dazo

"Re: [TvdM] November '12 'Some awesome mindfood from this mon Leuk datk er bij ben. Ik ga toch ook niet op mezelf stemmen hoor, dat vind ik best vreemd. Als ik tijd heb, lees ik de anderen eens door, en breng ik mijn stem uit."

"Thanks for sharing! Nu krijg ik weer wat meer inzicht in de effecten van MDMA, want wil het namelijk ook erg graag eens doen. Netjes beschreven"

"Wat+ Hoeveelheid : 12gr. truffels (Dragon Dynamite uit Sluys) Setting: kotkamer, samen met een goede vriend Lengte van de trip: 5u Voorgeschiedenis: Ik nam de truffels ’s avonds, nadat ik een hele dag doelbewust niets gegeten had. Het was de eerste keer dat ik truffels nam Na een 20 tal minuutjes sloeg het effect toe. Het eerste wat er gebeurde was dat de vloer plots begon te golven. Nadien begon ook al de rest ‘tot leven te komen’. De plooien van het laken op het bed leken zich traag maar met grote bewegingen voort te planten. Wanneer ik rond me keek, ontdekte ik dat ook gewoon alles in de kamer tot leven leek te komen: kleuren werden enorm intens, alles kromp voortdurend in en rekte dan weer uit, waardoor alles leek te ademen. Verschillende objecten verplaatsten zich tegenover elkaar, waardoor alles in beweging leek te zijn. Ook de kleuren (en hun intensiteit) van alle voorwerpen in de kamer veranderden voortdurend. Enkele mappen in een rek veranderden in de meest zotte, felle kleuren. Wanneer ik de kamer als een geheel aanschouwde, leek het bed waarop ik zat, op te stijgen, en afstanden veranderden voortdurend. Ruimte werd verwarrend, maar aangenaam. In een tweede fase begonnen de kleurpigmenten uit voorwerpen op te stijgen wanneer ik mij daar op focuste, en vormden ze boven het oppervlak van deze voorwerpen figuren. Ik zag niet echt concrete voorwerpen die ik kende, maar eerder 3 dimensionale patronen allerlei. Zeer complexe meetkundige structuren vormden zich in de lucht. Ze bestonden uit zeer kleine details van figuren die in heel de ruimte herhaald werden. Ronde vormen waren dominant, met soms symbolen in verwerkt die ik kende (sterren, hartjes, …). Ze hadden telkens dezelfde kleur als het voorwerp waaruit ze tot leven kwamen, maar dan steeds fletser: als een afkooksel van die kleur gemengd met lichtgrijs. Wanneer de patronen tot op zo’n 10-20 cm boven het oppervlak waren gestegen, werden ze vager en vlogen ze telkens langst mijn rechterzijde weg. Ik probeerde ze met mijn concentratie tegen te houden, maar dat maakte me misselijk. Me verzetten tegen het vervliegen gaf ik dus snel op. Naarmate de trip vorderde, werden deze patronen steeds duidelijker, groter en complexer. Soms vulden ze de hele kamer alvorens weg te ebben. Uiteindelijk begonnen sommige voorwerpen heel traag rond hun eigen as te draaien. Zo ook werd de gangvloer (die bestond uit vierkanten) een reeks van kubussen, die langzaam rond hun eigen as draaiden. In een derde fase sloot ik telkens mijn ogen, om dan zeer duidelijke beelden voor me te zien, zodat ik vaak vergat dat ik mijn ogen toe hield. Telkens wanneer ik mijn ogen sloot, kwam ik in een andere wereld terecht. Wanneer ik mijn ogen opende, hing er telkens en andere sfeer in de kamer rond. Tijdens dat ik in die voor mij op dat moment andere werelden bevond, sprak ik soms tegen mijn vriend. Hij was voor mij geen mens meer, maar een stem met een persoonlijkheid van wie ik altijd wist dat hij bestond, en er was, maar nooit in mijn andere wereld te zien was. Zijn geest werd losgekoppeld van zijn lichaam. De tripervaring werd zo intens, dat ik op sommige momenten plots voelde hoe tranen van mijn wangen stroomden; maar ik was niet ongelukkig. Het was een uiting van een sterk gevoelen, maar niet van verdriet. Laat me even twee werelden beschrijven die me nog het best bij blijven. De eerste was een soort van kamer waar verschillende concentrische cirkels telkens in een andere richting draaiden. Ik keek in de kamer door een gat in het plafond. In de van binnen te tellen 2e cirkel zaten een vijftal personages die heel boeddhistisch aandeden. Ze zaten rustig op hun stoelen, te staren naar de binnenste cirkel. Rond hen, in de buitenste kringen, vormden zich taferelen met allerlei Oosterse figuren. Wat niet in het plaatje paste, waren de talrijke kruisen die in de patronen verwerkt waren. Opvallend was het veelvuldige gebruik van bladgoud, waardoor het geheel een zeer religieus aandoen kreeg. Maar belangrijker dan hoe de kamer eruit zag, is wat ik voelde op dat moment. Dit, in de kamer die ik zag, was alles wat echt bestond. Ik was ervan overtuigd dat dat zijn betekent. De rest was niet echt, enkel die personages waren dat. Zij overstegen tijd en ruimte, want zij waren. Iedereen in de werelden daar rond waren subjecten van tijd en ruimte, ze waren eraan onderworpen. Deze figuren waren