pamela

"Hallo mensen, Nou op de een of ander manier gaat er iets verkeerd ls ik een reactie wil plaatsen op jullie reactie!Dit is de 3e poging! In de eerste plaats bedankt voor jullie reactie. Casstle craig kende we al en hebben daar ook info over gedaan maar ervan af gezien omdat er wat haken en ogen aan zaten vanwege de situatie van mn zoon . Hij heeft namelijk ook nog 2 kids en wil die graag blijven zien. Verder gaat het redelijk gezien de omstandigheden en stellen we de doelen per dag bij. Hij de zijne en ik de mijne! Gister 4 keer op de metha post geweest voor hij eindelijk kon beginnen. Duurde een beetje lang voor het eindelijk zo ver was en was wel een beproeving voor hem! Behoorlijk ziek toch wel ondanks dosering van 6 mg Suboxone. Vandaag weer op de post geweest en 6 mg gekregen en voor de middag er 1 mee naar huis gekregen.Morgen weer bij de dok komen op de post en kijken hoe hij is ingesteld. Ze hebben al aan gegeven dat hij misschien vanaf donderdag voor meer dagen kan mee krijgen! Nu veel zweten , "wiebel"benen, geirriteerd snel, slapeloosheid, algehele K*T gevoel! Soms bij ons in de huiskamer , soms "lekker' in zn bed. Hij heeft nu zo iets van bekijk het per dag, weet dat het klote is op dit moment en verder zien we wel. Ik kijk van de zij lijn met hem mee en doe verder alleen wat hij eventueel aangeeft. Wat inhoud mee gaan naar de post en bed verschonen en eten maken voor zover hij er trek inheeft. Naast de Suboxone neemt hij om de 5 uur 2 paracetamol en dat schijnt een beetje te helpen. Morgen weer een dag mensen! Groetjes pamela"

"Hallo allemaal, FF de stand van zaken m.b.t mn zoon. Zit nu op de 6e dag en het gaat goed! Heeft nu 10 Suboxone en voor het hele weekend mee gekregen van de methapost! Dit mede omdat hij "opgeroepen "is voor een aantal dagen "bijzonder"verlof. methapost heeft voor hem gebeld en er is uitstel verleend tot maandag. Dus kunnen we maandag nog eerst even naar de methapost en dan gaat hij zich melden voor 10 dagen. Heeft ook een brief gekregen van de methapost zodat hij kan aantonen welke medicijnen hij nodig heeft en zodat het wat sneller geregeld wordt als hij daar eenmaal is.Heeft wel urine controlle maar verder zijn hij en wij en de post erg positief! Maarja nu komen ook de rest van de problemen in zicht en dat moet natuurlijk ook ff aangepakt worden. Dus doen we stukje voor stukje. Nu eerst dan het "bijzonder "verlof. En bedankt voor alle reacties!"

"Hai reiziger, Overigens leuke naam! Ben benieuwd hoe het vandaag met je gaat? Heb je reacties gelezen en vind het jammer dat mensen negatief zijn. Kan het me wel voorstellen, vooral als diegene zelf al een aantal pogingen gedaan hebben. Maar ik denk juist dat je jezelf helpt door te proberen te zien! Dat je bezig bent het gewone leven op te pakken met 100 keer sokjes aan en uit doen!!!!!!!!1 Denk juist dat dat je kan helpen om door de eerste moeilijke tijd heen te komen! De gewone dingentjes. Juist de bewustwording van die kleine garnalen teentjes die elke keer weer in die kleine sokjes gestopt moeten worden! Het wonder der natuur. Het geen je samen met je vriendin hebt geschept! (Althans dat neem ik aan dan.)Zie het als een nieuwe reis door het leven! Laat het geluksgevoel in je komen als je sokjes aan doet bij je kindje! Zorg dat je de hunkering in je hersennen afsluit door je te verbazen over die kleine garnalen teentjes! KIJK ernaar! En leer en train je hersenen weer te genieten van de kleine dingen in je leven. Sluit de neuronen die om de dope smeken af door je bezig te houden met kleine dingentjes en leer je hersens weer te genieten van de gewonen dingen die echt de moeite waard zijn. Veel liefs en sterkte voor de komende dagen!!"

