voor een super vloeiend lezende brief met een zeer matige inhoud en compleet afwezige persoonlijke touch. Hoe vaak ik ook aan chat vraag om als mij te schrijven.
De tweede brief heb ik bewust m'n laptop ver weg gestoken. Pen en papier gepakt. En voila, in een half uurtje had ik een prachtige brief geschreven die ècht ergens op sloeg èn mij reflecteert.
Maar als ik achter Word start met schrijven... Dan heb ik in no-time chat erbij gepakt. Dus dan maar lekker pen en papier, dat gaat zoveel vloeiender.
Dit geldt in extremere vorm voor relaties als je het mij vraagt. Tuurlijk, het kan leuk zijn intieme gesprekken te hebben met een chatbot. Zeker met de AI modellen die daarop getraind zijn. Maar uiteindelijk is het waarschijnlijk hetzelfde als met porno. Leuk tijdverdrijf, maar toch wat leeg. De echte verbinding mist.
Heb er zelf geen ervaring mee. Maar heb het wel bij fellows gezien hoe obsessief het kan worden, dus ik brand m'n vingers er niet aan.
Zeker in relaties is het ook heel makkelijk om een 'veilige' weg te kiezen. Hoe je het ook wendt of keert, èchte intimiteit gaat gepaard met angst. Een soort sprong in het diepe. Met chatbots is deze angst er niet. Maar je raakt dan misschien ook minder gewend om over die drempel heen te stappen om echte intimiteit aan te gaan. Die ontwikkeling is er al met dating platforms en social media. Maar met chatbots zal dat niet ander zijn gok ik zo.
Allemaal speculatie. Maargoed, dit is wel wat ik ook ervaar als ik AI gebruik voor m'n werk. Als ik het ineens niet meer heb, voel ik me vaak onzekerder. Alsof ik mezelf door m'n skills heen cheat haha