dus zoiets als wat men goden zou kunnen noemen: zij waren superieur, stonden boven alles en waren de enigen die konden zijn. Het lijkt allemaal heel vreemd als je je dit wil voorstellen als nuchter persoon, maar op dat moment was alles zo logisch: alles paste als een puzzel in elkaar. Nu ben ik ervan overtuigd dat bijna elke religie gebaseerd is op mensen die even hard aan het trippen waren. De tweede wereld die ik me nog goed herinner, was een plaats waar ruimte heerste over tijd. De tijd was er dus een onderdaan van. Ik zweefde in een traphal en bleef op dezelfde plaats hangen. De verschillende verdiepen waar de trap langst leidde, versprongen voortdurend, in felle kleuren, langst me voorbij in verticale zin. Maar zij bewogen, niet ik. Ze bewogen zo snel dat ik ze niet kon bijhouden, niet kon vatten. Zo was de ruimte de tijd te slim af. Want tijd was niet iets absoluut, maar de snelheid waarmee mijn hersenen dingen konden waarnemen, verwerken. Ik had dus geen tijd. Uiteindelijk werd het enorm verwarrend: ik kende het verschil tussen tijd en ruimte niet meer. Dit bereikte zijn toppunt wanneer ik met mijn vriend doorheen de gangen van zijn studentenhuis liep. Ik begon met naast hem te stappen en was ervan overtuigd dat ik naast hem bleef stappen, en even snel stapte, maar ik observeerde dat hij enkele meters voorop liep. In mijn geest liep ik naast hem, en was ik in de absolute wereld achterop omdat zijn tijd gewoon sneller liep. Hij ervaarde en verwerkte alle prikkels sneller, dus zijn tijd was sneller. Wanneer ik dan het gevoel had naar achter getrokken te worden, had ik het gevoel dat de tijd me naar achter wou sleuren. De tijd was dus ruimtelijk geworden, en hielp me tegen om sneller te stappen in de absolute tijd in deze gangen. Het meest bevreemdende in heel deze trip, was dat ik op sommige momenten niet wist wie de trip beleefde: ik was niet ik meer, maar een deel ervan. Het leek alsof mijn persoonlijkheid -wie ik in een nuchtere situatie ben- in 2 delen werd gesplitst: 1 deel wist nog alles, kon zonder enige problemen normale conversaties aangaan en behield een volledige rationaliteit, in zover mijn ware nuchtere persoonlijkheid als rationeel is te bestempelen. Een mooi voorbeeld daarvan is dat dat deel van mijn persoonlijkheid in de boeddhistische kamer wist -in de mate dat dat mijn overtuigingen als nuchter persoon zijn- dat er niets bestaat zoals het goddelijke. Een ander deel van mij beleefde de trip volledig, en had een volledig andere notie van de tijd en de ruimte, zoals eerder beschreven. Ik beleefde vooral deze tweede persoon (zeker tijdens de hevigste momenten van mijn trip), en werd pas iets meer de eerste -de echte ik dus- wanneer een uitwendige prikkel dat van mij vereiste. Bijvoorbeeld mijn vriend die tegen me sprak, een meisje dat ik tegenkwam bij het toilet, een zakdoekje dat ik nodig had, … Maar anders dan verwacht vond ik dat niet storend, deze verwisseling van persoonlijkheden, nog het af en toe nuchter denken/ handelen/ praten. Ik was tevreden met deze tweesplitsing, ik was in rust. Soms was ik enorm verward omdat ik niet begreep wie de trip nu beleefde, maar toch vond ik een tevredenheid terug in die verwarring, het anders ervaren. Het was een vredige verwarring: niets kon mij meer slecht doen voelen had ik het idee. Het enige wat me een beetje bang maakte -maar ook weer niet angstig- was dat ik ooit uit de trip zou geraken. Ik wilde in de trip blijven hangen, hier blijven. Uiteindelijk begon alles minder bevreemdend aan te voelen, ik begon alle beter te begrijpen. Toen ik op bed ging liggen, besloot ik uiteindelijk om rustig te luisteren naar de muziek. Mijn vriend zorgde voor de muziek, en zette de meest bevreemdende muziek op, afgewisseld door hevige klassieke muziek en tal van andere genres. Ik begon, wanneer ik mijn ogen sloot, de muziek te zien. Verschillende beelden bewogen op de muziek. Uiteindelijk, wanneer ik volledig opging in de muziek, begonnen klank en beeld met elkaar te spelen; ik kende het verschil soms niet meer. Dit was een prachtige ervaring. Ik aanschouwde twee kunstzinnige dingen als zijnde 1. Uiteindelijk kwam ik, 4u later, zachtjes aan uit mijn trip. In het begin wist ik niet goed of ik er nu aan het uitkomen was, of dat ik alles zo gewoon werd, dat bewegende beelden, … gewoon minder mijn aandacht trokken dan ervoor. Heel zachtjes aan bleek telkens duidelijker dat de trip minder intens werd. Mijn echte ik trad steeds meer op de voorgrond, tot er uiteindelijk van heel dit schitterend avontuur niets meer overbleef dan een nuchtere ik in een kamer die enorm had genoten van een fantastische trip, en daar veel uit geleerd heeft. Een aanrader voor eenieder die de wereld –en zichzelf- eens op een hele andere manier wil aanschouwen."