"Hallo r@, Je bent inderdaad erg voorzichtig Maar je bent gelukkig ook niet de enigste hoor die me voor de valkuilen waarschuwt! Maar ze zeggen altijd een gewaarschuwd mens telt voor twee he!! Wil nog niet zeggen dat ik toch wel een beetje terleurgesteld was de laatste keer dat hij terug gevallen was. Gewoon omdat je het niet voor hem wilt en voor jezelf ook niet. En dan is het de kunst mijn gevoel bij me zelf te houden wat niet zo makkelijk is zoals jij ook al aangeeft. Toch proberen we daar wel over te praten. Voor hem is het ook moeilijk want hij zit ook met schaamte gevoel naar ons toe en minderwaardigheids gevoelens. Nou ja je kent het wel . Ben me er ook terdege van bewust dat het zijn eigen keuzes zijn. Te meer daar ik zelf tegen dringend dokters advies nog steeds 2 pakjes sigaretten rook, zo een 6 tot 8 biertjes drink per dag en af en toe een blowtje gaat er ook nog wel in. Maar ik ben ook hart patient! Ondanks dat ga ik ook tegen alle goede adviezen in en ben dus eigenlijk geen lichtend voorbeeld om het zo maar uit te drukken! Op het moment dat hij zelf aan gaf zo niet verder te willen zijn we gaan kijken naar een manier om hem te helpen zoeken naar een manier van afkicken die hem het beste leek. Ik praat vaak over we op de momenten dat ik ook daadwerkelijk dingen met hem doe. Hij heeft graag dat ik met hem mee ga naar de metha post en dat doe ik dan ook elke keer. Alle gesprekken ben ik ook op zijn verzoek mee geweest. Ik heb het idee dat hij daarmee een soort veiligheid voor zich zelf wil inbouwen of zo iets? Maar vandaar dus het we. En tja verder kan het niet anders als dag voor dag doen he. Maar het is fijn als hij/we er weer een dag bij kunnen tellen!!! Vandaag zijn zn 2 kinderen op bezoek geweest en heeft hij eten voor ons gekookt en zo foet hij elke dag wat dingentjes om bezig te zijn en weer stapje voor stapje terug te komen. In ieder geval ben ik erg blij met je reactie want als moeder zijnde sta je toch wel een beetje alleen in dit proces en dan is alle info rondom deze materie welkom! Groetjes maar weer."

"Hai r@, Ik dacht al dat ik iets verkeerd had gedaan met mijn bericht plaatsen omdat de jouwe ineens verdwenen was. lol! En ik vind niet zo gauw iets belerend hoor! Ik filter er uit wat ik denk daar heb ik wat aan want een ander kan zich nooit hlemaal in mij of jouw of wie dan ook verplaatsen! Toch moet ik zeggen dat jouw verhaal me wel aangrijpt! Juist omdat er zoveel herkenning in zit. Niet vanuit de situatie van mn zoon nu, maar ook vanuit de tijd dat mn vriendin van zo een 11 jaar geleden ging afkicken. Ik heb zo een 7/8 jaar omgegaan met een vrouw die toendertijd ook versaalfd of gebruikster was van heroine. Gek genoeg was zij voor mij heel belangrijk en ik heb daarna ook nooit meer iemand meer ontmoet waar ik zo een band mee had als met haar. Helaas hebben we elkaar door omstandigheden uit het oog verloren maar met haar heb ik dus van heel dichtbij meegemaakt hoe het is om van middelen afhankelijk te zijn en af te gaan kicken. ben verschillende keren met haar mee geweest als ze een poging ging wagen om het zelf te doen. Ze had ook 2 kinderen en ik ook op dat moment! In het begin toen ik haar leerde kennen was ik zo blank als een onbeschreven blad! Later werd me steeds meer duidelijk en leerde