"hey! Ik ben enorm blij met jullie positieve reacties! Dit is namelijk mijn eerste tripreport (en ook eerste echte trip) dus ik wist eigenlijk niet zo goed waar te beginnen. Bedankt! Om even op enkele vragen te antwoorden: - ik liep daadwerkelijk door een gang. Om bij de toiletten te komen, moesten we eerst een gemeenschappelijke gang door. - die vriend van me had ook truffels genomen. Dat had ik inderdaad moeten vertellen, maar ik had het idee dat ik al te ver aan het uitweiden was. Hij nam het dubbele van mij (zo'n 24 gram) en twee soorten door elkaar: mexicano en dragon's dynamite, als ik me niet vergis. Het vreemde was dat hij veel minder intens en een uur minder lang dan mij tripte. We spraken af en toe tegen elkaar, maar lieten elkaar volledig de vrijheid om op te gaan in onze eigen trip. We voelden ons dus veilig omdat we nooit alleen waren, maar beperkten elkaar niet in onze eigen belevenissen. Er was geen sociale druk, geen dwingend gevoel om een conversatie op gang te blijven houden. - ik heb me tijdens heel de trip maar enkele minuutjes iets minder gevoeld. Ik sloot mijn en kwam terecht in een wereld waar een smerige sfeer rondhing. Wanneer ik mijn ogen open deed, was dat allemaal verdwenen en tripte ik weer tevreden verder. Dat huilen gebeurde op momenten dat ik me enorm goed voelde, en het was dus geenszins een uiting van mij slecht voelen. Het was een soort uitlaatklep van intensiteit. Ik had eerst niet door dat ik huilde. Voor de rest wou ik ook nog even laten weten dat het inderdaad goed voelt om er echt tijd voor vrij te maken, en het in een rustige setting te doen. Het voelt fantastisch aan om te denken: "en nu ga ik heel de avond niets anders doen dan het rustig aan doen, en truffels nemen". Verder denk ik dat het een goed plan is om het, zoals ik deed, op een nuchtere maag te doen. Zoals gezegd heb ik een hele dag gevast, om echt ten volle het effect van de truffels te beleven. Het enige wat in mijn lijf zat, waren die truffels op dat moment. Ook de aanwezigheid van gevarieerde muziek was zeer aangenaam. Ik hoop nog vele ervaringen op te doen, en vele reports te kunnen schrijven! Maar ik studeer, dus examens liggen op de loer. Waarschijnlijk leg ik alles even stil tot begin februari (het einde van mijn lange examens), en dan ga ik zoveel mogelijk uitproberen. groeten!"

"wow! Wat een ervaring, ik zie ernaar uit het zelf ook te doen. Ik heb nog nooit XTC genomen, maar ik denk dat ik onmiddellijk zal genieten van die speakertjes. Wel zou ik het nooit in de stad doen, want dat vind ik een beetje gevaarlijk. Als je bijvoorbeeld oversteekt, is je reactie vermogen op bijvoorbeeld een auto dan niet veel trager? Allszins aangenaam om te lezen! groeten"

"Tripreport van deze maand! CONTEXT? Op onze reis doorheen Peru namen mijn vriend en ik San Pedro, reeds in een thee verwerkt door een local. We namen het in een natuurreservaat, ver van een dorp verwijderd. Dit report zal worden opgedeeld in: - Wat ervoor gebeurde: hond vermoord - Begin van de trip: Schoonheid en licht - Midden trip: Dode honden en een genezen trauma. - Eind: vreselijke condities, en misselijkheid - Conclusie van deze trip, deze ervaring Wat ervoor gebeurde: hond vermoord Wanneer mijn vriend en ik gedurende drie dagen doorheen the sacred valley toerden, kwamen we meermaals doodgereden honden langs de kant van de weg tegen. Voor de Peruvianen zijn ze niets waard: ze zijn het vuil van de straat. We kwamen een jonge zwarte hond tegen op straat die onomkeerbaar diep gewond was. Het beest spartelde wat met zijn pootjes, en bloed lekte uit zijn bek. Ik durfde niet in zijn ogen kijken. Ik ben dol op honden, echt dol… Mijn vriend en ik hebben het beest op prehistorische wijze uit zijn lijden verlost. Met een steen hakte hij driemaal in zijn hoofd, bij gebrek aan betere middelen. Dit deden we puur uit medelijden en dierenliefde: het beest zou het toch niet meer halen, en enkel nog maar lijden. De dagen erna merkte ik voor het eerst in mijn leven wat een echt trauma is. Iedere keer als er iets snel bewoog in mijn ooghoeken, zag ik het tafereel weer opnieuw. Het zat op mijn oogleden gebrand. Ik zag dit arme beest voortdurend in mijn dromen, en het gevoel van onmacht dat ik had toen ik het beest niet kon redden, overviel me vaak. Ik was getraumatiseert. Begin van de trip: Schoonheid en licht Klaar voor het avontuur dat hopelijk komen zou nestelden we ons in dekens en keken we uit over een vallei van stenen bomen. Helemaal in de verte leek de met mist gevulde vallei te bestaan uit stromende rotsen door een zegevieren van lichtbreking. Rondom ons tekenden de ruwe randen van de grillige rotsen duidelijke zwarte figuren die afstaken tegen het eerst blauw, dan paars, en uiteindelijk zelfs groene licht. De zon ging onder, en creërde een lichtspektakel waarin elk natuurelement een roll in kreeg. En ik was nog steeds nuchter. De eerste tekenen verschenen aan de hemel, wanneer de schapenwolkjes plots rond elkaar begonnen draaien en ook tolden rond hun eigen as. Deze wonderbaarlijke plek werd nog prachtiger, uniek en ronduit... machtig mooi. Een kracht ontpopte zich in mijn borstkas, energie zoefde door mijn lichaam; de trip was begonnen. Een eenhoorn liep langzaam doorheen de schemerige hemel. Een vredig beest dat elegantie en schoonheid een vernieuwde inhoud verschafte. De witte eenhoorn was getekend in wit vuur, dat elegant en toch ietwat weerbarstig langs achteren van het dier stroomde: witte vlammen overmeesterden de wereld en de schoonheid, en de kracht die vervat zat in die elegantie en zachtaardigheid was vertederend. Vogels doken langsheen onze hoofden, en herinnerden me aan de zintuiglijke wereld die verder reikt dan het visuele. De vogels trekken mijn aandacht, die gedurende een half uur volledig was uitbesteed aan hemeltaferelen. De eenhoorn en zijn opvolgers. Mijn blik werd weer richting Aarde getrokken, waar mijn vriend nog nuchter op zijn mat zat. HIj zag niets, voelde niets, en dat zou gedurende de hele nacht zo blijven. Ik vertelde hem hoe de weinige, schrale onkruidstengels allen in felle kleuren oplichten, hoe de vogels door me lijken te vliegen, bijna lijken te communiceren met me, en hoe ik in alle rotsen beweging begin te merken. Steeds meer begon alles op te lichten en te doven, en het licht kreeg ook kleur. De energie die door mijn lichaam stroomde, werd steeds groter. Ik beleefde alles plots erg intens, en wilde zoveel mogelijk verkennen. Schoonheid vloeide overal, en leek zich soms door te zetten in gevoelens. Ik vertrok op wat eerst een eenzame wandeling was. De aarde zelf leek te bestaan uit grote ijskristallen, die met hun schitterend ijzig wit erg breekbaar leken. Iedere keer wanneer ik mijn voet zette, was ik verbaast geen gekraak te horen in de ijzige sterren onder hem. Doorheen deze koude rondstappend met een deken om me hee gewikkeld als een mantel, merk ik dat rotsen vervormen. Ze wurmen zich in het lijf van een dier, schuiven langs me heen en stappen op hun gemak verder. Een gigantisch reptiel kronkelt zich naast mij met zijn scherpe, in allerlei kleuren oplichtende schubben, die sterk afsteken tegenover de dikke, donkere pakken lucht. Ik draai me rechtsom en zie een skeletterig wezen dat qua engheid zeker niet onderdoet voor de golem uit the lord of the rings. Hij kruipt op handen en voeten, houdt zijn hoofd uitdagend scheef, en twijfelt of hij nog meer vanonder de rots tevoorschijn zou kruipen. Nonde, reptielen tot daartoe, maar skeletten? Ik word bang -doodsbang- maar wil niet teruggaan naar bed. Energie verpulvert mijn borst, en de wereld laat mij zijn geheimen zien. Ik wil verder, ik wil beleven -intens- en het maakte mij geen zier uit dat het eng werd. Ik kreeg energie die elke nuchtere levenskracht overbrugt. Ik zou er uit leren, ik zou tonen aan mezelf hoe sterk ik ben, en hoe ik besseffende dat het allemaal hersenspinsels zijn, deze trip zou kunnen doorstaan zonder in paniek te slaan. Controle, controle, controle, over angst! Maar alle hallucinaties hun gang laten gaan. Geen figuren tegenhouden, maar wel de omgang daarmee controleren. Geen angst! Angst hoeft niet negatief te zijn, het kan ook mooi zijn; zoals alles in de wereld ook mooi kan zijn. Midden trip: Dode honden en een genezen trauma. Ik stap verder en steeds meer wezens groeien uit de rotsen, en kronkelen weg langszij. Laat me herhalen dat ik eenzaam in een nachtelijk natuurreservaat rondloop onder de volle maan, honderdan kilometers van een stad verwijderd. Zelfs elk nuchter mens zou angstig worden. Ik moet aanvaarden dat de wereld er nu eenmaal eng uitziet, maar moet ook zijn bijna gotische schoonheid ten volste bewonderen; de kracht opnemen. Maar het werd godverdomme moeilijk, want de meest enge taferelen speelden zich af. Druppels felrood bloed vielen uit de hemel. De druppels waren even groot als bowlingballen, en dropen geruisloos op de grond. Alles was stil- dit bleef zo heel de