we elkaar steeds meer kennen. We hebben hele gekke dingen meegemaakt kan ik je wel zeggen! Mede door die tijd weet ik hoe belangrijk het is als je in zo een situatie iemand om je heen hebt die je vertrouwen schenkt en naast je staat en je toch je eigen ding laat doen! Nu als moeder zie ik wel in dat het een beetje moeilijker is dan toen! Want ik ben er toch anders bij betrokken dan toen. Maar ik heb er ook veel bewondering voor hoe mensen die met deze verslaving worstelen toch vaak weer proberen een poging te wagen terwijl ze weten wat hun te wachten staat. Staat wel tegenover dat het leven als gebruiken van dit middel ook niet over rozen gaat en ze daardoor misschien niet al te veel keuze hebben? Vandaag heb ik mn zoon dus weg gebracht naar het bureau om een boete uit te zitten en dan neem ik afscheid met een traan. Terwijl ik me zo had voorgenomen dat niet te doen omdat ik hem niet ongerust wil maken of een schuld gevoel wil geven en hij daarmee zit de komende 10 dagen! Maar dan zie ik hem daar staan en dan zie je toch alleen maar je kind! Van wie je houd , die je zoveel meer gunt dan waar hij op dit moment mee bezig is, en de zorg of ze wel goed voor hem zijn daar. Ik realiseer me dat ik het dan even los moet laten en pas weer verder kan als hij weer terug komt. Maar de praktijk was even iets anders! Begrijp dat jij ook de nodige zorg hebt gehad omtrent je kids. Dat speelt hier dus ook heel erg. Eigenlijk mag hij zn kinderen niet zien of althans hij mag niet bij zn vriendin thuis komen zolang hij niet stabiel is. Dat wil zeggen zolang hij niet in een of ander progamma zit. Ik snap dat wel maar ik ben ook van mening dat "men "niet zomaar kan uit maken dat hij in eens geen vader meer zou kunnen zijn! Ook al heeft hij fouten gemaakt (wat een ieder volgens mij wel doet) Hij is ook een persoon, vader van , vriend van, zoon van en dan kan je niet zeggen nou jij gebruikt dus mag jij je kinderen niet meer zien. En dan stuit je dus inderdaad op heel veel onbegrip,wantrouwen en ga zo maar door! Daar wordt ik wel boos van eigenlijk! Ik ga ervan uit dat je als kind zijnde alle kanten van je ouders zult moeten leren kennen en aanvaarden wil je uit eindelijk alles wat er in je leven gebeurt een plekje kunt geven. Zelfs al zijn de kinderen jong maar als ze "meegroeien "in het proces, ook al is dat niet altijd even positief, dan leren ze er wel veel van. Althans dat is mijn eigen ervaring met mn ouders. Ik heb nare ervaring met mn ouders maar door ze bewust mee te maken en te doorgaan zeg maar heb ik er wel mee om leren gaan. Daardoor ben ik er tegen om kinderen te veel af te schermen voor de realiteit. Hoe vervelend dat soms ook is. Mijn eigen kinderen hebben ook wel het een en ander mee gemaakt maar ik kan niet zeggen dat ze er slechter van zijn geworden. Ook mn zoon niet! Hij heeft een goed karakter, is echt een goede vader, een kei in zn vak, en ik vertrouw erop dat hij zn weg wel zal vinden! Al heeft hij maar de helft van de gene van zn moeder. lol. Ik wil ook nog even zeggen dat ik het fijn vind dat je zo je verhaal hebt gedaan op mn oproep! Begrijp dat het voor jouw ook niet allemaal van een leie dakje is gegaan! Fijn om te lezen dat je ook mensen om je heen hebt die je begrijpen en naast je staan!!Niet iedereen heeft dat heb ik wel gezien en gehoord.En inderdaad het is een lange weg maar zolang er hoop is is er leven ! Groetjes !pamela"