nacht- en de sneeuw slorpte het bloed op totdat grote vlekken gevormd werden. Ik stapte rechtdoor en concentreerde me op de wens rustig te blijven. Dat lukte ongeloofwaardig goed. Ik werd zo vredig, zo in rust, van al die angst. Zalig, die angst! Rechts van me zie ik een dode hond (een puppie eigenlijk) die ligt te spartelen op de grond, en ernstig gekwetst is. Hij lijkt niet exact op de hond die mijn vriend doodde, maar gaf me weer datzellfde gevoel. Ik wil hem helpen -dit gevoel is sterk- maar besef meteen dat ik niet kan. De hond leeft niet nu, hij heeft geleefd, en nu is hij er niet meer; het is te laat. Ik begrijp dat ik de dood moet aanvaarden, maar die stap ook zetten is zo moeilijk. Voor me spant een prikkeldraad zich uit, en in zijn verschillende oplichtende kleuren maakt deze een dans door het licht. Geesten reigen de verschillende prikkeldraden met hun eigen rookachtige, vezelige, lichte substantie aaneen. Ze zeggen me (ik hoor ze niet letterlijk, ik weet wat ze zeggen, ik voel het aan) dat ik het los moet laten. Met veel pijn in mijn geest, en met veel emotionele moeite, draai ik me om. Sorry hond, ik kan je niet meer helpen. Sorry hond, ik moet verder. Sorry hond, ik moet het aanvaarden. Daarbij wil ik eerst opmerken dat ik de volgende dagen geen (of toch veel minder) last heb gehad van wat ik een trauma noem. Uiteraard legde ik geen schuld bij mezelf gedurende de dagen daarvoor. Ik wist heus wel dat ik het goede had gedaan, maar toch leek het alsof mijn geest het maar niet kon verwerken. Het was zo een ingrijpende, intense ervaring die me werkelijk bijna het bewustzijn liet verliezen op het moment van het gedood zien worden van de hond (en dat misschien zelf gedeeltelijk ook deed), dat het geen uitweg vond. Deze trip heeft me dus volledig geholpen in het verwerken van dit trauma, wat werkelijk prachtig is. Ik voelde me de koningin van de onderwereld. Alles was kwaadaardig rond me, en alles leek echt dood. Hoe levend ze ook rondliepen; ze waren gewoon allemaal dood. Een onderscheid tussen kwaad en goed leek weg te hebben. Zij waren werkelijk slecht, maar lieten mij met rust, omdat ik hen respecteerde. Plots voelde ik een onrechtvaardigheidsgevoel tegenover het slechte: al die slechte gedaantes werden gewoon verkeerd geïnterpreteerd door de mensheid. Als we hen nu eens gewoon allemaal met rust laten, op hun gemak laten. Het kwade pad niet volgen, maar wel datgene wat kwaad is, kwaad laten zijn. Een gevoel van noodzakelijkheid dook in me op. Kwaad bestaat, en heeft evenveel recht als het goede om te leven. Waarom niet naast elkaar leven: goede en kwade wezens, en respect hebben voor elkaar. Laat elkaar zijn. Eind: vreselijke condities, en misselijkheid Op de plaats waar we vertoefden, was het ijskoud: de temperatuur zakte erg diep onder nul, en ik droeg slechts een short. Op een bepaald moment wilde ik echt mijn bed in kruipen, warm hebben. Ik wilde in slaap vallen, zodat ik de pijn (de koude was scherp) zou vergeten. Maar door mijn trip kon ik niet slapen, wat een hel opleverde. Zoveel pijn, maar mijn geest hield me wakker. Toen nam ik het besluit om te beginnen eten. Ik hoopte dat het mijn effect weg zou halen, maar niets was minder waar. Ik gaf veel over, nu kroop ik ijskoud en misselijk onder mijn deken. Tot zover een coole drugservaring in een natuurreservaat. Conclusie van deze trip, deze ervaring Dit was een van mijn meest intense trips, en belange niet alles wordt hierin beschreven. Neem nu bijvoorbeeld de uitwerpselen van koeien die zichzelf omvormden tot sprekende idianenhoofden, of de kudde rennende honden en koeien die er blijkbaar nooit zijn geweest, of de adelaar in de rots, … Ik heb erg veel gehalucineerd. Mijn vriend vertelde de volgende dag dat hij heel de avond nuchter was geweest, en zelfs met mij erbij doodsbang was- zo eng was het er… En ik liep er gewoon door. Nog nooit ervaarde ik zoveel angst, nog nooit zag ik zo’n mooie taferelen. En dat kon gewoon samen vloeien. Mijn grootste conclusie is dat ik niet in staat lijk een bad trip te beleven, want zelfs de grootste angsten en traumas ervaarde ik als iets positiefs, iets om te overwinnen, iets waar ik kracht uit putte, iets waarvan ik op het moment (eng genoeg) bijzonder sterk van genoot. Zelfs bittere kou ging voorbij. Ik zou enorm graag nog eens San Pedro nemen (dé drugs der drugs vanaf nu voor mij), maar dan eens in een aangenamere en rustigere setting. Overdag, in de warmte, in de natuur!"