"Hallo, 'T is alweer een tijdje geleden maar dacht zal toch maar weer eens een berichtje plaatsen om te laten weten hoe het gaat met mn zoon en zn afkicken. Hij heeft 10 dagen in de PI gezeten en op zich is dat redelijk goed gegaan. Al wilde ze daar na een paar dagen dat hij over zou stappen op methadon ipv de suboxone! Dit vanwege de kosten die hieraan hangen! Gelukkig na opgespeeld te hebben mocht hij na ruim een dag toch weer zn suboxone en daarna is het goed gegaan. Nu weer thuis gekomen staat hij nog steeds op 10 mg en krijgt hij van de post voor een paar dagen tegelijk mee zodat hij niet iedere dag hoeft te halen. Volgende week krijgt hij te horen wat er voor vervolg plan aangeboden gaat worden en dan is het ff bekijken of hij zich daar in kan vinden. Hij is wel een stuk helderder en komt ook wat aan wat gewicht betreft maar loopt verder een beetje met zn ziel onder zn arm rond. T is net of hij uitstraalt dat zn leven een beetje stil staat op dit moment? Voor zijn gevoel is dat waarschijnlijk ook zo maar ik denk dan dat hij eerst nog even tijd nodig heeft om te aclamatiseren zeg maar? Er is een grote leegte gekomen in zn leven op dit moment maar tegelijkertijd is er zoveel te doen en kan hij er nog niet echt iets mee. Er komen zoveel problemen boven water die stap voor stap opgelost moeten worden maar wel veel energie kosten. Ik kan me zo voorstellen dat dit soort momenten een grote valkuil zijn. Maar voorals nog ga ik ervanuit dat hij het red en langzaamaan de weg en zn manier vindt om eruit te komen. groetjs pamela."

"Hallo mensen!!! Het is alweer een tijdje geleden dat ik ingelogd heb en ik ben BLIJ verrast over alle reacties!! Ik kan zoveel dingen herkennen die jullie allemaal schrijven! Dat is erg fijn want het is moeilijk genoeg om mensen te bereiken in zo een situatie als die van ons allemaal hier!Ik schrijf ons omdat het allemaal zo dichtbij voelt hier op het forum. Als eerste wil ik iedereen laten weten dat het ontzettend goed gaat met mn zoon!! Op dit moment is hij al weer aan het werk! Hij is ijzervlechter van beroep en voor de mensen die niet weten wat dat is; het verwerken van betonijzer in funderingen en vloeren van woningen en gebouwen. Dit is een zwaar beroep! Lichamelijk maar ook moet je je koppie erbij kunnen houden omdat je volgens buigstaten en tekeningen moet werken. Daarnaast stuurt hij soms een aantal mensen aan. Houd het overzicht op de projecten waar hij werkt en kontacten met de opdracht gever.Moet er wel bij zeggen dat hij bij ons in dienst is.(we hebben zelf een betonstaalvelchtbedrijfje. Voorheen was hij ZZP er.) Waarschijnlijk geeft dat hem nu de steun die hij nodig heeft omdat hij weet dat wij hem waarderen in zn werk en er vertrouwen in hebben dat hij het kan. In zn beroep is hij echt een vakman voor een jonge van deze leeftijd!Hij hoeft dus niet te vechten tegen mogelijke vooroordelen van werkgevers.Komt bij dat veel mensen bij ons weten van zn situaitie en hem kennen als een vakman! Hij is nu sinds 2 weken aan het werk, de eerste dagen waren een ware uitputting voor hem maar nu begint hij langzaam weer een ritme te krijgen en kan zijn lichaam het beter aan. We