"Trip report van de maand Dit was mijn tweede ervaring met truffels, maar de eerste keer dat ik het buitenshuis deed. Ik zag er enorm naar uit, maar het stak me wel tegen dat er geen muziek zou zijn in het bos. Dit had de vorige keer al mijn hevigste beelden opgewekt en een fantastische ervaring opgeleverd. We kozen ons een mooi plekje uit op het zachte mos, weg van de paden en omgeven door prachtige Vlaamse natuur. Bijzonder snel kwamen de effecten. Ik kijk nooit naar de tijd, maar het leek geen half uur te duren. Eerst werden alle kleuren intenser: bruine bladeren werden diep rood, en mos werd bijna giftig van kleur. Maar op een of andere manier trok dat mijn aandacht niet. Alle kleine vruchtjes rond me zag ik plots bijzonder scherp. Liggend op de grond verbaasde ik me erover. Normaal draag ik lenzen, en ik had er nu geen aan. Het hoorde niet zo scherp te zijn, maar dat was het wel: de wereld werd plots duidelijker. Die kleine vruchtjes verwerden plots tot een prachtige ervaring voor me: ze waren esthetische gezien zo perfect van vorm, ze zagen er allemaal symmetrisch uit volgens eenzelfde patroon. Ze waren fragiel, en tegelijkertijd zo mooi. Een gevoel van de vergankelijkheid van schoonheid rolde over me heen. Zo jong, zo mooi, maar niet voor lang... Dan begonnen de vreemde beelden zich te vormen. Deze patronen konden zich op twee verschillende wijzen manifesteren: 1. Beelden die altijd een basisch zochten in de natuurlijke omgeving rond me, daar elementen uit losrukte, en als het ware opslorpte in mijn patronen. Zo zag ik bijvoorbeeld een centraal punt in de lucht hangen op 1 vaste plaats, dat als een soort axenroos fungeerde. Concentrische patronen bewogen zich naar dit ene punt toe, en verdwenen alsof er in het middelpunt een zwart gat zat; iets dat zoog, en de wereld maar al te graag zag verdwijnen. Alle natuurlijke beelden daarrond bonsden dan in datzelfde concentrische patroon mee naar binnen. Een ander voorbeeld is dat alle heuvels met mos begonnen te golven, zodanig dat het leek op een groene zee, of mijn favouriet: alle takken en bomen die rond elkaar beginnen te kronkelen, sierlijk als een danseresje, en zo samen naar de hemel toe groeien. Elke keer weer zag ik de dingen die er zijn, maar verweven in een patroon, en vooral: voortdurend in beweging. Stilstand bestaat niet meer, de wereld kende geen stoppen. 2. Beelden die geen basisch hebben in de ruimte rond me. Uiteraard gebeurt dat wanneer ik mijn ogen sluit, maar ook wanneer ik rond me kijk. Net als mijn vorige trip zag ik drie-dimsionele structuren zich bewegen doorheen de ruimte, tussen de bomen kronkelend. Ze hadden niet de kleuren van de natuur, en namen er geen enkel element in op. Ze stonden wezenlijk los van wat er echt concreet zichtbaar was. Ze zagen eruit als een soort puntenwolken, bestaande uit een soort grijze rook. Ze kronkelden overal tussen en gingen van dicht bij me tot heel ver. Al deze patronen, hetzij van natuurlijke of niet-natuurlijke aard, manifesteerden zich steeds op heel andere manieren. Soms waren het vlekachtige structuren die voortdurend verdwenen, versprongen, en van kleur verwisselden, soms waren het strak omlijnde meetkundige structuren, en nog op andere momenten zag ik gladde, slangtachtige patronen. Ik zonk op de plaats die ik had uitgekozen in het mos, steeds dieper weg in een mooie droom gevuld met prachtige beelden. Ik zocht rondom me naar mooie taferelen, plaatsen waar natuur en patroon mooi op elkaar inspeelden. Ik besefte dat het belachelijk was een soort 'show' te zoeken. De show zat in mijn hoofd, ik maakte hem zelf, dus het maakte niet uit naar waar ik keek. Ik leefde IN mijn eigen spektakel, en keek er dus niet naar. Ik begon na te denken over vanalles en nog wat, en kwam vaak tot mooie conclusies. Telkens dacht ik: dat moet ik onthouden, wanneer ik terug nuchter ben. Maar het enige wat ik me nu herinner daarvan is dat ik het onthouden wou... ideeën zijn nu tot niets vervaagd . Mijn gedachten gingen razend snel, maar tegelijkertijd rustig. Mijn perspectief op de wereld veranderde voortdurend: Ik voelde me steeds weer opnieuw een wezen met een ander bewustzijn. Elke bewustzijnsvorm ging gepaard met nieuwe perspectieven. Ach, wat kan het leven allemaal zijn. Mijn lichaam voelde zich zwaar, bijna bevreemdend gelijkend met stoned zijn, maar dan heel aangenaam. Ik was in rust: in vrede met mezelf (al was 'mezelf' beperkt tot een heel ruwe basis, daar mijn perspectieven voortdurend veranderden), en vooral in vrede met de natuur. Alles rondom me was prachtig, en logisch. Alles klopte en ik had mijn juiste plaats gevonden in de kosmos. NIet enkel hier, in dit bos, maar gewoon: in de natuur. Hier liggen mijn roots, hier ben ik thuis. De steden zijn slechts een uitbreiding, maar meer niet. Ik kan er rondlopen, rondkijken, leren, maar mijn hart blijft hier. Die rust en kalmte (die ik trouwens tijdens alle soorten drugs ervaar) was een basis, die me steeds ondersteunde, en zijn gelijke niet kent in een gewoon realistische leven. Ze was van een andere aard, een ander kaliber, wat haar onbeschrijfbaar maakt in deze bekrompen taal. Er bestaan slechts woorden die voldoende zijn voor de eeuwig nuchtere mens. Uiteindelijk besloten we dat het iets te lamledig was te blijven zitten op deze ene plek, wanneer het bos zo vele mooie plaatsen te bieden had. We begonnen te wandelen, en alle visuals gingen weg. Ik zag prachtige stukjes natuur (die in deze nuchtere realiteit ook prachtig zijn) en genoot ervan als nooit te voren. Schoonheid kende plots zijn meest pure vorm, en tegelijkertijd in verschillende uitingen. Hoe kon iets dat zo puur is, zoveel vormen aannemen? Ik stond perplex, het was ideaal en compleet. Maar het bos werd doorkruist door talloze brede, ondiepe beken die hier en daar over stroomden om zo kleine moerasjes te vormen. Mijn vriend had zijn mooie schoenen aan, en wou er nooit door. We probeerden zowat over rotte stammen te lopen, maar liepen volledig verkeerd. Ik was mijn weg kwijt, maar dat maakte me niets uit. Waarom zou ik verkeerd kunnen zijn? Elke plek in dit bos is juist. Alle wegen zijn goed, zolang je de juiste attitude aanneemt. Na een voor mijn vriend moeizame klim over een beek, merkte ik hoezeer zijn trip verder gevorderd was dan mij. Hij had gedroogde zelfgekweekte paddo's op, en dat sloeg duidelijk harder aan. We gingen op de grond zitten, en hij begon te schaterlachen. Ik moest er zelf uiteindelijk ook om lachen, maar vond het op dat moment toch wat jammer. Tot hiertoe zaten we op dezelfde golflengte. We begrepen elkaar (of dachten toch beiden dat te doen), en we konden beelden in de trip beïnvloeden door te vertellen aan elkaar wat we zelf zagen en meemaakten. Wanneer ik terug tot rust kwam van dit plotse onderbreken door voortdurend schatergelach, zag ik plots overal weer figuren, patronen. Heel mijn wereld bonsde weer op een ritme dat ik zelf creëerde. Weer besefte ik dat die visuals aandacht vereisen. In het begin van de trip heb je die automatisch, omdat je uitkijkt naar wat er gebeuren gaat. Alles is weer wat nieuw, maar dat geldt niet meer voor het midden van de trip. Je gewoon even concentreren: echt kijken rond je, en het hele tafereel begint weer. Een omgevallen dennenboom hielp ons over een beek. Ik sprong op deze boom met zijn nog talrijke kruin, en liet me zakken in zijn takken. Een perfect comfortabele zetel, hangend boven de beek. Ik concentreerde me op het geluid van de vogels, dat prachtig was en vestigde terug aandacht aan mijn omgeving. Dit moet ik vaker doen, dacht ik, wanneer ik nuchter ben: hier (of op een andere leuke plek in het bos) gaan liggen en gewoon genieten van het 'zijn'. Gewoon een levend, simpel wezen zijn. Kijk rond je! Hoor! Voel! Ik streelde voortdurend over de twijgjes links van me, en over blaadjes. Al die verschillende materialen rond me in het bos: ze voelden allemaal zo uniek en zo prettig aan. Soms rook ik aan de twijgjes. Ik voelde me even een slappeling: hoe kan een mens nu godverdomme zo dom zijn dit nooit te doen? Waarom ben ik zo zwak dat ik niet even sterk kan genieten als nu in nuchtere fase, en waarom maakte ik er nooit tijd voor? Altijd dat druk, druk, druk. Ik moet er eens van af raken. Ik voelde me een vogel -een moederlijke vogel- die uitkeek over haar bos. Dit was mijn domein, en ik zorgde voor alle levende wezens hier. Ook voor mijn vriend, die in mijn armen lag. Hij voelde plots aan als een kind, zoals alles rond me. Maar het maakte me allesbehalve superieur, het was bijna een gevoel van onderdanigheid: ik zou zorg dragen voor alles, en alles begeren op een niet-lichamelijke, maar juist