kunnen duidelijk aan hem merken dat het goed is voor zijn zelfvertrouwen om weer iets nuttigs te doen en in kontact te zijn met "gewone"mensen! De hulpverlening moet ik zeggen komt maar mondjes maat op gang. Hij mag nu omdat hij werkt in het weekend voor de hele week zn medicijnen ophalen. Daarnaast heeft hij nu een vaste maatschappelijk werkster toegewezen gekregen. Zij heeft nu een aantal punten zoals woonruimte en schuld hulpverlening op de agenda gezet en daar gaat hij nu mee aan de slag. Het "opruimen "is dus begonnen. Moet wel zeggen dat ik vind dat dit soort dingen allemaal erg lang duurt! aan de andere kant is hij feitelijk pas op 11 -01-2010 begonnen met afkicken en wil ik misschien iets te snel! We zijn zelf hier thuis ook begonnen met afspraken maken met deurwaarders en dergelijke om maar vast een begin te maken. Helaas geen leuke klus en dat merk ik wel aan hem. Je wordt toch elke keer met je neus op je oude leventje terug gedrukt. Niet dat hij het niet aanvaard dat het zo is maar wel dat hij niet weet hoe hij het allemaal moet aanpakken. Administratie is zo ie zo nooit zn sterkste kant geweest. Verder vult hij zn vrije tijd in met gamen. we hebben een palystation 3 en een x box dus kan hij zich wel uitleven. Soms een beetje te ,merken we. Dan is het moeiljik om te stoppen voor hem.En dan herken ik weer de dingen die jullie hier allemaal vertellen!!! De druk in je hoofd, de afleiding zoeken om maar niet te hoeven denken aan! Af en toe kan hij ook niet slapen, zweet zich nog wel eens het ongans 's nachts en is onrustig. Gelukkig geeft hij dat wel aan en we laten hem dan zoveel mogelijk zn eigen ding doen. Vooral de paniek aan vallen 's nachts zijn moeilijk voor hem. Nadat we erover gepraat hebben blijkt dus dat hij die vooral in het weekend heeft. Als hij niet veel te doen heeft en het ritme anders is als door de weeks. We hebben namelijk door de weeks een vrij strak ritme. Kennelijk geeft hem dat rust? Wat me ook opvalt is dat hij zich meer bezig houdt met de dingen om hem heen zoals zn kinderen. Die komen hier nu elke zondag eten omdat hij ze niet thuis mag bezoeken. In het begin toonde hij niet veel interressen maar nu begint dt steeds meer te komen. Wat hieraan opvalt is dat hij in "conflict"is met zn dochtertje. Ze is bijna 4 en ZEER eigenwijs! mede doordat ze wel het nodige heeft meegemaakt natuurlijk. Zijn band met haar voelt voor hem niet helemaal goed. Hij heeft het gevoel dat er iets stuk is en dat schijnt zij ook te voelen. Ze weigert eigenlijk zijn vaderschap en dat doet hem pijn! Niet dat ze hem volledig negeert maar wel een soort misbruik maakt van zijn onzekerheid naar haar toe. Ze weigert naar hem te luisteren eigenlijk als hij iets verbied ofzo. En dat zijn dus duidelijk van die dingentjes waar hij voor moet knokken! Want je ziet aan hem en merkt het aan zn reactie dat hij het moeilijk vind om op die manier geconfronteerd te worden met de consiquenties van zijn gebruik. Tja en dan komen we toch weer bij het opruimen he! Ook dit zijn de dingen die op je afkomen! En hoe moeilijk het ook is ik kan alleen maar aan de zijlijn staan en hem met raad en daad bijstaan maar het grootste deel moet hij zelf doen!!! Maar ik neem mijn petje voor hem af!!!!!!!! En voor iedereen hier, geloof in jezelf!!!!"