geestelijke wijze. Ik zat in mijn hoge, hoge nest. Wanneer we besloten door te gaan, wilde ik echt graag eens uit deze wildernis raken, ik wilde de wind in mijn gezicht voelen en kunnen doorstappen op paden, niet hoevend te denken bij elke stap over de door het bos gelegde obstakels. Ik wilde rennen, heel hard, en sprong overal over. Ik voelde me een jager: ik leefde hier in de bossen, en de zwaartekracht trok me telkens weer richting Aarde. Hier hoor ik thuis, de Aarde: mijn Aarde. Wanneer ik uiteindelijk halsoverkop en buiten adem het pad bereikte, liep het wat mis. Mijn vriend had duidelijk wat te veel paddo's genomen, maar het was ook zo moeilijk in te schatten wat een juiste dosis was. Dat is een gevaar van zelfkweek uiteraard. Hij belandde in een soort psychotische toestand. Zijn lichamelijke functies werkten nog en hij was nog bij bewustzijn (heel erg zelfs); hij kon nog stappen, en dan ook nog doelmatig, wetende waar we naartoe gingen. Hij kon op zich nog spreken maar het was de chaos/snelheid van zijn denken en de onbeschrijflijkheid van zijn ervaring/bewustzijn die ervoor zorgden dat hij de taal niet meer vlot kon produceren. Hij wist nog wie hij was en kon nog mensen herkennen. Maar wat hij verloor was morele controle, waardoor woorden vlogen die nooit hadden mogen plaatsvinden, en daden werden gesteld die achteraf spijt opwekten. Desondanks dit tijdelijk verlies van veel controle kwam alles uiteindelijk terug goed."

"Re: San Pedro (Peru)- Traumas verwerken Sorry voor de late reactie! Ik deed het niet met een sjamaan, maar dat was ook niet nodig denk ik. Het is ook bijzonder moeilijk om als gringo een sjamaan te vinden die zich niet puur richt op toerisme en half valselijk zijn beroep uitoefent. Om dat te bekomen moet je veel tijd steken in het leren kennen van mensen, en via-via lokaal doorgewezen worden. De taal kunnen is dan ook essentieel.! Maar op zich ben ik blij dat ik het alleen gedaan heb, zonder sjamaan. Op die manier was er geen enkele stressfactor, en kon ik me volledig richten op MIJN trip. Ik beleefde alles alleen, en intens; dat was heerlijk. Ik wil het zeker nog eens overdoen hier in België, maar dan in een warme en aangename omgeving. Je MOET het écht wel buiten doen. Dat staat vast! Je zal willen wandelen, ontdekken, beleven. Dat is ook wat iedereen daar zegt: je moet het doen waar er steen is ... Omdat je daarin de meest zotte dingen tot leven ziet komen. Maar waarschijnljk is het even mooi in een groen woud. Het lijkt gewoon meer op zijn pootjes te komen in een grillige omgeving. Het is dan ook een cactus, die hoort daar. Mijn vriend had inderdaad niets, maar eerder had hij ook niets van truffels. Erg jammer, en erg vreemd. De oorzaak blijft me duister. Als afsluiter: het is inderdaad zo dat San Pedro misschien evenzeer een medicijn kan zijn als om het even welk ander middel dat je lichaam en geest zo beïvloedt. Onze regering maakt een onderscheid op basis van datgene wat teveel de controle doet verliezen, zijnde dus zeker dergelijke tripmiddelen. Jammer, inderdaad, maar San Pedro bijvoorbeeld is ook echt niet voor iedereen weggelegd. Het kan, zoals elk tripmiddel, ook erg fout gaan. Doe het enkel als je jezelf echt goed voelt, als je zeker bent, als je je sterk voelt! En misschien geneest het, misschien brengt het je juist in de war, of misschien heb je wel een heel aangename ervaring. Wie weet?"

"Re: Truffels: een sprookjesachtige ervaring hey, je hebt helemaal gelijk Drugs kan mensen echt dichter naar de natuur brengen. IK moet wel zeggen dat ik op zich altijd al erg intens van de natuur heb genoten, en er ook middenin leef. Als ik ga reizen, trek ik ook altijd meteen zonder gids de weide natuur in. Maar de appreciatie van de natuur is bij mij zo anders als ik paddo's heb genomen: op een bepaalde manier intenser. Als ik nuchter ben kan ik die ervaring niet meer beleven, en dat vind ik erg jammer. Maar dat is zo bij alle drugs zeker? Je probeert er uit te leren, en sommige dingen nuchter te herbeleven. Maar nooit kunnen we datgene evenaren onder invloed van drugs. Waarom zouden we anders ook drugs blijven nemen, en het niet laten bij één ervaring met elke drugs. Als jij dat wel kan, wel chapeau! Maar dan mag je me toch eens leren hoe, ik ben nieuwsgierig! Bedankt voor de reactie, natuurbuddy ^^"