"Hallo allemaal. Het is alweer een poosje geleden dat ik wat heb laten horen van de situatie bij ons maar geen bericht is goed bericht zeggen ze altijd. Hij is nu bijna 3 maanden bezig met afkicken en ook aan t afbouwen. Hij zit nu op 2 pillen suboxone per dag en dat gaat op zich redelkijk goed. Wel heeft hij ontzettend veel last van zweten 's nachts en ook nog wel van de paniek aanvallen. Soms kan hij niet goed slapen en spookt een beetje rond 's nachts.Werkt wel bijna 5 dagen in de week bij ons op de bouw. alleen als hij afspraken heeft met zn hulpverlening is hij vrij of een halve dag vrij. Dat betekend dus vroeg op ( half 6, 6 uur) en ongeveer 4 uur klaar met werken en naar huis. lange dagen dus met lichamelijk zwaar werk. Als hij thuis is is hij eigenlijk altijd aan het gamen. Dat geeft hem kennelijk de afleiding die hij nodig heeft. Het lijkt op het moment een soort tussen fase? Of het allemaal een beetje stil staat. Er wordt wel gewerkt aan zn schulden en hij werkt om zn geld te verdienen daarvoor en hij bouwt dan zn medicijnen af maar verder zie ik in hem zelf niet een soort ontwikkeling????Heb het idee dat hij een beetje met zn ziel onder zn arm rond loopt zeg maar. Een beetje afwachten, verdwaasd. Ik zie hem wel bezig maar toch met een uitdrukking van nou wat moet ik nou? I s dit het nou? Wat verwacht men van me? Allemaal vragen. Soms denk ik ook wel zijn het mijn vragen? Aan de andere kant denk ik dan : ja hij heeft wel een tijd een heel ander leven gehad en moet nu weer leren dit leven te leven!Leren gevoel te ervaren wat voor mensen die niet gebruiken "normaal "is. leren dingen te zien die hij niet meer zag. emoties verwerken. boosheid, liefde, verdriet,pijn en ga zo maar door. Voel ik het wel ? Lees ik op zn gezicht. wat moet ik ermee ?Hoe komt het dat ik al die tijd er niet mee bezig ben geweest? Zoveel vragen zoveel ??????? Staat tegenover dat ik zo ontzettend trots op hem ben!!!! Want hij doet het maar wel even!!!!! Voor iedereen die in hetzelfde proces zit .... veel liefde en geluk! Je verdiend het!!!!"

"Hoi erik, Ik ben blij met je reactie!!! Soms merk ik dat ik een beetje weg zak in het proces om het zo maar te noemen en dan moet ik weer ff tot orde geroepen worden! Ik heb wel eens het gevoel dat ik met hem mee ga lopen zo van ook met mn ziel onder mn armen lopen...... Het valt niet mee om je in te leven in de wereld van een persoon die aan het afkicken is! Ook al heb ik dan zelf wel enige ervaring met verschillende drugs ik heb het niet met heroine. Komt bij dat je je beseft dat je meekijkt vanaf de zijlijn en hij het zelf allemaal moet doen. Als ik zie hoe de jaren zich aftekenen op zijn gezicht ! Het leven dat hij geleefd, heeft dan doet dat pijn en wil ik het weg vagen voor hem. Zijn tanden beginnen nu tekenen van verval te krijgen, de een na de ander raakt aangetast. dat zijn vervelende dingen. Zeker voor hemzelf!!! Hij constateert het en weet dat hij er iets aan moet doen maar tegelijker tijd vindt hij dat ontzettend moeilijk. Het zijn al die dingentjes die je dan tegenkomt he. Met deze paas dagen doet hij wel actief mee aan de activiteiten. ik organiseer dan eitjes zoeken hier bij ons in de straat en hij en zn kinderen doen dan gezellig mee. Ook met eten bied hij zn hulp aan. Wat afbouwen betreft is hij verder dan de arts heeft gezegd. Hij slikt nu 1 pil minder dan opgegeven door de arts. Hij verteld dat dan wel gewoon aan ons maar niet aan de arts?! Hij geeft ook zelf wel aan wanneer het minder met hen gaat en wanneer het wat beter gaat. Maar ondanks deze dingen blijf ik het gevoel houden dat we niet echt kontact hebben. Ik neem het hem niet kwalijk maar als moeder zijnde ben je toch bang dat het verkeerd gaat. Dat heeft dan meer te maken met mijn eigen gevoel dan met zijn gevoel. VERDER denk ik dat er echt wel meer mensen zijn die jouw waarderen dan je eigenlijk denkt!!!!!!!!!!!!Voor jouw was er alleen maar je moeder die er altijd voor je was maar ik geloof dat er altijd nog iemand is die er OOK voor je is!!!! Misschien heb ik het mis maar ik denk dat mensen in dit soort situaties een focus hebben op de persoon die hun het dichtsbij staan en door de "waas" die over hun leven hangt, eventjes niet meer kunnen "zien "dat er ook nog andere mensen zijn die hun hun lot aan trekken!!! Maar hoe dan ook blijf je de goede dingen herrinneren! Ik weet dat ze langzaam weer boven komen al zijn ze nog zo klein! Het zijn de kleine dingen die het doen! Liefs pamela"